ΤΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ, ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ

Η κυβερνητική απόφαση για συνταγογράφηση βάσει της συνιστώμενης φαρμακευτικής ουσίας και όχι βάσει εμπορικού σκευάσματος προκάλεσε τις, σε βαθμό υστερίας, αντιδράσεις των ιατρικών και φαρμακευτικών συλλόγων. Για άλλη μια φορά οι όποιες εύλογες ενστάσεις γιατρών και φαρμακοποιών εξαφανίστηκαν από τις ανακοινώσεις των ιατρικών και φαρμακευτικών συλλόγων. Για άλλη μια φορά τη θέση τους πήραν άναρθρες καραυγές που δεν πείθουν ούτε τους ίδιους τους συντάκτες τους. Για άλλη μια φορά ένα κόμμα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθέτησε άκριτα τις συντεχνιακές τερατολογίες, προς όφελος ενός αμφίβολου εκλογικού οφέλους. Για άλλη μια φορά απουσίασε από το όλο μπάχαλο - δεν μπορεί να αποτολμήσει κανείς να το αποκαλέσει διάλογο  μολονότι δεν είναι λίγες οι ψύχραιμες φωνές που προσπάθησαν να ακουστούν - το πραγματικό πολιτικό δικαύβευμα: πώς με λιγότερο κόστος θα αποκτήσουμε καλύτερη δημόσια υγεία.

Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα κοστίζει πανάκριβα και δε χρειαζόταν να έρθει η Τρόικα για να το μάθουμε. Κακή έως ανύπαρκτη πρωτοβάθμια φροντίδα, νοσοκομεία με απίστευτες ελλείψεις σε ζωτικής σημασίας εξοπλισμό, γιατρούς και παραϊατρικό προσωπικό, αλλά με στρατιές διοικητικών υπαλλήλων που δεν έχουν καρέκλα να καθίσουν, ξετσίπωτα κυκλώματα που λυμαίνονται το μερίδιο του κρατικού προϋπολογισμού για τη Δημόσια Υγεία, χωρίς καν να αισθάνονται την ανάγκη να το κρύψουν.

Δυο δεδομένα είναι ενδεικτικά του μεγέθους της ληστείας σε βάρος του ελληνικού λαού και δε χρειαζόταν να έρθει η Τρόικα για να τα λάβουμε υπ' όψη μας. 

Το πρώτο είναι ότι ένα μόλις μήνα μετά την εφαρμογή της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), προέκυψε εξοικονόμηση της τάξης του 50%. Και η κολοσιαία πολιτική ευθύνη της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ συνίσταται στο ότι δυο ολόκληρα χρόνια μετά αυτό το απλό μέτρο που θα μπορούσε να έχει εξοικονομήσει δισεκατομμύρια ευρώ ετησιως, αποτρέποντας οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων αυτών που πληρώνουν φόρους δεν επεκτάθηκε στο σύνολο των ασφαλιστικών ταμείων.

Το δεύτερο είναι η σύγκριση της φαρμακευτικής δαπάνης της Ελλάδας και του Βελγίου, μιας χώρας με πληθυσμό ανάλογο της Ελλάδας και ανάλογες επιδόσεις στη διαφθορά,  για το 2009: η ελληνική φαρμακευτική δαπάνη ήταν διπλάσια της βελγικής.

Και σε αυτό το σημείο υπεισέρχονται στη συζήτηση τα γενόσημα, όπως ονομάζονται τα σκευάσματα με την ίδια ουσία των σκευασμάτων των εταιρειών που έχουν κατοχυρώσει την πατέντα, που κυκλοφορούν στην αγορά ευθύς μόλις λήξουν τα δικαιώματα αποκλειστικής εκμετάλλευσης.

Τα σκευάσματα αυτά είναι κατά πολύ φθηνότερα των πρωτοτύπων, χωρίς αναγκαστικά να υπολείπονται και σε ποιότητα. Ως νοσηλευόμενος στη Γαλλία πριν εικοσιπέντε χρόνια είχα την ευκαιρία, συζητώντας με τους γιατρούς και τους νοσηλευτές να μάθω ότι το γαλλικό σύστημα υγείας χρησιμοποιεί ευρύτατα γενόσημα. Κι αναμφισβήτητα η ποιότητα του γαλλικού εθνικού συστήματος υγείας είναι καλύτερη του ελληνικού που δε χρησιμοποιεί ως τώρα γενόσημα.

Επίσης πριν από δεκαπέντε χρόνια είχα την ευκαιρία να μάθω, μέσω προσωπικού φίλου συγγενικό πρόσωπο του οποίου είναι γιατρός εγκατεστημένος στην Αυστρία, ότι στη χώρα αυτή η συνταγοφράφηση γίνεται ακολουθώντας ένα χρυσό κανόνα: συνταγογραφείται πάντα το φθηνότερο σκεύασμα της ενδεδειγμένης φαρμακευτικής ουσίας. Δεν έχω προσωπική εμπειρία από το αυστριακό σύστημα υγείας, αλλά δύσκολα κάποιος θα το χαρακτήριζε υποδεέστερο του ελληνικού.

