Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρεοκοπία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρεοκοπία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ ΚΙ Ο ΨΕΥΤΗΣ ΒΟΣΚΟΣ

Το ανυπόγραφο έγγραφο του Λουκά Παπαδήμου, που επιδείχθηκε στους πολιτικούς αρχηγούς στη διάρκεια των συναντήσεών τους με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, παραπέμπει ευθέως στον Αισώπειο μύθο του ψεύτη βοσκού.
Είναι η τρίτη φορά στο τελευταίο εξάμηνο που επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Κάθε φορά διαψεύδεται στην πράξη.
Σε κάθε περίπτωση, είτε το σημείωμα του Λουκά Παπαδήμου λέει την αλήθεια, είτε πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια κατατρομοκράτησης της κοινωνίας για να επιβληθούν οι αρεστές στο οικονομικό κατεστημένο επιλογές, τόσο ο ίδιος όσο και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησής του έχουν βαρύτατες ευθύνες. 

Το επίμαχο έγγραφο του Λουκά Παπαδήμου λέει ορθά-κοφτά ότι «τα ταμειακά αποθέματα θα έχουν εξαντληθεί στις αρχές και όχι στα μέσα Ιουνίου, επειδή η δόση του δανείου που πήραμε περικόπηκε κατά ένα δισεκατομμύριο ευρώ».
Την πρώτη φορά που ακούστηκε η φράση αυτή στο τελευταίο εξάμηνο ήταν για να αποτραπεί το δημοψηφισμα για το Μνημόνιο Νο2. Μας είπαν ότι τα ταμειακά αποθέματα αν δεν εισπράτταμε την 6η δόση του προηγούμενου δανείου έφθαναν μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου. Η δόση εκταμιεύθηκε στα μέσα Ιανουαρίου, χωρίς να έχει δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα, με εξαίρεση το ότι το Δημόσιο συνέχισε να μην πληρώνει τους προμηθευτές του, όπως κάνει απότις αρχές του 2009.
Τη δεύτερη φορά που ακούστηκε η φράση αυτή είχε τη μορφή «αν δεν κυρωθεί η δεύτερη δανειακή σύμβαση ως τα μέσα Ιανουαρίου, στο τέλος του μήνα τελειώνουν τα χρήματα». Και πάλι η πρώτη δόση της δεύτερης δανειακής σύμβασης ήρθε στα τέλη Μαρτίου χωρίς να έχει δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα.
Το έγγραφο Παπαδήμου είναι το τρίτο στη σειρά. Στον Αισώπειο μύθο ο ψεύτης βοσκός την τρίτη φορά λέει αλήθεια. Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα αν το έγγραφο Παπαδήμου περιγράφει μια πραγματικότητα ή αν είναι ψευδές σαν τις προηγούμενες κραυγές του Βενιζέλου.
Αν λέει ψέματα έχει πολύ βαριά ευθύνη για την απόπειρά του να παρέμβει υπέρ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τρομοκρατώντας τον πληθυσμό. Το χειρότερο όμως είναι ότι όταν πραγματικά θα λέει αλήθεια αυτός ή κάποιος άλλος, κανείς δε θα δίνει πίστη. Κι οι συνέπειες αυτής της ελαφρότητας θα είναι καταστροφικές.
Αν όμως λέει αλήθεια, τόσο ο ίδιος, όσο κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχουν βαρύτατες ευθύνες και όχι μόνο πολιτικές. Γιατί η εξάντληση των ταμειακών αποθεμάτων του Δημοσίου δεν θα είναι άσχετη από την παράλογη από άποψη οικονομικής διαχείρισης, που μετέφερε την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, οι οποίες κάθε άλλη χρονιά άρχιζαν να υποβάλλονται αρχές Μαρτίου και τέτοια εποχή ήδη κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενων είχαν κληθεί να πληρώσουν την πρώτη δόση του φόρου τους, στα μέσα Μαΐου.
Ο παραλογισμός αυτός, που προφανώς έγινε για να διασωθούν τα ψηφαλάκια  του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είχε ως συνέπεια το άδειασμα του Δημοσίου Ταμείου και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα προκαλέσει στάση πληρωμών, από αδυναμία κι όχι από πολιτική βούληση. Και στην περίπτωση αυτή πρόκειται για δολία χρεοκοπία, οι υπεύθυνοι της οποίας οφείλουν να λογοδοτήσουν στο Ειδικό Δικαστήριο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό σε Ευρώπη και Αμερική έγιναν δεκτά με ανακούφιση από τον ελληνικό λαό.
Πέρα από την όποια απόπειρα εκμετάλλευσης που έγινε από τους κάθε λογής εκπροσώπους της νεοελληνικής λαμογιάς πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν είναι παροδικό.
Και το οποίο, πέρα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, έχει αρκετά κοινά σημεία με το κίνημα που, δυο αιώνες νωρίτερα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του ελληνικού Κράτους και στη συγκρότηση της εθνικής του ιδεολογίας.

Οι δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες, στην περίπτωση της Γαλλίας, διαδηλωτών που στις 18 Φεβρουαρίου διαδήλωσαν τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό ανήκουν, πολιτισμικά τουλάχιστον, στην Αριστερά, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία της κινητοποίησης.
Η συμπαράσταση προς τον ελληνικό λαό που εκφράστηκε στις διαδηλώσεις αυτές είχε έντονα ιδεολογικά στοιχεία, που αποσιωπήθηκαν, είτε ως ενοχλητικά είτε ως επουσιώδη από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Επίσης η ικανότητα των διαδηλώσεων αυτών να επηρεάσουν τις αποφάσεις που αφορούν στην Ελλάδα είναι προς το παρόν μηδαμινή. Η δυναμική της ωστόσο έγκειται σε ένα και μόνο πράγμα: στο ότι ο συντονισμός αυτού του κινήματος γίνεται, όπως και οι κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων, μέσω διαδικτύου. 
Και μπορεί το διαδίκτυο να μην έχει κατορθώσει ως τώρα να ανατρέψει κάποια από τις εξουσίες της Δύσης, είναι όμως αναμφισβήτητο ότι, με όλες του τις ιδιομορφίες, συνιστά έναν ολοένα ενισχυόμενο ενισχυόμενο δίαυλο δικίνησης αντιπληροφόρησης, σε μια εποχή που η ελευθερία έκφρασης στα επίσημα ΜΜΕ περιορίζεται δραματικά.
Κι αυτό είναι το πρώτο κοινό στοιχείο του σύγχρονου φιλελληνισμού  με το φιλελληνικό κίνημα των αρχών του 19ου αιώνα, που ξεκίνησε και γιγαντώθηκε μέσα από το ανερχόμενο μέσο ενημέρωσης εκείνης της εποχής: τις εφημερίδες.
Παράλληλα με τις διαδηλώσεις δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ο πολλάπλασιασμός των δηλώσεων και των άρθρων, από ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να υποπτευθεί για αριστερές παρεκλήσεις, που όλα συντείνουν σε ένα πράγμα: στην επισήμανση του παραλογισμού και της απανθρωπιάς που διέπουν την περιβόητη νέα δανειακή σύμβαση. Ενδεικτικά είναι τα σχετικά άρθρα που δημοσιεύονται στους Financial Times και δηλώσεις Γερμανών επιφανών οικονομολόγων.
Και αυτών των δεύτερων ανθρώπων η ικανότητα επηρεασμού των αποφάσεων που αφορούν στην Ελλάδα είναι προς το παρόν μηδαμινή.
Όμως τόσο οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι έχουν μια σειρά από κοινές αξίες: την πίστη στον ορθό λόγο και τις οικουμενικές ανθρωπιστικές αξίες, όπως αυτές εκφράζονται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ. Και εδώ βρίσκεται το δεύτερο κοινό σημείο του νέου φιλελληνισμού με το αντίστοιχο κίνημα των αρχών του 19ου αιώνα.
Τι είναι όμως αυτό που έβγαλε στους δρόμους κάποιες χιλιάδες ανθρώπων στις 18 Φεβρουαρίου; Η απάντηση είναι απλή. Οι τηλεοπτικές εικόνες και τα βίντεο του Youtube που έκαναν το γύρο του κόσμου τη νύχτα της 12ης Φεβρουαρίου ερμηνεύτηκαν, εκτός Ελλάδας, ως αντίσταση στην παντοδυναμία των αγορών. Οι οποίες, ας μην το ξεχνάμε, δεν καταδυναστεύουν μόνο τους Έλληνες πολίτες. Δυο αιώνες πριν η εξέγερση του Μωριά, της Ρούμελης και κάποιων νησιών του Αιγαίου κατά της δεσποτείας του Σουλτάνου, είχε προκαλέσει αντίστοιχα συναισθήματα συμπάθειας σεόσους ασφυκτιούσαν από την ελέω Θεού μοναρχία της Δυτικής Ευρώπης. Κι αυτό είναι το τρίτο κοινό στοιχείο του νέου με τον παλιό φιλελληνισμό.
Βέβαια οι ομοιότητες σταματούν εδώ. Οι άνθρωποι που αυτό τον καιρό αισθάνονται αλληλέγγυοι με τους Έλληνες πολίτες δεν αναγνωρίζουν τις ιδεολογικές τους ρίζες στην Αθηναϊκή Δημοκρατία ούτε, προς το παρόν τουλάχιστον, επιθυμούν να φτιάξουν μια Ελλάδα που να είναι εικόνα και ομοίωση μιας ιδεολογικής χίμαιρας.  
Κι αυτή η διαφορά έχει μεγάλη σημασία. Γιατί η χίμαιρα των φιλελλήνων των αρχών του 19ου αιώνα, η αναβίωση της Δημοκρατίας στον τόπο που γεννήθηκε, είχε τότε κουμπώσει με τα συμφέροντυα των ευρωπαϊκών κρατών, σε μια στιγμή που οι εξεγερμένοι τα είχαν θαλασσώσει και έδειχναν καταδικασμένοι.
Σήμερα, που καμιά χίμαιρα δεν υπάρχει, για να μπορέσει αυτό το κίνημα αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό να επηρεάσει καταστάσεις, πρέπει πρώτα απ' όλα ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει με τι θέλει να αντικαταστήσει αυτό που απορρίπτει. Και να  αγωνιστεί γι αυτό.

