Ο εκφασισμός του ελληνικού κράτους

Αναδημοσιεύω, από ΤΟ ΒΗΜΑ το άρθρο του Νικόλα Βρούσαλη, λέκτορα  Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστίμιο Κέμπριτζ. 

Λιτό και ουσιαστικό. Διαβάστε το.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 Υπάρχουν πολλοί τρόποι να είναι κάποιος φασίστας. Ας φανταστούμε έναν δάσκαλο σε μια τάξη όπου ένα δεκάχρονο αποκαλεί έναν μαύρο συμμαθητή του «αράπη». Αν ο δάσκαλος δεν επιπλήξει τον ρατσιστή μαθητή, και του επιτρέψει να συνεχίσει ακάθεκτος - όχι για παιδαγωγικούς λόγους, αλλά επειδή συμφωνεί, ή απλά βαριέται να επέμβει - τότε είναι φασίστας λόγω ολιγωρίας. Έστω ότι ο μαθητής εμμένει στο μισαλλόδοξο λόγο, και αρχίζει μια τακτική εκφοβισμού και προπηλακισμού του άλλου μαθητή. Η ολιγωρία του δασκάλου γίνεται χειρότερη, μάλιστα αρχίζει να μοιάζει σαν θετικά ρατσιστική ενέργεια. Σε αυτό το σημείο ένας τρίτος μαθητής επεμβαίνει, και προσπαθεί με διάφορα μέσα να αναχαιτίσει τις ρατσιστικές και μισαλλόδοξες επιθέσεις του πρώτου μαθητή. Τώρα ο δάσκαλος τιμωρεί τον τρίτο μαθητή και τον απειλεί με αποβολή από το σχολείο. Ο δάσκαλος αυτός δεν είναι πια φασίστας λόγω ολιγωρίας. Είναι φασίστας τελεία.

Τους τελευταίους έξι μήνες το ελληνικό κράτος έχει επιδείξει συμπεριφορά πολύ χειρότερη από αυτή του δασκάλου. Το πρώτο στάδιο άρχισε να ξετυλίγεται από τα μέσα του 2012, όταν το κράτος ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπο με τον διογκωμένο κομματικό μηχανισμό της Χρυσής Αυγής. Με βάση τον Ποινικό Κώδικα η ελληνική δικαιοσύνη όφειλε να είχε κηρύξει παράνομη την οργάνωση αυτή ως σεσημασμένη συμμορία, και να είχε διώξει ποινικά τα ηγετικά μέλη της.
Μια μόνο έκφανση της συστηματικής ολιγωρίας αυτής ήταν η απίστευτη περίπτωση του θεατρικού Corpus Christi στο Χυτήριο τον Οκτώβρη του 2012, όπου ο κρατικός μηχανισμός δεν κατόρθωσε να προστατεύσει ένα έργο από μια ομήγυρη φασιστών και φονταμενταλιστών χριστιανών. Το δεύτερο στάδιο του φασισμού λόγω ολιγωρίας ήρθε με την απόρριψη του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου τον Ιούνη του 2013 (δείτε σχετικά εδώ).Ο φασισμός τελεία έρχεται με τη συστηματική προσπάθεια ποινικοποίησης του αντιφασισμού από τον δικαστικό μηχανισμό.
Σε αυτήν την προσπάθεια εντάσσονται δύο πρόσφατες ποινικές διώξεις που έχουν περάσει σχεδόν απαρατήρητες από τα ΜΜΕ: η δίωξη σε βάρος του συγγραφέα Σάββα Μιχαήλ για «διέγερση σε βιαιοπραγίες» και για «διατάραξη της κοινής ειρήνης», και σε βάρος των εργαζομένων στο Νοσοκομείο Σάμου για την αποτροπή «εθελοντικής αιμοδοσίας» οργανωμένης από τη Χρυσή Αυγή. Εδώ ο δάσκαλος προπηλακίζει ξεκάθαρα τον καλό μαθητή, και ενθαρρύνει τον ρατσιστή. Αυτό κάνει τον δάσκαλο ρατσιστή. (Για την ακρίβεια η δεύτερη δίωξη είναι διπλά τρομακτική, αφού κυριολεκτικά νομιμοποιεί τη χρήση δημόσιας περιουσίας για ρατσιστικούς σκοπούς.)