Γι αυτούς τους λόγους μονάχα αηδία μπόρεσα να αισθανθώ ακούγοντας τις κραυγές του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου περί «κινδύνων για την υγεία του λαού από τη χρήση γενοσήμων». Για τις τσέπες κάποιων από τα μέλη του εν λόγω σώματος, που έχουν αποκτήσει από την άσκηση του λειτουργήματός τους αδικαιολόγητες για τα εισοδήματα που δηλώνουν περιουσίες και, πέραν των όποιων διοικητικών και ποινικών κυρώσεων θα έπρεπε να τους είχαν επιβληθεί χωρίς αυτό να έχει συμβεί, θα έπρεπε να είναι αποσυνάγωγοι και εξοβελισταίοι από τους ιατρικούς συλλόγους, πιθανό να δημιουργούνται σοβαροί κίνδυνοι αντιθέτως.

Αηδία γι' αυτό το λόγο μου προκάλεσε και η συστοίχιση του ΣΥΡΙΖΑ  με αυτή την άλογη και χυδαία εκστρατεία κατά της χρήσης γενοσήμων στην Ελλάδα. Σε όλο τον κόσμο τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς κάνουν εκστρατείες για την ευρύτερη δυνατή χρήση γενοσήμων, προκειμένου να μειωθεί η εξάρτηση των κρατών από τις πολυεθνικές του φαρμάκου. Μόνο στην Ελλάδα η Αριστερά συντάσσεται με τους απόστολους της εξάρτησης από τη φαρμακοβιομηχανία, στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα. ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ.

Πέραν όλων αυτών η συνταγογράφηση γενοσήμων δεν είναι πανάκεια, δε λύνει όλα τα προβλήματα του κόστους της Δημόσιας Υγείας, μεσοπρόθεσμα δε ούτε καν αυτό της φαρμακευτικής δαπάνης.

Αν θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτό που θα έπρεπε να είναι το πολιτικό διακύβευμα η καλής ποιότητας δημόσια υγεία με το χαμηλότερο δυνατό οικονομικό κόστος πρέπει να ασχοληθούμε κατ' αρχήν με τις  πολιτικές πρόληψης στην Ελλάδα.

Οι οποιες πολιτικές πρόληψης και ενημέρωσης του πληθυσμού εξαντλούνται σε πανάκριβα τηλεοπτικά σποτ, που χάνονται μέσα στον ορυμαγδό των διαφημήσεων. Οι πολιτικές πρόληψης θέλουν επένδυση σε χρήμα και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Επένδυση που μεσοπρόθεσμα συμβάλει στη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και στη μείωση των νοσηλευομένων στα νοσοκομεία.

Ο δεύτερος τομέας ο οποίος χρειάζεται επένδυση σε χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό είναι αυτός της παροχής πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας. Ούτε στην Ελλάδα, ούτε, δυστυχώς, πουθενά αλλού, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των ειδικών για συγκρότηση των πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας γύρω από το θεσμό του οικογενειακού γιατρού. 

Ο οποίος έχει πλήρες ιστορικό για τον κάθε ασθενή του, τον παρακολουθεί σε μακρά διάρκεια, και είναι ο άνθρωπος που θα τον παραπέμψει στο σωστό ειδικό γιατρό, απαλλάσσοντας το σύστημα υγείας από πλήθος καταχρηστικών ιατρικών εξετάσεων, ταλαιπωρίας των ασθενών λόγω συστηματικής υπέρβασης των δυνατοτήτων του συστήματος να καλύψει τα αιτήματα για υψηλού κόστους ιατρικές εξετάσεις και της οικονομικής αιμοραγίας του λόγω του πλήθους των παραπομπών σε ιδιωτικά θεραπευτήρια που γίνονται λόγω - ή με πρόσχημα - αδυναμίας εξυπηρέτησης των ασθενών από τις δημόσιες δομές.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι προφανές ότι οι σημερινές κραυγαλέες ελλείψεις σε ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό θα επανεκτιμούνταν. Είναι ενδεχόμενο οι ελλείψεις να αποδεικνύονταν λιγότερες ή ακόμα και να αποδεικνύονταν το υπάρχον προσωπικό επαρκές. Είναι ενδεχόμενο αν προέκυπταν κάπου κραυγαλέες ελλείψεις και κάπου αλλού υπερεπάρκεια. 

