Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ... ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΚΡΙΣΙΕΣ

Δε θα γράψω για τη γεμάτη κούφια λόγια ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη. Τις υποσχέσεις προς κάθε κατεύθυνση, τη τζάμπα εθνικοπατριωτική μαγκιά, τη βαριά κουβέντα, που εδώ και 18 μήνες μασουλάει σαν τσίχλα, περί «επαναδιαπράγμάτευσης του μνημονίου», όταν κερδίσει τις εκλογές. Και μόνο το ότι το κόμμα του αδυνατεί ν' αυξήσει τα δημοσκοπικά του ποσοστά, ενώ το ΠΑΣΟΚ πέφτει ραγδαία από τη μια δημοσκόπηση στην άλλη, μου αρκεί.
Δε θα γράψω για τους νέους εξοργιστικούς φόρους που επιβάλλει η κυβέρνηση, η οποία με περίσσεια αλαζονεία, απειλεί να «κόψει το ρεύμα» - γιατί όχι και τα οπίσθια μιας και πήρε φόρα; - στις εκατοντάδες χιλιάδες των οικογενειών που αδυνατούν να τους πληρώσουν. Το θλιβερό 16% που δίνουν στο ΠΑΣΟΚ όλες οι δημοσκοπήσεις μου αρκεί.
Δε θα γράψω για τον πολλά βαρύ κι ασήκωτο Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης που, ευθυς μετά την υπογραφή και ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος διακήρυττε, συνάμενος-κουνάμενος όπου στεκόταν κι όπου πατούσε, πως θα το «ακυρώσει με πολιτκή διαπραγμάτευση». Η θλιβερή του εικόνα το βράδυ της Κυριακής, όταν ανέλαβε να ανακοινώσει τα επόμενα φορομπηχτικά μέτρα και τις απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και το παραλήρημά του κατά πάντων μου αρκούν.
Δε θα γράψω για τις «αντικαπιταλιστικές» διατριβές της γ.γ. του ΚΚΕ, που είχε ένα αποστομωτικό επιχείρημα για όσους της ζήτησαν τα ρέστα για τις απολύσεις των εργαζομένων της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ: «η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ είναι καπιταλιστική επιχείρηση». Γιατί «έξεστι τοις Κλαζομενίοις ασχημονείν». 
Ούτε θα γράψω για τον αλαζονικό και χωρίς περιεχόμενο καταγγελτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί να αποκτήσει κοινωνική απήχηση, τις αντικοινωνικές συμπεριφορές των «ηρωικών ταξιτζήδων», των «ηρωικών νταλικέρηδων», και κάθε άλλης «ηρωικής» συντεχνίας, που χάνει κάθε δίκιο επειδή ακριβώς επιλέγει αντικοινωνικές μεθόδους διεκδίκησης των όποιων αιτημάτων της. 
Θα γράψω για το χαμόγελο των ανθρώπων που έχει χαθεί. Στο δρόμο, στις καφετέριες - παλιά τις λέγαμε καφενέδες - στα μέσα μεταφοράς, στη δουλειά, στα μαγαζιά. 
Γιατί αυτό το χαμένο χαμόγελο, δείχνει βαθιά συλλογική κατάθλιψη. Κι αν ως ένα βαθμό η κατάθλιψη αυτή είναι δικαιολογημένη από την απότομη κατακρήμνιση του εισοδήματος,  η αδυναμία - ή μήπως απουσία βούλησης - των ανθρώπων να την αντιμετωπίσουν, η αδυναμία να αστειαυτούν, να χαμογελάσουν, δείχνει ανθρώπους παραιτημένους από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης μοίρας. 
Κι όταν τα άτομα παραιτούνται, όταν αντί να σκεφτούν τι πρέπει να κάνουν, με ποιους θα πάνε και ποιους θ' αφήσουν, σπεύδουν στα φαρμακεία και καταναλώνουν με τις χούφτες τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά, παραιτείται σύσσωμη η κοινωνία από τη διεκδίκηση ενός μέλλοντος.
Θα γράψω για τους - κάθε μέρα περισσότερους - ανθρώπους, που περιμένουν κάθε μεσημέρι να τελειώσει η λαϊκή αγορά, για να πάνε να μαζέψουν όσα οι μανάβηδες πετούν, γιατί είναι έτοιμα να χαλάσουν κι αν τα πάρουν θα τους χαλάσουν το υπόλοιπο εμπόρευμα. 
Για τους ανθρώπους που περιμένουν έξω από τα συνοικιακά σουπερμάρκετ, λίγο πριν κλείσουν, για να μαζέψουν ληγμένα τυριά, κρέατα, αλλαντικά και ό,τι άλλο τρόφιμο οι υπάλληλοι πάνε στους κάδους των σκουπιδιών.
Θα γράψω για τους άπορους που σχηματίζουν ατελείωτες ουρές, στα συσσίτια των Δήμων και της Εκκλησίας για ένα πιάτο φαγητό κάθε μεσημέρι. Εικόνες άγνωστες σε όσους γεννηθήκαμε μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50, που τις ξέραμε μονάχα από φωτογραφικά λευκώματα του παρελθόντος, και που επιστρέφουν ως εφιαλτική πραγματικότητα.
Θα γράψω για τα νέα παιδιά που εργάζονται ατέλειωτες ώρες, χωρίς ασφάλιση, για ελάχιστα χρήματα, το μεγαλύτερο μέρος από τα οποία παρακρατάται ως φόρος εισοδήματος, ως εισφορές στον ΟΑΕΕ, ως τέλος επιτηδεύματος. Που δε μπορούν να δουν ένα μέλλον σ' αυτή τη χώρα κι ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν κακήν-κακώς, στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Θέλω να γράψω για την ανάγκη, σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ετοιμαζόμαστε να πορευτούμε, να χτίσουμε εξωθεσμικούς μηχανισμούς αλληλεγγύης, να ενώσουμε τις λιγοστές δυνάμεις για την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων, να μοιραστούμε τις αγωνίες και τις ελπίδες.
Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να μπορέσουμε να αντισταθούμε στον εξευτελισμό στον οποίο μας ωθούν πολιτικές δυνάμεις για τις οποίες τα κέρδη των λίγων έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από τις ζωές των πολλών.
Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να  παρακάμψουμε μια Αριστερά, η οποία έχει καταληφθεί εξ εφόδου από μια κακοαναθρεμένη κρατικοδίαιτη μεσοαστική τάξη κι αναζητεί επαναστάσεις στα όνειρά της μιας και δεν τολμά να συγκρουστεί με τίποτα που θα έθετε σε κίνδυνο την καταναλωτική της υστερία.
Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να γίνει η χρεοκοπία εφαλτήριο για να χτίσουμε μια κοινωνία ποιοτικής - και όχι υστερικά καταναλωτικής -  ευημερίας, για τους πολλούς.

