ΜΑΝΙΑΚΟΙ ΠΥΡΟΜΑΝΕΙΣ ΚΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ

Η έκρηξη βίας που τόσους ξάφνιασε και μας σόκαρε όλους απόψε, μόνο απρόβλεπτη δεν ήταν.

Και δυστυχώς δεν είναι παρά μια πρώτη γεύση των όσων πρόκειται να ακολουθήσουν.

Πολύ περισσότερο που οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας έχουν επιλέξει να συμπεριφέρονται είτε ως μανιακοί πυρομανείς, είτε ως ανίκανοι πυροσβέστες. 

Μπορεί να φαίνεται μακάβριο αλλά ίσως να είναι θείο δώρο που τα επεισόδια και οι εμπρησμοί ξεκίνησαν πριν τις ομιλίες της πολιτικής ηγεσίας στη Βουλή.

Ως μανιακός πυρομανής συμπεριφέρθηκε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Με μια ομιλία στην οποία προσπάθησε να μας πείσει ότι «δε θέλουν να μας τιμωρήσουν οι εταίροι μας. Απλώς έχουν μια άλλη αντίληψη για τα πράγματα, στην οποία η έννοια της αλληλεγγύης δεν υπάρχει και θέλουν να μας τη μεταφέρουν... γιατί έχουν την πλειοψηφία και τα λεφτά». Κι ακόμα ότι «την αρνητική εικόνα για την Ελλάδα στην Ευρώπη δε δημιουργούν οι εμπρηστικές δηλώσεις του Σόιμπλε, της Ολλανδής Επιτρόπου, του εκπροσώπου του κ. Όλι Ρεν ή του κ. Γιουνκέρ, αλλά η Σλοβακία η Σλοβενία και η Μάλτα». Και φυσικά το πρόβλημα είναι «οι κοινωνικοί εταίροι, που κρύβονται πίσω από τη Βουλή και την Κυβέρνηση».

Ως μανιακός πυρομανής  συμπεριφέρθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου. Το μόνο που είχε να μας πει ήταν ότι «το πελατειακό σύστημα είναι μορφή εξάρτησης», ότι «τώρα είναι η ώρα της υπευθυνότητας», ότι «δε θα παίξουμε την Ελλάδα σε μια ζαριά» κι ότι η κυβέρνησή του «έσωσε την υπόσταση του ελληνικού Κράτους». 

Ως μανιακός πυρομανής συμπεριφέρθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Ο οποίος, αφού κατακεραύνωσε τους θιασώτες του Μνημονίου - μόνο ειδικό δικαστήριο δε ζήτησε - κατέληξε με το αμίμητο «δεν αλλάξαμε απόψεις, τα πράγματα αλλάξανε».

Μακράν χειρότερος όλων υπήρξε χωρίς καμιά αμφιβολία ο Λουκάς Παπαδήμος. Ο οποίος δε δίστασε να «υπερασπιστεί τους ανέργους» δηλώνοντας ότι «η μείωση των μισθών θα δημιουργήσει μεσοπρόθεσμα (δηλαδή μετά από 4-5 χρόνια και βλέπουμε) θέσεις εργασίας». Κι ακόμα ότι «η μείωση των συντάξεων θα ευνοήσει, μεσοπρόθεσμα, τους χαμηλοσυνταξιούχους».

Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε παράλληλο σύμπαν. Στο οποίο δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι τρέφονται σε συσσίτια, δεν υπάρχουν ένα εκατομμύριο άνεργοι, 1,2 εκατομμύρια υποαπασχολούμενοι και άγνωστος αριθμός εργαζομένων που έχουν 3-10 μήνες απλήρωτοι.

Είναι προφανές επίσης ότι η αλαζονεία τους, η αμετροέπειά τους κι ο πολιτικός τους αυτισμός μόνο με της Μαρίας Αντουανέτας μπορούν να συγκριθούν. 

Κι είναι προφανές ότι, κάθε φορά που μιλάνε, βάζουν στον πειρασμό της βίας ακόμα και βουδιστή καλόγερο.

Απέναντι σε αυτό τον εσμό των μανιακών πυρομανών βρίσκεται αντιμέτωπο ένα ασύντακτο μπουλούκι ανίκανων πυροσβεστών. Για τις πολιτικές ηγεσίες της Αριστεράς ο λόγος. 

Οι οποίες, επί δυο χρόνια αρνιόντουσταν να αποδεχτούν ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει - το ΚΚΕ συνεχίζει να το αρνείται.

Οι οποίες επί δυο χρόνια αρνιόντουσταν να προτείνουν μια εναλλακτική πρόταση στον μνημονιακό κρετινισμό - το ΚΚΕ κι αυτό αρνείται να το κάνει, παραπέμποντας στο σοσιαλιστικό παράδεισο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι παππάδες ζητούν από τους πιστούς να υποφέρουν χωρίς να βαρυγκομούν, γιατί θα ανταμειφθούν στο σοσιαλιστικό παράδεισο, που θα είναι γεμάτος από ουρί και θα υπάρχουν βουνά από πιλάφι και ποτάμια από μέλι.

Οι οποίες επί δυο χρόνια στήριξαν τις υστερικές αντιδράσεις των ανώτερων στρωμάτων της μεσαίας τάξης, που αρνούνταν - κι ακόμα αρνούνται - να αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αντιστοιχεί.

Οι οποίες, ακριβώς λόγω της προηγούμενης συμπεριφοράς τους, στάθηκαν ανίκανες - αν όχι αδιάφορες - στη συγκρότηση και υπεράσπιση κόκκινων γραμμών προστασίας της φτωχολογιάς.

Οι οποίες παρακολουθούν με αυταρέσκεια τη δημοσκοπική τους εκτόξευση και βαυκαλίζονται πως τάχατες η Αριστερά είναι, για πρώτη φορά από το 1945, ίση προς ίση με τη Δεξιά (βλ.σχετικό άρθρο στην ΑΥΓΗ της 11ης Φεβρουαρίου) χωρίς να τις απασχολεί η ολοένα πιο εκκωφαντική αποχή των πολιτών από κάθε απόπειρα οργανωμένου κοινωνικού αγώνα.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που αυτές οι πολιτικές ηγεσίες της Αριστεράς είδαν στη χθεσινοβραδυνή έκρηξη βίας μονάχα προβοκάτορες -οι οποίοι σαφώς και υπήρξαν και το ερώτημα ποιος ήταν ο παρακρατικός μηχανισμός που τους κινητοποίησε είναι σοβαρό - και όχι ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας, ιδίως της νεολαίας, έχει κατρακυλήσει σε μια ωμή βία χωρίς αρχές, χωρίς στόχους και με απόλυτη απέχθεια προς κάθε τι το όμορφο (η λύσσα με την οποία οι εμπρηστές επιτέθηκαν στα ελάχιστα εναπομείναντα νεοκλασικά κτίρια της πόλης δεν είναι τυχαία).

Κι επειδή ούτε η πολιτική ηγεσία των τέως μεγάλων κομμάτων είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει ότι με τις επιλογές της και, κυρίως, με την προκλητική συμπεριφορά της απλώς επιταχύνει την πορεία της χώρας προς την άτακτη χρεοκοπία, ούτε οι ηγεσίες της πολύμορφης Αριστεράς είναι σε θέση να αξιοποιήσουν το ρόλο που τους έχουν αναθέσει οι πολίτες και να αρθώσουν συγκροτημένες ενελλακτικές προτάσεις εξόδου από τον όλεθρο, τα όσα είδαμε χθες δεν είναι παρά το πρελούδιο ενός εφιάλτη. Η Ελλάδα που γνωρίσαμε καταρρέει με πάταγο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΡΓΗΣΕ... 18 ΜΗΝΕΣ

Εφ' όσον τελικά το δημοψήφισμα που ανήγγειλε ο Πρωθυπουργός για την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου πραγματοποιηθεί οι Έλληνες πολίτες - και φυσικά τα ελληνικά κόμματα - θα κληθούν να πάρουν μια πολύ σοβαρή απόφαση: αν η χώρα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη με τίμημα την απεμπόλιση, για δεκαετίες, της λαϊκής κυριαρχίας και την καταδίκη μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην πείνα - κυριολεκτικά - ή αν θα χρεοκοπήσει, με πιθανότατη έξοδο από την Ευρωζώνη, και όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά: τα καλύτερα και τα χειρότερα. Σε κάθε περίπτωση, η κατά 18 μήνες καθυστερημένη απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου και γενναία είναι και σωστή. Σε τόσο σοβαρά διλήμματα, το λόγο πρέπει να τον έχει ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ.

Οι λυσσαλέες, σε βαθμό υστερίας, αντιδράσεις σύσσωμης της αντιπολίτευσης αλλά και των εκπροσώπων του βαθέος ΠΑΣΟΚ, στην απόφαση του Πρωθυπουργού να προκηρύξει Δημοψήφισμα για την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου συνιστούν την πιο οδυνηρή επιβεβαίωση της εκτίμησης αυτού του πολιτικού καφενείου περί ανυπαρξίας πολιτικών θέσεων για τη διαχείριση της κρίσης από μέρους τους. 

Τα διλήμματα που θέτει η κυβέρνηση - αν τελικά τολμήσει να προχωρήσει στο δημοψήφισμα, ή αν δεν πέσει πριν το επιχειρήσει - δεν τα καθιστά η ίδια εκβιαστικά. Είναι εκβιαστικά από μόνα τους, από την πρώτη κιόλας μέρα που έγινε σαφές ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει και το μόνο που απέμενε ήταν η πολιτική διαχείριση της χρεοκοπίας.

Η δυσφορία του πολίτη  απέναντι σε ένα τέτοιο δίλημμα -  θα κληθεί με την ψήφο του να αποφασίσει όχι απλώς ποιο κόμμα θα ασκεί τη διακυβέρνηση στα επόμενα τέσσερα χρόνια, αλλά για την πορεία της χώρας για είκοσι έως τριάντα χρόνια - είναι κατανοητή.

Η οχύρωση όμως των κομμάτων της αντιπολίτευσης πίσω από την, αποδεδειγμένα, χείριστη πολιτική διαχείριση της κυβέρνησης, για να αποφύγουν την έκθεση των δικών τους πολιτικών αντιπροτάσεων στην κρίση των πολιτών είναι ΝΤΡΟΠΗ για όλους: για τα κόμματα, τις ηγεσίες τους, την ίδια τη Δημοκρατία, για τη «γέννηση» της οποίας στην Ελλάδα συνηθίζουμε να επαιρόμαστε Ελληναράδες και μη.

Είναι όμως επίσης γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου όφειλε να είχε πάρει την απόφαση αυτή δεκαοκτώ μήνες πριν. Δεν έπρεπε να επιτρέψει να απωλέσει η κυβέρνησή του κάθε ίχνος αξιοπιστίας και να φθάσει η κοινωνία σε κατάσταση εξέγερσης.

Η κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας στη Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου είναι προφανής. Δε χρειάζονταν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε, ο οποίος απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Ούτε να προηγηθούν δυο μήνες διαπραγματεύσεων στις οποίες η ελληνική κυβέρνηση όχι απλώς δεν είχε ενεργό ρόλο με τις προτάσεις της, αλλά ούτε καν της είχε επιτραπεί η συμμετοχή.

Άλλωστε τα σπέρματά της ενυπήρχαν ήδη από το πρώτο Μνημόνιο, του Μαΐου 2010. Κι αυτό ήταν άποψη αρκετών καθηγητών του Συνταγματικού Δικαίου, οι οποίοι είχαν θέσει το ζήτημα της υποχρεωτικής έγκρισής του με πλειοψηφία 3/5. Επομένως δικαιολογούνταν, όχι μόνο το αίτημα της κυβέρνησης για έγκρισή του με αυξημένη πλειοψηφία, αλλά ακόμα και η προσφυγή στον ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ, είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω εκλογών. Με πιο έντιμη πολιτικά στάση - αν αυτό έχει την παραμικρή αξία - την προκήρυξη δημοψηφίσματος.

Το ζήτημα της προσφυγής στις κάλπες εξαρτάται από το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Αν ο Λαός αποφασίσει την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Ο ΜΟΝΟΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ για να κυβερνήσει αυτή τη χώρα. Αν αντιθέτως η λαϊκή ετυμηγορία απορρίψει τη Συμφωνία, τότε ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Ο ΠΛΕΟΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ  για να κυβερνήσει. Και στην περίπτωση αυτή οι εκλογές είναι μονόδρομος.

Το μοναδικό πρόβλημα της προκήρυξης ενός δημοψηφίσματος στην παρούσα συγκυρία, είναι ότι, εξ αιτίας της απώλειας και του τελευταίου ίχνους αξιοπιστίας της κυβέρνησης, αρκεί αυτή  να υποστηρίξει κάτι για να προκαλέσει την απόρριψή του από την κοινωνία. Και ως προς αυτό, έχουν κάποιο δίκιο οι Ευρωπαϊστές που του προσάπτουν τυχοδιωκτισμό, καθώς προεξοφλούν, μάλλον κακώς, ένα αρνητικό για τη Συμφωνία αποτέλεσμα.