Στο Φασισμός και Δικτατορία ο κοινωνιολόγος Νίκος Πουλαντζάς δίνει μια χρήσιμη περιοδολόγηση της ανόδου του φασισμού. Εκεί διακρίνει ανάμεσα σε τέσσερις περιόδους: (1) το χρονικό διάστημα από την άνοδο του φασισμού σε αυτό που αποκαλεί το ‘σημείο χωρίς επιστροφή’, (2) την περίοδο από το σημείο χωρίς επιστροφή στο σημείο όπου ο φασισμός κατακτά την πολιτική εξουσία, (3) την πρώτη περίοδο του φασισμού στην εξουσία, (4) την περίοδο της ‘σταθεροποίησης’ του φασισμού.
Κατά την πρώτη περίοδο, ο φασισμός μετατρέπεται από ‘εμβρυακή μορφή’ με ένοπλες ομάδες σε ένα μαζικό κόμμα, και εξασφαλίζει την υποστήριξη του μεγάλου κεφαλαίου, επεκτείνοντας παράλληλα την επίθεση σε βάρος των εργαζομένων και τις οργανώσεις της εργατικής τάξης. Στη δεύτερη περίοδο καταφέρνει να ενώσει προσωρινά τα συμφέροντα της μικροαστικής τάξης με εκείνα του μεγάλου κεφαλαίου, και παίρνει την πολιτική εξουσία. Στην τρίτη περίοδο ο φασισμός εδραιώνεται στην εξουσία με την ανασύνθεση του κράτους σε όρους υπαγορευμένους από την μικροαστική τάξη, και στην τέταρτη απορροφάται πλήρως από το μεγάλο κεφάλαιο.
Θέλω να σταθώ λίγο στην πρώτη περίοδο που αναφέρει ο Πουλαντζάς, γιατί εκεί βρισκόμαστε στην Ελλάδα (και ίσως στην Ουγγαρία) σήμερα. Αναγκαία συνθήκη για την πορεία προς το «σημείο χωρίς επιστροφή», δηλαδή το σημείο πέρα από το οποίο μια φασιστική άνοδο στην εξουσία είναι αναπόφευκτη, είναι να καταφέρουν οι φασίστες να εξασφαλίσουν την υποστήριξη του μεγάλου κεφαλαίου. Ένα σημαντικό πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση είναι η ικανότητά του φασιστικού φορέα να καταστείλει αυτούς που αντιστέκονται στην επέλαση μνημονίων, λιτότητας, κλπ., και πιο συγκεκριμένα να αποδείξει τον εαυτό του ενάντια στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Ο τραμπούκος πρέπει να δοκιμαστεί προτού προσληφθεί. Γι’αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους φασίστες να διεισδύσουν στους μηχανισμούς καταστολής του κράτους πριν αποκτήσουν καν ψήγματα της ικανότητας τους να αναλάβουν την εξουσία.
Στη μεσοπολεμική Γερμανία οι Ναζί διείσδυσαν σταδιακά στον στρατό και στην αστυνομία. Αυτό τους επέτρεψε να «εξουδετερώσουν διασπάσεις» μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς, και τους έδωσε ένα επιπλέον μέσο για την καταστολή κάθε μορφής οργανωμένης αντίστασης. Η χορογραφία της καταπίεσης προς το σημείο της μη - επιστροφής είναι σχετικά περίτεχνη.
Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί ότι ένα σημαντικό ποσοστό των Ελλήνων αστυνομικών φαίνεται να υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή, και υπάρχουν στοιχεία οργανωτικών δεσμών ανάμεσα στους φασίστες και την αστυνομία. Μολονότι δεν είναι γνωστό αν η Χρυσή Αυγή έχει δεσμούς με τον ελληνικό στρατό, τον πιο φανερά κατασταλτικό κρατικό μηχανισμό, είναι γνωστοί οι δεσμοί της με την Εκκλησία, η οποία παραμένει κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, και ασκεί ακόμα σημαντική ιδεολογική επιρροή στην Ελλάδα.