Γιάννης Χρυσοβέργης





5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Λυπάμαι Γιάννη αλλά η ανάλυσή σου, αν και σωστή, είναι άλλη μια ανάλυση.Η πρότασή σου είναι άλλη μία γενικόλογη πρόταση.Νομίζω οτι αυτό που μας λείπει είναι η πρόταση με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο,που δεν μπορεί να είναι άλλος απο μέτρα για έξοδο από την κρίση, και ο φορέας που θα το υλοποιήσει.Ο φορέας όμως αυτός πρέπει να πείσει και όλους εμάς να σηκωθούμε απο τους καναπέδες μας και να βγούμε έξω. Άρα οι προτάσεις του πρέπει να είναι απλές κατανοητές και υλοποιήσιμες. Πολύ δύσκολο. Για μένα προς το παρόν και παρά τις μεγάλες αδυναμίες και δυσκολίες μόνο η ενότητα της αριστεράς.
Μιχάλης

Άτακτος Λόγος είπε...

Αγαπητέ Μιχάλη θα συμφωνήσω και θα διαφωνήσω μαζί σου.
Ξεκινώ από τις διαφωνίες.
1. Δεν έκανα ανάλυση. Την αγωνία μου ήθελα να μοιραστώ. Κατά συνέπεια...
2. Χρήσιμη είναι η ενότητα της Αριστεράς, αλλά με τι στόχους; Εδώ και δέκα χρόνια βλέπω την Αριστερά μονάχα όταν υπερασπίζεται τις αντικοινωνικές συμπεριφορές των τσιφλικάδων του Θεσσαλικού κάμπου, που για οικονομικές διαφορές - γιατί περί μεγαλοεπιχειρηματιών πρόκειται - με την κυβέρνηση κόβουν τη χώρα στα δυο, των ιδιοκτητών ταξί - αλλά όχι και των οδηγών που εργάζονται ανασφάλιστοι για €4 την ώρα από τα οποία πρέπει να αφαιρέσουν τα καύσιμα που καταναλώνουν - των ιδιοκτητών των μεταφορικών εταιρειών - αλλά όχι και των οδηγών των φορτηγών πουτραβούν τα πάνδεινα στο τιμόνι και κανείς δε μιλάει γι αυτούς.
Κι επειδή έχω πειστεί ότι το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της Αριστεράς αδυνατεί να σκεφτεί διαφορετικά για ταξικούς λόγους - παιδιά μεσοαστικών οικογενειών είναι όλες και όλοι, απόφοιτοι «καλών» ιδιωτικών σχολείων πολλοί από αυτούς, δεν ξέρουν να χρησιμοποιήσουν τα μαζικά μέσα μεταφοράς, δεν συχνάζουν εκεί που κυκλοφορούν της γης οι κολασμένοι, κι αν περάσουν από εκεί συμπεριφέρονται σαν τις εθελόντριες του Ερυθρού Σταυρού - πρέπει να βρεθεί τρόπος να την υπερκεράσουμε.
Συμφωνώ μαζί σου ότι χρειάζονται προτάσεις απλές, κατανοητές μκαι υλοποιήσιμες για την έξοδο από την κρίση. Και δέχομαι ότι η διατύπωση τέτοιων προτάσεων δεν είναι απλή.
Όμως η κρίση αυτή είναι ένας πόλεμος. Η χώρα τελεί ήδη υπό κατοχή. Κι ο πόλεμος αυτός θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε.
Η γενικόλογη ναι, αλλά, δυστυχώς, πρωτότυπη - γιατί κανείς δε σκέφτεται το αυτονόητο - πρόταση για συγκρότηση εξωθεσμικών μηχανισμών αλληλεγγύης είναι η μόνη που μπορεί να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους γιατί ο στόχος της είναι συγκεκριμένος: η επιβίωση, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αυτών που η πολιτική και οικονομική εξουσία έχουν καταδικάσει σε λιμό.
Μέσα από αυτούς τους μηχανισμούς, ίσως η Αριστερά να αποκτήσει επαφή με αυτούς, εξ ονόματος των οποίων μιλάει, χωρίς να ξέρει ούτε ποιοι είναι, ούτε πώς περνούν.
Μέσα από αυτούς τους μηχανισμούς, και επειδή τα θέματα προς συζήτηση θα είναι συγκεκριμένα και θα απαιτούν λύσεις «εδώ και τώρα» και δε θα αφορούν προβλήματα της κομμουνιστικής κοινωνίας μετά από διακόσια χρόνια, ίσως υπάρξει η ενότητα αυτού που συνηθίζουνμε να αποκαλούμε Αριστερά. Και ίσως γίνει και πάλι Αριστερά, με «Α» κεφαλαίο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Konstantinos είπε...

