Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΣΘΕΝΗΣ»

Το Eurogroup της περασμένης Τρίτης, απέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι έρμαιο ενός εκρηκτικού μίγματος ιδεολογικών αγκυλώσεων, πολιτισμικών προκαταλήψεων, χυδαίων μικροκομματικών τακτικισμών και πιέσεων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, πεπεισμένων ότι «όλα τους επιτρέπονται».

Επίσης απέδειξε ότι η παραδοχή από πλευράς Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και των διαδόχων του, της θεωρίας του «Έλληνα ασθενούς», υπήρξε ένα εγκληματικό λάθος πολιτικής στρατηγικής και δικαίωσε την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ περί ευρωπαϊκής κρίσης και αναγκαιότητας ευρωπαϊκής λύσης.

Ταυτόχρονα όμως απέδειξε πόσο έωλη είναι η αισιοδοξία του ΣΥΡΙΖΑ ως προς τις πιθανότητες εξεύρεσης αυτής της λύσης. 

Ίσως ποτέ άλλοτε στο παρελθόν η σύνοδος ενός κορυφαίου θεσμικού ευρωπαϊκού οργάνου δεν ανέδειξε τόσο γλαφυρά τις αδυναμίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η απόφαση για εκταμίευση από την Ελλάδα της πολυπόθητης δόσης των 31,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, μέσω των οποίων θα ανακεφαλαιώνονταν οι ελληνικές τράπεζες, θα ανακτούσε το ευρώ μέρος της εμπιστοσύνης των αγορών και θα διοχετεύονταν «ρευστότητα στην αγορά» δεν ελήφθη, διότι δεν κατέστη δυνατή μια συμφωνία μεταξύ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) από τη μια και της γερμανίας και των δορυφόρων της από την άλλη, ως προς τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Και δεν ήταν δυνατό να υπάρξει τέτοια συμφωνία γιατί η απαίτηση του ΔΝΤ - στην πραγματικότητα των ΗΠΑ και της ομάδας BRIC ( Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) - να γίνει κούρεμα του μέρους του ελληνικού χρέους, ισοδυναμεί με παραδοχή της αποτυχίας του προγράμματος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα.

Δεν είναι δυνατό επιχειρηματίες των ΜΜΕ, που εδώ και τρία χρόνια ψεύδονταν ασύστολα ικανοποιώντας πολιτισμικά στερεότυπα και ρατσισμούς που θέλουν τον «εργατικό βορειοευρωπαίο» να δουλεύει για να καλοπερνάνε οι «τεμπέληδες Έλληνες» να παραδεχτούν ότι λένε ψέμματα. Γιατί, όπως ακριβώς  οι Έλληνες ομόλογοί τους, που για όλα τους φταίνε οι μετανάστες,  έχτισαν πελατεία και κερδοφορία των επιχειρήσεών τους ψευδόμενοι, γενικεύοντας μεμονωμένα περιστατικά, πουλώντας το φόβο και την απέχθεια προς το διαφορετικό. 

Δεν είναι δυνατό η Άγγελα Μέρκελ, η προσωπική φιλοδοξία της οποίας είναι χωρίς όρια, να ομολογήσει στους Γερμανούς πολίτες, πως οι συνταγές που επέβαλε στην Ελλάδα, μείωσαν το ΑΕΠ 25% - μείωση που θα ξεπεράσει το 30% ως το τέλος του 2013 - σε τρία χρόνια, εκτίναξαν την ανεργία από το 8% στο 26% και αύξησαν το Δημόσιο Χρέος της χώρας από το 120% στο 180% και στο τέλος του 2013 στο 190% του ΑΕΠ. Πολυ δε περισσότερο δεν είναι διατεθειμένη να ομολογήσει πως αυτό θα τους κοστίσει πολύ περισσότερο από όσο θα κόστιζε ένα προσανατολισμένο προς την ανάπτυξη πρόγραμμα παρέμβασης στην ελληνική οικονομία το 2010. 

Δεν είναι δυνατό επιχειρηματικοί όμιλοι στενά συνδεδεμένοι με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, οι οποίοι είδαν από την πρώτη στιγμή την κρίση ως ευκαιρία για να μετατρέψουν όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο σε νησίδα εργασιακού μεσαίωνα, με εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και εργοδότες χωρίς την παραμικρή υποχρέωση να αποδεχτούν ότι θα τους πάρουν τη μπουκιά από το στόμα. 

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση του ελληνικού χρέους, πέρα από την αναμφισβήτητη αμιγώς εγχώρια διάστασή του, ήταν προφανές ότι επρόκειτο για ένα συνδυασμό προβλημάτων αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης και όξυνσης των πολιτισμικών προκαταλήψεων, οι οποίες, σε συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης βρίσκονταν σε καταστολή.