Αν όλα τα παραπάνω είναι σωστά, η πορεία προς τον φασισμό στην Ελλάδα βρίσκεται σε πιο προχωρημένο στάδιο απ’ότι πιστεύουν οι περισσότεροι.

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ

Οκτώ μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου η κυβέρνηση συνειδητοποιεί, πανικόβλητη, την παγίδα στην οποία μόνη της έπεσε, όταν έκαιγε το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που διέθετε έναντι των δανειστών της - τη στάση πληρωμών - και εκλιπαρεί για παράταση του χρόνου αποπληρωμής των χρεών που συνήψε. Μια παράταση που ουδείς προτίθεται να της δώσει. Κι ενώ η ελληνική οικονομία καταρρέει, από το συνδυασμό των μέτρων που επέβαλαν οι δανειστές και της ανικανότητας της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται σε όλο το φάσμα του. Νέες πολιτικές δυνάμεις εμφανίζονται και, το σημαντικότερο, όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας θέλγεται από τη φασιστική ιδεολογία. Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο γίνεται όσο ποτέ απαραίτητη η συγκρότηση ενός πόλου της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, που θα συσπειρώνει τις δυνάμεις της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Οικολογίας.

Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ επεφύλλασσε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη στην κυβέρνηση. Οι Ευρωπαίοι δανειστές - γιατί το ΔΝΤ, πιο πραγματιστικό, δείχνει να αποδέχεται το αίτημα - αρνήθηκαν να της προσφέρουν την πολυπόθητη ανάσα της παράτασης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων με το ίδιο επιτόκιο. Έτσι οδεύει προς την κρίση της τέταρτης δόσης του δανείου εν μέσω οξειών κοινωνικών αντιδράσεων, «λιποταξιών» βουλευτών της, και με τον κίνδυνο να υποχρεωθεί σε μια επίσημη χρεοκοπία για την οποία θα είναι αυτή - και όχι η ΝΔ - υπάιτια.
Στο μεταξύ η δημιουργία των κομμάτων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ είναι μικρό μόνο δείγμα της διαδικασίας αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού.
Ο ξυλοδαρμός του Κ. Χατζηδάκη, που δεν ήταν έργο κάποιων «σκοτεινών αναρχικών» αλλά μάλλον καλοβολεμένων μεσοαστών, αλλά και τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία, όσο κι αν προσπαθεί να μιμηθεί τη ρητορική του ΚΚΕ, αδυνατεί να εισπράξει έστω και μικρό μόνο κλάσμα της καλπάζουσας φθοράς του ΠΑΣΟΚ.
Ίδια γεύση και για το ΛΑΟΣ, του οποίου η στρατηγική επίδειξης «υπευθυνότητας για τη σωτηρία του έθνους» τιμωρήθηκε από το εκλογικό σώμα με στασιμότητα και ελαφρά πτωτική τάση, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του.
Αντιθέτως, θραύση έκαναν τα ψηφοδέλτια της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, αλλά και τα ψηφοδέλτια διάφορων ανεξάρτητων δεξιών, οι οποίοι σε πολλούς Δήμους υπερφαλάγγισαν με άνεση τους επίσημους υποψήφιους της συντηρητικής παράταξης.
Το ΚΚΕ κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει καλύτερα από όλα τα άλλα κόμματα της Αντιπολίτευσης αυτή την κατάσταση παράκρουσης στην οποία έχει περιέλθει η μεσαία αστική τάξη. Ο πολιτικός του λόγος χάιδεψε τα αυτιά όλων αυτών που, σαν τα κακομαθημένα αγοράκια, σκούζουν και χτυπιούνται γιατί τους πήραν το παιγνίδι τους, δεν κάνουν όμως τίποτα για να το πάρουν πίσω.