Είναι επίσης γεγονός ότι, μετά από δυο χρόνια κατά τα οποία η κυβέρνηση φλόμωσε την κοινωνία στο ψέμμα, αποδείχτηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να μη θίξει τους εκλεκτούς του πελατειακού συστήματος και ασέλγησε επί των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου να απορριφθεί μόνο γιατί την υπερασπίζεται η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Σε κάθε περίπτωση όμως ισχύει απόλυτα το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Εφ' όσον το δημοψήφισμα διεξαχθεί, όλα τα κόμματα θα υποχρεωθούν να σταθούν απέναντι στα υπαρκτά διλήμματα. Κι οι πολίτες θα κληθούν να αναλάβουν την ατομική και συλλογική τους ευθύνη. Αν δε διεξαχθεί διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. Κι ο ξαφνικός αποκεφαλισμός της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας ίσως να μην είναι τυχαίος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ Νο2: Φόρος τιμής στον Αναστάσιο Πεπονή.

Ο Αναστάσιος Πεπονής έφυγε όπως έζησε: αθόρυβα.  Η είδηση του θανάτου του θάφτηκε μέσα στον ορυμαγδό της κατάρρευσης των χρηματιστηρίων. Η συμμετοχή του στην πολιτική δεν του απέφερε πλούτη, ούτε τιμές. Γιατί πριν απ' όλα υπήρξε ένας ενεργός πολίτης που αγωνίζονταν για τις απόψεις του με μοναδικά όπλα αυτά που απουσιάζουν από τον σημερινό πολιτικό κόσμο: το θάρρος και τη σεμνότητα.

Η πολιτική σταδιοδρομία του Σάκη Πεπονή άρχισε από τη νεολαία της ΕΠΕΚ, του κόμματος του στρατηγού Πλαστήρα, της οποίας σύντομα εξελέγη πρόεδρος. Διαγράφτηκε όμως με συνοπτικές διαδικασίες όταν διαφώνησε δημόσια με τις εκτελέσεις των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου και Αργυριάδη.

Δώδεκα χρόνια αργότερα η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου του αναθέτει τη γενική διεύθυνση του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), όπου καθιέρωσε τη χρήση της Δημοτικής γλώσσας στα ραδιοφωνικά προγράμματα.

Τη νύχτα της 15ης Ιουλίου 1965, μετέδωσε το διάγγελμα του καθαιρεθέντος από το Παλάτι εκλεγμένου Πρωθυπουργού, Γεωργίου Παπανδρέου. Μέσα σε λίγα λεπτά  εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, κατά του Παλατιού και της κυβέρνησης των Αποστατών. 

Στη διάρκεια της Δικτατορίας υπήρξε ένας από τις λίγες εκατοντάδες Ελλήνων που προσπάθησαν να οργανώσουν αντίσταση στη Χούντα, πράγμα που του στοίχισε αρκετά χρόνια φυλακής και εξορίας.

Ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργικά καθήκοντα στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1981. Το 1984 παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού άνευ χαροφυλακίου υπεύθυνου για τη ραδιοτηλεόραση, μη μπορώντας να συμφιλιωθεί με την ποδηγέτηση της ενημέρωσης που επέβαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ως υπουργός Προεδρίας της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 1995) προώθησε την ίδρυση του ΑΣΕΠ, του οργανισμού που έθεσε, για πρώτη φορά από καταβολής ελληνικού Κράτους, κανόνες αξιοκρατίας στην πρόσληψη των Δημοσίων Υπαλλήλων. Το Δεκέμβρη του 1994, υπό την πίεση  της αντιπολίτευσης, αλλά και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, παραιτήθηκε. Το ΑΣΕΠ όμως έμεινε, για να ταράζει τον ύπνο των Μαυρογυαλούρων και να προσπαθούν ανεπτυχώς να το ανατρέψουν όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν ( η μόνη που - δυστυχώς - το υπερασπίζεται είναι η παρούσα.)

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι, στα συλληπητήρια μηνύματα των κομμάτων, μόνο η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ αναφέρθηκαν στη θέσπιση του ΑΣΕΠ. Ίσως γιατί, σε τούτο τον τόπο, η αξιοκρατία είναι εξοβελιστέα, μηδέ της Αριστεράς εξαιρουμένης.

Γι' αυτό όμως ο Αναστάσιος Πεπονής έγραψε Ιστορια. Κάτι που κανένας από τους Μαυρογυαλούρους δεν κατάφερε. Γι' αυτό και τον ευχαριστούμε.

Γιάννης Χρυσοβέργης.

Υ.Γ. Μπροστά στη θέσπιση του ΑΣΕΠ, η όποια κριτική στις ακραία εθνικιστικές απόψεις του εκλειπόντος περισσεύει.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΙΑ, Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΡΙΖΙΚΕΣ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε
του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.
«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.»
Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.
....
Aυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας
κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί,
ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

Στους στίχους αυτούς του Κωνσταντίνου Καβάφη  παραπέμπει εδώ και ένα χρόνο η συνεχής στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΙΚΟΥ καφενείου από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση για τα διαρκώς αυξανόμενα περιστατικά πολιτικής βίας.

Είναι γεγονός ότι οι συστηματικές επιθέσεις εναντίον βουλευτών, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όχι μόνο, είναι ένα φαινόμενο πρωτοφανές στην Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο (αν εξαιρέσουμε φυσικά την περίοδο του άτυπου εμφυλίου που έζησε η Ιταλία στη δεκαετία του '70).

Είναι επίσης γεγονός ότι οι επιθέσεις αυτές είναι ολοένα πιο συχνές, ολοένα πιο βίαιες. Όπως επίσης γεγονός είναι ότι τις επιθέσεις αυτές υπερασπίζονται δημόσια διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.  Όμως εξ ίσου γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ουδέποτε έχουν βγει από τα κομματικά τους γραφεία και οι απόψεις τους αυτές δημοσιεύονται σε έντυπα και ιστοτόπους που, κανείς πλην των κομματικών τους μελών - και αυτών όχι όλων - δεν αντέχει να διαβάσει.

Ταυτόχρονα, ανεπαισθήτως,  αναπτύσσεται ένα μαζικό ακροδεξιό κίνημα, που δεν ταυτίζεται, προς το παρόν τουλάχιστον, με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και τις υπόλοιπες γνωστές ακροδεξιές οργανώσεις. Εκδηλώνεται μέσω των χιλιάδων αναρτήσεων εθνικού, φυλετικού και αντικοινοβουλευτικού μίσους στη μπλογκόσφαιρα, μέσω της μαζικής συμμετοχής στις συνάξεις γραφικών, μέχρι πρόσφατα, φυσιογνωμιών, όπως ο Δημήτρης Κολλάτος και ο Μίκης Θεοδωράκης, μέσω της συμμετοχής στις διαδηλώσεις των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ στο πάνω μέρος της Πλατείας Συντάγματος.

Το κίνημα αυτό, αμφισβητεί ανοιχτά τους κανόνες του κοινοβουλευτισμού και τα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας απαξιώνοντας τους πάντες και τα πάντα, ευαγγελίζεται μια φαντασιακή εξωθεσμική εθνική ανάταση, και, το κυριότερο, πρωτοστατεί σε πράξεις πολιτικής βίας.

Η άρνηση της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ να δουν τα πράγματα όπως έχουν και να παραδεχτούν μια επικίνδυνη πραγματικότητα, η οποία απαιτεί δράση, δεν είναι αποτέλεσμα φτηνιάρικων τρικ πολιτικής επικοινωνίας. Αντιθέτως, είναι αποτέλεσμα προχωρημένου πολιτικού αυτισμού και πλήρους απώλειας της επαφής με την ελληνική κοινωνία.

Δε θα άξιζε να ανησυχεί κανείς γι αυτό, αν το ραγδαία εξελισσόμενο ακροδεξιό κίνημα δεν απειλούσε, ανοιχτά πλέον, το σύνολο των δημοκρατικών κατακτήσεων της κοινωνίας από τη Μεταπολίτευση και μετά. Δυο είναι οι κοινωνικές προελεύσεις της μάζας - διότι περί μάζας πρόκειται - των υποστηρικτών αυτού του κινήματος.
Η πρώτη είναι νέοι κάτω των 30 ετών, καταδικασμένοι σε μακρόχρονη ανεργία, χωρίς καμιά ελπίδα - ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν - να ζήσουν ξανά τις περιόδους ευημερίας στις οποίες μεγάλωσαν. Κι επειδή όλη τους η εκπαίδευση, από το Δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο, βασίστηκε στην παπαγαλία, έχουν γίνει ανίκανοι να σκεφτούν μόνοι τους και επομένως είναι ανίκανοι να ονειρευτούν ένα μέλλον δικό τους. Τους αρκεί η αναζήτηση κάποιων «φταιχτών», που είναι «υπεύθυνοι για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν» και  ο απλουστευτικός αφοριστικός λόγος  των «ανησυχούντων για το μέλλον του έθνους», που ταυτοχρόνως υπόσχονται τη «μαγική σωτηρία» ευθύς μόλις κλείσουν τα σύνορα, είναι γι αυτούς βάλσαμο. Και απαιτούν την κατεδάφιση όλων των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης, στο όνομα της καταδίκης του «σάπιου πολιτικού συστήματος» (Επ' αυτού δεν είναι επιτρέπεται να μην αναρωτηθούμε πώς, ως γονείς, εκθρέψαμε μια γενιά αδιόρθωτων φασιστών). 
Η δεύτερη είναι άνθρωποι της γενιάς των γονέων των πρώτων. Ηλικίας 45 - 60 ετών, βλέπουν την ευημερία στην οποία είχαν συνηθίσει να καταρρέει σα χάρτινος πύργος, βλέπουν το φάσμα της φτώχειας να υψώνεται απειλητικό εμπρός τους και να τους ξυπνάει τους εφιάλτες της πείνας και της ανέχειας των γονέων τους. Και εξοργίζονται με το «χρεοκοπκημένο πολιτικό σύστημα» χωρίς να τους απασχολεί η προσωπική τους συμβολή σε αυτή τη χρεοκοπία, μέσω της εκλογικής πριμοδότησης του κάθε Μαυρογυαλούρου και της συστηματικής περιθωριοποίησης κάθε έντιμης φωνής.
Οι ιδεολογικές ρίζες αυτής της νέας ελληνικής ακροδεξιάς ανάγονται, όσο κι αν αυτό φαίνετααι περίεργο, στην ίδρυση του ΕΑΜ. Στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση, έχοντας η Αριστερά να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα των δωσιλόγων της Κατοχής που την κατηγορούσαν για «εθνική μειοδοσία», ξέχασε γρήγορα ότι εκτός από «λεύτερη την πατρίδα» ήθελε και «πανανθρώπινη τη Λευτεριά». Στη δεκαετία του '50 η ακροδεξιά ΕΟΚΑ βρήκε έναν απίστευτο σύμμαχο στην ΕΔΑ και στο ΚΚΕ, που με περίσσεια ευκολία ξέχασαν πως, στον κατάλογο των θυμάτων της, οι Κύπριοι κομμουνιστές ήταν πολλαπλάσιοι των Άγγλων και των υπαλλήλων της βρετανικής αποικιοκρατίας.
Στη μεταπολίτευση ο ακραία εθνικιστικός, αντιευρωπαϊκός αυτός λόγος εκφράστηκε, στη μεν ελαφρολαϊκή εκδοχή του, από το ΚΚΕ και, κυρίως, από το ΠΑΣΟΚ - τον χρησιμοποίησε ως μέσο εκλογικής διεμβόλισης της Αριστεράς - στη δε σκληροπυρηνική εκδοχή του από τη 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, η οποία, ας μην το ξεχνάμε, τύγχανε ευρύτατης λαϊκής αποδοχής. 
Ο εθνικισμός αυτός κατέστη κυρίαρχη κοινωνική ιδεολογία στη δεκαετία του '80 και γιγαντώθηκε με τα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία μας», στα οποία, ας μην το ξεχνάμε και πάλι, είχε πρωτοστατήσει το ΠΑΣΟΚ, για να μπει λίγο στο ψυγείο μετά το φιάσκο των Ιμίων, αλλά για να φουντώσει ξανά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Η χρεοκοπία της χώρας το 2009 και η διαχείρισή της από την κυβέρνηση που εξελέγη, ενώ γνώριζε την κατάσταση, με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», έδωσε σε αυτό το έρπον ακροδεξιό ρεύμα τη δυνατότητα να βγει στο προσκήνιο.
Άμυνες απέναντί του δεν υπάρχουν , ούτε μπορούν να υπάρξουν, ούτε από την Κυβέρνηση, ούτε από την Αριστερά. Η πρώτη, ψευδόμενη ασύστολα προεκλογικά και καταρρακώνοντας κάθε έννοια Κράτους Δικαίου, σε όλα ανεξαιρέτως τα νομοθετήματα που έχει ψηφίσει τους τελευταίους 14 μήνες, περιέβαλε την ακροδεξιά με την τήβενο της «αντίστασης»
Η δεύτερη, έχοντας χαϊδέψει τα αυτιά, όλων αυτών των ανθρώπων για τρεις ολόκληρες δεκαετίες, έχοντας αρνηθεί, για ψηφοθηρικούς λόγους, να στηλιτεύσει τη μικρολαμογιά των «έντιμων ανθρώπων κυρ- Παντελήδων» και - ελλείψει πολιτικών θέσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης - έχοντας επενδύσει όλη της την αντιπολιτευτική δράση σε έναν υστερικά καταγγελτικό λόγο, έχει καταστεί θλιβερή ουρά  της Ακροδεξιάς, σε ένα δρόμο που με βεβαιότητα θα οδηγήσει στη φυσική της εξόντωση.
Στο μεταξύ, Κυβέρνηση κι Αριστερά, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, μη διανοούμενοι να αλλάξουν, έστω στο παρά ένα, μήπως και κάτι περισωθεί, εκ βάθρων την πολιτική τους αντίληψη, σκιαμαχούν περί πολιτικής βίας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΤΑΝ (ΚΑΙ ΠΑΛΙ) ΓΕΜΑΤΗ...