Σε κάθε περίπτωση, αν γίνει ποτέ σε αυτή τη χώρα πολιτική συζήτηση για τη Δημόσια Υγεία, πρέπει να πάψουμε να ταυτίζουμε την τελευταία υποχρεωτικά με τον αριθμό των κλινών στα νοσοκομεία και τον αριθμό των μαγνητικών τομογράφων. Και να ασχοληθούμε με αυτό που αξιωματικά είναι πρωταρχικής σημασίας για μια τέτοια συζήτηση: το πώς θα έχουμε υγιή πληθυσμό.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, την εποχή που νοσηλεύτηκα στη Γαλλία είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι οι αμοιβές των ιδιωτών γιατρών ήταν στο μισό των αντιστοίχων των συναδέλφων τους στην Ελλάδα. Κι αυτό ενώ οι μισθοί ήταν υπερδιπλάσιοι των ελληνικών. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο.

ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ... ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Εν μέσω πανηγυρισμών των συγκροτημάτων των ΜΜΕ για τη συγκρότηση της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» πέρασε ασχολίαστο - τυχαίο; δε νομίζω! - το ότι σε διάστημα δέκα ημερών έλαβαν χώρα δυο ταυτόχρονα παλατιανά πραξικοπήματα στα δυο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, αλλά και το ότι η νέα κυβέρνηση διαθέτει μια επικίνδυνη, για τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις ατομικές ελευθερίες, παντοδυναμία.

Ο μεγάλος νικητής αυτών των δεκαπέντε ημερών είναι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Ένας άνθρωπος από «τα σπλάχνα του» είναι στο τιμόνι της χώρας, και θα φροντίσει να διευθετήσει τις πολιτικές αποφάσεις των επομένων μηνών, που όμως θα καθορίσουν το μέλλον της Ελλάδας και των κατοίκων της για τα επόμενα δέκα, τουλάχιστον, χρόνια, κατά τον επωφελέστερο γιοα τα συμφέροντά του τρόπο.

Νικητής είναι και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που έσπασε τον εξοστρακισμό της Ακροδεξιάς κι επέβαλε, για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, τη συμμετοχή ενός φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος στην κυβέρνηση, με συμμετοχή σε νευραλγικά υπουργεία.

Ο αναμφισβήτητα μεγάλος ηττημένος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση εν μέσω χλευασμού από τους βουλευτές του κόμματός του, τα ΜΜΕ, το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Είναι πλέον αποσυνάγωγος και εξοβελιστέος από το πολιτικό σύστημα.

Κατά παράδοξο τρόπο ο προσωπικός του διασυρμός, η τελευταία πράξη του οποίου θα αρχίσει με τη δρομολόγηση της διαδικασίας εκλογής νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ,  έγινε σανίδα σωτηρίας για το παραπαίον ΠΑΣΟΚ που, ευρισκόμενο σε ελεύθερη δημοσκοπική πτώση, είχε αρχίσει να αισθάνεται καυτή την ανάσα των ΛΑΟΣ και ΚΚΕ. Ο εξαναγκασμός της ΝΔ  να συμμετάσχει στην κυβέρνηση την καθιστά συνυπαίτια των επικείμενων αντιδημοτικών αποφάσεων που επιβάλλει η αποδοχή της απόφασης του Eurogroup της 27ης Οκτωβρίου. Και δημιουργεί εύλογες ελπίδες στην ΠΑΣΟΚική κομματική γραφειοκρατία, ότι ο επιμερισμός της λαϊκής οργής, θα επιτρέψει την επιβίωσή της.

Κατά επίσης παράδοξο τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου ανατράπηκε για μια από τις ελάχιστες σωστές αποφάσεις του στη διάρκεια της θλιβερής, ομολογουμένως, πρωθυπουργικής του θητείας: τη μετατροπή της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες σε κοινές μετοχές ιδιοκτησίας του Δημοσίου. Το γεγονός όμως της φορτωμένης με ψεύτικα παχιά λόγια πρωθυπουργίας του, σε συνδυασμό με τον ατυχέστατο τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα του δημοψηφίσματος - με αποτέλεσμα να στρέψει εναντίον του σύσσωμη την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, την οποία ως εκείνη τη στιγμή το μόνο πράγμα που την ενοχλούσε ήταν η ανικανότητά του να τηρήσει τις υποσχέσεις που της παρείχε - του στέρησε κάθε υποστήριξη.

Ο δεύτερος, αφανής, ηττημένος είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Η μεγαλομανία του και η αρχομανία του τον τύφλωσαν τόσο, όσο χρειάζονταν για να αρνηθεί να συμμετάσχει στο προετοιμαζόμενο από τις ελληνικές τράπεζες και εγχώρια συγκροτήματα ΜΜΕ σχέδιο ανατροπής του Παπανδρέου. Έχοντας επενδύσει όλες του τις ελπίδες για την πρωθυπουργία στη συνέχιση της αποκλειστικής ανάληψης της ευθύνης των αντιδημοτικών αποφάσεων από τον Παπανδρέου δε μπόρεσε να κατανοήσει την αλλγή του ανέμου. Μετά και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τύποις μόνο είναι ηγέτης της ΝΔ. Η πραγματική ηγεσία του κόμματος είνα το δίδυμο Αβραμόπουλου - Δήμα.