Τα όσα συμβαίνουν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, που προσπαθεί εν μέσω απειλών ένθεν κακείθεν για προβολή βέτο, να εκπονήσει έναν ευρωπαϊκό προϋπολογισμό είναι ενδεικτικά της πολιτικής και πολιτισμικής κρίσης που μαστίζει την Ευρώπαϊκή Ένωση και η οποία επιδεινώνει και επιδεινώνεται από την οικονομική κρίση.

Ακριβώς επειδή ουδείς ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει τη σοβαρότητα και την πολυπλοκότητα της κρίσης, η παραδοχή από μέρους του Γιώργου Παπανδρέου του ρόλου του αποδιοπομπαίου τράγου για την Ελλάδα υπήρξε εγκληματικό λάθος.

Όμως για τους ίδιους ακριβώς λόγους, η εδραιωμένη πεποίθηση στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι αρκεί μια σοβαρή διαπραγμάτευση - πράγμα που όντως δεν υπήρξε στα τελευταία τρία χρόνια - από μέρους της ελληνικής κυβέρνησης για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη είναι αισιόδοξη στα όρια της πολιτικής αφέλειας. Κι οι λόγοι είναι πολλοί.

Πρώτον διότι απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι όλοι οι εταίροι να θεωρούν δεδομένο πως δεν υπάρχει ζωή έξω από την ΕΕ. Όμως η συμπεριφορά πολλών ηγετών δείχνει ότι αυτή η προϋπόθεση δεν ισχύει. Είτε γιατί πράγματι κάνουν δεύτερες σκέψεις για την μετά ΕΕ εποχή, είτε γιατί θέλουν να  χαϊδέψουν τα αυτιά μιας ολοένα πιο ευρωφοβικής κοινής γνώμης.

Δεύτερον διότι, ακόμα και αν δεχθούμε ότι το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν σοβαρά για μια ευρωπαϊκή λύση στην κρίση χρέους, είναι σαφές ότι προϋπόθεση της όποιας Ευρωπαϊκής λύσης, είναι περισσότερη Ευρώπη σε όλα τα επίπεδα. Κάτι που, σε όλη την ΕΕ, μόνο του Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα υποστηρίζει. Αντιθέτως η σχετική πρόταση του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως διατυπώθηκε μετά την πρόσφατη σύνοδο του κόμματος, είναι ασαφής ως προς το θεσμικό πλαίσιο που προτείνει και δείχνει ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά δεν έχει ακόμα κατασταλάξει επ' αυτού.

Με βάση όλα τα παραπάνω η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου ότι σε ένα όχι μακρινό μέλλον πιθανότατα θα κληθεί να ασκήσει διακυβέρνηση είτε αυτοδύναμα είτε με κάποιους συμμάχους, οφείλει, πέρα από το σχεδιασμό διαπραγματευτικής στρατηγικής και τακτικής με τους εταίρους, να ετοιμάσει και σχέδια Β και Γ, για την περίπτωση που η διαπραγμάτευση οδηγείται σε αδιέξοδο.

Όλα αυτά φυσικά εφ' όσον, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρεθεί στην κυβέρνηση, υπάρχει ακόμα ΕΕ και η Ελλάδα είναι ακόμα μέλος της, αμφότερα καθόλου σίγουρα. 

Γιάννης Χρυσοβέργης 

   

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΡΓΗΣΕ... 18 ΜΗΝΕΣ

Εφ' όσον τελικά το δημοψήφισμα που ανήγγειλε ο Πρωθυπουργός για την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου πραγματοποιηθεί οι Έλληνες πολίτες - και φυσικά τα ελληνικά κόμματα - θα κληθούν να πάρουν μια πολύ σοβαρή απόφαση: αν η χώρα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη με τίμημα την απεμπόλιση, για δεκαετίες, της λαϊκής κυριαρχίας και την καταδίκη μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην πείνα - κυριολεκτικά - ή αν θα χρεοκοπήσει, με πιθανότατη έξοδο από την Ευρωζώνη, και όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά: τα καλύτερα και τα χειρότερα. Σε κάθε περίπτωση, η κατά 18 μήνες καθυστερημένη απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου και γενναία είναι και σωστή. Σε τόσο σοβαρά διλήμματα, το λόγο πρέπει να τον έχει ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ.

Οι λυσσαλέες, σε βαθμό υστερίας, αντιδράσεις σύσσωμης της αντιπολίτευσης αλλά και των εκπροσώπων του βαθέος ΠΑΣΟΚ, στην απόφαση του Πρωθυπουργού να προκηρύξει Δημοψήφισμα για την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου συνιστούν την πιο οδυνηρή επιβεβαίωση της εκτίμησης αυτού του πολιτικού καφενείου περί ανυπαρξίας πολιτικών θέσεων για τη διαχείριση της κρίσης από μέρους τους. 