Μια μόλις μέρα μετά το όργιο αστυνομικής βίας, που όμοιό του δεν έχει υπάρξει στη Μεταπολίτευση - πιθανόν να μπορεί να συγκριθεί με όσα προηγήθηκαν της δολοφονίας του Τεμπονέρα - 5.000 πολίτες διαδηλώνουν και πάλι ειρηνικά στην Πλατεία Συντάγματος. Γεννώντας σοβαρά ερωτηματικά για την ικανότητα επιβίωσης του πολιτικού συστήματος, αλλά και για το τι μέλλοι γενέσθαι αν το σύστημα αποδειχθεί ανίκανο να επιβιώσει.

Από νωρίς το πρωί μηνύματα μέσω facebook, twitter, SMS και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου καλούσαν και πάλι σε διαδήλωση στην Πλατεία Συντάγματος στις 06.00 το απόγευμα. Όσοι τα λάβαμε αναρρωτηθήκαμε πόσοι θα ήταν εκεί. Κι ο αριθμός των διαδηλωτών ξεπερνούσε κάθε προσδοκία.
Ώρα 06.00 μ.μ. Μερικές εκατοντάδες διαδηλωτών αρχίζουν δειλά-δειλά να μαζεύονται στο χώρο της Πλατείας Συντάγματος. Οι σκηνές γύρω από το συντριβάνι, που χθες το βράδυ τις κατέστρεψε η Αστυνομία, έχουν ξαναστηθεί, οι ομάδες των εθελοντών καθαριότητας είναι ήδη εκεί. Το ίδιο και οι διμοιρίες των ΜΑΤ. Τα τηλεφωνήματα από τα κινητά πέφτουν βροχή. Για να ενημερώσουν ότι ο κόσμος ξαναμαζεύεται.
Ώρα 07.30 μ.μ. Οι διαδηλωτές είναι πλέον 2.000-3.000. Κάτω, γύρω από το συντριβάνι είναι η ίδια νεολαία που εδώ και ένα μήνα συνεδριάζει σε καθημερινή βάση, με σεβασμό στους ομιλητές πρωτόγνωρο για την Ελλάδα, και διεκδικεί το δικαίωμά της στο μέλλον. Με μια διαφορά. Η οργή είναι ζωγραφισμένη στα μάτια τους.
Μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη όμως η σύνθεση του κόσμου έχει αλλάξει. Οι καραγκιόζηδες που τυλιγμένοι στις ελληνικές σημαίες περιφέρονταν φασκελώνοντας τη Βουλή και φωνάζοντας «Κλέφτες - Κλέφτες» είναι μειοψηφία. Τον τόνο δίνουν κάποιοι νεαροί και κάποιοι άνθρωποι που είχαν να βγουν στο πεζοδρόμιο από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Και το κυρίαρχο σύνθημα, που το φωνάζουν όλοι, είναι πλέον το ΜΠΑΤΣΟΙ - ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ - ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.
Δίπλα σ' αυτούς τους ανθρώπους εμφανίζονται, δειλά - δειλά, κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ - που όλο αυτό τον καιρό ήταν άφαντα - αλλά και κάτι λείψανα καιρών αλλοτινών (ΚΚΕ μ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ κ.λ.π.) Εκείνο που εκπλήσσει δεν είναι ότι κάτω από το πανώ του Μ-Λ ΚΚΕ είναι 15 νοματαίοι όλοι κι όλοι, αλλά ότι οι τέσσερις από αυτούς είναι κάτω των 20 ετών.
Ώρα 09.30 μ.μ. Οι διαδηλωτές είναι πλέον γύρω στις 5.000.Τα μεγάφωνα της γενικής συνέλευσης αρχίζουν να δίνουν οδηγίες στον κόσμο για να μαζευτεί, ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία. Στη διασταύρωση Φιλλελήνων και Όθωνος συγκεντρώνονται μηχανές για να κάνουν μηχανοκίονητη παράσταση διαμαρτυρίας στον ΑΣΤΕΡΑ της Βουλιαγμένης, όπου συνεδριάζει, υπό την προεδρία του Γιώργου Παπανδρέου, η Σοσιαλιστική Διεθνής. Όλα είναι σαν να μην πέρασε ένα διήμερο απίστευτης βίας και συγκρούσεων χιλιάδων διαδηλωτών με την Αστυνομία.
Όταν η πολιτική εξουσία αποφασίζει να μετέλθει το ανώτατο επίπεδο ανεκτής από το κοινοβουλευτικό σύστημα αστυνομικής βίας - όπως συνέβη χθες και προχθές, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία της Μεταπολίτευσης η Αστυνομία επιτέθηκε σε ασθενοφόρα και ξυλοκόπησε οικογένειες τουριστών με παιδιά, που έτρωγαν στο Μοναστηράκι - ο στόχος είναι να φοβηθούν οι πολλοί, γνωρίζοντας ότι θα εξοργίσει λίγους. Ο κίνδυνος που εμπεριέχει η προσφυγή σε τόση βία είναι ο αριθμός αυτών που θα εξοργιστούν να υπερβαίνει εκείνη την κρίσιμη μάζα που θα ξαναβγάλει στο δρόμο τους φοβισμένους.
Στις επόμενες ημέρες, πιθανόν και εβδομάδες, θα φανεί αν οι εξοργισμένοι από την αστυνομική βία είναι τόσοι πολλοί ώστε να ξαναβγάλουν στο δρόμο τους φοβισμένους. Αν όμως συμβεί αυτό, τότε καθίσταται εξαιρετικά αμφίβολη η ικανότητα του πολιτικού συστήματος για ομαλή μετάβαση στην επόμενη μέρα (πτώση κυβέρνησης, εκλογές και εκλογή νέας κυβέρνησης). Και στην περίπτωση αυτή, ο κίνδυνος να βυθιστεί η χώρα στο χάος που βυθίστηκε η Αλβανία το 1997 είναι υπαρκτός. Με ό,τι επιπτώσεις μπορεί να έχει σε Ελλάδα και Ευρώπη ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ... ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ

Ενώ στη Βουλή έχει αρχίσει η - τρόπος του λέγειν - συζήτηση για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που, εκτός κι αν συμβούν συνταρακτικά γεγονότα, θα ψηφιστεί, με την κυβέρνηση λίγο περισσότερο ξεπουπουλιασμένη, δυο προοπτικές, εξ ίσου ζοφερές, διαγράφονται για την ελληνική κοινωνία.
Από τη μια το κυβερνητικό και ευρωπαϊκό όραμα, που θα καταστήσει την Ελλάδα Ρωσία του Γιέλτσιν, με τον ένα στους δυο ανθρώπους να μην έχει να φάει και τη Μαφία να διαγουμίζει.
Από την άλλη το, πλειοψηφικό πλέον, αίτημα για επιστροφή «στη δραχμούλα», που στην καλύτερη περίπτωση θα καταστήσει την Ελλάδα τουρκική επαρχία και στη χειρότερη Αλβανία του Εμβέρ Χότζα.
Όταν όμως φθάνουμε να έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στη μια ή στην άλλη Χάρυβδη, τότε είναι η ώρα να αξιώσουμε ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Το αποτέλεσμα της εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, με την προϋπόθεση ότι οι στόχοι του θα επιτευχθούν, είναι προδιαγραμμένο. Το 29,4% των δημοσίοων εσόδων του 2011 θα διατεθούν για την εξυπηρέτηση του χρέους, ποσοστό που, το 2015, θα έχει φθάσει στο αστρονομικό 38%.
Κι όλα αυτά θεωρώντας δεδομένο ότι τα χρήματα από τους 22 πρόσθετους έμμεσους φόρους θα εισπραχθούν, πράγμα που, αν ληφθεί υπ' όψη η αποτυχία να εισπραχθούν τα προβλεπόμενα έσοδα από τους πολύ λιγότερους έμμεσους φόρους του 2010, έχει εξασφαλισμένη αποτυχία.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ακόμα περισσότεροι φόροι θα επιβληθούν σε αυτούς που δε μπορούν να φοροδιαφύγουν, τα βασικά για την επιβίωση αγαθά θα γίνουν ακόμα πιο ακριβά ενώ από την άλλη το Δημόσιο θα βλέπει συνεχώς τα ελλείμματά του να διογκώνονται, από πρόσθετες δαπάνες που θα προκύψουν από τις αποκρατικοποιήσεις - ενοίκια για δημόσια κτίρια που θα έχουν ξεπουληθεί, λογαριασμοί ηλεκτρικού στην ιδιωτική πλέον ΔΕΗ, και τόσα άλλα που κανείς δεν κάνει τον κόπο να προϋπολογίσει.
Γνωστές είναι και οι επιπτώσεις. Η ανεργία θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο, από το στραγγαλισμό της αγοράς, η εγκληματικότητα θα εκτοξευθεί σε ύψη αδιανόητα κι ό,τι πιο δημιουργικό διαθέτει αυτή η κοινωνία θα βρίσκεται είτε στις φυλακές - ως επικίνδυνοι τρομοκράτες - είτε θα πάρει, όπως στις δεκαετίες του '20 και του '50, το δρόμο της μετανάστευσης χωρίς επιστροφή.
Η αποχώρηση από το ευρώ και η επιστροφή στη «δραχμούλα», ακόμα και αν συνοδεύεται από στάση πληρωμών και μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους, θα οδηγήσει σε εξ ίσου απίστευτη δυστυχία. Με ένα παντελώς αναξιόπιστο νόμισμα που από το πρωί ως το βράδυ θα χάνει σημαντικό μερίδιο της αξίας του, με καλπάζοντα πληθωρισμό και με αδυναμία προσέλκυσης των απαραίτητων κεφαλαίων για την παραγωγική και βιώσιμη αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, είτε η χώρα θα πάψει αν υφίσταται ως κρατική οντότητα, είτε θα καταλήξει να φυτοζωεί, αποκλεισμένη από το παγκόσμιο γίγνεσθαι, σε συνθήκες γενικευμένης εξαθλίωσης.
Όμως λύση υπάρχει. Που αποτρέπει και το ένα και το άλλο εφιαλτικό σενάριο. η λύση αυτή είναι ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ και μόνο ευρωπαϊκή. Και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
Πρώτη προϋπόθεση για τη λύση αυτή είναι η άμεση εγκατάλειψη του φετιχισμού του σκληρού ευρώ και η εκτύπωση πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ένα μέρος των χρημάτων αυτών θα διατεθεί για την άμεση αποπληρωμή μέρους του χρέους των χωρών που βρίσκονται σε δυσκολία και το υπόλοιπο θα διατεθεί σε δημόσιες επενδεύσεις σε υποδομές, που θα επιτρέψουν στην κάθε μια από τις χώρεςε αυτές να αξιοποιήσει καλύτερα τους αναξιοποίητους πόρους της.
Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα οι επενδύσεις αυτές πρέπει να διατεθούν για τον εκσυγχρονισμό και την αύξηση της παραγωγικότητας της Δημόσιας Διοίκησης, την άμεση βελτίωση των μεταφορών και των δικτύων, την άμεση βελτίωση της ποσότητας και της ποιότητας της Δημόσιας Παιδείας και της Δημόσιας Υγείας.
Δεύτερη προϋπόθεση είναι κάποιος να επιβάλει αυτή τη λύση. Κι ο μόνος τρόπος για να επιβληθεί μια τέτοια λύση είναι να εκλεγεί, στην Ελλάδα ή σε κάποια από τις χώρες που έχουν ανάλογο πρόβλημα, μια κυβέρνηση έτοιμη να απειλήσει ότι ή έτσι θα γίνουν τα πράγματα ή θα κηρύξει μονομερή παύση πληρωμών όντας εντός του ευρώ.
Όνειρο θερινής νυκτός; Ο πνιγμέμνος από τα μαλλιά του πιάνεται; Ή ο μοναδικός δρόμος για να επιβιώσει μια δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση; Μπορεί τίποτα απ' όλα αυτά, μπορεί όλα μαζί, αλλά σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια προσπάθεια να επικρατήσει, στο παρά ένα Η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΗ...