Ο μεγάλος ηττημένος όμως είναι τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα σε αυτή τη χώρα. Με την υποστήριξη των 260 βουλευτών που διαθέτει η κυβέρνηση είναι σε θέση να πράξει αυτό που δε μπορούσε να κάνει μια μονοκομματική κυβέρνηση, είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της ΝΔ. Να προχωρήσει στην ψήφιση ειδικών νόμων οι οποίοι θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει δραστικά κάθε αμφισβήτηση της κοινωνίας, οι αντοχές της οποίας, όπως φάνηκε από τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, έχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Μπορεί ακόμα να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περιστέλλοντας τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνταγματικές ελευθερίες, για όσο καιρό κρίνει σκόπιμο.Κι όλα αυτά, χωρίς απολύτως καμία συνταγματική εκτροπή.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι δηλώσεις της γγ του ΚΚΕ, αν φυσικά δε λάβει κανείς υπ' όψιν του την κρίση μεγαλείου που τις διέκρινε και την ξύλινη γλώσσα στην οποία έγιναν, αποτυπώνουν απόλυτα τον πραγματικό χαρακτήρα της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Ζητούμενο παραμένει ωστόσο η αντίδραση της κοινωνίας. Θα σκύψει μοιρολατρικά το κεφάλι ή θα οδηγηθεί σε ανοιχτή σύγκρουση με την οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό κατεστημένο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι της κοινωνίας που θα έχει να χάσει - ή έτσι θα νομίζει - μόνο τις αλυσίδες του. 

Αν είναι μικρό, όπως το 1967, κάποιοι λίγοι θα σαπίσουν στις φυλακές, κάποιοι περισσότεροι που θα ασφυκτιούν, θα μεταναστεύσουν κι οι πολλοί θα υπομείνουν τη μοίρα τους. Αν όμως είναι μεγάλο, θα ζήσουμε ένα νέο εμφύλιο.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΡΓΗΣΕ... 18 ΜΗΝΕΣ

Εφ' όσον τελικά το δημοψήφισμα που ανήγγειλε ο Πρωθυπουργός για την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου πραγματοποιηθεί οι Έλληνες πολίτες - και φυσικά τα ελληνικά κόμματα - θα κληθούν να πάρουν μια πολύ σοβαρή απόφαση: αν η χώρα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη με τίμημα την απεμπόλιση, για δεκαετίες, της λαϊκής κυριαρχίας και την καταδίκη μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην πείνα - κυριολεκτικά - ή αν θα χρεοκοπήσει, με πιθανότατη έξοδο από την Ευρωζώνη, και όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά: τα καλύτερα και τα χειρότερα. Σε κάθε περίπτωση, η κατά 18 μήνες καθυστερημένη απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου και γενναία είναι και σωστή. Σε τόσο σοβαρά διλήμματα, το λόγο πρέπει να τον έχει ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ.

Οι λυσσαλέες, σε βαθμό υστερίας, αντιδράσεις σύσσωμης της αντιπολίτευσης αλλά και των εκπροσώπων του βαθέος ΠΑΣΟΚ, στην απόφαση του Πρωθυπουργού να προκηρύξει Δημοψήφισμα για την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου συνιστούν την πιο οδυνηρή επιβεβαίωση της εκτίμησης αυτού του πολιτικού καφενείου περί ανυπαρξίας πολιτικών θέσεων για τη διαχείριση της κρίσης από μέρους τους. 

Τα διλήμματα που θέτει η κυβέρνηση - αν τελικά τολμήσει να προχωρήσει στο δημοψήφισμα, ή αν δεν πέσει πριν το επιχειρήσει - δεν τα καθιστά η ίδια εκβιαστικά. Είναι εκβιαστικά από μόνα τους, από την πρώτη κιόλας μέρα που έγινε σαφές ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει και το μόνο που απέμενε ήταν η πολιτική διαχείριση της χρεοκοπίας.

Η δυσφορία του πολίτη  απέναντι σε ένα τέτοιο δίλημμα -  θα κληθεί με την ψήφο του να αποφασίσει όχι απλώς ποιο κόμμα θα ασκεί τη διακυβέρνηση στα επόμενα τέσσερα χρόνια, αλλά για την πορεία της χώρας για είκοσι έως τριάντα χρόνια - είναι κατανοητή.

Η οχύρωση όμως των κομμάτων της αντιπολίτευσης πίσω από την, αποδεδειγμένα, χείριστη πολιτική διαχείριση της κυβέρνησης, για να αποφύγουν την έκθεση των δικών τους πολιτικών αντιπροτάσεων στην κρίση των πολιτών είναι ΝΤΡΟΠΗ για όλους: για τα κόμματα, τις ηγεσίες τους, την ίδια τη Δημοκρατία, για τη «γέννηση» της οποίας στην Ελλάδα συνηθίζουμε να επαιρόμαστε Ελληναράδες και μη.