Η στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και δεν οφείλεται στην ίδρυση της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Έχοντας επιλέξει το «λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ειρημμένοι» κόμμα να διαγκωνιστεί με το ΚΚΕ στο χάιδεμα αυτιών αντί της παραγωγής πολιτικής, έχασε. Η επαναστατική φιλολογία των στελεχών του δεν έπεισε κανένα, ούτε καν τη νεολαία που προσπαθούσε να σαγηνεύσει με τον ψευδονεανικά οργισμένο λόγο του. Αντιθέτως θράυση έκαναν τα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ στις διαδηλώσεις, όλο περισσότερο πυκνώνουν τα μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και των Αναρχικών.
Είναι πλέον σαφές ότι ζούμε τους πρώτους τριγμούς τεκτονικών αλλαγών στο πολιτικό σκηνικό. Αυτό γίνεται όλο και περισσότερο σαφές κι από την ευκολία με την οποία οι πολίτες, τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά, υιοθετούν στοιχεία της φασιστικής βαρβαρότητας. Πέρα από τη χωρίς προηγούμενο αποχή στις πρόσφατες Ευρωπαϊκές και Αυτοδιοικητικές εκλογές, είναι απίστευτη η ευκολία με την οποία υιοθετείται η απόρριψη της πολιτικής και των κοινοβουλευτικών θεσμών και η αντικατάσταση της απόδοσης Δικαιοσύνης από το νόμο του Λυντς - βλ. τις διάφορες προτροπές στο διαδίκτυο για διαπόμπευση υποτιθέμενων παιδεραστών, τις εκκλήσεις συγκέντρωσης υπογραφών για κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας με καθαρά φασιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ακόμα και τον ξυλοδαρμό του Κ. Χατζηδάκη.
Είναι επίσης σαφές ότι η οργή που διακατέχει τη νεολαία δε μπορεί να εκτονωθεί μέσα από τις συντεταγμένες δράσεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακόμα και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Κι αυτό οδηγεί με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι κυοφορείται μια νέα γενιά οργανώσεων αντάρικου πόλεων. Οι οποίες, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι σαν τη Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς και στη χειρότερη σαν τη Σέχτα Επαναστατών.
Σε αυτό το κάθε άλλο παρά ευοίωνο σκηνικό είναι, όσο ποτέ, απαραίτητη η συγκρότηση ενός πολιτικού πόλου μεταρρυθμιστικής Αριστεράς. Ο οποίος θα υπερασπιστεί τις πολιτισμικές κατακτήσεις της Γαλλικής Επανάστασης χωρίς να ταυτίζεται με την πολιτκή ολιγαρχία. Θα υπερασπιστεί στην πράξη - και όχι με παχιά λόγια χωρίς αντίκρυσμα - τη φτωχολογιά. Θα διεκδικήσει ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη, ενίσχυση των ατομικών ελευθεριών και αποτελσματική προστασία του περιβάλλοντος. Και θα μπορέσει να εμπνέυσει μια αποπροσανατολισμένη κοινωνία.
Ήδη υπάρχουν δυο φορείς που, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πιστώθηκαν την ψήφο των πολιτών που επιθυμούν την έξοδο από τη γενικευμένη πολιτκή και οικονομική βαρβαρότητα: η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ. Θεωρητικά η συγκρότηση αυτού του πόλου θα περνούσε μέσα από μια προγραμματική συνεργασία των δυο αυτών κομμάτων. Έχουν όμως τις προδιαγραφές;
Σε ό,τι αφορά στη Δημοκρατική Αριστερά τη βαραίνουν η απέχθεια των στελεχών της για την Οικολογία, ο μέχρι αηδίας φετιχισμός της νομιμότητας - ακόμα και αν η εξουσία είναι εντελώς έκνομη - και η ίδια η προέλευσή τους (στην πλειονότητά τους η μόνη εργασία που έχουν κάνει είναι κομματικά στελέχη, στο ΚΚΕεσ., την ΕΑΡ και το ΣΥΝ) που κάνει, πολλά από αυτά, να αλοιθωρίζουν υπερβολικά προς το ΠΑΣΟΚ.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι από την πλευρά τους είναι αλήθεια ότι έχουν δώσει στον τελευταίο ενάμισι χρόνο πλήθος θετικών δειγμάτων στην προσέγγιση της πολιτικής. Ο πολιτικός τους λόγος σαφώς και διαφοροποιείται από τη ΣΥΡΙΖΙΚΗ και ΑΝΤΑΡΣΥΑΚΗ επαναστατική γυμναστική, καθώς δίπλα σε κάθε «Όχι» τους υπάρχει η εναλλακτική τους πρόταση. Όλες αυτές οι επιλογές όμως ήταν αποτέλεσμα οριακών πλειοψηφιών και, σε κάθε περίπτωση, μεγάλο μέρος των στελεχών τους θέλγεται από την ιδέα ενός «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ».