Για δωδέκατη μέρα πολλές χιλιάδες διαδηλωτών κατέκλυσαν την πλατεία Συντάγματος και τις κεντρικές πλατείες των υπολοίπων μεγάλων πόλεων σε διαδηλώσεις κατά του νέου Μνημονίου. Στο διάστημα αυτό οι διαδηλωτές έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν διακριτές πολιτικές και πολιτισμικές στάσεις, αν και διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους. Αυτό που, προς το παρόν, τους ενώνει, είναι η απόφαση ν' αντισταθούν στο γκρέμισμα της ζωής τους. Το αν θα το πετύχουν ή όχι είναι ζητούμενο. Προς το παρόν δυο πράγματα είναι σίγουρα. Το πρώτο είναι πως η Κυβέρνηση έχει χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία. Το δεύτερο είναι πως, ό,τι κι αν συμβεί, το πολιτικό σκηνικό θα ανατραπεί εκ βάθρων. Με άγνωστες συνέπειες και κατάληξη.

Πόσοι ήταν;
Σίγουρα πολλές δεκάδες χιλιάδες. Ίσως και 100.000, ίσως και πολύ περισσότεροι. Από τις 06.00 το απόγευμα ως τις 10.00 το βράδυ, άνθρωποι κάθε ηλικίας, νεαρά ζευγάρια με παιδιά στο καροτσάκι, ηλικιωμένοι, μεσήλικες, νεαροί, συνέρρεαν στην Πλατεία Συντάγματος και στους γύρω δρόμους, περιφέρονταν εν μέσω σφυριγμάτων, γιούχας και φασκέλων προς την κατεύθυνση της Βουλής και συνεχών ανακοινώσεων από τα μεγάφωνα της Διαρκούς Συνέλευσης της Πλατείας Συντάγματος, πετώντας επιδεικτικά κάτω τις προκηρύξεις του ΠΑΜΕ, που τους καλούσαν «ν' αφήσουν τις σαχλαμάρες και να πυκνώσουν τις τάξεις του τιμημένου ΚΚΕ». Σίγουρα σαφώς περισσότεροι σε σχέση με την περασμένη Κυριακή, χαρούμενοι που ήταν πολλοί, και, το σημαντικότερο, ελπίζοντας ότι το Μνημόνιο μπορεί να μην περάσει.
Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο, οι «ηρωικές» δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι «δε λογαριάζει το πολιτικό κόστος» έχουν προφανέστατα αποτέλεσμα διαμετρικά αντίθετο του αναμενομένου. Κοινό συναίσθημα όλων των διαδηλωτών είναι ότι τους εξαπάτησαν. Και δεν μπορούσαν να αισθάνονται διαφορετικά όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 2009 με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» για να ασκήσει μια οικονομική πολιτική απείρως πιο βάρβαρη από αυτή ΄που είχε υποσχεθεί η ΝΔ. Ακόμα χειρότερα, εκλαμβάνουν τις πρωθυπουργικές δηλώσεις ως κατάλυση της Δημοκρατίας. Δυστυχώς όμως, για το ΠΑΣΟΚ αλλά και για όλους μας, στην κυβέρνηση αντιμετωπίζουν την κοινωνική κρίση ως ΣΥΡΙΖΙΚΟ πραξικόπημα. Κι αν ο τόσος πολιτικός αυτισμός δεν ήταν επικίνδυνος, σίγουρα θα είχε δώσει λαβή για πληθος ανεκδότων.
Οι δυο πλατείες.
Και πάλι, όπως και κάθε μέρα άλλωστε, ήταν σαφείς δυο διακριτοί πόλοι. Μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη η γνωστή κλάκα της γιούχας και του υβρεολογίου. Κάτω στο συντριβάνι η διαρκής συνέλευση, με την περιφρούρισή της, τις επιτροπές εργασίας, το πλήθος των πολιτιστικών δρώμενων και την προετοιμασία της βραδινής συνέλευσης που, εδώ και μέρες τώρα, έχει ένα και μόνο θέμα: πώς θα γίνει δυνατό ν' αποκλειστεί η Βουλή και να μη μπορέσουν να προσέλθουν οι βουλευτές και να ψηφίσουν τα μέτρα;
Κι ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον έχει το θέμα που ξεκίνησε να συζητιέται και θα συζητηθεί και αύριο: πώς οι διαδηλωτές, τις ημέρες της ψηφοφορίας στη Βουλή, θα κατορθώσουν να αντιμετωπίσουν τα δακρυγόνα χωρίς να εκτραπούν σε βία και χωρίς να δημιουργηθεί πανικός.
Ανάμεσα στους πρώτους και τους δεύτερους περιφέρονταν η πλειοψηφία των διαδηλωτών, πότε γιουχάροντας, πότε παρακολουθώντας με ειλικρινές - χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται για τους περισσότερους και συμμετοχή - ενδιαφέρον τα «παράξενα τεκαταινόμενα γύρω από το συντριβάνι».
Το νέο πολιτικό σκηνικό.
Από τα λόγια των ανθρώπων ένα πράγμα ήταν σαφές: η απόρριψη του πολιτικού κόσμου συνολικά, πράγμα που άλλωστε απεικονίζουν γλαφυρά και οι δημοσκοπήσεις, στις οποίες η αδιευκρίνιστη ψήφος πλησιάζει απειλητικά τη συνολική πρόθεση ψήφου ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί.
Θα ήταν εθελοτυφλία να μην παρατηρήσει κανείς ότι οι περισσότεροι από αυτούς που σήμερα απορρίπτουν όλους συλλήβδην τους πολιτικούς ως «κλέφτες» είναι οι ίδιοι που για δεκαετίες τώρα διεκδικούσαν με πάθος το ρουσφέτι, στέλνοντας στα αζήτητα τους λίγους πολιτικούς που τολμούσαν να αντισταθούν στις απαιτήσεις των ψηφοφόρων για «διορισμό στο Δημόσιο».
Γεγονός είναι όμως ότι πλέον συγκροτείται ένα πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία βαθύτατα εθνικιστικό και βαθύτατα αντικοινοβουλευτικό. Η μεταπολιτευτική κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία, αυτό το μείγμα ευρωπαϊκής βλαχογκλαμουριάς - διεκδίκηση Ολυμπιακών Αγώνων, πανηγύρια για την ένταξη στο ευρώ - και φραγκολεβαντίνικης λαμογιάς, πετιέται στα σκουπίδια.
Αλλά και στην Αριστερά οι αλλαγές προοιωνίζονται τεκτονικές. Από αυτές οι χιλιάδες των νέων που κάθε βράδυ συζητούν με ένα παράξενο μείγμα πάθους, ρεαλισμού και οραματισμού, που έχουν αναδείξει το σεβασμό του συνομιλητή και τη Δημοκρατία σε ύψιστες αξίες, που αναπτύσσουν αριστερή πολιτική επιχειρηματολογία, αλλά που δεν έχουν καμιά οργανική σχέση με την Αριστερά, θα ξεπηδήσει η μελλοντική Αριστερά αυτού του τόπου. Δεν είναι τυχαία η εχθρότητα του ιερατείου του ΚΚΕ απέναντί τους. Αλλά και για το ΣΥΝ τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Μέσα σε δώδεκα μέρες η νεολαία του εξατμίσθηκε, καθώς διαχύθηκε σε αυτό το καινούριο που δημιουργείται. Κι αν, όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, κατορθώσει να ξαναμαζέψει αυτό τον κόσμο, δε θα έχει να κάνει με τους ίδιους ανθρώπους.
Ο κίνδυνος της αυταρχικής εκτροπής
Πριν λίγους μόλις μήνες, και μόνη η αναφορά σε αυτόν προκαλούσε ειρωνικά σχόλια. Όμως, η πλήρης υιοθέτηση, από πλευράς της πλειοψηφίας των πολιτών - όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η συμπεριφορά πολλών διαδηλωτών - του συνόλου της πολιτικής συνθηματολογίας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, καθιστά σαφές ότι μια πολιτική εκτροπή που θα επιβληθεί με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών είναι θέμα χρόνου. Το αν θα γίνει με τη μορφή στρατιωτικού πραξικοπήματος ή με τη μορφή της εκλογικής νίκης ενός πολιτικού σχηματισμού με τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε παραπάνω είναι δευτερεύον.
Όμως ζητούμενο είναι πλέον και το αν μπορούν να περάσουν τα νέα μέτρα χωρίς αναστολή των συνταγματικά κατοχυρωμένων ελευθεριών. Τι θα συμβεί αν οι διαδηλωτές που θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν τις οδικές αρτηρίες για να εμποδίσουν τους βουλευτές να μεταβούν στη Βουλή είναι τόσοι πολλοί ώστε να πετύχουν το στόχο τους; Θα παραιτηθεί η κυβέρνηση και θα προκηρύξει εκλογές; Ή θα επιβάλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τον Πρωθυπουργό πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το δεύτερο. Και σ' αυτή την περίπτωση, τό μόνο παρήγορο είναι ότι, τη νύχτα του α' γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών - για τον οποίο είχε δηλώσει πως, αν τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά για τους κυβερνητικούς υποψήφιους θα προκηρύξει εκλογές - βάφτισε την ήττα νίκη κι έκανε πως δε συμβαίνει τίποτα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα

τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Νοέμβρης 1983

Για την αντιγραφή από το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη Μετά τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 5ης Ιουνίου 2011 (το πλήρες άρθρο αναρτάται επίσης)

Γιάννής Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Κι αυτά το 1983. Προσωπικά, 28 χρόνια αργότερα, τους ίδιους ανθρώπους φοβάμαι

ΟΙ ΔΥΟ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Από την περασμένη Τετάρτη ένα πλήθος διαδηλωτών οι «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στην Πλατεία Συντάγματος. Κάθε βράδυ και περισσότεροι. Με τις μέρες όμως, το ετερόκλητο αυτό πλήθος έχει αρχίσει να διαφοροποιείται απεικονίζοντας γλαφυρά δυο τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Η πρώτη, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη απηχεί την ιδεολογικοποίηση της αντι-πολιτικής. Η δεύτερη, κάτω από τα σκαλιά της πλατείας, μπροστά στο συντριβάνι, συζητά διαρκώς για το τι πρέπει ν' αλλάξει εδώ και τώρα. Κι η μια κι η άλλη αριθμούν πολλές χιλιάδες διαδηλωτών. Κυρίαρχη σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής η πρώτη, «άγνωστη» μέχρι πριν λίγες ημέρες η δεύτερη, πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωπες.