Είναι όμως επίσης γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου όφειλε να είχε πάρει την απόφαση αυτή δεκαοκτώ μήνες πριν. Δεν έπρεπε να επιτρέψει να απωλέσει η κυβέρνησή του κάθε ίχνος αξιοπιστίας και να φθάσει η κοινωνία σε κατάσταση εξέγερσης.

Η κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας στη Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου είναι προφανής. Δε χρειάζονταν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε, ο οποίος απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Ούτε να προηγηθούν δυο μήνες διαπραγματεύσεων στις οποίες η ελληνική κυβέρνηση όχι απλώς δεν είχε ενεργό ρόλο με τις προτάσεις της, αλλά ούτε καν της είχε επιτραπεί η συμμετοχή.

Άλλωστε τα σπέρματά της ενυπήρχαν ήδη από το πρώτο Μνημόνιο, του Μαΐου 2010. Κι αυτό ήταν άποψη αρκετών καθηγητών του Συνταγματικού Δικαίου, οι οποίοι είχαν θέσει το ζήτημα της υποχρεωτικής έγκρισής του με πλειοψηφία 3/5. Επομένως δικαιολογούνταν, όχι μόνο το αίτημα της κυβέρνησης για έγκρισή του με αυξημένη πλειοψηφία, αλλά ακόμα και η προσφυγή στον ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ, είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω εκλογών. Με πιο έντιμη πολιτικά στάση - αν αυτό έχει την παραμικρή αξία - την προκήρυξη δημοψηφίσματος.

Το ζήτημα της προσφυγής στις κάλπες εξαρτάται από το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Αν ο Λαός αποφασίσει την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Ο ΜΟΝΟΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ για να κυβερνήσει αυτή τη χώρα. Αν αντιθέτως η λαϊκή ετυμηγορία απορρίψει τη Συμφωνία, τότε ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Ο ΠΛΕΟΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ  για να κυβερνήσει. Και στην περίπτωση αυτή οι εκλογές είναι μονόδρομος.

Το μοναδικό πρόβλημα της προκήρυξης ενός δημοψηφίσματος στην παρούσα συγκυρία, είναι ότι, εξ αιτίας της απώλειας και του τελευταίου ίχνους αξιοπιστίας της κυβέρνησης, αρκεί αυτή  να υποστηρίξει κάτι για να προκαλέσει την απόρριψή του από την κοινωνία. Και ως προς αυτό, έχουν κάποιο δίκιο οι Ευρωπαϊστές που του προσάπτουν τυχοδιωκτισμό, καθώς προεξοφλούν, μάλλον κακώς, ένα αρνητικό για τη Συμφωνία αποτέλεσμα.

Είναι επίσης γεγονός ότι, μετά από δυο χρόνια κατά τα οποία η κυβέρνηση φλόμωσε την κοινωνία στο ψέμμα, αποδείχτηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να μη θίξει τους εκλεκτούς του πελατειακού συστήματος και ασέλγησε επί των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου να απορριφθεί μόνο γιατί την υπερασπίζεται η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Σε κάθε περίπτωση όμως ισχύει απόλυτα το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Εφ' όσον το δημοψήφισμα διεξαχθεί, όλα τα κόμματα θα υποχρεωθούν να σταθούν απέναντι στα υπαρκτά διλήμματα. Κι οι πολίτες θα κληθούν να αναλάβουν την ατομική και συλλογική τους ευθύνη. Αν δε διεξαχθεί διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. Κι ο ξαφνικός αποκεφαλισμός της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας ίσως να μην είναι τυχαίος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Με την επάρατο δεξιά ή με την δημοκρατία και την αριστερά;

Αναρτώ ένα πολύ ενδδιαφέρον κείμενο του Γιώργου Πιέρρου από το EcoLeft .

 Πιστεύω ότι είναι ένα κείμενο που προσφέρεται για στοχασμό και συζήτηση.

Γιάννης Χρυσοβέργης

<<Δεν είμαστε όλοι ίδιοι! Έχετε μου εμπιστοσύνη. Μαζί θα αλλάξουμε την Ελλάδα! Δεν σκύβουμε το κεφάλι… Οι Έλληνες μπορούμε… Να πάρουμε ξανά  την χώρα στα χέρια μας>>. Άφθονος λαϊκισμός, περίσσιος εθνικισμός, αναφορές στο 1821, σενάρια συνωμοσίας, δακρύβρεχτος λόγος. Θα μπορούσε να τον έχει απαγγείλει ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο αρχηγός της ακροδεξιάς συμμορίας, εγκληματιών Μιχαλολιάκος και όμως δεν είναι κανένας από αυτούς αλλά ο εν δυνάμει  (ανατριχιάζω στην ιδέα) πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς όχι ανεβασμένος σε άλογο κυνηγώντας εξωτερικούς εχθρούς και κακούς κομμουνιστές αλλά από το βήμα της Δ.Ε.Θ.