Γιάννης Χρυσοβέργης
 

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012

ΔΕΙΛΟΙ, ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ...

Η εικόνα ενός περιδεούς κι ετοιμοδάκρυτου Ευάγγελου Βενιζέλου, που εδώ και δυο εβδομάδες κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, είναι η πιο πιστή απεικόνιση ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, ανίκανου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Στη μεγαλύτερη κρίση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει το πολιτικό σύστημα στο οποίο εμπιστεύθηκαν οι Έλληνες πολίτες την τύχη τους επί 38 χρόνια Δημοκρατίας, αποδείχθηκε ανίκανο.
Οι εκπρόσωποί του αποδείχθηκαν δειλοί κι άβουλοι σε κάθε στιγμή τα τελευταία δυο και πλέον χρόνια. Αντιμέτωποι με την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, μετέβαλαν εαυτούς αδιαμαρτύρητα σε σάκους του μποξ.
Αποδείχτηκαν δειλοί κι άβουλοι έναντι των δανειστών, αρνούμενοι να διαπραγματευτούν μαζί τους μια διευθέτηση του χρέους που θα επέτρεπε την οικονομική ανάταξη της χώρας και της κοινωνίας. Προτίμησαν να υπογράφουν λευκά χαρτιά και να υπόσχονται πράγματα που δε μπορούσαν και δεν ήθελαν να υλοποιήσουν.
Οι λεονταρισμοί  του Προέδρου της Δημοκρατίας κατά Γερμανών, Ολλανδών, Φινλανδών και λοιπών «βορείων» - πάλι καλά που δε θυμήθηκε ότι «όταν οι Έλληνες παρήγαγαν πολιτισμό οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια» - θα είχαν προκαλέσει θυμηδία αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή. Αν ο κύριος Πρόεδρος ενοούσε αυτά που έλεγε, δεν είχε παρά να παραιτηθεί. Η παραίτησή του θα είχε τινάξει στον αέρα τα σχέδια των «ανθελλήνων».
Αποδείχτηκαν δειλοί κι άβουλοι, έναντι του πελατειακού κράτους που τους ανέδειξε και το γιγάντωσαν, υποχωρώντας άτακτα στις πρώτες αντιδράσεις της κάθε κακομαθημένης συντεχνίας. Τομές και μεταρρυθμίσεις που θα έδιναν οξυγόνο στην οικονομία και στη δημόσια διοίκηση έμειναν στα χαρτιά - τις πιο πολλές φορές ούτε καν αποτυπώθηκαν στο χαρτί - μόλις κάποιοι «αγριωποί» πρόεδροι ταξιτζήδων, φορτηγατζήδων και κάθε λογής -ηδων, απείλησαν με «αιματοκύλισμα».
Ταυτόχρονα επί δυο χρόνια και πλέον επιδίδονται σε επιδείξεις πυγμής  σε βάρος των έντιμων δημοσίων υπαλλήλων, σε βάρος των συνταξιούχων, σε βάρος  των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Δυο ολόκληρα χρόνια αυξάνουν τους φόρους αυτών που πάντα πλήρωναν ό,τι τους αναλογούσε, μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις αυτών που ζούσαν από την εργασία τους και όχι από τη λαμογιά.
Ως επιστέγασμα της δειλίας τους και της έλλειψης βούλησής τους αποδεικνύονται μοιραίοι για την ελληνική κοινωνία.  Τα μέτρα που ψήφισαν στις 12 Φεβρουαρίου 2012 οδηγούν τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στην άτακτη  χρεοκοπία, στην πείνα και στην ανέχεια.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι εχθροί της κοινωνίας. Για όσα έκαναν και για όσα δεν έκαναν, όχι μόνο τα τελευταία δυο χρόνια, αλλά 38 ολόκληρα χρόνια. Οι όποιες ελπίδες για ανασυγκρότηση της κοινωνίας προϋποθέτουν την οριστική πολιτική περιθωριοποίησή τους.


Γιάννης Χρυσοβέργης


Υ.Γ. Ενδεικτικό της κουτοπονηριάς τους είναι η απόφαση που έλαβαν σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο, η νέα μείωση των συντάξεων, που θα ισχύει αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2012, να εφαρμοστεί από 1ης Μαΐου. Μετά τις εκλογές δηλαδή.
 

Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ... ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΚΡΙΣΙΕΣ

Δε θα γράψω για τη γεμάτη κούφια λόγια ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη. Τις υποσχέσεις προς κάθε κατεύθυνση, τη τζάμπα εθνικοπατριωτική μαγκιά, τη βαριά κουβέντα, που εδώ και 18 μήνες μασουλάει σαν τσίχλα, περί «επαναδιαπράγμάτευσης του μνημονίου», όταν κερδίσει τις εκλογές. Και μόνο το ότι το κόμμα του αδυνατεί ν' αυξήσει τα δημοσκοπικά του ποσοστά, ενώ το ΠΑΣΟΚ πέφτει ραγδαία από τη μια δημοσκόπηση στην άλλη, μου αρκεί.
Δε θα γράψω για τους νέους εξοργιστικούς φόρους που επιβάλλει η κυβέρνηση, η οποία με περίσσεια αλαζονεία, απειλεί να «κόψει το ρεύμα» - γιατί όχι και τα οπίσθια μιας και πήρε φόρα; - στις εκατοντάδες χιλιάδες των οικογενειών που αδυνατούν να τους πληρώσουν. Το θλιβερό 16% που δίνουν στο ΠΑΣΟΚ όλες οι δημοσκοπήσεις μου αρκεί.
Δε θα γράψω για τον πολλά βαρύ κι ασήκωτο Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης που, ευθυς μετά την υπογραφή και ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος διακήρυττε, συνάμενος-κουνάμενος όπου στεκόταν κι όπου πατούσε, πως θα το «ακυρώσει με πολιτκή διαπραγμάτευση». Η θλιβερή του εικόνα το βράδυ της Κυριακής, όταν ανέλαβε να ανακοινώσει τα επόμενα φορομπηχτικά μέτρα και τις απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και το παραλήρημά του κατά πάντων μου αρκούν.
Δε θα γράψω για τις «αντικαπιταλιστικές» διατριβές της γ.γ. του ΚΚΕ, που είχε ένα αποστομωτικό επιχείρημα για όσους της ζήτησαν τα ρέστα για τις απολύσεις των εργαζομένων της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ: «η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ είναι καπιταλιστική επιχείρηση». Γιατί «έξεστι τοις Κλαζομενίοις ασχημονείν». 
Ούτε θα γράψω για τον αλαζονικό και χωρίς περιεχόμενο καταγγελτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί να αποκτήσει κοινωνική απήχηση, τις αντικοινωνικές συμπεριφορές των «ηρωικών ταξιτζήδων», των «ηρωικών νταλικέρηδων», και κάθε άλλης «ηρωικής» συντεχνίας, που χάνει κάθε δίκιο επειδή ακριβώς επιλέγει αντικοινωνικές μεθόδους διεκδίκησης των όποιων αιτημάτων της. 
Θα γράψω για το χαμόγελο των ανθρώπων που έχει χαθεί. Στο δρόμο, στις καφετέριες - παλιά τις λέγαμε καφενέδες - στα μέσα μεταφοράς, στη δουλειά, στα μαγαζιά. 
Γιατί αυτό το χαμένο χαμόγελο, δείχνει βαθιά συλλογική κατάθλιψη. Κι αν ως ένα βαθμό η κατάθλιψη αυτή είναι δικαιολογημένη από την απότομη κατακρήμνιση του εισοδήματος,  η αδυναμία - ή μήπως απουσία βούλησης - των ανθρώπων να την αντιμετωπίσουν, η αδυναμία να αστειαυτούν, να χαμογελάσουν, δείχνει ανθρώπους παραιτημένους από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης μοίρας. 
Κι όταν τα άτομα παραιτούνται, όταν αντί να σκεφτούν τι πρέπει να κάνουν, με ποιους θα πάνε και ποιους θ' αφήσουν, σπεύδουν στα φαρμακεία και καταναλώνουν με τις χούφτες τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά, παραιτείται σύσσωμη η κοινωνία από τη διεκδίκηση ενός μέλλοντος.
Θα γράψω για τους - κάθε μέρα περισσότερους - ανθρώπους, που περιμένουν κάθε μεσημέρι να τελειώσει η λαϊκή αγορά, για να πάνε να μαζέψουν όσα οι μανάβηδες πετούν, γιατί είναι έτοιμα να χαλάσουν κι αν τα πάρουν θα τους χαλάσουν το υπόλοιπο εμπόρευμα. 
Για τους ανθρώπους που περιμένουν έξω από τα συνοικιακά σουπερμάρκετ, λίγο πριν κλείσουν, για να μαζέψουν ληγμένα τυριά, κρέατα, αλλαντικά και ό,τι άλλο τρόφιμο οι υπάλληλοι πάνε στους κάδους των σκουπιδιών.
Θα γράψω για τους άπορους που σχηματίζουν ατελείωτες ουρές, στα συσσίτια των Δήμων και της Εκκλησίας για ένα πιάτο φαγητό κάθε μεσημέρι. Εικόνες άγνωστες σε όσους γεννηθήκαμε μετά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50, που τις ξέραμε μονάχα από φωτογραφικά λευκώματα του παρελθόντος, και που επιστρέφουν ως εφιαλτική πραγματικότητα.
Θα γράψω για τα νέα παιδιά που εργάζονται ατέλειωτες ώρες, χωρίς ασφάλιση, για ελάχιστα χρήματα, το μεγαλύτερο μέρος από τα οποία παρακρατάται ως φόρος εισοδήματος, ως εισφορές στον ΟΑΕΕ, ως τέλος επιτηδεύματος. Που δε μπορούν να δουν ένα μέλλον σ' αυτή τη χώρα κι ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν κακήν-κακώς, στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
Θέλω να γράψω για την ανάγκη, σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ετοιμαζόμαστε να πορευτούμε, να χτίσουμε εξωθεσμικούς μηχανισμούς αλληλεγγύης, να ενώσουμε τις λιγοστές δυνάμεις για την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων, να μοιραστούμε τις αγωνίες και τις ελπίδες.
Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να μπορέσουμε να αντισταθούμε στον εξευτελισμό στον οποίο μας ωθούν πολιτικές δυνάμεις για τις οποίες τα κέρδη των λίγων έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από τις ζωές των πολλών.
Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να  παρακάμψουμε μια Αριστερά, η οποία έχει καταληφθεί εξ εφόδου από μια κακοαναθρεμένη κρατικοδίαιτη μεσοαστική τάξη κι αναζητεί επαναστάσεις στα όνειρά της μιας και δεν τολμά να συγκρουστεί με τίποτα που θα έθετε σε κίνδυνο την καταναλωτική της υστερία.
Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να γίνει η χρεοκοπία εφαλτήριο για να χτίσουμε μια κοινωνία ποιοτικής - και όχι υστερικά καταναλωτικής -  ευημερίας, για τους πολλούς.

Γιάννης Χρυσοβέργης





Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011

ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ... ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ


Ενώ στη Βουλή έχει αρχίσει η - τρόπος του λέγειν - συζήτηση για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που, εκτός κι αν συμβούν συνταρακτικά γεγονότα, θα ψηφιστεί, με την κυβέρνηση λίγο περισσότερο ξεπουπουλιασμένη, δυο προοπτικές, εξ ίσου ζοφερές, διαγράφονται για την ελληνική κοινωνία.
Από τη μια το κυβερνητικό και ευρωπαϊκό όραμα, που θα καταστήσει την Ελλάδα Ρωσία του Γιέλτσιν, με τον ένα στους δυο ανθρώπους να μην έχει να φάει και τη Μαφία να διαγουμίζει.
Από την άλλη το, πλειοψηφικό πλέον, αίτημα για επιστροφή «στη δραχμούλα», που στην καλύτερη περίπτωση θα καταστήσει την Ελλάδα τουρκική επαρχία και στη χειρότερη Αλβανία του Εμβέρ Χότζα.
Όταν όμως φθάνουμε να έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στη μια ή στην άλλη Χάρυβδη, τότε είναι η ώρα να αξιώσουμε ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Το αποτέλεσμα της εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, με την προϋπόθεση ότι οι στόχοι του θα επιτευχθούν, είναι προδιαγραμμένο. Το 29,4% των δημοσίοων εσόδων του 2011 θα διατεθούν για την εξυπηρέτηση του χρέους, ποσοστό που, το 2015, θα έχει φθάσει στο αστρονομικό 38%.
Κι όλα αυτά θεωρώντας δεδομένο ότι τα χρήματα από τους 22 πρόσθετους έμμεσους φόρους θα εισπραχθούν, πράγμα που, αν ληφθεί υπ' όψη η αποτυχία να εισπραχθούν τα προβλεπόμενα έσοδα από τους πολύ λιγότερους έμμεσους φόρους του 2010, έχει εξασφαλισμένη αποτυχία.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ακόμα περισσότεροι φόροι θα επιβληθούν σε αυτούς που δε μπορούν να φοροδιαφύγουν, τα βασικά για την επιβίωση αγαθά θα γίνουν ακόμα πιο ακριβά ενώ από την άλλη το Δημόσιο θα βλέπει συνεχώς τα ελλείμματά του να διογκώνονται, από πρόσθετες δαπάνες που θα προκύψουν από τις αποκρατικοποιήσεις - ενοίκια για δημόσια κτίρια που θα έχουν ξεπουληθεί, λογαριασμοί ηλεκτρικού στην ιδιωτική πλέον ΔΕΗ, και τόσα άλλα που κανείς δεν κάνει τον κόπο να προϋπολογίσει.
Γνωστές είναι και οι επιπτώσεις. Η ανεργία θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο, από το στραγγαλισμό της αγοράς, η εγκληματικότητα θα εκτοξευθεί σε ύψη αδιανόητα κι ό,τι πιο δημιουργικό διαθέτει αυτή η κοινωνία θα βρίσκεται είτε στις φυλακές - ως επικίνδυνοι τρομοκράτες - είτε θα πάρει, όπως στις δεκαετίες του '20 και του '50, το δρόμο της μετανάστευσης χωρίς επιστροφή.
Η αποχώρηση από το ευρώ και η επιστροφή στη «δραχμούλα», ακόμα και αν συνοδεύεται από στάση πληρωμών και μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους, θα οδηγήσει σε εξ ίσου απίστευτη δυστυχία. Με ένα παντελώς αναξιόπιστο νόμισμα που από το πρωί ως το βράδυ θα χάνει σημαντικό μερίδιο της αξίας του, με καλπάζοντα πληθωρισμό και με αδυναμία προσέλκυσης των απαραίτητων κεφαλαίων για την παραγωγική και βιώσιμη αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, είτε η χώρα θα πάψει αν υφίσταται ως κρατική οντότητα, είτε θα καταλήξει να φυτοζωεί, αποκλεισμένη από το παγκόσμιο γίγνεσθαι, σε συνθήκες γενικευμένης εξαθλίωσης.
Όμως λύση υπάρχει. Που αποτρέπει και το ένα και το άλλο εφιαλτικό σενάριο. η λύση αυτή είναι ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ και μόνο ευρωπαϊκή. Και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
Πρώτη προϋπόθεση για τη λύση αυτή είναι η άμεση εγκατάλειψη του φετιχισμού του σκληρού ευρώ και η εκτύπωση πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ένα μέρος των χρημάτων αυτών θα διατεθεί για την άμεση αποπληρωμή μέρους του χρέους των χωρών που βρίσκονται σε δυσκολία και το υπόλοιπο θα διατεθεί σε δημόσιες επενδεύσεις σε υποδομές, που θα επιτρέψουν στην κάθε μια από τις χώρεςε αυτές να αξιοποιήσει καλύτερα τους αναξιοποίητους πόρους της.
Σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα οι επενδύσεις αυτές πρέπει να διατεθούν για τον εκσυγχρονισμό και την αύξηση της παραγωγικότητας της Δημόσιας Διοίκησης, την άμεση βελτίωση των μεταφορών και των δικτύων, την άμεση βελτίωση της ποσότητας και της ποιότητας της Δημόσιας Παιδείας και της Δημόσιας Υγείας.
Δεύτερη προϋπόθεση είναι κάποιος να επιβάλει αυτή τη λύση. Κι ο μόνος τρόπος για να επιβληθεί μια τέτοια λύση είναι να εκλεγεί, στην Ελλάδα ή σε κάποια από τις χώρες που έχουν ανάλογο πρόβλημα, μια κυβέρνηση έτοιμη να απειλήσει ότι ή έτσι θα γίνουν τα πράγματα ή θα κηρύξει μονομερή παύση πληρωμών όντας εντός του ευρώ.
Όνειρο θερινής νυκτός; Ο πνιγμέμνος από τα μαλλιά του πιάνεται; Ή ο μοναδικός δρόμος για να επιβιώσει μια
δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση; Μπορεί τίποτα απ' όλα αυτά, μπορεί όλα μαζί, αλλά σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια προσπάθεια να επικρατήσει, στο παρά ένα Η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Γιάννης Χρυσοβέργης


Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ, ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ


Η κατάθεση του Προϋπολογισμού σήμερα στη Βουλή, αλλά και όσα διαδραματίστηκαν - και συνεχίζουν να διαδραματίζονται - στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα σε σχέση με τον «Έλληνα ασθενή», όπως και το πρόσφατο ματς στις αυτοδιοικητικές εκλογές μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» καθιστά επιτακτική την ανάγκη για μια νηφάλια συζήτηση, σχετικά με την επιλογή του προσφορότερου από τους τρεις - Μνημόνιο, στάση πληρωμών, αναδιάρθρωση χρέους - για τη διαχείριση την χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας. Λαμβάνοντας υπ' όψιν το σημαντικότερο: ότι η όποια επιλογή έχει σοβαρότατες επιπτώσεις και στην εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η επιλογή της Κυβέρνησης είναι σαφής: τήρηση μέχρι κεραίας των όρων του Μνημονίου, όποιες και αν είναι οι κοινωνικές επιπτώσεις. Η στάση αυτή, που με δογματισμό υιοθέτησε και επέβαλε ο Πρωθυπουργός, σε σημείο που εκμηδένισε τις, ούτως ή άλλως, περιορισμένες διαπραγματευτικές του δυνατότητες, για να έχει ελπίδες ευώδοσης, προϋποθέτει ότι οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτουργούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κι ότι η κοινοτική αλληλεγγύη είναι σημείο αναφοράς για κάθε Κράτος-μέλος. Ο τρόπος με τον οποίο τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τα Κράτη-μέλη διαχειρίζονται εδώ και ένα χρόνο την ελληνική χρεοκοπία αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.Η όξυνση της ιρλανδικής κρίσης και η αντίστοιχη διαχείριση τις τελευταίες ημέρες, όπως και η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των 27 για τον προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2011, δείχνουν ότι οι ανθρωποι που είναι στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγούν το καράβι στο μάτι του κυκλώνα. Ευλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: Μήπως πρέπει ν' αρχίσουμε να σχεδιάζουμε την εγκατάλειψη του σκάφους, αντί να περιμένουμε μοιρολατρικά ένα ναυάγιο, που ό,τι κι αν κάνουμε, δεν είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε;
Από τη στιγμή όμως που τίθεται τέτοιο ερώτημα, πριν δοθεί οποιαδήποτε απάντηση, πρέπει να απαντηθεί ένα άλλο ερώτημα: ποιος θα είναι ο νέος προσανατολισμός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής; Με ποιες συμμαχίες θα πορευτούμε εφεξής; Γιατί, τα τελευταία τριάντα χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν μέρος της ευρύτερης πολιτικής της ΕΟΚ και της ΕΕ. Κι αυτό, όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε συνοχή, κάτι που έχει εκλείψει από την τελευταία διεύρυνση του 2004 και μετά, απέφερε οφέλη. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις (π.χ. Ίμια) λειτούργησε σωτήρια.
Στο παραπάνω ερώτημα πρέπει να απαντήσουν και όσοι προτείνουν, είτε την αναδιάρθρωση του χρέους, είτε τη χρεοκοπία. Η πρώτη επιλογή φαίνεται εφικτή στο πλαίσιο των υπαρχουσών διεθνών σχέσεων της χώρας - αυτό που πέρσι ουδείς ήθελε να συζητήσει, σήμερα φαίνεται ότι γίνεται αποδεκτό ως λύση ανάγκης και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και από το Τραπεζικό σύστημα (βλ. σημερινή έκεθση της CITIGROUP στην οποία εκτιμάται αναγκαία η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας και των λοιπών piigs - Portugal, Ireland, Italy, Greece. Spain), αλλά και από τους Ηρακλειδείς του φιλελευθερισμού (Βλ. τις προχθεσινές δηλώσεις της Άγκελα Μέρκελ, που , αν και διατυπωμένες με λάθος τρόπο και στη λάθος στιγμή - είπαμε οι άνθρωποι οδηγούν το καράβι σε ναυάγιο - ανοίγουν το δρόμο για ανδιάρθρωση του χρέους).
Με την ένοια αυτή, η δογματική επιμονή του Γ. Παπανδρέου στην άρνηση της αναδιάρθρωσης τον μετατρέπει από μέρος της λύσης του προβλήματος σε μέρος του προβλήματος, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τον Ιρλανδό ομόλογό του, που πεισματικά αρνείται την παροχή ευρωπαϊκού πακέτου βοήθειας. Επιπροσθέτως η εμμονή του για αποφυγή της αναδιάρθρωσης του χρέους, θυμίζει καθημερινά περισσότερο την αντίστοιχη εμμονή του δικτάτορα της Ρουμανίας Τσαουσέσκου, που καταδίκασε τον πληθυσμό σε πείνα για να εκμηδενίσει το χρέος της χώρας. Eκείνος όμως ήταν δικτάτορας και μπορούσε να μην έχει συναίσθηση της πραγματικότητας, χώρια που τέλειωσε στο απόσπασμα. Ο Γ. Παπανδρέου έχει εκλεγεί και δεν έχει το δικαίωμα να υποθηκεύει μια σειρά σημαντικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί στη δημόσια ζωή, με βλαχομπαρόκ εμμονές.
Όμως και η αναδιάρθρωση του χρέους, θέτει το ζήτημα της αναπροσαρμογής της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Επιβάλλει μια μεγαλύτερη προσέγγιση στην αμερικανική πολιτική, χωρίς όμως τυμπανοκρουσίες. Πράγμα που συνεπάγεται βεβαίως οδυνηρούς συμβιβασμούς σε Κυπριακό και Μακεδονικό, δυο θέματα στα οποία, λαδώνοντας Γάλλους και Γερμανούς με αθρόες αγορές άχρηστων οπλικών συστημάτων, πουλάμε τζάμπα μαγκιά εδώ και δεκαετίες.
Αντιθέτως, η επιλογή της χρεοκοπίας, θα δημιουργήσει ασφυκτικές καταστάσεις για την όποια εξωτερική πολιτική και πολιτική απομόνωση της χώρας. Και αυτό ενδεχομένως να είναι μια αποδεκτή λύση, αν η κοινωνία είναι ενήμερη των συνεπειών. Γιατί, αν δικαίως οι υποστηρικτές του Μνημονίου κατηγορούνται ότι αδιαφορούν για τις οικογένειες που πρέπει να περάσουν το μήνα με 500 κι 600 ευρώ, οι Ηρακλειδείς του αντιμνημονιακού αγώνα, συστηματικά απαξιούν να ασχοληθούν με τις ενδεχόμενες βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις μιας στάσης πληρωμών στους ίδιους ακριβώς ανθρώπους. Απαξιώντας δε να ασχοληθούν με αυτές τις «λεπτομέρειες» περιβάλλουν τις όποιες απόψεις τους με ένα τερατώδες ψέμα.
Όταν όμως η πολιτική αντιπαράθεση διεξάγεται με ποδοσφαιρικούς όρους - με το ΠΑΣΟΚ σε ρόλο Ολυμπιακού, τη ΝΔ σε ρόλο Παναθηναϊκού και την Αριστερά σε ρόλο ΠΑΟΚ (άντε να πάρουμε κανένα κύπελλο κάθε δεκαπέντε χρόνια) - όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