Η συγκρότηση αυτού του πόλου της μεταρρυθμιστικής οικολογικής Αριστεράς δε μπορεί να περιοριστεί στα δυο παραπάνω μορφώματα, πολύ περισσότερο που, μεγάλος αριθμός των στελεχών τους έχουν άλλες βλέψεις. Κι αν πολίτες που δε μετέχουν σε αυτά τα σχήματα δεν αναλάβουν πρωτοβουλίες, η διαδικασία σύνθεσης μπορεί να μην αρχίσει καν.


Γιάννης Χρυσοβέργης

ΤΟ ΖΟΦΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Φασιστικά κόμματα επιβάλλουν την πολιτική τους ατζέντα σε Ολλανδία - Ουγγαρία. Το φάσμα της διάλυσης αντιμετωπίζει το Βέλγιο μετά τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, στις οποίες το 45% των Φλαμανδών (60% του πληθυσμού της χώρας) ψήφισε υπέρ κομμάτων που υποστηρίζουν την απόσχιση της Φλάνδρας. Μέρκελ και Σαρκοζί συναποφασίζουν πριν από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα γι αυτά και, πριν αλέκτωρ λαλήσαι τρις, διαφωνούν ως προς το τι συμφώνησαν. Τέλος εποχής για το ευρωπαϊκό όνειρο; Ή μήπως αυτό που ξεκίνησε σαν όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη;

Γεγονός είναι ότι οι προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και και οι κυβερνήσεις των Κρατών - μελών είναι πρωτοφανείς στην ιστορία της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Με την έννοια αυτή, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί με βεβαιότητα ότι ο Αντενάουερ και ο Ντε Γκωλ ή ο Μιτεράν και ο Κολ θα είχαν αντιδράσει καλύτερα από τους επιγόνους τους.
Γεγονός είναι επίσης ότι το σύνολο των πολιτικών κομμάτων που διαχειρίστηκαν την εξουσία στη δεκαετία του '90 πληρώνουν την ολέθρια επιλογή τους να αιτιολογούν στους πολίτες την απορρύθμιση του Κοινωνικού Κράτους με τη στερεότυπη φράση: «μας το επιβάλλουν οι Βρυξέλλες»
Γεγονός είναι ακόμα ότι στην ανάπτυξη του κλίματος εχθρότητας των πολιτών προς τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα συνέβαλε τα μέγιστα η απουσία θεσμικών οργάνων νομιμοποιημένων από τον Κυρίαρχο Λαό. Οι αρμοδιότητες που, με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας εκχωρούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - το μοναδικό θεσμικό όργανο που είναι νομιμοποιημένο με τη λαϊκή ψήφο - είναι πολύ περιορισμένες και εκχωρήιθηκαν πολύ αργά. Το ίδιο ισχύει και για τις λαϊκές πρωτοβουλίες - ποιος γνωρίζει γι αυτές άλλωστε; - μέσω των οποίων, εφ' όσον συγκεντρωθούν ένα εκατομμύριο υπογραφές πολιτών από εννέα τουλάχιστον Κράτη - μέλη, η Επιτροπή υποχρεούται να νομοθετήσει.
Γεγονός είναι τέλος, ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, η επίκληση της κοινοτικής αλληλεγγύης ήταν επαρκής για να δικαιολογήσει μια κυβέρνηση στην κοινή γνώμη της χώρας της, την αύξηση των εισφορών στα κοινοτικά ταμεία. Σήμερα, Έλληνες, Ιταλοί, Πορτογάλοι κι Ισπανοί πιστεύουν πως «για όλα φταίν' οι Γερμανοί», την ίδια ώρα που ο γερμανικός πληθυσμός αρνείται «να πληρώνει για τους τεμπέληδες του Νότου».