Άγνωστος Στρατιώτης: Ένα ετερόκλητο πλήθος, αποτελούμενο από ανθρώπους κάθε ηλικίας, αν και οι νέοι είναι σαφώς πλειοψηφία, περιφέρονται, συζητούν και, κυρίως, φωνασκούν. Φύρδην μίγδην και, κυρίως, χύδην, συναγελάζονται Ελληναράδες με τη σημαία στους ώμους, παλαιοκομμουνιστές, χουλιγκάνοι και μισθοφόροι των ΠΑΕ, αλητήριοι της Πλατείας Εξαρχείων ξελαρυγγιάζονται βρίζοντας πολιτικούς και πολιτική και φασκελώνοντας τη Βουλή.Ένα παχύ στρώμα από πλαστικά μπουκάλια, μεταλλικά κουτάκια και κάθε λογής σκουπίδια έχει καλύψει το οδόστρωμα.
Συντριβάνι: Οι γύρω πρασιές έχουν καταληφθεί από δεκάδες σκηνών. Ο χώρος πεντακάθαρος, καθώς σε κάθε γωνιά υπάρχουν σακούλες σκουπιδιδιών, ενώ δεκάδες εθελοντών φροντίζουν να μαζεύουν αμέσως ό,τι πετούν οι απρόσεχτοι. σε μια γωνιά ένα ιατρείο. Και στη μέση ένα πολύχρωμο, νεαρό σε ηλικία πλήθος, συζητάει με πάθος για τα πράγματα που «πρέπει να αλλάξουν εδώ και τώρα».
Λίγο αριστεροί, λίγο αναρχικοί, λίγο οικολόγοι, λίγο όλα μαζί. Ο λόγος τους ευθύς, άτεχνος, αλλά συναισθηματικός, θίγει όλα τα κακώς κείμενα κι αναζητά άμεσες λύσεις, Οι λιγοστοί μεσήλικες βετεράνοι του αριστερισμού και του αναρχισμού, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μεσ' στο γάλα, λόγω ηλικίας και ξύλινης γλώσσας.
Η συνέλευση αρχίζει κάθε βράδυ γύρω στις 20.00, την ίδια ώρα με τα δελτία ειδήσεων και συνεχίζεται αδιάκοπα ως τις 01.00 - 02.00. Οι ομιλητές διαδέχονται ο ένας τον άλλο στο μικρόφωνο με, πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα, οικονομία λόγου και σεβασμό των άλλων ομιλητών. Και, κυρίως, ακούνε.
Είναι ειρηνικοί, χωρίς να δηλώνουν ειρηνιστές, γιατί έχουν βαλθεί να βρουν τρόπους να χτίσουν από ερείπια μια δημοκρατική, γι αυτούς, κοινωνία. Οι ιδέες πέφτουν βροχή, από τα πιο απλά πρακτικά θέματα μέχρι το πώς μπορούν να εφαρμοστούν πρακτικές άμεσης δημοκρατίας στη διακυβέρνηση μιας χώρας. Συζητούν πολιτικά αντί να πολιτικολογούν, τραγουδούν, ερωτεύονται κι ονειρεύονται.
Περιδιαβαίνοντας ανάμεσά τους δε μπόρεσα παρά να νιώσω ανάμικτα συναισθήματα ζήλειας και χαράς. Ζήλειας γιατί έχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που έπαψα να ονειρεύομαι. Και χαράς γιατί, μετά από 25 ολόκληρα χρόνια, μια νέα γενιά Αριστερών εισβάλλει στη σκηνή. Χωρίς οργανικές σχέσεις με τα κόμματα και τα αποκόμματα της, κατ' ευφημισμόν, Αριστεράς, χωρίς να έχουν ξοδέψει ατέλειωτες ώρες σε ενδοκομματικές ίντριγκες και μικροπρέπειες, είναι εκεί για να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει.
Οι δυο αυτές παράλληλες διαδηλώσεις εκπροσωπούν δυο τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίαρχη, μέχρι σήμερα σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής η πρώτη, ευχάριστα πολυπληθής και δημιουργική η δεύτερη, εκπροσωπούν η μεν πρώτη την Ελλάδα της μιζέριας η δε δεύτερη την Ελλάδα που θέλει να δημιουργήσει.
Οι πρώτοι αναζητούν ένα Führer που, ως άλλος Αη -Γιώργης θα «σκοτώσει το τέρας» και θα τους «σώσει». Οι δεύτεροι «φοβούνται όλ' αυτά που θα γίνουν γι αυτούς χωρίς αυτούς» και διεκδικούν θεσμικά πλαίσια στα οποία θα έχουν φωνή.
Είναι προφανές ότι οι δυο αυτές τάσεις πολύ σύντομα θα συγκρουστούν μετωπικά. Η Ελλάδα της μιζέριας, της μετριότητας και του ωχαδελφισμού, ήταν πάντα αλλεργική απέναντι στους δημιουργικούς ανθρώπους. Είτε τους εξόντωνε, είτε τους εξόριζε. Το ίδιο θα επιχειρήσει και τώρα.
Οι πιθανότητες να επικρατήσει είναι συντριπτικά υπέρ της. Γιατί δεν έχει κανένα ενδοιασμό να μετέλθει την κτηνώδη βία, γιατί έχει την υποστήριξη των ΜΜΕ - όλα τα επίσημα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα και συγκροτήματα τύπου αυτούς προβάλλουν, ενώ για τους άλλους έχουν επιβάλει σιγή ασυρμάτου - γιατί τρέφουν και τρέφονται από το διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό που ελεεινολογούν κι από τους κάθε λογής παρακρατικούς μηχανισμούς.
Στη σύγκρουση αυτή, που δεν είναι απαραίτητο να έχει ως πεδίο την Πλατεία Συντάγματος, αργά ή γρήγορα, είτε μας αρέσει είτε όχι, θ' αναγκαστούμε να πάρουμε θέση. Και θα κριθούμε γι αυτήν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ.

1. Η κατάσταση αυτή στο Σύνταγμα δε μπορεί να συνεχιστεί για καιρό. είμαι βέβαιος πως τις επόμενες μέρες, είτε το επίσημο Κράτος, είτε κάποιος παρακρατικός μηχανισμός, θα δημιουργήσει μια κρίση βίας, προκειμένου να φέρει τα πράγματα εκεί που τον βολεύει: στη δημιουργία κλίματος βίας και χάους. Γιατί αν δε συμβεί αυτό, τότε ο χρόνος θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα για την Κυβέρνηση.
2. Οι κατασκηνωτές του συντριβανιού αποφάσισαν να σπάσουν το εμπάργκο των ΜΜΕ δημιουργώντας το δικό τους διαδικτυακό ραδιόφωνο. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
   

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ...

Την εβδομάδα που πέρασε γίναμε, κάθε μέρα, μάρτυρες κρουσμάτων ακραίας βαρβαρότητας. Το ένα πιο αποκρουστικό από το άλλο, όλα μαζί, συνθέτουν το ψηφιδωτό μιας εξαχρειωμένης κοινωνίας, που τρώει τις σάρκες της αρνούμενη να διεκδικήσει κάτι καλύτερο.

Βαρβαρότητα 1η: Το πρωί της Δευτέρας 9 Μαΐου άγνωστοι σφάζουν έναν άνδρα, που ετοιμάζεται να μεταφέρει την ετοιμ΄πογεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο, για να του πάρουν μια βιντεοκάμερα.
Βαρβαρότητα 2η: Οι πρωινοί τηλεοπτικοί αστέρες αποδίδουν το έγκλημα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη, σε μετανάστες.
Βαρβαρότητα 3η: Επιδεικνύοντας ύποπτη ετοιμότητα, οι συμμορίτες της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ επιδίδονται σε ένα 24ωρο πογκρόμ μεταναστών, υπό τις επευφημίες χιλιάδων «έντιμων πολιτών» και την ευμενή απάθεια της Αστυνομίας. Ο απολογισμός, δεκάδες σοβαρά τραυματίες, όλοι μετανάστες, στα νοσοκομεία και ένας 24χρονος από το Μπαγκλαντές δολοφονημένος. Οι «ευαίσθητοι» τηλεοπτικοί αστέρες δε βρήκαν μια λέξη να πουν γι αυτό το όνειδος. Άλλωστε τα θύματα «δεν ήταν άνθρωποι, σκυλάραπες ήταν».
Βαρβαρότητα 4η: Χωρίς τον παραμικρό λόγο, χωρίς καν κάποιο πρόσχημα, η Αστυνομία επιτίθεται στην πιο ειρηνική διαδήλωση της τελευταίας τριετίας στέλνοντας δεκάδες πολιτών στα νοσοκομεία με τραύματα στο κεφάλι. Ένας από τους τραυματίες, πέντε μέρες μετά, ακόμα χαροπαλεύει κι αν επιζήσει, κανείς δε μπορεί να προβλέψει τι μόνιμες βλάβες θα έχει. Η κυβέρνηση «αντιδρά» θέτοντας σε διαθεσιμότητα τέσσερις άνδρες των ΜΑΤ, τους οποίους ερασιτεχνικό βίντεο κατέγραψε να δέρνουν ανηλεώς πεσμένους στο έδαφος διαδηλωτές. Ούτε και γι αυτό το όνειδος βρήκαν να πουν κάτι οι «ευαίσθητοι» τηλεοπτικοί αστέρες.
Βαρβαρότητα 5η: Σαββατο πρωί, μια από τις συμμορίες των Εξαρχείων επιτίθεται στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς με βόμβες μολότοφ. Κατά την υποχώρησή τους, βάζουν φωτιά σε μια αστυνομική μοτοσικλέτα, παρκαρισμένη δίπλα στον πάγκο μιας ανθοπώλιδος της λαϊκής. Για είναι βέβαιοι για το αποτέλεσμα, ανοίγουν το σωληνάκι της βενζίνης της μοτοσικλέτας. Η μοτοσικλέτα εκρήγνυται και προκαλεί βαριά εγκαύματα στην ανθοπώλιδα και σε δυο άνδρες που έσπευσαν να τη βοηθήσουν. Ο ένας από αυτούς χαροπαλεύει. Οι σύγχρονοι Νέρωνες έχουν κάθε λόγο να επιχαίρουν. Έκαψαν και πάλι τρεις ανθρώπους ζωντανούς. Όμως, οι δυο τουλάχιστον δε θα πεθάνουν. Μισές δουλειές.
Βαρβαρότητα 6η και πιο αποκρουστική. Πριν ακόμα οι τρεις τραυματίες μεταφερθούν στο νοσοκομείο, πελάτες της Λαϊκής αρχίζουν να λεηλατούν τα λουλούδια της τραυματισμένης γυναίκας. Μάταια ο Νίκος Μυλωνας από τους Οικολόγους Πράσινους, κι ο Τάσος Κορωνάκης από το ΣΥΝ, που έτυχε να είναι αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος, προσπαθούν να προστατέψουν το εμπόρευμα της γυναίκας. «Αυτη, τώρα, Θεός σχωρέσ' την» τους απαντούν οι « καλοί άνθρωποι» αφοπλιστικά.
Παρόμοια μαρτυρία και από την Αντιδήμαρχο Αθήνας για θέματα Παιδείας Νέλλη Παπαχελά, από το πογκρόμ της περασμένης Τρίτης: «Αφού οι Χρυσαυγίτες έδειραν τους μετανάστες υπαίθριους πωλητές στην Πλατεία Βικτωρίας, έσπευσαν οι ντόπιοι να λεηλατήσουν το εμπόρευμά τους. σε πέντε λεπτά δεν υπήρχε τίποτα».
Οι πλιατσικολόγοι πάντα υπήρχαν στην ελληνικοί κοινωνία. Ήδη, από το Δεκέμβρη του 2008, είδαμε κατ' επανάληψη, μετά από τους, δικαίως, εξοργισμένους πιτσιρικάδες που έσπαγαν τα μαγαζιά του κέντρου, να εισβάλουν σε αυτά κάτι καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες και να διαγουμίζουν ό,τι είχε απομείνει όρθιο.
Για να μη μιλήσουμε για τις χιλιάδες των «αγνών Ελλήνων πατριωτών» που όρμησαν και λεηλάτησαν σπίτια και καταστήματα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, όταν το 1943 τους μάζεψαν οι Ναζί για να τους στείλουν στα στρατόπεδα εξόντωσης.
Μόνο που τότε, δίπλα σε αυτά τα αρπακτικά, υπήρχε και μια άλλη κοινωνία, που έδινε τη μάχη της επιβίωσης βασισμένη στην αλληλεγγύη. Σήμερα τι υπάρχει; Υπάρχουν αναμφίβολα οι μηχανισμοί αλληλεγγύης προς τους μετανάστες που έχουν στήσει κάποιοι άνθρωποι από την Αριστερά με πολύ μεράκι και κόπο. Υπάρχουν μια σειρά από ΜΚΟ που πραγματοποιούν ένα αξιέπαινο έργο βοήθειας προς ομάδες κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων. Όμως όλα αυτά δε φτάνουν πια. Η ανεργία καλπάζει, οι άνθρωποι που όταν πλησιάζει στο τέλος ο μήνας δυσκολεύονται να βρουν χρήματα ακόμα και για φαΐ αυξάνουν αλματωδώς, η δημιουργία ευρύτερων μηχανισμών κοινωνικής αλληλεγγύης είναι επιτακτικό καθήκον για - ποιον άλλον; - την Αριστερά. Μόνο που δυστυχώς αυτή αναλώνεται σε ομφαλοσκοπήσεις κι επαναστατικές ονειρώξεις, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στα χορτάτα αρπακτικά.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η υπογραφή του περιβόητου πλέον Μνημονίου πριν ένα χρόνο, πυροδότησε μια χωρίς προηγούμενο πολιτική πόλωση στην ελληνική πολιτική σκηνή. Η οποία, αντί να προκαλέσει μια αύξηση της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά, προκάλεσε την εξάτμηση των τελευταίων ψυγμάτων αξιοπιστίας της πολιτικής. Κι αυτό σε μια στιγμή που, η πολιτική, και η ενεργός συμμετοχή των πολιτών σε αυτή, είναι όσο ποτέ απαραίτητη. Γιατί η έξοδος από την κρίση απαιτεί πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις. Κι όμως, οι μεν πολιτικοί σχηματισμοί αρνούνται πεισματικά να παραγάγουν πολιτική, η δε κοινωνία αρνείται πεισματικά να παρέμβει στα τεκταινόμενα.