ΟΛΟΙ ΗΞΕΡΑΝ, ΟΛΟΙ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ


Η ομολογία του Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, ότι από το 2008 η Ευρωζώνη γνώριζε το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και δεν αντέδρασε, ενόχλησε τους πάντες στην Αθήνα. Ενόχλησε τη ΝΔ διότι καταρρίπτει το γελοίο ισχυρισμό της ότι τη χρεοκοπία προκάλεσε το ΠΑΣΟΚ. Ενόχλησε την Κυβέρνηση διότι αποδεικνύει ότι το ΠΑΣΟΚ επίσης γνώριζε τι παραλαμβάνει.
Στην πραγματικότητα ο επικεφαλής του Ευρωγκρουπ ομολόγησε ότι οι ευθύνες για τον εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας και την εκρηξη του δημοσιονομικού ελλείμματος που οδήγησε στη χρεοκοπία της χώρας στις αρχές του χρόνου, οι ευθύνες επιμερίζονται εξ ίσου στην Κυβέρνηση Καραμανλή και στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, τα οποία για άγνωστους(;) λόγους δεν αποκάλυπταν τις λαθροχειρίες της.
Πέραν τούτου όμως όλοι κρίνονται. Για τον τρόπο που έδρασαν ή που δεν έδρασαν.

Η δήλωση του Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, επικεφαλής του Ευρωγκρούπ επιβεβαιώνει αυτό που όλοι υποψιάζονταν. Ότι Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Eurostat γνώριζαν επακριβώς τι συνέβαινε στην Ελλάδα και δεν έκαναν καμιά απολύτως από τις ενέργειες που όφειλαν να κάνουν.
Αποδεικνύει επίσης ότι η «αφύπνιση» όλων αυτών των θεσμικών οργάνων ακριβώς την επάυριο της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ, ούτε τυχαία ήταν ούτε, κατά μείζονα λόγο, αθώα. Κι αυτό γιατί τόσο ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και ο Πρόεδρος του Ευρωγκρούπ, που συνεπικουρούμενοι από τη Γερμανίδα Καγκελάριο, έθεσαν θέμα ελληνικού ελλείμματος, είναι επιφανή μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Οι δε φιλοδοξίες του Ζαν Κλωντ Τρισέ, ο οποίος πυροδότησε το ράλι των spreads με την απόφασή του να πάψει να δέχεται τα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου ως εγγυήσεις, να διεκδικήσει την Προεδρία της Γαλλίας στις εκλογές του 2012 ως ηγέτης της συντηρητικής παράταξης δεν είναι μυστικό (βεβαίως ο Νικολά Σαρκοζί θα του δημιουργήσει ένα μικρό πρόβλημα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Υπενθυμίζει σε όλους ότι την κρίση του δημοσιονομικού ελλείμματος δημιούργησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Κι αναδεικνύει τη φαιδρότητα της αντιπολιτευτικής τακτικής του Προέδρου της ΝΔ, ο οποίος ως Υπουργός Πολιτισμού της προηγούμενης κυβέρνησης, ισχυρίζονταν ότι το έλλειμμα δε θα υπερβεί στο 2009 το 4,5%. Και σήμερα εκλιπαρεί τους φίλους και τα μέλη του κόμματός του να στηρίξουν στο δεύτερο γύρο στην Περιφέρεια Αττικής τον «αντιμνημονιακό Δημαρά», προεξοφμλώντας, κακώς, ότι ο δικός του υποψήφιος δεν έχει ελπίδες να βρεθεί στο Β' γύρο. Και δε δείχνει να ενοχλείται που μετατρέπεται το κόμμα του σε θλιβερή ουρά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Τέλος, αναδεικνύει τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ, το οποίο υποτίμησε τη σημασία της επίθεσης αυτής, άργησε να αντιδράσει κι όταν επιτέλους αντέδρασε δε μπόρεσε να χαράξει μια αποτελεσματική γραμμή αντιπαράθεσης. Δεν τόλμησε να καταδείξει τις ευθύνες του ίδιου του Προέδρου της Επιτροπής για την ανοχή του σε ό,τι έγινε, δεν τόλμησε να ακυρώσει τις παραγγελίες νέων οπλικών συστημάτων που ήταν όλες σε γαλλικές και γερμανικές εταιρείες οπλικών συστημάτων, δεν τόλμησε να υπερασπιστεί αυτούς που δεν έφταιγαν και τους οποίους υποτίθεται ότι υπερασπίζονταν όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε προεκλογική εκστρατεία με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν».