Τα διλήμματα που θέτει η κυβέρνηση - αν τελικά τολμήσει να προχωρήσει στο δημοψήφισμα, ή αν δεν πέσει πριν το επιχειρήσει - δεν τα καθιστά η ίδια εκβιαστικά. Είναι εκβιαστικά από μόνα τους, από την πρώτη κιόλας μέρα που έγινε σαφές ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει και το μόνο που απέμενε ήταν η πολιτική διαχείριση της χρεοκοπίας.

Η δυσφορία του πολίτη  απέναντι σε ένα τέτοιο δίλημμα -  θα κληθεί με την ψήφο του να αποφασίσει όχι απλώς ποιο κόμμα θα ασκεί τη διακυβέρνηση στα επόμενα τέσσερα χρόνια, αλλά για την πορεία της χώρας για είκοσι έως τριάντα χρόνια - είναι κατανοητή.

Η οχύρωση όμως των κομμάτων της αντιπολίτευσης πίσω από την, αποδεδειγμένα, χείριστη πολιτική διαχείριση της κυβέρνησης, για να αποφύγουν την έκθεση των δικών τους πολιτικών αντιπροτάσεων στην κρίση των πολιτών είναι ΝΤΡΟΠΗ για όλους: για τα κόμματα, τις ηγεσίες τους, την ίδια τη Δημοκρατία, για τη «γέννηση» της οποίας στην Ελλάδα συνηθίζουμε να επαιρόμαστε Ελληναράδες και μη.

Είναι όμως επίσης γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου όφειλε να είχε πάρει την απόφαση αυτή δεκαοκτώ μήνες πριν. Δεν έπρεπε να επιτρέψει να απωλέσει η κυβέρνησή του κάθε ίχνος αξιοπιστίας και να φθάσει η κοινωνία σε κατάσταση εξέγερσης.

Η κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας στη Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου είναι προφανής. Δε χρειάζονταν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε, ο οποίος απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Ούτε να προηγηθούν δυο μήνες διαπραγματεύσεων στις οποίες η ελληνική κυβέρνηση όχι απλώς δεν είχε ενεργό ρόλο με τις προτάσεις της, αλλά ούτε καν της είχε επιτραπεί η συμμετοχή.

Άλλωστε τα σπέρματά της ενυπήρχαν ήδη από το πρώτο Μνημόνιο, του Μαΐου 2010. Κι αυτό ήταν άποψη αρκετών καθηγητών του Συνταγματικού Δικαίου, οι οποίοι είχαν θέσει το ζήτημα της υποχρεωτικής έγκρισής του με πλειοψηφία 3/5. Επομένως δικαιολογούνταν, όχι μόνο το αίτημα της κυβέρνησης για έγκρισή του με αυξημένη πλειοψηφία, αλλά ακόμα και η προσφυγή στον ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ, είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω εκλογών. Με πιο έντιμη πολιτικά στάση - αν αυτό έχει την παραμικρή αξία - την προκήρυξη δημοψηφίσματος.

Το ζήτημα της προσφυγής στις κάλπες εξαρτάται από το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Αν ο Λαός αποφασίσει την κύρωση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Ο ΜΟΝΟΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ για να κυβερνήσει αυτή τη χώρα. Αν αντιθέτως η λαϊκή ετυμηγορία απορρίψει τη Συμφωνία, τότε ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Ο ΠΛΕΟΝ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ  για να κυβερνήσει. Και στην περίπτωση αυτή οι εκλογές είναι μονόδρομος.

Το μοναδικό πρόβλημα της προκήρυξης ενός δημοψηφίσματος στην παρούσα συγκυρία, είναι ότι, εξ αιτίας της απώλειας και του τελευταίου ίχνους αξιοπιστίας της κυβέρνησης, αρκεί αυτή  να υποστηρίξει κάτι για να προκαλέσει την απόρριψή του από την κοινωνία. Και ως προς αυτό, έχουν κάποιο δίκιο οι Ευρωπαϊστές που του προσάπτουν τυχοδιωκτισμό, καθώς προεξοφλούν, μάλλον κακώς, ένα αρνητικό για τη Συμφωνία αποτέλεσμα.