Η απώλεια της κυβερνητικής αξιοπιστίας είναι απολύτως δικαιολογημένη. Κέρδισε τις εκλογές με σύνθημα τη διαχείριση της κρίσης - κανείς δεν τολμούσε τότε να μιλήσει για χρεοκοπία - προστατεύοντας τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Και έπραξε ακριβώς το αντίθετο. Ανέδειξε το να μην κηρύξει η χώρα πτώχευση σε ζήτημα εθνικής επιβίωσης και επέβαλε μια οικονομική πολιτική - η αδυναμία της να διαπραγματευτεί επ' αυτού με τους δανειστές οφείλεται στο ότι στόχος της δεν ήταν η προστασία των χαμηλών εισοδημάτων αλλά η αντί πάσης θυσίας αποφυγή της πτώχευσης - ακριβώς αντίθετη από αυτή που είχε υποσχεθεί προεκλογικά και για την οποία είχε λάβει πολιτική εντολή.
Ταυτόχρονα απέτυχε παταγωδώς στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και, τη στιγμή ακριβώς που αναζητά απελπισμένα €50 δισεκατομμύρια μέσω νέων περικοπών μισθών συντάξεων και ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας σε μια πενταετία, την ίδια στιγμή προγραμματίζει για το ίδιο χρονικό διάστημα εξοπλιστικά προγράμματα €20 δισεκατομμυρίων.
Εξ ίσου δικαιολογημένη είναι και η απώλεια της αξιοπιστίας της Αντιπολίτευσης. Το σύνολο των αντιπολιτευόμενων κομμάτων - με εξαίρεση τις νεόκοπες Δημοκρατική Αριστερά και Δημοκρατική Συμμαχία και τους Οικολόγους Πράσινους - επιδίδονται σε «αντικατοχικές» κορώνες και σε διατυπώσεις «μαγικών συνταγών», χωρίς να κάνουν καν τον κόπο να αναζητήσουν κοινά σημεία μεταξύ των προτάσεών τους, χωρίς βρχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.
Κι όσο μεγαλύτερη είναι η πολιτική τους πενία, τόσο πιο υστερικές είναι οι κραυγές τους στη Βουλή και στα τηλεοπτικά πλατό. Η απίστευτη δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνη στη Βουλή για το Θανάση Βέγγο (μας δείχνει το δρόμο για να νικήσουμε την νεοαποικιοκρατία) - βλαξ, τυμβωρύχος ή συνδυνασμός των δυο άραγε; - είναι κορυφαίο, αλλά δυστυχώς όχι το μόνο, δείγμα αυτής της σχιζοφρενικής κατάστασης.
Το μείζον πρόβλημα όμως παραμένει το διαζύγιο της κοινωνίας με την πολιτική. Η μοναδική συντεταγμένη της αντίδραση σε όσα συμβαίνουν ήταν μια διαδήλωση - πριν ένα χρόνο ακριβώς - στη διάρκεια της οποίας κάηκαν ζωντανοί τρεις άνθρωποι μπροστά στα αδιάφορα μάτια χιλιάδων διαδηλωτών που απαιτούσαν «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Μια διαδήλωση πολυπληθέστατη - περισσότεροι από 200.000 ήταν οι διαδηλωτές εκείνη την ημέρα - χωρίς ουσιαστικές διεκδικήσεις και συγκεκριμένες απαιτήσεις από την κυβέρνηση.
Κι ύστερα ακολούθησαν καμιά δεκαριά άχρωμες, άοσμες και άγευστες «γενικές απεργίες» της ΓΣΕΕ, στις οποίες συμμετείχαν μονάχα οι δημόσιοι υπάλληλοι και, υποχρεωτικά, οι υπάλληλοι των καταστημάτων που βρίσκονταν στο διάβα των πορειών. Οι τελευταίες μάζευαν, εκτός από το έμμισθο προσωπικό του ΚΚΕ - 5.000 άνθρωποι, ούτε ένας περισσότερος, ούτε ένας λιγότερος - μερικές δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών, που βάδιζαν σιωπηλοί, σιγοκουβεντιάζοντας μεταξύ τους για τα επερχόμενα δεινά, παγερά αδιάφοροι για τα συνθήματα που φώναζαν οι ντουντούκες.
Θα άξιζε τον κόπο να θυμηθούμε πώς αντέδρασε η ισλανδική κοινωνία στη χρεοκοπία της χώρας που προκλήθηκε από τη χρεοκοπία δυο μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών. Εκτός του ότι έστειλαν στο σπίτι της την κυβέρνηση, εκτός του ότι αξίωσαν, και πέτυχαν, να παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη ο τότε Πρωθυπουργός, εκτός του ότι επέβαλαν στη νέα κυβέρνηση να πάρει μέτρα για να μη χάσουν τα σπίτια τους όσοι βρίσκονταν σε αδυναμία πληρωμής δόσεων λόγω ανεργίας, απερριψαν με δημοψηφίσματα δυο συμφωνίες της κυβέρνησης με την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο για καταβολή αποζημιώσεων στις εν λόγω χώρες. Βεβαίως και στην Ισλανδία, επιδίδονται στο άθλημα της εκτόξευσης αυγών κατά πολιτικών, αλλά τουλάχιστον η κοινωνία δρα. Και η δράση της αυτή δίνει και κάποιο νόημα - είτε μας αρέσει είτε όχι - στις εκτοξέύσεις αυγών, κάτι που υπερβαίνει τον αγνό χουλιγκανισμό.
Αυτό, που ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου αναδεικνύεται περίτρανα είναι ότι η οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας ήταν απόρροια της, προϋπάρχουσας, κοινωνικής χρεοκοπίας. Αν η απαξίωση της πολιτκής ήταν απότοκη της ανικανότητας των πολιτικών δυνάμεων να σταθούν στο ύψος των περιστάεων, νέες πολιτκές δυνάμεις θα είχαν αναδειχθεί και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που αποδείχθηκε δυο φορές ανίκανη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, θα είχε παραγκωνιστεί. Τίποτα από αυτά δεν έχει συμβεί.
Η πολυπληθέστατη μεσαία αστική τάξη της χώρας, αντικατέστησε την αυτάρεσκη αλαζονεία του νεόπλουτου, με την οποία συμπεριφέρονταν εδώ και είκοσι χρόνια, με τη χωρίς όρια κατανάλωση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων και το φασιστικό χουλιγκανισμό. Που εκδηλώνεται σε βάρος των πιο αδύναμων ομάδων των κατοίκων αυτής της χώρας, όπως οι μετανάστες - αυτοί δηλαδή που συνέβαλαν στο γρήγορο πλουτισμό της επειδή εργάζονταν για μεροκάματα πείνας - οι Ρομά - πάντα εύκολος αποδιοπομπαίος τράγος - οι ολιγαριθμότεροι οπαδοί της αντίπαλης ποδοσφαιρικής ομάδας, και πάει λέγοντας.
Όσο για τη την έξοδο από την κρίση, η κοινωνία αποδεικνύει ότι είναι ανίκανη να παραγάγει τα απαραίτητα αντισώματα και τις πολιτικές εξόδου. Οπότε καταναλωνουμε τη μιζέρια μας, «περιμένοντας τους Βαρβάρους»

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ.
1 Η μεν Δημοκρατική Συμμαχία έχει πολιτική, απαιτεί μια ακόμα πιο αποκρουστική εφαρμογή της ασκούμενης από την κυβέρνηση πολιτικής. Η Δημοκρατική Αριστερά, δείχνει να αντιλαμβάνεται την ανάγκη εξεύρεσης νέων πολιτικών εργαλείων για τη διαχείριση της κρίσης, όμως, προς το παρόν, περιορίζεται σε ευχολόγια. Όσο για τους Οικολόγους Πράσινους, αυτοί διατύπωσαν, σε ανύποπτο χρόνο - στη συνέντευξη που παραχώρησαν στη ΔΕΘ τον περασμένο Σεπτέμβριο - την πιο συνεκτική αντιπολιτευτική πρόταση που έχει ακουστεί. Θύματα όμως του φετιχισμού των διαδικασιών καθώς είναι, πρώτοι αυτοί την έθαψαν - για μερες η ομιλία του Γιάννη Παρασκευόπουλου δεν είχε αναρτηθεί ούτε καν στην ιστοσελίδα του κόμματος.
2. Τα χουλιγκάνια που τα έκαναν γης μαδιάμ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας ήταν καλοντυμένοι μεσοαστοί, όχι οι γνωστοι «ανεγκέφαλοι»

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ

Οκτώ μήνες μετά την υπογραφή του Μνημονίου η κυβέρνηση συνειδητοποιεί, πανικόβλητη, την παγίδα στην οποία μόνη της έπεσε, όταν έκαιγε το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που διέθετε έναντι των δανειστών της - τη στάση πληρωμών - και εκλιπαρεί για παράταση του χρόνου αποπληρωμής των χρεών που συνήψε. Μια παράταση που ουδείς προτίθεται να της δώσει. Κι ενώ η ελληνική οικονομία καταρρέει, από το συνδυασμό των μέτρων που επέβαλαν οι δανειστές και της ανικανότητας της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται σε όλο το φάσμα του. Νέες πολιτικές δυνάμεις εμφανίζονται και, το σημαντικότερο, όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας θέλγεται από τη φασιστική ιδεολογία. Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο γίνεται όσο ποτέ απαραίτητη η συγκρότηση ενός πόλου της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, που θα συσπειρώνει τις δυνάμεις της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Οικολογίας.

Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ επεφύλλασσε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη στην κυβέρνηση. Οι Ευρωπαίοι δανειστές - γιατί το ΔΝΤ, πιο πραγματιστικό, δείχνει να αποδέχεται το αίτημα - αρνήθηκαν να της προσφέρουν την πολυπόθητη ανάσα της παράτασης του χρόνου αποπληρωμής των δανείων με το ίδιο επιτόκιο. Έτσι οδεύει προς την κρίση της τέταρτης δόσης του δανείου εν μέσω οξειών κοινωνικών αντιδράσεων, «λιποταξιών» βουλευτών της, και με τον κίνδυνο να υποχρεωθεί σε μια επίσημη χρεοκοπία για την οποία θα είναι αυτή - και όχι η ΝΔ - υπάιτια.
Στο μεταξύ η δημιουργία των κομμάτων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ είναι μικρό μόνο δείγμα της διαδικασίας αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού.
Ο ξυλοδαρμός του Κ. Χατζηδάκη, που δεν ήταν έργο κάποιων «σκοτεινών αναρχικών» αλλά μάλλον καλοβολεμένων μεσοαστών, αλλά και τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία, όσο κι αν προσπαθεί να μιμηθεί τη ρητορική του ΚΚΕ, αδυνατεί να εισπράξει έστω και μικρό μόνο κλάσμα της καλπάζουσας φθοράς του ΠΑΣΟΚ.
Ίδια γεύση και για το ΛΑΟΣ, του οποίου η στρατηγική επίδειξης «υπευθυνότητας για τη σωτηρία του έθνους» τιμωρήθηκε από το εκλογικό σώμα με στασιμότητα και ελαφρά πτωτική τάση, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του.
Αντιθέτως, θραύση έκαναν τα ψηφοδέλτια της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, αλλά και τα ψηφοδέλτια διάφορων ανεξάρτητων δεξιών, οι οποίοι σε πολλούς Δήμους υπερφαλάγγισαν με άνεση τους επίσημους υποψήφιους της συντηρητικής παράταξης.
Το ΚΚΕ κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει καλύτερα από όλα τα άλλα κόμματα της Αντιπολίτευσης αυτή την κατάσταση παράκρουσης στην οποία έχει περιέλθει η μεσαία αστική τάξη. Ο πολιτικός του λόγος χάιδεψε τα αυτιά όλων αυτών που, σαν τα κακομαθημένα αγοράκια, σκούζουν και χτυπιούνται γιατί τους πήραν το παιγνίδι τους, δεν κάνουν όμως τίποτα για να το πάρουν πίσω.
Η στασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και δεν οφείλεται στην ίδρυση της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Έχοντας επιλέξει το «λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ειρημμένοι» κόμμα να διαγκωνιστεί με το ΚΚΕ στο χάιδεμα αυτιών αντί της παραγωγής πολιτικής, έχασε. Η επαναστατική φιλολογία των στελεχών του δεν έπεισε κανένα, ούτε καν τη νεολαία που προσπαθούσε να σαγηνεύσει με τον ψευδονεανικά οργισμένο λόγο του. Αντιθέτως θράυση έκαναν τα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ στις διαδηλώσεις, όλο περισσότερο πυκνώνουν τα μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και των Αναρχικών.
Είναι πλέον σαφές ότι ζούμε τους πρώτους τριγμούς τεκτονικών αλλαγών στο πολιτικό σκηνικό. Αυτό γίνεται όλο και περισσότερο σαφές κι από την ευκολία με την οποία οι πολίτες, τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά, υιοθετούν στοιχεία της φασιστικής βαρβαρότητας. Πέρα από τη χωρίς προηγούμενο αποχή στις πρόσφατες Ευρωπαϊκές και Αυτοδιοικητικές εκλογές, είναι απίστευτη η ευκολία με την οποία υιοθετείται η απόρριψη της πολιτικής και των κοινοβουλευτικών θεσμών και η αντικατάσταση της απόδοσης Δικαιοσύνης από το νόμο του Λυντς - βλ. τις διάφορες προτροπές στο διαδίκτυο για διαπόμπευση υποτιθέμενων παιδεραστών, τις εκκλήσεις συγκέντρωσης υπογραφών για κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας με καθαρά φασιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ακόμα και τον ξυλοδαρμό του Κ. Χατζηδάκη.
Είναι επίσης σαφές ότι η οργή που διακατέχει τη νεολαία δε μπορεί να εκτονωθεί μέσα από τις συντεταγμένες δράσεις του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακόμα και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Κι αυτό οδηγεί με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι κυοφορείται μια νέα γενιά οργανώσεων αντάρικου πόλεων. Οι οποίες, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι σαν τη Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς και στη χειρότερη σαν τη Σέχτα Επαναστατών.
Σε αυτό το κάθε άλλο παρά ευοίωνο σκηνικό είναι, όσο ποτέ, απαραίτητη η συγκρότηση ενός πολιτικού πόλου μεταρρυθμιστικής Αριστεράς. Ο οποίος θα υπερασπιστεί τις πολιτισμικές κατακτήσεις της Γαλλικής Επανάστασης χωρίς να ταυτίζεται με την πολιτκή ολιγαρχία. Θα υπερασπιστεί στην πράξη - και όχι με παχιά λόγια χωρίς αντίκρυσμα - τη φτωχολογιά. Θα διεκδικήσει ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη, ενίσχυση των ατομικών ελευθεριών και αποτελσματική προστασία του περιβάλλοντος. Και θα μπορέσει να εμπνέυσει μια αποπροσανατολισμένη κοινωνία.
Ήδη υπάρχουν δυο φορείς που, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πιστώθηκαν την ψήφο των πολιτών που επιθυμούν την έξοδο από τη γενικευμένη πολιτκή και οικονομική βαρβαρότητα: η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ. Θεωρητικά η συγκρότηση αυτού του πόλου θα περνούσε μέσα από μια προγραμματική συνεργασία των δυο αυτών κομμάτων. Έχουν όμως τις προδιαγραφές;
Σε ό,τι αφορά στη Δημοκρατική Αριστερά τη βαραίνουν η απέχθεια των στελεχών της για την Οικολογία, ο μέχρι αηδίας φετιχισμός της νομιμότητας - ακόμα και αν η εξουσία είναι εντελώς έκνομη - και η ίδια η προέλευσή τους (στην πλειονότητά τους η μόνη εργασία που έχουν κάνει είναι κομματικά στελέχη, στο ΚΚΕεσ., την ΕΑΡ και το ΣΥΝ) που κάνει, πολλά από αυτά, να αλοιθωρίζουν υπερβολικά προς το ΠΑΣΟΚ.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι από την πλευρά τους είναι αλήθεια ότι έχουν δώσει στον τελευταίο ενάμισι χρόνο πλήθος θετικών δειγμάτων στην προσέγγιση της πολιτικής. Ο πολιτικός τους λόγος σαφώς και διαφοροποιείται από τη ΣΥΡΙΖΙΚΗ και ΑΝΤΑΡΣΥΑΚΗ επαναστατική γυμναστική, καθώς δίπλα σε κάθε «Όχι» τους υπάρχει η εναλλακτική τους πρόταση. Όλες αυτές οι επιλογές όμως ήταν αποτέλεσμα οριακών πλειοψηφιών και, σε κάθε περίπτωση, μεγάλο μέρος των στελεχών τους θέλγεται από την ιδέα ενός «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ».
Η συγκρότηση αυτού του πόλου της μεταρρυθμιστικής οικολογικής Αριστεράς δε μπορεί να περιοριστεί στα δυο παραπάνω μορφώματα, πολύ περισσότερο που, μεγάλος αριθμός των στελεχών τους έχουν άλλες βλέψεις. Κι αν πολίτες που δε μετέχουν σε αυτά τα σχήματα δεν αναλάβουν πρωτοβουλίες, η διαδικασία σύνθεσης μπορεί να μην αρχίσει καν.


Γιάννης Χρυσοβέργης

ΓΣΕΕ: ΚΡΙΣΗ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ

Εν μέσω πρωτοφανούς επίθεσης του κεφαλαίου στα εργασιακά δικαιώματα η ηγεσία της ΓΣΕΕ - όλες οι παρατάξεις μηδεμιάς εξαιρουμένης - επιδίδεται σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής και συνδικαλιστικού αυνανισμού.

Η κρίση που ξέσπασε στην ολομέλεια του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ, ανέδειξε αυτό που για ένα χρόνο είναι προφανές:την ανικανότητα των αριστερών και δεξιών εργατοπατέρων - μάλλον υπό την έννοια ότι έχουν διακορεύσει τη μάνα της εργατικής τάξης υπό την ευρεία έννοια - να προασπίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων σε καιρούς κρίσης.
Από την πρώτη στιγμή απέδειξαν πόσο κατώτεροι των περιστάσεων ήταν, όταν, με δεδομένη τη χρεοκοπία της χώρας, αντί να διαμορφώσουν ένα διεκδικητικό πλαίσιο διεκδικήσεων και διαπράγμάτευσης με στόχο την προστρασία των εργασιακών δικαιωμάτων και των χαμηών εισοδημάτων, επέλεξαν την αυτιστική θέση του «δε συζητάμε τίποτα». Μια θέση που, αν ήταν στοιχειωδώς έντιμοι, θα έπρεπε να την υπερασπιστούν με γενική απεργία απεριόριστρης διάρκειας, αψηφώντας καταστολή και πολιτικές επιστρατεύσεις. Αντ΄ αυτού κήρυξαν τρεις εικοσιτετράωρες γενικές απεργίες και γύρισαν στα σπίτια τους με τη συνείδησή τους ήσυχη και τους ψηφοφόρους τους ευχαριστημένους.
Η απαίτηση του κεφαλαίου, με την υποστήριξη των εκπροσώπων της ΕΕ - και όχι της Τρόικας, όπως ψευδώς γράφεται - για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων είναι αλήθεια ότι στην πραγματικότητα επιδιώκει να θεσμοθετήσει μια κατάσταση που ισχύει εδώ και μια εικοσαετία στον ιδιωτικό τομέα, με την πλήρη συνενοχή του συνόλου της ΓΣΕΕ.
Και είναι αλήθεια ότι, σε μια εποχή που στην ηγεσία της ΓΣΕΕ απαιτούνταν μια ηγεσία με κύρος μεταξύ των εργαζομένων, με ικανότητα κινητοποίησης των συνδικαλισμένων και μη και με ικανότητα να διαπραγματευτεί με κυβέρνηση και εργοδοτικές οργανώσεις και να προβεί σε συμβιβασμούς που θα εξασφάλιζαν την προστασία των ασθενέσερων εισοδημάτων και μια αναπτυξιακή πορεία, ο Παναγόπουλος, με τα κουστούμια που κοστίζουν όσο ένα μηνιάτικο ανειδίκευτου εργάτη, δεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος. Ο άνθρωπος αυτός, σε αντίθεση με τους δυο προκατόχους του, δεν υπήρξε ποτέ συνδικαλιστής - δικεδικητής. Είναι ένα παιδί του κομματικού σωλήνα και όλη του η καριέρα ήταν αυτή ενός κρατικού συνδικαλιστή -συνδιοικητή μιας ΔΕΚΟ. Και, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να πείσει κανένα εργαζόμενο ότι είναι εκπρόσωπός του, δε μπορεί να διαπραγματευτεί και με την εργοδοσία.
Τι γίνεται όμως με τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ της ΔΑΚΕ; Ποια είναι η συμβολή τους; Ποια είναι η εναλλακτική τους πρόταση; Ας δεχτούμε - και μάλλον έτσι είναι - ότι ο Παναγόπουλος συμφώνησε σε επαχθείς εξελίξεις για τους πλέον ευάλωτους εργαζόμενους. Η ΠΑΣΚΕ δεν διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία. Θα μπορούσαν να υποβάλουν πρόταση μομφής κατά του προεδρείου, να την υπερψηφίσουν και να εκλέξουν νέο προεδρείο το οποίο θα κατάγγελνε τις όποιες δεσμεύσεις του προηγούμενου Προέδρου και θα ξανάρχιζε τη διαπραγμάτευση από την αρχή. Με ένα νέο διεκδικητικό πλαίσιο από πλευρ΄άς εργαζομένων φυσικά.
Αυτό θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με τη στοιχειώδη τσίπα. Τι έπραξαν; Ακριβώς το αντίθετο. Αποχώρησαν από το προεδρείο, επιδιδόμενοι σε ασκήσεις επαναστατικής συνδικαλιστικής γυμνασιτκής και πέραν αυτού ΟΥΔΕΝ. Οι άνθρωποι αυτοί αφού καταναλώθηκαν επί ώρες σε επαναστατικές κορώνες, σηκώθηκαν και έφυγαν αφήνοντας τον Παναγόπουλο και την πολιτική του στη θέση τους. Αποδεικνύοντας ότι ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΝ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Κι ότι στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο απόχυδαίοι πολιτικάντες. Που χτίζουν πολιτικές καριέρες στις πλάτες των εργαζομένων.

ΕΚΛΟΓΕΣ: ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

Την επόμενη μέρα των αυτοδιοικητικών εκλογών τα κομματικά επιτελεία και οι αναλυτές μετρούν κέρδη και ζημιές. Ουδείς όμως ασχολείται με τους δυο μεγάλους χαμένους των εκλογών: τη Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση. Γιατί υπάρχουν τρία συμπεράσματα, τα οποία δεν έβγαλαν κόμματα και τηλεοπτικοί αστέρες.