Γιάννης Χρυσοβέργης



Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010

ΜΙΑ ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΝΙΚΗ ΜΕ ΒΑΡΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ


Η συμμετοχή στις χθεσινές διαδηλώσεις με αφορμή τη γενική απεργία των ΓΣΕΕ -ΑΔΕΔΥ ήταν η μικρότερη της τελευταίας δεκαετίας. Το Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε χωρίς νέες διαρροές. Η Κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ικανοποιημένη. Οι «απαραίτητες, αν και αρκετές από αυτές κοινωνικά άδικες» τομές που απαιτεί το Μνημόνιο για τη συνέχιση της δανειοδότησης της χώρας πέρασαν. Μόνο που στο δρόμο οριστικοποιήθηκε το διαζύγιο των πολιτών με το πολιτικό σύστημα. Και γι αυτό ουδείς νομιμοποιείται να αισθάνεται ικανοποίηση.

Στην κυβέρνηση διάχυτη είναι η αίσθηση ότι «τα δυσκολότερα πέρασαν». Και πιθανότατα αυτό να ισχύει σε ό,τι αφορά στις οργανωμένες κοινωνικές αντιδράσεις. Εικοσιτετράωρες γενικές απεργίες μπορεί να κηρυχθούν πολλές στους επόμενους μήνες. Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις θα βαίνει μειούμενη. Η κοινωνία ηττήθηκε. Οι απόπειρες της κυβέρνησης να την πείσει ότι «οι θυσίες θα πιάσουν τόπο» δεν πρόκειται να έχουν αποτέλεσμα. Κι αυτό για πολλούς λόγους.
Ο σημαντικότερος από αυτούς αφορά στο εδραιωμένο αίσθημα των πολιτών ότι η χρεοκοπία ήταν ένα πρόσχημα για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Μπορεί να έχει δίκιο η Κυβέρνηση όταν διαρρηγνύει τα ιμμάτιά της ισχυριζόμενη ότι η χρεοκοπία είναι πραγματική. Δεν πείθει όμως
. Και δεν πείθει διότι ήδη κυβερνά δέκα συναπτούς μήνες. Και στο διάστημα αυτό δεν πήρε κανένα ουσιαστικό μέτρο για να πείσει την κοινωνία ότι «για την κρίση θα πληρώσει ο καθένας στο μέτρο της ευθύνης του».
Όφειλε η Κυβέρνηση να έχει πολλάπλασιάσει τους φορολογικούς ελέγχους σε κατηγορίες επεγγελματιών που κατά κοινή ομολογία φοροδιαφεύγουν κραυγαλέα, να έχει επειβάλει τα κατά περίπτωση πρόστιμα και να έχει δρομολογήσει την είπραξη βεβαιωμένων οφειλών. Όφειλε επίσης να έχει δρόμολογήσει άμεσα όλους τους μηχανισμούς ελέγχου της αγοράς για την προστασία των καταναλωτών από την αισχροκέρδια. Εν ανάγκη έχοντας ψηφίσει με συνοπτικές διαδικασίες νόμο που θα έθετε όλους τους μηχανισμούς ελέγχου υπό ενιαία εποτεία. Αντ' αυτού, επί μήνες οι δυο αρμόδιοι υπουργοί (Οικονομικών και Οικονομίας) καυγάδιζαν περί όνου σκιάς., όταν δεν κατηγορούσαν για ανεπάρκεια τις υπηρεσίες των υπουργείων τους. Και το αποτέλεσμα ήταν το μεν φορολογικό νομοσχέδιο να μην προκαλέσει αίσθηση, ο δε πληθωρισμός να έχει ξεπράσει το 5% σε περίοδο βαθιάς ύφεσης.
Όφειλε η Κυβέρνηση να έχει πολλαπλασιάσει τους ελέγχους και να έχει εφαρμόσει όλη την κείμενη νομοθεσία για την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής πριν ασχοληθεί με αλλαγές στο Ασφαλιστικό σύστημα. Αρχίζοντας από τα ΜΜΕ. Για να αισθανθούν οι πολίτες ότι υπάρχει μια αναλογικότητα στις θυσίες. Κι ότι το πάρτι της εισφοροδιαφυγής έλαβε τέλος.
Όφειλε η κυβέρνηση επίσης να μην είχε προβεί στις μειώσεις των αποζημιώσεων απόλυσης, στις μειώσεις των μισθών των νέων, στις αυξήσεις των ποσοστών επιτρεπόμενων απολύσεων ανά μήνα. Και να είχε ανασύρει από το συρτάρι. όλες εκείνες τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που, στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, εισέπραξαν παχυλές επιδοτήσεις για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και αντ΄αυτού, έκλεισαν τις παραγωγικές τους μονάδες και μετέφεραν την παραγωγική τους δραστηριότητα στα Βαλκάνια.
Η Κυβέρνηση αυτή εξελέγη για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση -τη χρεοκοπία δηλαδή - με γνώμονα την προστασία των αδυνάτων. Εφαρμόζει το εκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ που καταψηφίστηκε. Και δικαιώνει την πλειοψηφία των πολιτών που κουνούν, ηττημένοι, το κεφάλι, για να πουν «Όλοι ίδιοι είναι». Γι αυτό η κυβέρνηση κέρδισε τη μάχη του Μνημονίου, πιθανόν και τη μάχη της χρεοκοπίας, έχασε όμως τον πόλεμο. Γιατί το ζητούμενο ήταν να ανακτήσει η κοινωνία αυτή αυτοπεποίθηση. Κι ο πόλεμος αυτός ΧΑΘΗΚΕ.
Η αξιωματική αντιπολίτευση επιχαίρει αναμένοντας να δρέψει κέρδη στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προσποριστεί τα αναμενόμενα κέρδη. Διότι η κοινωνία ακόμα της χρεώνει τη χρεοκοπία.
Οι μεγαλύτεροι ηττημένοι όμως είναι η Αριστερά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αν κυβέρνηση στάθηκε ανίκανη να υπερασπιστεί το προεκλογικό της πρόγραμμα, αυτοί στάθηκαν ανίκανοι να θέσουν διεκδικητικό πλαίσιο συνθηκών κρίσης. Αν ήθελαν να πάρει στα σοβαρά η κοινωνία τους φιλιππικούς τους έπρεπε να προτείνουν ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Κανένα όμως από τα στόματα που ξερνούσαν κατάρες κατά του «νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ» και του «τρισκατάρατου ΔΝΤ» δεν ξεστόμισε αυτή τη φράση. Αν πάλι πίστευαν ότι πρέπει να προστατευτούν οι πιο αδύνατοι έπρεπε να έχουν ανάλογο διεκδικητικό και διαπραγματευτικό πλαίσιο. Απέδειξαν, κόμματα της Αριστεράς και συνδικαλιστικές οργανώσεις ότι δεν έχουν λόγο ύπαρξης.
Σε αυτό το πλαίσιο της γενικής ήττας της κοινωνίας εκκολάπτεται το νέο αυγό του φιδιού. Οι δεκάδες χιλιάδες των διαδηλωτών που στις 5 Μαΐου απαιτούσαν να «καεί το μπουρδέλο η Βουλή» δεν οραματίζονταν μια «άλλη κοινωνία πιο δίκαιη». Ἂπλώς περιμένουν ένα «λοχία να βάλει τάξη»