Είναι επίσης γεγονός ότι, μετά από δυο χρόνια κατά τα οποία η κυβέρνηση φλόμωσε την κοινωνία στο ψέμμα, αποδείχτηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να μη θίξει τους εκλεκτούς του πελατειακού συστήματος και ασέλγησε επί των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου να απορριφθεί μόνο γιατί την υπερασπίζεται η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Σε κάθε περίπτωση όμως ισχύει απόλυτα το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Εφ' όσον το δημοψήφισμα διεξαχθεί, όλα τα κόμματα θα υποχρεωθούν να σταθούν απέναντι στα υπαρκτά διλήμματα. Κι οι πολίτες θα κληθούν να αναλάβουν την ατομική και συλλογική τους ευθύνη. Αν δε διεξαχθεί διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. Κι ο ξαφνικός αποκεφαλισμός της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας ίσως να μην είναι τυχαίος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Τριάντα χρόνια μετά από την εκλογική νίκη που το έφερε για πρώτη φορά στην εξουσία και του εξασφάλισε την πολιτική κυριαρχία για δυο και πλέον δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ, από δική του και μόνο υπαιτιότητα, οδηγείται, σίγουρα για μακρύ χρονικό διάστημα, στο πολιτικό περιθώριο. Η τριακονταετία αυτή όμως είναι πλούσια, τόσο σε ουσιαστικές πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, όσο και σε απίστευτα οικονομικά σκάνδαλα. Επίσης συνοδεύτηκε από την εκτόξευση στα ύψη του δημοσίου χρέους, αλλά και των αμυντικών δαπανών. Σήμερα, κι ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών επιθυμεί - αν ήταν δυνατόν - το ΠΑΣΟΚ να τεθεί εκτός νόμου, μια αποτίμηση αυτής της τριακονταετούς συμβολής του είναι μάλλον χρήσιμη. 

Η οκταετία 1981-1989 σημαδεύτηκε από την προσωπικότητα του ιδρυτή του κόμματος, Ανδρέα Παπανδρέου. Αυταρχικός σε βαθμό που περιφρονούσε κάθε δημοκρατική διαδικασία, ανασφαλής σε σημείο που του ήταν αδύνατο να αποδεχθεί την παραμικρή έκφραση επιφύλαξης από τους συνεργάτες του - ο μόνος που, για άγνωστους λόγους ήταν ανεκτός ήταν ο Κώστας Σημίτης - καλλιεργούσε την προσωπολατρεία με τρόπο που παρέπεμπε στον Περόν και στο Μουσολίνι. Εντελώς φυσιολογικά, στο προσωπικό του περιβάλλον κυριάρχησαν άνθρωποι δουλοπρεπείς, χωρίς προσωπική άποψη και οράματα.

Η ίδια οκταετία σημαδεύτηκε επίσης από την αναμόρφωση του οικογενειακού κώδικα, που πρόσφερε για πρώτη φορά στη γυναίκα ίσα δικαιώματα,  τη θέσπιση της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών, που λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας των χαμηλών εισοδημάτων, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που, με όλες τις αδυναμίες του, προσέφερε για πρώτη φορά, δωρεάν περίθαλψη σε αυτούς που δεν είχαν χρήματα για να πληρώνουν αλμυρές αμοιβές σε γιατρούς. Επίσης μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των μαθητών ανά σχολική αίθουσα (από 40-45, φθάσαμε στους 16-25), ασχέτως αν αυτό οι εκπαιδευτικοί δεν το αξιοποίησαν δεόντως.

Επιπλέον η οκταετία 1981-89 σημαδεύτηκε από την αναγνώριση της ΕΑΜικής αντίστασης, που αποκατέστησε όχι μόνο τους αγωνιστές της, αλλά και τα παιδιά και τα εγγόνια τους που ζούσαν επί δεκαετίες ως πολίτες με μειωμένα δικαιώματα - με παράπλευρη απώλεια το όργιο της απονομής συντάξεων αντιστασιακού σε ανθρτώπους που γεννήθηκαν το 1950 - και το σπάσιμο των στεγανών που είχαν καταστήσει την πρόσληψη στη Δημόσια Διοίκηση και, κυρίως, την ένταξη στα σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις αποκλειστικό προνόμιο των μοναρχοφασιστών, με αποτέλεσμα να εκλείψει πλέον ο κίνδυνος στρατιωτικού πραξικοπήματος - μόνο στη διάρκεια του 20ου αιώνα η Ελλάδα γνώρισε 10 πραξικοπήματα.

Αντιθέτως οι οικονομικές επιδόσεις της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν απογοητευτικές. Η οκταετία 1981 - 1989 σημαδεύτηκε από την εκτόξευση σε δυσθεώρητα ύψη των εξοπλιστικών δαπανών, την κατασπατάληση των κοινοτικών επιδοτήσεων στη γεωργία με τρόπο που δεν έχει όμοιο στην Ευρώπη, τη μετατροπή των γεωργικών συνεταιρισμών και των ΟΤΑ  σε εστίες απίστευτης διαφθοράς. Επίσης συνοδεύτηκε από την αποβιομηχάνιση της χώρας, καθώς οι μεν βιομήχανοι αρνήθηκαν να αποδεχτούν ότι εφεξής έπρεπε να μάθουν να συνδιαλέγονται με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και έκλειναν μαζικά τα εργοστάσια η δε κυβέρνηση, αντί να ανασυγκροτήσει τις χρεοκοπημένες επιχειρήσεις που κρατικοποίησε και να τις πουλήσει σε ιδιώτες που θα ήθελαν να τις λειτουργήσουν, τις μετέτρεψε σε επέκταση του Δημόσιου τομέα.