Συμπέρασμα 1ο: Οι χθεσινές εκλογές ανέδειξαν την παγίωση ενός ισχυρού αντικοινοβουλευτικού ρεύματος στην κοινωνία. Το ρεύμα αυτό εκπροσωπείται από τη συντριπτική πλειονότητα αυτών που απείχαν (σ.σ. Η αποχή είναι σαφώς μικρότερη από το 40%. Είναι αδύνατο σε μια χώρα με 10,5 εκατομμυρια κατοίκους εκ των οποίων 1 εκ μετανάστες να έχει 9,8 εκ. εγγεγραμμένους. Ο στοιχειώδης σεβασμός των δημογραφικών στοιχείων οδηγεί σε ένα εκλογικό σώμα γύρω στα 8 εκατομμύρια), οι οποίοι με τη στάση τους αυτή δηλώνουν απόλυτη αδιαφορία για το κοινοβουλευτικό γίγνεσθαι. Η αδιαφορία αυτή δεν περιορίζεται στην αποδοκιμασία των υπαρχόντων κομμάτων. Κάτι τέτοιο θα εκφράζονταν κυρίως με λευκό ή άκυρο. Είναι αδιαφορία και εχθρότητα για τον κοινοβουλευτισμό. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πιστεύουν στα κετκημένα του κοινοβουλευτισμού (έλεγχος των εξουσιών, θεσμικά δικαιώματα του πολίτη, πλαίσια μέσα στα οποία ο πολίτης καθιστά σεβαστά τα δικαιώματά του). Στην κατηγορία αυτή εντάσσονται επίσης η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφφόρων του ΚΚΕ, του ΛΑΟΣ και, κατά μείζονα λόγο, της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όλοι μαζί μας δίνουν ένα ποσοστό 35% - 40% πολιτών που αμφισβητούν, όχι τα πολιτικά κόμματα, αλλά το κοινοβουλευτικό σύστημα το ίδιο.
Στην κατηγορία αυτή δε μπορουν να ενταχθούν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη μέχρι υστερίας καθημερινή λεκτική επαναστατική γυμναστική τους, διότι αποδέχονται πλήρως, στην πράξη, το κοινοβουλευτικό κεκτημένο και σε αυτό ακριβώς διαφοροποιείται ο λόγος τους από τον αντίσοιχο του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στην κατηγορία αυτή δε μπορούν να προσσμετρηθούν τα λευκά ψηφοδέλτια, διότι συνιστούν αποδοκιμασία υπαρχόντων συνδυασμών, όχι όμως και του κοινοβουλευτισμού.
Συμπέρασμα 2ο: Στις χθεσινές εκλογές αναδείχθηκε η ανεπάρκεια του πολιτκού προσωπικού.
Ο Πρωθυπουργός απέδειξε χθες ότι είναι κατώτερος των περιστάσεων. Καλώς ή κακώς, είχε δηλώσει ότι αν η πολιτική του καταψηφιστεί θα προσφύγει στις κάλπες. Χθες το βράδυ 50% - και κάτι παραπάνω δεδομένου ότι το ποσοστό του Γ. Δημαρά στην Αττική αντιστοιχεί στο 4,1% των ψήφων πανεθνικά - των ψηφοφόρων ψήφισαν συνδυασμούς που ζητούσαν αντιμνημονιακή ψήφο και τίποτε άλλο, έναντι μόνο 34,6% που υπερψήφισαν τους συνδυασμούς του ΠΑΣΟΚ. Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ καταψηφίστηκε. Αντί της προσφυγής στις κάλπες ο Πρωθυπουργός, άρχισε να μιλάει ξαφνικά για αυτοδιοίκηση. Πράγμα που θυμίζει τη φράση του αείμνηστου Ν. Τσιφόρου: «Άμα τόχεις το σίδερο και το κουσουμάρεις και δεν το δουλεύεις γίνεσαι ρεζίλι των σκυλιών και ρεντίκολο της πιάτσας»
Θλιβερή ήταν όμως και η εικόνα των ηγεσιών της αντιπολίτευσης, ιδίως του Α. Σαμαρά και του Α. Τσίπρα. Αφού επί δυο ολόκληρους μήνες καλούσαν το λαό σε ψήφο καταδίκης του μνημονίου, μόλις ο Πρωθυπουργός αποδέχθηκε την πρόκλησή τους, άρχισαν να μπουρδολογούν περί εκβιασμών. Οι αυθάδεις δηλώσεις και των δυο μετά τις πρωθυπουργικές δηλώσεις χθες το βράδυ, εκτός του ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα των αριθμών, θυμίζουν έκείνα τα μαγκάκια της καρπαζιάς που που άμα τα αγριοκοιτάξει κάποιος φωνάζουν: «κρατείστε με ρε μην τον σφάξω!», φροντίζοντας βεβαίως να κολλήσουν πάνω στους παριστάμενους μην τυχόν και γίνει καμιά στραβή και δεν τους κρατήσουν. Αντιθέτως, η Α. Παπαρήγα ήταν ασυνήθιστα μετρημένη και προσεκτική στα λόγια της χθες το βράδυ.
Συμπέρασμα 3ο: Στις εκλογές αυτές μόνο για την αυτοδιοίκηση δεν έγινε λόγος.
Και όμως, χθες ψηφίζαμε, για πρώτη φορά, στο πλαίσιο που προσδιορίζει ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ. Μια μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου της αυτοδιοίκησης με δεκάδες σωστές πτυχές κι άλλες τόσες προβληματικές. Για το λόγο αυτό έπρεπε όλα τα κόμματα και όλοι οι συνδυασμοί να κάνουν εκστρατεία με βάση το πώς θα αξιοποιήσουν τα θετικάστοιχεία του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ και πώς θα αγωνιστούν για την αλλαγή των κακώς κειμένων. Με εξαίρεση τους συνδυασμούς που στηρίζονταν από τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, οι οποίοι μιλούσαν γι αυτό και μόνο για γι αυτό, και οι οποίοι συνολικά συγκέντρωσαν γύρω στο 5% πανελλαδικα, ουδείς ασχολήθηκε με την αυτοδιοίκηση. Ακόμα και από τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ - τους αμιγείς υποψήφιους, όχι αυτούς που συνεργάζονταν με ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και (ή) ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ - μόνο ο Γ. Σγουρός είχε αυτοδιοικητικό λόγο.
Αλλά όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Δυστυχώς

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΘΗΝΑ ΕΝ ΚΑΜΙΝ(Ω)Η: ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΜΟΓΙΣΤΑΝ

Στις 1 Ιανουαρίου 1987 ο απερχόμενος Δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Μπέης, παρέδιδε στο Μιλτιάδη Έβερτ, τον πρώτο μεταπολιτευτικά Δήμαρχο της πόλης που είχε εκλεγεί με την υποστήριξη της ΝΔ, ένα Δήμο με αποθεματικό στο ταμείο του και τις δημοτικές υπηρεσίες να λειτουργούν άψογα. Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά, ύστερα από 10 Δημάρχους εκλεγμένους με την υποστήριξη της ΝΔ, ο Δήμος Αθηναίων βουλιάζει στα χρέη, τα πεζοδρόμια είναι κατάφορτα από σκουπίδια και οι δημοτικές υπηρεσίες διαλυμένες. Ο Γ. Καμίνης, με εξαιρετικά επιτυχημένη θητεία στη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη προσφέρει μια ακτίνα ελπίδας για αλλαγή σελίδας στην Αθήνα. Αγώνας εξαιρετικά δύσκολος, μιας και ο Γ. Καμίνης καλείται να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, την εχθρότητα των ΜΜΕ, αλλά και του «βαθέως ΠΑΣΟΚ».

Ποτέ στα εικοσιτέσσερα χρόνια που πέρασαν δεν υπήρξε, με εξαίρεση την υποψηφιότητα του μακαρίτη Λεωνίδα Αυδή το 1998, άλλη υποψηφιότητα που να γεννάει ελπίδες. ΠΑΣΟΚ και Αριστερά αντιμετώπιζαν τη Δήμο της Αθήνας ως «φέουδο της Δεξιάς», στο οποίο καλούνταν κάθε φορά ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος να κάνει μια εκλογική εκστρατεία αγγαρείας, με στόχο «μια αξιοπρεπή ήττα».
Στο μεταξύ ο Δήμος βούλιαζε στα χρέη από την κακοδιαχείριση και την πελατειοκρατία. Οι δημοτικές υπηρεσίες αποδιαρθρώθηκαν. Με εξαίρεση το εφήμερο πέρασμα της Ντόρας Μπακογιάννη από τη θέση του Δημάρχου, οπότε οι αυτονόητες υπηρεσίες του Δήμου προς τους πολίτες λειτουργούσαν (π.χ. αποκομιδή σκουπιδιών κάθε μέρα, οι δημοτικές υπηρεσίες να απαντούν στα τηλέφωνα) και, κατά πάσα πιθανότητα, δεν αυξήθηκαν τα χρέη του Δήμου, οι επιδόσεις των υπηρεσιών καθαριότητας του Δήμου είναι άθλιες. Οι υπηρεσίες υποδοχής του Δήμου είναι ανίκανες να καθοδηγήσουν σωστά το δημότη, ιδίως όταν ζητάει τηλεφωνικές πληροφορίες. Εννέα στις δέκα φορές τον συνδέουν με λάθος υπηρεσία, η οποία δεν είναι σε θέση να του δώσει το σωστό τηλέφωνο της υπηρεσίας με την οποία επιθυμεί να επικοινωνήσει. Οι πλατείες και οι παιδικές χαρές του Δήμου είναι εγκαταλελειμμένες στην τύχη τους. Πλημελής φροντίδα των φυτών στις πλατείες, ανύπαρκτη συντήρηση στις παιδικές χαρές, βρώμα και δυσωδία παντού, έχουν μετατρέψει τους χώρους συνάντησης της γειτονιάς σε χαβούζες. Κι όλα αυτά ενώ τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δήμου ανέρχονται σε πολλές εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ (το 1998 ήταν 212 δισεκατομμύρια δραχμές - 602 εκατομμύρια ευρώ περίπου).
Μακράν χειρότεροι από τους δέκα Δημάρχους αυτών των εικοσιτεσσάρων χρόνων ήταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος και, φυσικά, ο τελευταίος και, ελπίζουμε, έσχατος, Νικήτας Κακλαμάνης.
Ο πρώτος φέσωνε αδιάκριτα τα ταμεία του Δήμου για να πληρώνει φανταχτερές χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις τα, προβληματικά από άποψη οδικής αφάλειας, κάγκελα στα πεζοδρόμια και τις σινιέ στολές των υπαλλήλων της Δημοτικής Αστυνομίας.
Ο δεύτερος έβαλε στο μάτι όλους ανεξαιρέτως τους ελεύθερους χώρους της πόλης, σκοντάφτοντας, ευτυχώς, στις αντιδράσεις των δημοτών και στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης που δεν του επέτρεψαν να γεμίσει τσιμέντο τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της πόλης. Για να μη μιλήσει κανείς για το περιβόητο «πρόγραμμα ανακύκλωσης συσκευασιών», οι επιδοτήσεις του οποίου είναι άγνωστο πού πήγαν, εκείνο που είναι γνωστό όμως είναι πως το περιεχόμενο των μπλε κάδων αδειάζονταν στα κοινά απορριμματοφόρα, με δυο λόγια δεν γίνονταν ανακύκλωση συσκευασιών.
Ακραίο, αλλά δυστυχώς όχι το μόνο, παράδειγμα οικονομικής διαχείρισης στα όρια της εισαγγελικής παρέμβασης είναι η διαβόητη αλλαγή της πλακόστρωσης της Πλ. Συντάγματος. Η απόφαση ελήφθη επί Δημάρχου Γιατράκου, το 1990, κι ενώ ήταν δεδομένο ότι στα επόμενα χρόνια η πλατεία θα ξηλώνονταν λόγω των επικείμενων έργων κατασκευής του Μετρό. Ο αρχικός προϋπολογισμός του έργου ανέρχονταν σε 600 εκατομμύρια δραχμές - κανείς δεν ξέρει πόσο κόστισε πραγματικά. Τα έργα ολοκληρώθηκαν ένα μόλις μήνα πριν την έναρξη των εργασιών κατασκευής του σταθμού Μετρό στο Σύνταγμα. Και, εμβρόντητοι οι εργάτες που ξήλωναν την πλακόστρωση, ανακάλυψαν πως είχαν χρησιμοποιηθεί μάρμαρα από νεκροταφεία.
Κι όμως παρ' όλα αυτά ο Νικήτας Κακλαμάνης προβάλλει ως φαβορί.
Γιατί ένα μεγάλο ποσοστό των δημοτών της πόλης ζουν στα βόρεια προάστια και ψηφίζουν Δήμαρχο με μοναδικό κριτήριο τη βλαχογκλαμουριά του.
Γιατί ένα επίσης μεγάλο ποσοστό των δημοτών της Αθήνας σνομπάρουν επιδεικτικά τις δημοτικές εκλογές (το ποσοστό της αποχής στις δυο τελευταίες αναμετρήσεις ήταν διπλάσιο του αντίστοιχου ποσοστού των βουλευτικών εκλογών).
Γιατί, με εξαιρεση την υποψηφιότητα του Λ. Αυδή το 1998, η οποία όμως δεν είχε προοπτικές εκλογικής νίκης, τόσο από μέρους του ΠΑΣΟΚ όσο και από μέρους της Αριστεράς, δεν έχει υπάρξει ούτε μια υποψηφιότητα που να συσπειρώνει τους δημότες και να τους προσφέρει εχέγγυα ότι, ναι, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν στο Δήμο.
Γιατί, η υποψηφιότητα του Γ. Καμίνη αγνοείται επιδεικτικά από τα ΜΜΕ, με επικεφαλής το ΔΟΛ, ενώ την ίδια στιγμή προβάλλουν με κάθε ευκαιρία το Νικήτα Κακλαμάνη.
Γιατί, η πλειονότητα των κομμάτων της Αριστεράς είναι εντελώς εχθρική στην υποψηφιότητα του Γ. Καμίνη. Η υποστήριξη της υποψηφιότητας Καμίνη επιτεύχθηκε με οριακή πλειοψηφία στους Οικολόγους - Πράσινους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διολισθήσει σε θέσεις που είναι κακέκτυπα των απόψεων των τροτσκιστών της δεκαετίας του '30. Το ΚΚΕ, συμμετέχει ενεργά, μέσω των εργατοπατέρων του, όλα αυτά τα χρόνια στην απαξίωση του Δήμου Αθηναίων και θέλει να συνεχίσει το έργο του. Κι η επιρροή της νεοσύστατης Δημοκρατικής Αριστεράς είναι ζητούμενο στην Αθήνα.
Γιατί, τέλος, η υποψηφιότητα του Γ. Καμίνη προσκρούει στην ανοιχτή εχθρότητα του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος είναι αλλεργικός στους ενεργούς πολίτες και δεν κάνει τίποτα για να κρύψει αυτή του την απέχθεια.
Ενάντια σε όλους αυτούς τους μηχανισμούς και τις νοοτροπίες ο συνδυασμός του Γ. Καμίνη πρέπει να δημιουργήσει μια δυναμική νίκης. Πρέπει να πείσει τους πολίτες ότι ΝΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ. Και, στο δεύτερο γύρο των εκλογών, να θέσει τους ψηφοφόρους της Αριστεράς ενώπιον του διλήμματος: με το λαμογιστάν ή με αυτούς που θέλουν να δώσουν την Αθήνα στους δημότες;
Το σημαντικότερο όπλο μας είναι η επιτυχημένη θητεία του Γ. Καμίνη στο θεσμό του Συνηγόρου του Πολίτη, η αποδεδειγμένη εντιμότητά του και η επιμονή του στην προστασία του πολίτη από κακόβουλους κρατικούς λειτουργούς. Ας το μετουσιώσουμε σε δυναμική πλειοψηφικού ρεύματος.

Γιάννης Χρυσοβέργης