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το κοινωνικό συμβόλαιο που είχε συσπειρώσει γύρω από το «Ευρωπαϊκό όνειρο» εργατική τάξη, αγρότες, μικροαστούς, μεσαία αστικά στρώματα και μεγάλο κεφάλαιο και προσέφερε ασφάλεια και ευημερία στους μεν και αύξηση της κερδοφορίας στους δε, έχει διαρραγεί οριστικά. Η συστηματική απορρύθμιση του Κοινωνικού Κράτους που άρχισε από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σε συνδυασμό με τη φρίκη που προκαλούν στο μεγάλο κεφάλαιο η ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία και η Ευρωπαϊκή διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου - που ωστόσο είναι πολύ συντηρητικότερη από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ - ενισχύει τις διαλυτικές τάσεις, απειλώντας ακόμα και κρατικές οντότητες δυο αιώνων (Βέλγιο).
Η επίκείμενη απόφαση του Συμβουλίου των Υπουργών για έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών, πριν συζητηθούν από τα εθνικά κοινοβούλια, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόκειται να δώσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη χαριστική βολή. Όχι γιατί δεν είναι απαραίτητη μια ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση. Αντιθέτως, επιβάλλεται. Αλλά γιατί, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, όπου ο έλεγχος των προϋπολογισμών των Πολιτειών γίνεται από το εκλεγμένο με καθολική ψηφοφορία Κογκρέσο, σε αντίθεση με τη Γερμανία, όπου ο έλεγχος των προϋπολογισμών των ομόσπονδων κρατιδίων γίνεται από το εκλεγμένο με καθολική ψηφοφορία Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο, στην Ευρωπαϊκή ένωση ο έλεγχος θα γίνεται από ένα όργανο χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και, ατύπως, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Καθιστώντας έτσι την Ευρωπαϊκή Ένωση το πρώτο «κρατικό μόρφωμα» με θεσπισμένη τη δικτατορία των Τραπεζών.
Η κατάσταση αυτή έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις. Στις πρόσφατες εκλογές στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, στην Ουγγαρία και στην Τσεχία, μεγάλη μερίδα πολιτών - στην Ουγγαρία περισσότερο από τα 2/3 του πληθυσμού - στράφηκε προς φασιστικά και αυταρχικά εθνικιστικά κόμματα. Τα οποία, το μόνο μέλλον που επιφυλλάσσουν τσην Ευρώπη είναι αυτό μιας ηπείρου σπαρασσόμενης από ατέλειωτους πολέμους, στο περιθώριο του παγκόσμιου πολιτικού γίγνεσθαι. Όπως περίπου είναι σήμερα η Αφρική.
Η μόνη ελπίδα για αναστροφή της πορείας και αποτροπή της επερχόμενης καταστροφής είναι η ευρύτερη Αριστερά - Σοσιαλδημοκρατία, Πράσινοι και Ευρωπαϊκή Αριστερά - να συγκροτήσει μια κοινωνική Χάρτα της Ευρώπης και να αγωνιστεί για την άμεση κατάργηση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών και την αντικατάστασή τους από μια νέα. Που θα αποδίδει την Ευρώπη στους πολίτες και στα εκλεγμένα από τον Κυρίαρχο Λαό θεσμικά της όργανα.

ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Όταν, πριν από ένα περίπου μήνα ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των ουγγρικών εκλογών είχα εκφράσει την έντονη ανησυχία μου για τις επιπτώσεις που θα εἰχε στη σταθερότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κυριαρχία της εθνικιστικής δεξιάς και των νεοναζί στο Κοινοβούλιο.
Μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής πολιτικής περιστολής των δημοσίων δαπανών, την οποία επέβαλε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και εφάρμοσε η κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος - οιαδήποτε ομοιότητα με την Ελλάδα είναι απολύτως συμπτωματική - τα δυο κόμματα της Δεξιάς συγκέντρωσαν το 69% των ψήφων, υποσχόμενα ότι εφεξής θα προτιμώνται οι «εθνικές» επιχειρήσεις στην ανάθεση των δημοσίων έργων, ότι η χώρα δε θα «υποκύπτει στο εξής στα κελεύσματα του ΔΝΤ» και ότι θα αποκατασταθεί η «εθνική υπερηφάνεια» (οι νεοναζί, που πήραν 16,5%, απαιτούν επίσης την απέλαση όλων των Τσιγγάνων και των Εβραίων).
Η πρώτη πολιτική πράξη της νέας κυβέρνησης ήταν να περάσει νόμο από τη Βουλή, με τον οποίο καταγγέλλεται η Συνθήκη του Τριανόν του 1920, με την οποία ορίστηκαν τα σημερινά σύνορα της χώρας, στο πλαίσιο της κατάτμησης της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, και παραχωρείται η ουγγρική ιθαγένεια σε 3,5 εκατομμύρια ουγγρικής καταγωγής πολιτών των όμορων κρατών. Μόνο τρεις από τους 350 βουλευτές τόλμησαν να καταψηφίσουν το τερατώδες -ως προς το πρώτο του σκέλος - αυτό νομοθέτημα, ενώ άλλοι δυο απείχαν από την ψηφορορία.
Στην πρωτοφανή αυτή πράξη εθνικιστικής υστερίας αντέδρασε η Σλοβακία με μια εξ ίσου υστερική κίνηση. Με νόμο που συντάχθηκε και ψηφίσθηκε εντός 24 ωρών, από τη Βουλή, θα αφαιρείται αυτόματα η σλοβακική ιθαγένεια από οποιοδήποτε πολίτη της χώρας θα αποκτά δεύτερη ιθαγένεια. Και φυσικά ο πρώτος στόχος αυτού του νόμου είναι η πολυάριθμη ουγγρική μειονότητα της χώρας, που, ήδη, στο παρελθόν, είχε γίνει αντικείμενο προστριβών μεταξύ των δυο χωρών.
Κι όλα αυτά ενώ η Ουγγαρία ετοιμάζεται να ασκήσει, στο πρώτο εξάμηνο του 2011, την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. το ότι οι άλλες έξι όμορες χώρες της Ουγγαρίας αντιμετώπισαν, μέχρι στιγμής, το ζήτημα με αδιαφορία, δε σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να το πράττουν εσαεί. Είναι επίσης σαφές ότι η νέα ουγγρική κυβέρνηση έχει αποφασίσει να διεθνοποιεί, έναντι οιουδήποτε τιμήματος, τα εσωτερικά της προβλήματα. Είναι επίσης σαφές, πως η οικονομική κρίση, η αυξανόμενη φτώχεια όλο και μεγαλύτερου μέρους του ευρωπαϊκού πληθυσμού και η απουσία ευρωπαϊκής εναλλακτικής πρότασης στο νεοφιλελευθερισμό και τις ανθρωποκτόνους διαθέσεις του, στέλνουν όλο και περισσότερουνς πολίτες στην αγκαλιά των βρυκολάκων του Α' και του Β' Παγκοσμίου πολέμου.
Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, φασιστικά, νεοναζιστικά και εθνικιστικά κόμματα αυξάνιουν θεαματικά την εκλογική τους πελατεία, επικαλούμενα «ένδοξα παρελθόντα», υποσχόμενα να «ξεπλύνουν τη ντροπή» και να «φάνε τα λαρύγγια» των «κακών».
Στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού ισχύει το δόγμα που πρώτοι οι Σοβιετικοί εισήγαγαν: «αν ηθεωρία δε συμβαδίζει με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Κι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, «δειλή, μοιραία, κι άβουλη αντάμα», υποτάσσεται στα κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού, παραδίδοντας την Ευρώπη και τους λαούς της στα νύχια της «φαιάς πανούκλας» και των επερχόμενων πολέμων. Από τους οποίους, όσοι επιβιώσουν, θα έχουν να λένε στα εγγόνια τους:«υπήρχε μια φοράμια Ευρωπαϊκή Ένωση».