Καταστροφικές ήταν τέλος οι επιδόσεις της ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική, η οποία βασίστηκε στο δίπολο «αντι-αμερικανικές και αντι-τουρκικές κορώνες για εσωτερική κατανάλωση και χωρίς όρους αποδοχή των απόψεων των Δυτικών Συμμάχων».

Η τετραετία της αντιπολίτευσης 1989 - 1993 βαρύνεται με την εγκληματική εθνικιστική πολιτική προσέγγιση του Μακεδονικού, που απέτρεψε την ευρωπαϊκή λύση του πακέτου Πινέιρο - με αποτέλεσμα πλέον περισσότερες από 120 χώρες να έχουν αναγνωρίσει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα -  κι επέτρεψε στον Αντώνη Σαμαρά ν' αποκτήσει πολιτική υπόσταση.

Η επόμενη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ 1993 - 2004, πιστώνεται με μια σειρά σημαντικών μεταρρυθμίσεων όπως η θέσπιση του ΑΣΕΠ, που περιόρισε σημαντικά τις ρουσφετολογικές προσλήψεις στο Δημόσιο, η ίδρυση των ανεξάρτητων Αρχών, από τις οποίες η πιο επιτυχής είναι αναμφίβολα ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, η ίδρυση του ΣΔΟΕ, το οποίο, παρά τα δικαιολογημένα ράμματα που υπάρχουν για τη γούνα του είχε αναμφίβολα βάλει φραγμούς στη φοροδιαφυγή.

Στην περίοδο αυτή έγιναν σημαντικά βήματα για την τιθάσευση του πληθωρισμού και του δημόσιου χρέους και, ιδίως από την κρίση των Ιμίων και μετά, για πρώτη - και δυστυχώς τελευταία στην Ιστορία του ελληνικού Κράτους - φορά ασκήθηκε εξωτερική πολιτική με αρχή μέση και τέλος. Επίσης η διακυβέρνηση Σημίτη πέτυχε δυο στόχους που επιθυμούσε διακαώς σύσσωμη - τα ποσοστά αποδοχής ήταν άνω του 95% - η ελληνική κοινωνία: την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την επιτυχή διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Ταυτόχρονα, τα φαινόμενα αλαζονείας των κυβερνητικών στελεχών, που ήδη ήταν εμφανή από το 1985 και μετά, ξεπερνούν κάθε όριο, με αποτέλεσμα σκανδαλώδεις περιπτώσεις πλουτισμού υπουργών, όπως ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Τάσος Μαντέλης.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ, καθοδηγούμενο από ανθρώπους ανίκανους να αφουγκραστούν την κοινωνία, οδηγείται στο πολιτικό περιθώριο.  Το πρόβλημα είναι ότι η περιθωριοποίηση αυτή αφήνει ένα πολιτικό κενό, που δεν φαίνεται ότι θα καλυφθεί σύντομα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ Σκέψεις αναφορικά με το άρθρο του Κώστα Σημίτη

Το άρθρο του τ. Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ προκάλεσε αίσθηση, και δικαίως.  Με λιτή γλώσσα ο τ. Πρωθυπουργός επισημαίνει τα αυτονόητα, που όμως έχουν πάψει πλέον να είναι αυτονόητα. Την ίδια στιγμή όμως του διαφεύγει, όπως και σε όλους όσοι συμμερίζονται τις απόψεις του νυν Πρωθυπουργού - θα τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας ό,τι θυσίες κι αν χρειαστεί να γίνουν - ότι πλέον μια σημαντική μερίδα κατοίκων αυτής της χώρας, μερικοί από τους οποίους μέχρι χθες ζούσαν στις παρυφές της μεσαίας αστικής τάξης, κινδυνεύουν να πεινάσουν κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Κι όσο θα αρνούνται να δουν αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, θα ανοίγουν δρόμο στους νοσταλγούς της Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών και σε αυτούς του Πατερούλη Στάλιν. 