   Άφησε πίσω του ένα άρωμα όχι από την νεοφιλελεύθερη δεξιά που εξίσου με τις κυβερνήσεις Πασοκ οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό τέλμα αλλά από την επάρατο δεξιά του παρελθόντος εκείνης του κοινωνικού συντηρητισμού, του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, των πολιτικών διώξεων και της καταστολής. Στόχευσε στα πιο συντηρητικά κοινωνικά αντανακλαστικά που βρίσκονται σε εγρήγορση εξαιτίας της οικονομικής αλλά ακόμα περισσότερο της πολιτικής και πολιτιστικής κρίσης. Επιδίωξε να καλύψει την κενότητα του δήθεν εναλλακτικού σχεδίου εξουσίας του με εθνικιστικά φληναφήματα και συντηρητικές πομφόλυγες.

   Η χώρα σφυροκοπείται ανελέητα από μια κυβέρνηση που χαράσσει μονόδρομους και αδιέξοδα, βυθίζει  την κοινωνία στην κατάθλιψη και την οικονομία σε βαθύτατη ύφεση, αντιμετωπίζοντας σαν απλούς αριθμούς ζωές, όνειρα, οικογένειες χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και δικαιοσύνης. Δεν τόλμησε να συγκρουστεί με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, δεν τόλμησε να φορολογήσει την εκκλησία και να ενοχλήσει το εφοπλιστικό λόμπι είχε το θράσος όμως να βάλει χέρι στην τσέπη του μισθωτού, του συνταξιούχου, του μικροεπιχειρηματία, του ανέργου και κάθε αδύναμης κοινωνικής ομάδας οδηγώντας την στον οικονομικό στραγγαλισμό.

   Λύση λοιπόν δεν είναι ούτε η συνέχεια της πορείας προς τον γκρεμό με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά ούτε και η συντηρητική αναδίπλωση που προτάσσει η Ν.Δ. εναλλακτική λύση είναι ένας νέος πόλος από τα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας που αποδεσμεύεται, έως την αριστερά και τον οικολογικό χώρο όχι σαν αντιπολιτευτικό δέος αλλά σαν συνασπισμός εξουσίας. Αν θέλει η σύγχρονη αριστερά να έχει λόγο ύπαρξης οφείλει να μεταπηδήσει από την κερκίδα στο γήπεδο έτοιμη να παίξει μπάλα, να δει ξανά ακόμα και τα <<ιερά κείμενα>> τολμώντας να αναθεωρήσει αν χρειαστεί όπως έλεγε με τόλμη η εμβληματική μορφή του ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος Πιέτρο Ινγκράο, μακριά από αγκυλώσεις και δογματισμούς. Συνθέτοντας έτσι ένα σχέδιο εξουσίας και διεξόδου βασισμένο στους πυλώνες της δημοκρατικής εμβάθυνσης, δηλαδή την εξυγίανση των θεσμών, την απαγκίστρωση τους από μικροκομματικά συμφέροντα και συντεχνίες, την ουσιαστική και δυναμική λειτουργία του κοινοβουλίου και του Συντάγματος. Της οικονομικής ευημερίας βασιζόμενο σε πολιτικές που επικεντρώνονται στην απασχόληση, τις κοινωνικές δαπάνες και τις δημόσιες επενδύσεις τολμώντας παράλληλα να συγκρουστεί με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα τόσο του ιδιωτικού αλλά και του δημόσιου τομέα, ο άκριτος κρατισμός δεν αποτελεί αριστερή οπτική αλλά βαθύτατα πελατειακή και συντηρητική. Και τέλος την δημιουργία ισχυρών δικτύων αλληλεγγύης με στόχο την προάσπιση όσων πλήττονται από την λαίλαπα μέτρων που εξαπολύει η κυβέρνηση και αδυνατούν να ανταπεξέλθουν, δεν αρκεί η αριστερά να επικαλείται τους αδύναμους ο Κορνήλιος Καστοριάδης έλεγε <<όποιος μιλά εξ ονόματος της εργατικής τάξης απατά ή απατάται>> απαιτείται και η φυσική παρουσία της στο πλευρό τους, συμβάλλοντας στην κοινωνική γείωση της και δημιουργώντας δεσμούς αλληλεγγύης από τα κάτω.

  Γιατί σε χαλεπούς για τη δημοκρατία καιρούς η φράση του Ενρίκο Μπερλιγκουέρ <<η δημοκρατία δεν αποτελεί ένα δρόμο για να φθάσουμε στο σοσιαλισμό αλλά τον μόνο δρόμο>> πρέπει να αποτελέσει φάρο στην πορεία της σύγχρονης αριστεράς που τολμά σύγχρονα, ανανεωτικά, ευρωπαϊκά και οικολογικά…

ΟΤΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΥΙΟΘΕΤΕΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ...