Γιάννης Χρυσοβέργης

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΙΝΕΖΟΥΣ

Τις τελευταίες ημέρες βομβαρδίζομαι, στην κυριολεξία, από e-mails, σύμφωνα με τα οποία η κυβέρνηση, πριν ακόμα προστρέξει στο μηχανισμό στήριξης, είχε δεχθεί προτάσεις για ευνοϊκά δάνεια, τα οποία απέρριψε.
Έτσι, σύμφωνα με τις «καταγγελίες» είχε δεχθεί τις ακόλουθες προτάσεις:
  1. Από την Κίνα, πρόταση για δάνειο με 1% έως ποσού ίσου με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας «χωρίς ανταλλάγματα». επιπλέον δε θα μπούκωναν τη χώρα με Κινέζους τουρίστες.
  2. Από τη Ρωσία πρόταση για δανεισμό με εξ ίσου ευνοϊκούς όρους, υπό την προϋπόθεση τη λειτουργία του «περίφημου αγωγού» και «συμφωνία χρήσης των ναυπηγείων της Σύρου από τα ρωσικά πολεμικά πλοία για επισκευές».
  3. Από τα Αραβικά Εμιράτα πρόταση ελκυστικής δανειοδότησης με την προϋπόθεση να τους παραχωρηθούν: το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού για αποκλειστική χρήση των lear jets τους, το παραλιακό μέτωπο κάτω από το αεροδρόμιο, η εγκατάσταση θαλαμηγου - καζίνο στο Φάληρο και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος για να μετατραπεί σε ναυπηγείο θαλαμηγών.
Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Ποιοι διακινούν το σενάριο; Μα φυσικά οι ίδιοι που τον περασμένο Νοέμβριο χάλαγαν τον κόσμο για την ενεργοποίηση της, όντως ετεροβαρούς, συμφωνίας που είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση με την Κίνα για το λιμάνι του Πειραιά και στην οποία, η παρούσα κυβέρνηση έκανε αυτό που μπορούσε: δευτερεύουσας σημασίας διορθωτικές κινήσεις.Αντιλαμβάνεται κανείς τις αντιδράσεις τους αν οι ΚΙνέζοι είχαν πράγματι κάνει κάποια πρόταση δανειοδότησης, ζητώντας, από «ανυπόκριτο ενδιαφέρον για τους Έλληνες αδελφούς» - ναι, αυτή είναι η ορολογία που χρησιμοποιούν επίσημα- το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, της Ελευσίνας και τον ΟΣΕ. Για να μην αναφερθώ στη λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων των αφρικανικών χωρών που έχει δανειοδοτήσει η Κίνα στην τελευταία δεκαετία και στην εξαφάνιση κάθε τοπικής μεταποιητικής δραστηριότητας.
Η δεύτερη «ελκυστική πρόταση» που «προέρχεται από τους Ρώσους» περιέχει τόσο χοντροκομένα ψέματα που ίσως θα ήταν ανάξια αναφοράς. Και μόνο ότι ο «περήφημος αγωγός» (Ποιός άραγε; Ο Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη; Ή ο αγωγός φυσικού αερίου;) έχει μπλοκάρει από τη βουλγαρική κυβέρνηση και όχι από την ελληνική τα λέει όλα. για αν μην αναφερθούμε στη μεταχείριση που επεφύλαξε η Ρωσία στην «αδελφή» Λευκορωσία, όταν η τελευταία βρέθηκε σε δυσχέρεια αποπληρωμής των οφειλών της για το φυσικό αέριο που εισήγαγε. Όσο για τη συμφωνία για τη Σύρο, μα ακόμα και επί ΕΣΣΔ τα σοβιετικά πλοία πραγματοποιούσαν εκεί επισκευές.
Η τρίτη είναι η πρόταση που έχει πιο πολλή πλάκα. Η πρόσφατη χρεωκοπία του Ντουμπάι τα λέει όλα.

Κι όμως τις απίστευτες αυτές θεωρίες συνομωσίας τις διακινούν κατά λοιπά σοβαροί άνθρωποι. Οι οποίοι απλώς αρνούνται να παραδεχθούν το προφανές. Ότι η νεόπλουτη επιδειξιομανία της πολυπληθούς μεσαίας αστικής τάξης αυτής της χώρας, σε συνδυασμό με τις τζάμπα μαγκιές κατά Τούρκίας και «Γυφτοσκοπιανών», που κοστίζουν 10 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο σε αμυντικές δαπάνες, και με την απέχθειά της στην καταβολή των αντιστοιχούντων στο εισόδημα φόρων, διότι «φόρους πληρώνουν μόνο οι μαλάκες», μας οδήγησε εκεί που μας οδήγησε.
Η ίδια νοοτροπία θέλει να πιστεύει, ότι αρκούσε μια «μαγκιά» και μια απειλή στάσης πληρωμών για να «κλάσουν πατάτες οι Κουτόφραγκοι». Κι επειδή το θέμα αυτό το έχει κάνει καραμέλα ο ΣΥΡΙΖΑ, καλό είναι να σταθούμε σε μια πτυχή του: Αυτή, όχι της στάσης πληρωμών, αλλά της επαναδιαπραγμάτευσης της αποπληρωμής του χρέους.
Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό έπρεπε να είχε γίνει. Δεν το έκανε η κυβέρνηση, διότι φοβήθηκε ότι θα κατέρρεε το ευρώ και μαζί και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκείνο όμως που δε λέει κανείς από το ΣΥΡΙΖΑ και για το λόγο αυτό η πρότασή τους συνιστά πολιτική απάτη, είναι ότι σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ναι μεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να δημιουργήσει ένα πλαίσιο προστασίας για τη φτωχολογιά, ναι μεν θα έμπαιναν οι βάσεις για μια πιο υγιή ανάπτυξη της οικονομίας, όμως για τη μεσαία τάξη - αυτή που διαδήλωσε στις 5 Μαΐου μαζικά και αποπειράθηκε να εισβάλει στη Βουλή και έκαψε και τρεις ανθρώπους ζωντανούς - οι συνέπειες θα είναι ακριβώς οι ίδιες.
Αλλά είπαμε:
«Ακόμα τούτη την άνοιξη,
ραγιάδες, ραγιάδες
,
τούτο, το καλοκαίρι,
όσο να 'ρθει ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι
»

Όμως, όπως και το 1770 έτσι και τώρα, κανένας Μόσκοβος δε θά 'ρθει.

Γιάννης Χρυσοβέργης


Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ «ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ


Η αυλαία έπεσε! Ο κύβος ερρίφθη! Οι πολέμαρχοι πήραν την απόφασή τους. Η Ιφιγένεια πρέπει να θυσιαστεί για φυσήξει ούριος άνεμος στα πανιά της Ευρώπης. Ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, για να μην τσακιστεί στα βράχια.
Ο Αγαμέμνων (εν προκειμένοις ο έλληνας πρωθυπουργός), είχε έντονες αντιρρήσεις. Κάτι δεν του άρεσε στο χρησμό του Κάλχα. Η πίεση όμως των άλλων βασιλέων (Ευρωπαίων ηγετών) ήταν αφόρητη. Κι η Ιφιγένεια (εν προκειμένοις η ελληνική κοινωνία) οδηγήθηκε στο θυσιαστήριο.
Εδώ σταματούν οι ομοιότητες με την τραγωδία του Ευριπίδη. Πρώτον, διότι ο ίδιος δεν άντεξε στην ιδέα του τόσο παράλογου φόνου και με ένα θαύμα του Δια, έστειλε την Ιφιγένεια ιέρεια στην Ταυρίδα. Δεύτερον, διότι, σε αντίθεση με την Ιφιγένεια, το μόνο φταίξιμο της οποίας ήταν ότι γεννήθηκε κόρη του Αγαμέμνονα, η ελληνική κοινωνία δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Το αντίθετο μάλιστα. Από το 1982 και μετά έκανε ό,τιο περνούσε από το χέρι της για να βρεθούμε σε αυτή την κατάσταση. Τρίτον, διότι ουδείς μπορεί να εγγυηθεί πως η θυσία, με ή χωρίς θαύμα, θα σώσει την Ευρώπη.
Το τι θα συμβεί στην Ελλάδα το έχω ήδη περιγράψει. Έκρηξη της ανεργείας, μαζικές χρεοκοπίες μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, δραστική περιστολή ατομικών ελευθεριών και, στην πιο υγιή περίπτωση, κοινωνική έκρηξη. Στη χειρότερη περίπτωση ένας «Μπερλουσκόπουλος» θα διακηρύξει την κάθαρση από τους «διεφθαρμένους πολιτικούς» και θα επιβάλει, αφού κερδίσει τις εκλογές, προσωπική δικτατορία.