Το πρώτο αυτονόητο που επισημαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης επιστροφής στη δραχμή, ηθελημένης ή μη. Συνέπειες που οι υποστηρικτές της καμώνονται πως αγνοούν, είτε από λαμογιά, είτε από ιδεολογική τύφλωση. Έχουν βεβαίως ένα επιχείρημα: ότι θα γίνουν ανταγωνιστικές οι ελληνικές εξαγωγές. επιχείρημα που όμως χάνει την αξία του αν λάβει υπ' όψιν του κανείς ότι, πέρα από τον τουρισμό, όλες οι άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες αντιστοιχούν σε ποσοστό πολύ μικρότερο του 10% του ΑΕΠ και σε συνθήκες βίαιης επιστροφής στη δραχμή δε θα υπάρχουν τα απαραίτητα κεφάλαια για εξαγωγικού προσανατολισμού επενδύσεις.
Το δεύτερο αυτονόητο που επισημαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι ότι για να συζητήσεις με κάποιον πρέπει αυτός να έρθει στη θέση σου κι εσύ να πας στη θέση του. Είναι προφανής η έλλειψη βούλησης των πολιτικών ηγεσιών των χωρών της Βόρειας Ευρώπης να έρθουν στη θέση των Νοτίων, αλλά εξ ίσου προφανής είναι η αντίστοιχη έλλειψη βούλησης των πολιτικών ηγεσιών, ιδίως σε Ελλάδα και Ιταλία, να κατανοήσουν ότι πίσω από τη στάση αυτή των βορείων υπάρχει και κάποιο δίκιο.
Εδώ όμως ερχόμαστε αντιμέτωποι με το άλλο σύνδρομο της στρουθοκαμήλου. Τη δογματική αδυναμία τόσο του Κώστα Σημίτη, όσο και του Γιώργου Παπανδρέου να δουν, και να το καταστήσουν σαφές με όλα τα μέσα στους συνομιλητές τους, ότι μεταρρυθμίσεις, που για να γίνουν πρέπει να οδηγήσουν στην πείνα εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων αυτής της χώρας - κάποιοι ήδη βρίσκονται σε αυτή την κατηγορία αν λάβει κανείς υπ' όψιν του τις με εκθετικούς ρυθμούς αυξανόμενες σε μήκος ουρές στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων και της Εκκλησίας - είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.
Και ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου αδυνατούν να κατανοήσουν τι σημαίνει δυο άνεργοι σε μια οικογένεια, τι σημαίνει να πρέπει με 800 ευρώ το μήνα να πληρώσεις νοίκι και να ταΐσεις την οικογένεια, τι σημαίνει για μια οτετραμελή οικογένεια με 20.000 ευρώ μικτό οικογενειακό εισόδημα και δόση στεγαστικού δανείου 500 ευρώ για ένα διαμέρισμα 70 τετραγωνικών, να πληρώσει 500 ευρώ τέλος ακινήτων και 200 ευρώ επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης (sic!).
Όμως οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν. Είναι τρομοκρατημένοι και εξοργισμένοι. Κι έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και στις αξίες της. Μια ματιά στην ελληνική μπλογκόσφαιρα αναδεικνύει σε όλο της το εύρος αυτή την κρίση νομιμότητας του πολιτεύματος. Κι ας μη βιαστεί κανείς να κάνει λόγο για συνομωσία οργανωμένων συμφερόντων που έχουν καταλάβει εξ εφόδου τη μπλογκόσφαιρα. Η μπλογκόσφαιρα είναι μια πιστή απεικόνιση του τρόπου σκέψης ενός σημαντικού κοματιού της ελληνικής κοινωνίας. Του πιο μορφωμένου.
Είναι αλήθεια βεβαίως ότι στις συνάξεις των «Αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος μάλλον δε θα συναντήσει κανείς αυτούς που δυσκολεύονται να κλείσουν τις άκρες του μήνα. Είναι αλήθεια ότι αυτοί που κάνουν την πολλή φασαρία είναι αυτοί που δε μπορούν πια να πηγαίνουν με δανεικά διακοπές στο Μπαλί και να αγοράζουν τρίλτρες λιμουζίνες κάθε τρια χρόνια με δανεικά χρήματα.
Η οργή αυτών που δε μπορούν να τα φέρουν βόλτα είναι βουβή ακόμα κι ίσως ποτέ να μη γίνει θορυβώδης. Δε σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει. Κι όταν κάποιος τρελός - με ή χωρίς εισαγωγικά - θα κατεβάσει μερικές εκατοντάδες καταδρομέων και τριάντα τανκς στο κέντρο της Αθήνας, όλοι αυτοί θα είναι εκεί για να τον χειροκροτήσουν.
Τα σύννεφα συσσωρεύονται απειλητικά στον ουρανό. Το αδιανόητο σκηνικό της περασμένης Παρασκευής, όπου μερικές εκατοντάδες αποστράτων έσπασαν την πύλη του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, χωρίς η Ασφάλεια του στρατοπέδου να μπορέσει να τους αντιμετωπίσει και κατέληξαν να διαπραγματεύονται με τον Αρχηγό ΓΕΣ, πρέπει να προβληματίσει πολλούς. Γιατί  αν ουδείς μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους άοπλους εισβολείς ποιος θα αντιμετωπίσει τους μελλοντικούς ένοπλους;
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σε τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα πάψει να υφίσταται ως κρατική οντότητα με συνοπτικές διαδικασίες. Τη στάση πληρωμών που θα κηρύξουν οι επίδοξοι εθνοσωτήρες θα την ακολουθήσει μια καταστροφική πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία, μιας και η μόνη τους διέξοδος για τη δικαιολόγηση των συνεπειών της πολιτικής τους θα είναι μια πολεμική περιπέτεια. 
Αν όμως έστω και τώρα, στο παρά ένα - ή μήπως ήδη και πέντε; - ο Πρωθυπουργός και οι ελάχιστοι που συμμερίζονται τις απόψεις του σε αυτή τη χώρα δεν κατανοήσουν ότι  ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι αν δεν καταστήσουν σαφές στους Ευρωπαίους εταίρους ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν σε πολιτειακή εκτροπή, που θα οδηγήσει τη μεν Ελλάδα σε αφανισμό, τη δε ευρωζώνη και την ΕΕ σε κατάρρευση, το μέλλον είναι ζοφερό. Για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.