Τα τελευταία χρόνια, όσοι περάσαμε από την Αριστερά - είτε αποστασιοποιηθήκαμε, είτε ζούμε και δρούμε ακόμη στις παρυφές της - γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της συνεχούς έκπτωσης των πολιτισμικών αξιών της και του ιδεολογικού της λόγου, σε σημείο ενστερνισμού ακροδεξιών στάσεων ζωής. Και δυστυχώς η έκπτωση αυτή δε συντελείται μονάχα από τους πυρομανείς της Πλατείας Εξαρχείων και τη Σέχτα Επαναστατών. Συμβάλλουν ουσιαστικά σε αυτήν και μέλη των κομμάτων της Κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην ελληνική κοινωνία.

Αφορμή για το σημείωμα αυτό μου έδωσε ένα e-mail που έλαβα από το φίλο και, για περισσότερο από μια δεκαετία, συναγωνιστή Νάσο Θεοδωρίδη, μέλος του ΣΥΝ. Παραλήπτης δεν ήμουν μόνο εγώ, αλλά ένας κατάλογος πολλών εκατοντάδων ανθρώπων, γι αυτό και το δημοσιοποιώ.
«ΜΠΡΑΒΟ στους κατοίκους του Αργοστολίου, που έδιωξαν το ΣΔΟΕ "κλωτσηδόν"...
Είναι η δεύτερη φορά που γίνεται αυτό στην Κεφαλονιά.
Οι εισπρακτικοί μηχανισμοί δεν μαζεύουν χρήματα για το καλό μας, αλλά για τη διεφθαρμένη παγκόσμια τραπεζοκρατία..
Αυτή τη στιγμή κλείνουν τα ΤΕΙ, κλείνουν νοσοκομεία, κλείνουν τη ζωή μας, για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Κάτι τέτοιο δεν είναι ανεκτό.
Τα ψέματα τέλειωσαν.
Πάνω από 50 άτομα μαζεύτηκαν στο μαγαζί που πήγε η ΣΔΟΕ για έλεγχο, κι έγινε χαμός....Οι εφοριακοί βάλανε κάτω το κεφάλι και φύγανε..
Πίσσα και πούπουλα...».
Αυτό που δεν έγραφε το e-mail, αλλά το δημοσίευσε ο ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ της Πάτρας - χρειάζεται βέβαια επιβεβαίωση, λόγω της έξης ημών των δημοσιογράφων να «κάνουμε τα στοιχειά στιχάκια» όπως έλεγε ο Βολφ Μπίρμαν - είναι ότι οι «ηρωικοί» 50 έμποροι έδειραν ανηλεώς τους 3 υπαλλήλους του ΣΔΟΕ.
Αυτό που δε λαμβάνει υπ' όψιν του ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι ότι οι τρεις υπάλληλοι του ΣΔΟΕ πήγαν για να βεβαιώσουν φορολογικές παραβάσεις, κοινώς να αντιμετωπίσουν τη φοροδιαφυγή, την πάταξη της οποίας, κατά τα λεγόμενά τους, διακαώς επιθυμούν και αυτός και το κόμμα του και δικαίωςμ εγκαλούν την κυβέρνηση για την ύποπτη «ανικανότητά» της να την αντιμετωπίσει.
Αυτό που επίσης δε λαμβάνει υπ' όψιν του ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι ότι για να υπάρχουν αξιοπρεπή δημόσια σχολεία, για να υπάρχουν νοσοκομεία και κέντρα υγείας τα οποία θα φέρουν επάξια το όνομά τους, για να παίρνει ο εργαζόμενος, που δε φοροδιαφεύγει γι αυτό και δε μπορεί να πληρώσει ιδιώτες γιατρούς, ραντεβού με το γιατρό του ΙΚΑ σε δυο-τρεις ημέρες και όχι μετά από εβδομάδες ή μήνες, για να υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες άξιες να φέρουν αυτό το όνομα, χρειάζονται δημόσια έσοδα. Κι ότι τα έσοδα αυτά πρέπει να τα εισπράττουν εφοριακοί.
Αυτό που επίσης αρνείται να λάβει υπ' όψιν του ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει επειδή - και το φαινόμενο πήρε μορφή επιδημίας επί κυβέρνησης Καραμανλή με την εσκεμμένη αποχή της από την είσπραξη φορολογικών εσόδων - μικροί και μεγάλοι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, φοροδιαφεύγουν και εισφοροδιαφεύγουν ασύστολα.
Και βεβαίως αισθάνεται υπερήφανος για τη στήριξη μιας ακροδεξιάς (γιατί περιέχει άσκηση βίας) και αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