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Στη διάρκεια της χθεσινής παρέλασης συνέβη το ανήκουστο: οι άνδρες της παρελαύνουσας διμοιρίας των ΟΥΚ (Ομάδες Υποβρυχίων Καταστροφών) φώναζαν ρατσιστικά συνθήματα ακολουθώντας το παράγγελμα, όχι του διμοιρίτη τους, αλλά ατόμων με πολιτικά που περιφέρονταν μεταξύ των θεατών της παρέλασης.
Θα περίμενε κανείς οι στρατιωτικοί αυτοί να συλληφθούν πάραυτα μετά το τέλος της παρέλασης από τη Ναυτονομία, προκειμένου να παραπεμφθούν στο Ναυτοδικείο. Θα περίμενε κανείς ο υπουργός Εθνικής Άμυνας να προβεί αμέσως σε δηλώσεις με τις οποίες θα υπόσχονταν την επιβολή παραδειγματικών ποινικών κυρώσεων και την άμεση απομάκρυνση από το στράτευμα των φασιστών. Θα περίμενε κανείς η Εισαγγελία Αθηνών να διατάξει τη διενέργεια επείγουσας ανάκρισης για τη διακρίβωση της φύσης των σχέσεων των ένστολων φασιστικών αποβρασμάτων με τους πολίτες που έδιναν το παράγγελμα.
Όλα αυτά θα είχαν συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα (π.χ. στη Γερμανία), στην οποία οι Αρχές θα σέβονταν τη Δημοκρατική νομιμότητα.
Στην Ελλάδα τα αποβράσματα δε συνελήφθησαν. Επέστρεψαν ήσυχα στη μονάδα τους. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας θεώρησε το συμβάν ανάξιο λόγου, όπως κι ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών. Κι οι τηλε-εισαγγελείς δε βρήκαν μια λέξη να πουν γι αυτό το ΣΚΑΝΔΑΛΟ.
Τρεις μέρες νωρίτερα ένα δικαστήριο αθώωσε μια δεκάδα νεαρών κωλόπαιδων που πριν τέσσερα χρόνια, στην Αμαρυνθο της Εύβοιας, βίασαν μια συμμαθήτριά τους στις τουαλέτες του σχολείου, βιντεοσκόπησαν το βιασμό και τον διένειμαν ηλεκτρονικά. Το θύμα ήταν η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου, που μετά το μάθημα εργάζονταν ως σερβιτόρα στα μεζεδπωλεία της Αμαρύνθου κι επιπλέον ήταν Βουλγάρα. Ο Σύλλογος των Καθηγητών του τοπικού Λυκείου τότε είχε αρνηθεί να επιβάλει πειθαρχικές κυρώσεις σε αυτά τα αποβράσματα. Η Αμάρυνθος ήταν υπερήφανη για το κατόρθωμα των «καλόπαιδών» της. Και η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν άλλος ένας βιασμός για το θύμα.
Θα ήμουν πολύ περίεργος να ήξερα τα ονόματα των διθκαστών που αθώωσαν τους βιαστές ενός κοριτσιού. Θα ήθελα να ήξερα αν έχουν παιδιά και με τι αξίες τα ανατρέφουν. Η απόφασή τους ήταν ΣΚΑΝΔΑΛΟ.
Και στο ένα και στο άλλο περιστατικό η κτηνώδης βία - στην πρώτη περίπτωση η εκθείασή της από ενόπλους - νομιμοποιούνται από την κοινωνική απάθεια και τη συνενοχή των Αρχών.
Στην πρώτη περίπτωση έχουν βαρύτατες προσωπικές ευθύνες ο Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας και ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών. Στη δεύτερη περίπτωση θέλω να ελπίζω ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης θα αποφασίσει να ασχοληθεί με το θέμα.
Σε κάθε περίπτωση ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας έχει προχωρήσει επικίνδυνα. Κι όποιος δεν αντιδράσει, έστω και τώρα, θα είναι συνένοχος σε όσα θα επακολουθήσουν.

Γιάννης Χρυσοβέργης