Γιάννης Χρυσοβέργης


Υ.Γ. Είχε ολοκληρωθεί η ανάρτηση όταν διάβασα το σχόλιο του εκπροσώπου των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ. «Η απόλυση 30000 δημοσίων υπαλλήλων ισοδυναμεί, σε οικονομία, με τη μείωση των αμυντικών δαπανών κατά 5%». Τα όποια σχόλια περιττεύουν.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΟΣ ΡΟΓΧΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Η κρίση του ελληνικού χρέους έθεσε εξ αρχής δυο ζητήματα:  την αναγκαιότητα συντεταγμένης ευρωπαϊκής απάντησης και την αναγκαιότητα  η απάντηση αυτή να οδηγήσει άμεσα στη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες των, αναπόφευκτων,  κερδοσκοπικών επιθέσεων σε βάρος του Ευρώ. Και στα δυο ζητήματα,  η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία αποδείχθηκε κοντόφθαλμη κι ανίκανη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν και πότε θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα - πράγμα βέβαιο - αλλά το πόσο χρόνο ζωής έχει το ευρώ.

Τις προηγούμενες ημέρες γίναμε, για πολλοστή φορά, μάρτυρες μιας απίστευτης - και πρωτόγνωρης - κακοφωνίας των μελών της γερμανικής κυβέρνησης που έστειλε όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου στα τάρταρα. Είχαν προηγηθεί οι δημόσιες διαφωνίες του Προέδρου της ΕυρωπαΪκής Κεντρικής Τράπεζας και του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών, οι επιλεκτικές διαρροές, από την ίδια τη γερμανική κυβέρνηση, στα ΜΜΕ για το περιβόητο σχέδιο Β στήριξης τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών σε περίπτωση χρεοκοπίας της Ελλάδας, η θλιβερή απόπειρα τζάμπα μαγκιάς του Βαγγελάκη Βενιζέλου προς την Τρόικα, οι απαιτήσεις της φιλανδικής κυβέρνησης για «εμπράγματες εγγυήσεις» έναντι των δανείων προς την Ελλάδα και πάει λέγοντας...

Με δεδομένη όλη αυτή την απίστευτη κακοφωνία, τη συνειδητή άρνηση των πολιτκών ηγεσιών να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι σε μια κρίση που ξεκίνησε σαν κρίση του ελληνικού χρέους και έχει μεταβληθεί σε κρίση της Ευρωζώνης, αλλά και την εκμετάλλευση της ελληνικής κρίσης από μέρους τους για να κερδίσουν, ανεπιτυχώς οι περισσότεροι, μερικά ψηφαλάκια στις εκλογικές τους περιφέρειες, οι επανειλημένες δηλώσεις της Λοράνς Παρισόλ, Προέδρου της Γαλλικής Ομοσπονδίας Εργοδοτικών Οργανώσεων, με τις οποίες καταγγέλλονται οργανωμένα κερδοσκοπικά συμφέροντα με έδρα, είτε στο Λονδίνο, είτε εκείθεν του Ατλαντικού, μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορούν να εκληφθούν.

Όχι γιατί τέτοια παιγνίδια δε γίνονται. Όχι ότι το ευρώ και τα Κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δε δέχονται οργανωμένες επιθέσεις. Μπροστά όμως σε μια κατάσταση που συνοψίζεται στο ρητό «ο σώζων εαυτώ σωθείτω», ακόμα κι ένας ηλίθιος θα καταλάβαινε ότι η Ευρωζώνη καταρρέει.

Κι αν δεν το είχε καταλάβει ως τώρα, η απόφαση της ιταλικής κυβέρνησης να διαπραγματευτεί με την Κίνα τη μαζική αγορά ομολόγων του ιταλικού Κράτους είναι αρκετή για να τον πείσει. Γιατί οι Κινέζοι θα κάνουν αυτό που κάνουν παντού. Θα χορηγήσουν χαμηλότοκα δάνεια και, σε αντάλλαγμα, θα πάρουν τον έλεγχο των υποδομών, θα απαιτήσουν το άνοιγμα χωρίς κανένα έλεγχο της ιταλικής αγοράς στα προϊόντα τους και θα καταστρέψουν κάθε μορφή τοπικής παραγωγής.