Σε οποιαδήποτε άλλη γωνιά της Ευρώπης, τον κάθε Νάσο Θεοδωρίδη, μέλος Αριστερού κόμματος, που θα διατύπωνε δημόσια τέτοιες απόψεις θα τον είχε καλέσει για εξηγήσεις η επιτροπή δεοντολογίας του κόμματός του. Θα μπορούσε να παρατηρήσει επίσης κανείς ότι, εφ' όσον ο Νάσος Θεοδωρίδης δεν είναι επίσημος εκπρόσωπος του ΣΥΝ, δεν είναι σωστό να ψέγει κανείς το κόμμα για τις προσωπικές απόψεις ενός μέλους του. Δυστυχώς όμως οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη είναι, λίγο ακραίες πιθανόν, μιας τάσης που τείνει να γίνει κυρίαρχη στο πλαίσιο του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Κι η τάση αυτή συνίσταται στην υιοθέτηση κάθε αντικοινωνικού συντεχνιακού συμφέροντος, στο όνομα πάντα του αγώνα ενάντια στην πλουτοκρατία.
Έτσι, αντί να αντιπαραθέσει στους εκάστοτε κυβερνητικούς Μαυρογυαλούρους και στους τσιφλικάδες των κάμπων μια αριστερή προοδευτική πρόταση για τη γεωργική παραγωγή, υιοθέτησε το σύνθημα των δεύτερων «ΟΛΑ ΤΑ ΚΙΛΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ».
Με την ίδια ευκολία υιοθέτησε τα συνθήματα των φορτηγατζήδων, που το περασμένο καλοκαίρι παρέλυσαν τη χώρα, κλείνοντας τους εθνικούς δρόμους με ελληνικές σημαίες και εικονίσματα, γιατί προσπάθησε η κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερη ζέση δυστυχώς, να βάλει τέλος στα μικρά και μεγάλα καρτέλ των οδικών μεταφορών, αντί να μπει στον κόπο να διατυπώσει μια εναλλακτική, απέναντι και στους φορτηγατζήδες και στην κυβέρνηση. πρόταση.
Καταψήφισε, με διάφορες φούσκες ενυπωσιασμού περί προστασίας της μικρής ιδιοκτησίας, το νομοσχέδιο για τον περιορισμό της δόμησης στις προστατευόμενες περιοχές NATURA. Αγνοώντας προκλητικά το ότι όλα τα αδελφά κόμματα στην Ευρώπη έχουν πρωτοστατήσει στους αγώνες για την απαγόρευση της δόμησης έξω από τους οικισμούς.
Και, το χειρότερο όλων, συμπαρατάχθηκε με τη μαφία των οικοπεδοφάγων στην Κερατέα, οι οποίοι έφτασαν στην ένοπλη βία - από τις μολότοφ ως τα πολυβόλα η διαφορά είναι ποσοτική και όχι ποιοτική - για να εμποδίσουν την κατασκευή ενός ΧΥΤΑ - δε θα σταθώ στο ότι οι ΧΥΤΑ είναι παρωχημένοι, γιατί λίγες εκατοντάδες μέτρα από το σημείο που δεν ήθελαν να γίνει ο ΧΥΤΑ, για λόγους, τάχατες, προστασίας του παρακείμενου αρχαιολογικού χώρου, λειτουργεί η παράνομη χωματερή του πρώην Δήμου Κερατέας - εν ονόματι της αντίδρασης «στα σχέδια των εργολάβων». Δεν έχουν πει ούτε μια λέξη όμως τώρα που η ίδια μαφία τα έχει βρει με εργολάβο καύσης σκουπιδιών, που θέλει να κατασκευάσει μονάδα η οποία θα εισάγει, μέσω του λιμανιού του Λαυρίου και σκουπίδια από το εξωτερικό. Με ό,τι αυτό θα σημάνει για το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της περιοχής, και όχι μόνο.
Όχι, οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη δεν είναι «ακραίες και γραφικές». Δυστυχώς συμπλέουν απόλυτα με τις απόψεις του κόμματός του. Κι είναι πραγματικά κρίμα, στον πολιτικό χώρο που, επί μισό και πλέον αιώνα, ήταν στην Ελλάδα ο φορέας κάθε νεωτεριστικής ιδέας, να διαπιστώνεται τέτοια πολιτισμική έκπτωση και τέοια σύμπλευση με αντικοινωνικές και ακροδεξιές συμπεριφορές.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Άφησα ασχολίαστο το γεγονός ότι ο Νάσος Θεοδωρίδης, μολονότι αντιρρησίας συνείδησης, υπερασπίζεται με τόση ζέση την κτηνώδη βία, γιατί απλούστα οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι όπως - και έχει συμβεί πολλες φορές - επαγγελματίες στρατιωτικοί αηδιάζουν και λιποτακτούν γιατί δεν αντέχουν να υπηρετούν άλλο την κτηνώδη βία, κι αυτό είναι σεβαστό από την Αριστερά, έτσι κι ένας αντιρρησίας συνείδησης έχει δικαίωμα να γίνει στρατόκαυλος.