Το ενδεχόμενο η θυσία της Ιφιγένειας να σώσει την παραπαίουσα Ευρώπη δε νομίζω ότι παρηγορεί κανέναν από εμάς, μιας και δεν προβλέπεται να ανήκουμε σε αυτούς που θα «σωθούν». Το ερώτημα όμως είναι αρκεί η θυσία της Ιφιγένειας; Ή θ' ακολουθήσουν κι άλλες Ιφιγένειες (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία) χωρίς να σωθεί κανείς τελικά;

Στην πραγματικότητα αυτό που αναδεικνύεται είναι η παθογένεια της Ευρώπης του Μάαστριχτ. Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει είναι γυρίσουμε τα ρολόγια στην πρό του Μάαστριχτ εποχή. Και να οδηγηθούμε σε μια νέα ευρωπαϊκή συνθήκη, που θα βάζει τις βάσεις για μια Ευρωπαϊκή Ένωση των πολιτών, της κοινωνικής αλληλεγγύης, των ομοσονδιακών θεσμικών οργάνων. Κλείνοντας οριστικά και αμετάκλητα το κεφάλαιο της Ευρωπαϊκής ένωσης των Κρατών - μελών.

Στην αντίθετη περίπτωση, το τι θα συμβεί μας δίνουν ήδη μια πρόγευση οι πρόσφατες εκλογές στην Ουγγαρία. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που κλήθηκε να εφαρμόσει την ίδια πολιτική που καλείται να εφαρμόσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατ' επιταγή του ΔΝΤ, έπεσε από το 45% πριν τέσσερα χρόνια, στο 19,5%. Το αντικατέστησε η εθνικιστική 52,5% και η φασιστική 16,5% δεξιά. Αν η πρώτη, που ήδη ελέγχει τα 2/3 της Βουλής, φανεί στοιχειωδώς συνεπείς με τις προεκλογικές της διακηρύξεις, η Ουγγαρία θα είναι το πρώτο Κράτος - μέλος της Ένωσης που θα αποχωρήσει στο διάστημα των επόμεων χρόνων. Αν δεν το κάνει, θα το κάνουν οι φασίστες που θα είναι η επόμενη πλειοψηφία.
Το να συμβολυν στα Κράτη - μέλη όσα προαλείφονται στην Ουγγαρία είναι πολύ πιο πιθανό από το να αλλάξει χαρακτήρα η ΕΕ Όμως, επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, καιρός είναι νομίζω να συστρατευτούμε με αυτούς που ονειρεύονται την αλλαγή της Ευρώπης.. Είναι η μόνη σωτηρία.


Γιάννης Χρυσοβέργης

Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ: ΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ


Η ανακοίνωση των νέων οικονομικών μέτρων δε με εξέπληξε. Είχαν προαναγγελθεί. Οι δραματικοί τόνοι του Πρωθυπουργού δεν με εξέπληξαν κι αυτοί. Είμαι βέβαιος ότι πήρε τις αποφάσεις αυτές κάτω από αφόρητη πολιτική πίεση.
Μένει η αποτίμηση των μέτρων. Αύξηση του ΦΠΑ κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες, περιστολή των δημοσίων επενδύσεων κατά €500 εκατομμύρια, περικοπή €100 εκατομμυρίων, των κρατικών επενδύσεων στην Παιδεία, περικοπή €100 εκατομμυρίων από το πρόγραμμα πιστώσεων του Υπουργείου Παιδείας για νέα προγράμματα. Σε αυτά προσθέτω την περικοπή των δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας. Όλα τα υπόλοιπα μέτρα δε με απασχολούν, καθώς επιβαρύνουν αποκλειστικά «έχοντες και κατέχοντες» και, ανεξαρτήτως των προσδοκώμενων από αυτά εσόδων, κυρίως στοχεύουν στην ικανοποίηση του «κοινού περί Δικαίου αισθήματος».
Όταν εξελέγη η κυβέρνηση αυτή, ουδείς αμφισβητούσε την αναγκαιότητα άσκησης περιοριστικής πολιτικής. Ουδείς αγνοούσε ότι η καταστροφική δημοσιονομική κατάσταση που παραλάμβαναν οι νικητές των εκλογών θα είχε βαριές επιπτώσεις στην ικανότητα της χώρας να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος. Ουδείς αγνοούσε επίσης ότι βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούσε να υπάρξει, καθόσον απαγορεύεται ρητά από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ είχαν υπερψηφίσει το 1992 με συνοπτικές διαδικασίες. Υπήρχαν όμως δυο στοιχήματα.
Το πρώτο ήταν η προστασία του εισοδήματος του 20%-25% του πληθυσμού που ζει με λιγότερα από €20.000 το χρόνο (γι αυτούς που πραγματικά έχουν αυτό το εισόδημα μιλάμε, όχι για τους εφοπλιστές με το χαρτί απορίας).
Το δεύτερο στοίχημα ήταν η μετατροπή της Παιδείας σε έναν από τους κύριους μοχλούς μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης ανάπτυξης της χώρας.
Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν σήμερα το μεσημέρι σηματοδοτούν μια διπλή βαριά πολιτική ήττα της Κυβέρνησης. Οι άνθρωποι που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας θα βρεθούν αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας. Το γεγονός ότι το πινάκιο στο Αυτόφωρο, εδώ και ένα περίπου χρόνο, φορτώνεται, κάθε μήνα και περισσότερο, με υποθέσεις που αφορούν σε κλοπές τροφίμων αξίας λίγων ευρώ από σουπερμάρκετ - επ' αυτού δημοσιεύτηκε πριν από δυο μήνες ένα εξόχως ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Κατερίνας Καττή στο Ε της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ - θα έπρεπε να είχε προβληματίσει ήδη σοβαρά την Κυβέρνηση.
Η περιστολή των δαπανών για την Παιδεία κατά €200 εκατομμύρια σημαίνει πρακτικά την απεμπόληση του δεύτερου μεγάλου στόχου της Κυβέρνησης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η αδιαμφισβήτητη απώλεια μιας μεγάλης μάχης σημαίνει και την ολοκληρωτική ήττα. Φοβούμαι πως αυτό θα συμβεί. Η Κυβέρνηση πήρε όσα μέτρα έχει ανακοινώσει από την αρχή του χρόνου υπό την ασφυκτική ανάγκη για ζεστό χρήμα. Όμως η περιρέουσα ατμόσφαιρα ωθεί τα μεσαία εισοδήματα, των €25.000-40.000 να περιορίζουν δραστικά τις καταναλωτικές τους δαπάνες (το διαπιστώνω και από τον εαυτό μου), με αποτέλεσμα τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους να είναι, με βεβαιότητα, αισθητά λιγότερα από τα προσδοκώμενα. Η μείωση της κατανάλωσης επιφέρει αυτόματα απώλεια θέσεων εργασίας στις υπηρεσίες, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη μείωση της κατανάλωσης.
Το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ που επικαλέστηκε ο Πρωθυπουργός αν δεν υπάρξει στήριξη από την ΕΕ, δε λύνει το πρόβλημα, καθώς οι συνταγές του εξασφαλίζουν με μαθηματική ακρίβεια τη χρεοκοπία (η Αργεντινή το 2002 και το Μεξικό το 1995 είναι τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα, όχι όμως τα μοναδικά).
Υπό αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένη τη θεσμική αδυναμία της ΕΕ, αλλά και την πολιτική της δυσκαμψία, να συνδράμει την Ελλάδα, η χρεοκοπία του ελληνικού Κράτους είναι δύσκολο να αποφευχθεί.Η μόνη ελπίδα αποτροπής της - και με την προϋπόθεση ότι αλυσιδωτές αντιδράσεις δεν θα προκαλέσουν τη χρεοκοπία του Κράτους εντός του 2010, πράγμα που δεν είναι βέβαιο, αν και έχει μικρές πιθανότητες - είναι να συγκροτηθεί ένας εισπρακτικός μηχανισμός που θα υποχρεώσει τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι φοροδιαφεύγουν αγρίως, να καταβάλλουν, μέρος έστω, των οφειλόμενων φόρων. Γιατί, μην το ξεχνάμε, η χρεοκοπία είναι αποτέλεσμα της εσκεμμένης διάλυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Γιάννης Χρυσοβέργης