Η γενική πρόταση για εξωθεσμικούς μηχανισμούς αλληλεγγύης με έκανε να χαμογελάσω γιατι είναι ακριβώς στο πνέυμα που πιστεύω οτι θα οδηγήσει σε λύση, αλλά αν διαβάσω για συγκεκριμένες πράξεις πραγματικά θα το χαρώ πολύ. Φαντάζομαι οτι χειροπιαστές προτάσεις θα πρέπει να απευθυνθούν στην καθημερινότητα που πάνω κάτω είναι κοινή για όλους. Φαντάζομαι οτι μια δράση για δημιουργία εργασίας που θα μπορέσει να λύσει τα προβήματα των πεινασμένων (π.χ. κατάληψη και καλλιέργεια γής για απόρους, καλλιέργεια στις ταράτσες κλπ.) θα είχε απήχηση. Οι εικόνες που περιγράφεις είναι πραγματικά θλιβερές αλλά κάθε πρόβλημα, μια ευκαιρία.

Μιχάλης Μουτούσης είπε...

Ίσως να είμαι «εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού». Ελπίζω όχι απλά του Ερυθρού Σταυρού, αλλά των Γιατρών χωρίς Σύνορα, που διατηρούν το δικαίωμα της οργής και της καταγγελίας. Ίσως, αν «απ'τον καθένα παίρνουμε αυτό το οποίο μπορεί να προσφέρει», αυτό μπορώ να προσφέρω. Γιατί είμαι 45 χρονών, θυσίες προσωπικές έκανα στα 20 μου και στα 30 μου, και με εξάντλησαν. Θα ρισκάρω καινούριες θυσίες, και μεγαλύτερες, αλλά μόνο ως μέλος μιάς μαζικά πλειοψηφικής «οργής λαού, φωνής θεού». Όχι ως φαντασιωσικής εμπροσθοφυλακής που κανένας σχεδόν δεν ακολουθάει. Θα περιμένω.

Αχ τι τραβάμε εμείς οι εθελόντριες
;-)

Άτακτος Λόγος είπε...

Μιχάλη προφανώς και παρεξήγησες την αναφορά μου στις «εθελόντριες του Ερυθρού Σταυρού».
1. Δεν έχω τίποτα εναντίον τους, τουναντίον τις εκτιμώ πολύ.
2. Έχουν όμως ένα κουσούρι. Είναι «καλά κορίτσια, από καλά σπίτια» κι η επαφή τους με τους εκάστοτε αναξιοπαθούντες γίνεται από «χριστιανική ευσπλαχνία».
3. Παραδέχομαι, λόγω των παραπάνω, ότι η παρομοίωσή σου των μελών της Αριστεράς με τους εθελοντές των «Γιατρών χωρίς Σύνορα» είναι απείρως πιο ρεαλιστική. Ναι, η αριστερά - συγχώρεσέ με για το πεζό «α» αντί του κεφαλαίου - συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι εθελοντές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Παρέχει βοήθεια (όταν παρέχει), καταγγέλλει (τους πάντες και τα πάντα), αλλά είναι από αλλού, όπως οι εθελοντές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Δε μοιράζεται τη ζωή των κολασμένων της γης γι αυτό και, μολονότι της είναι ευγνόμωνες γι αυτή τη βοήθεια, γνωρίζουν ότι δε μπορεί να τους βοηθήσει να βγουν από το τούνελ.
4. Κι εγώ, επειδή είμαι 52 χρόνων, για τους ίδιους λόγους μ' εσένα, περιμένω. Αλλά δε μπορώ και να κρατάω το στόμα κλειστό. Είναι πιο δυνατό από εμένα. Ίσως γιατί μεγάλωσα δίπλα σε Αριστερούς (με κεφαλαίο «Α»).

Γιάννης Χρυσοβέργης