Η Ευρωζώνη καταρρέει γιατί τα τελευταία είκοσι χρόνια, όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές ηγεσίες, παρουσίαζαν τα αντικοινωνικά μέτρα που από κοινού συμφωνούσαν στις Συνόδους Κορυφής, ως μέτρα που «επιβάλλουν οι κακές Βρυξέλλες». Γιατί στη θέση των πολιτικών ηγετών με όραμα βρίσκονται 27 μικροί Ανδρέες Παπανδρέου, ικανοί να τινάξουν τα πάντα στον αέρα προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα πρόσκαιρο εκλογικό όφελος. Κι όσοι δεν είναι τέτοιοι, είναι προκλητικά κατώτεροι των περιστάσεων (Γιώργος Παπανδρέου, Θαπατέρο, Σόκρατες).

Η Ευρωζώνη, και μαζί της το όνειρο για μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, κατερρέει γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση, που χτίστηκε λιθαράκι - λιθαράκι πάνω στην παραδοχή ότι είναι συνώνυμη της ευημερίας και της Δημοκρατίας για όλους, μετατρέπεται συστηματικά, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, σε ένα μηχανισμό περιστολής δικαιωμάτων και αύξησης των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η επιθετική άρνηση της μεγάλης πλειοψηφίας των βορειοευρωπαίων πολιτών να στηρίξουν την Ελλάδα είναι αποτέλεσμα ευρύτατων κοινωνικών συμμαχιών, φτωχολογιάς, μικροαστών αλλά και του τραπεζικού κεφαλαίου, που βλέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως απειλή. Απειλή για τις θέσεις εργασίας τους, απειλή για το εισόδημά τους και, σε ό,τι αφορά στις Τράπεζες, απειλή για την ασύστολη κερδοσκοπία.

Η Ευρωζώνη και η ΕΕ καταρρέουν γιατί απέναντι στην εικοσαετούς διάρκειας ολομέτωπη συντονισμένη επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου στο Κράτος Πρόνοιας, τη Δημόσια Εκπαίδευση και Υγεία, στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, η Αριστερά αρνήθηκε να εκπονήσει μια ευρωπαΪκή στρατηγική διεκδικήσεων κι αναλώθηκε, είτε σε φιλάρεσκες διαπιστώσεις, είτε στην τυπολατρική υποταγή των κοινωνικών δικαιωμάτων στην ανάγκη να προχωρήσει η «Ενωμένη Ευρώπη».

Η ανεξέλεγκτη ελληνική, και όχι μόνο, χρεοκοπία, είναι πλέον θέμα χρόνου. Κι αυτό γιατί, πέρα από τις αναμφισβήτητες κοινωνικές συνενοχές που έφεραν την Ελλάδα σε αυτή την κατάσταση - κακά τα ψέμματα, η περιβόητη φράση του Πάγκαλου έχει ισχυρή δόση αλήθειας (το ότι άλλλοι έτρωγαν την αγελάδα κι άλλοι έγλειφαν τα κόκαλα είναι ένα άλλο θέμα, που όμως χάνει κάθε αξία να συζητηθεί από τη στιγμή που κανείς δε φώναζε «μη σφάζετε τις αγελάδες») - οι πολιτικές «τιμωρίας» του ελληνικού λαού που επιβλήθηκαν από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τις οποίες ασμένως αποδέχτηκε η ελληνική κυβέρνηση, ήταν από την αρχή προφανές ότι θα στερούσαν από την οικονομία κάθε δυνατότητα ανάπτυξης και δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων. Το έργο το είχαμε δει πάνω από δέκα φορές στα τελευταία είκοσι χρόνια.

Το πρόβλημα, για όλη την Ευρώπη, είναι η επόμενη μέρα. Κι αν το ελληνικό χρέος αντιστοιχεί στο 3% μόλις του συνολικού ευρωπαΪκού δημοσίου χρέους, το ιταλικό χρέος αντιστοιχεί στο 23%. Κι αν αρκούσε μια φήμη για την Ελλάδα για να φτάσουν τα επιτόκια του ιταλικού χρέους σε πρωτόγνωρα ύψη, η ελληνική χρεοκοπία θα προκαλέσει σεσμό. Με συνέπειες που κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει.

Και το χειρότερο όλων είναι ότι, ακόμα και στην περίπτωση που, ως διαμαγείας, εξαλείφονταν αύριο ο φετιχισμός της «σφιχτής πολιτικής» είναι αμφίβολο πλέον αν θα ήταν δυνατό να αντισραφούν οι καταστάσεις.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, παρακολουθούμε όλοι την παταγώδη αποτυχία ενός εγχειρήματος 60 χρόνων.

Γιάννης Χρυσοβέργης