ΕΚΛΟΓΕΣ 2023: ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΜΕ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ;

Έκαναν το Σύνταγμα κουρελόχαρτο, παραβίασαν ασύστολα όλους τους νόμους, ακόμα κι αυτούς που οι ίδιοι ψήφισαν, κυβέρνησαν με πρωτοφανή αλαζονεία κι ευνοιοκρατία, διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα.

Οι εκλογές της 21ης Μαΐου είναι μια καθοριστική μάχη για το πολιτικό μέλλον της χώρας. Από το αποτέλεσμά τους θα εξαρτηθεί αν θα παραμείνει μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία ή αν θα γίνει, με συνοπτικές διαδικασίες, κάτι μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.

Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, όχι όμως για ασυνέπεια. Στην τετραετία που πέρασε εργάσθηκε νυχθημερόν για την υλοποίηση των προεκλογικών της υποσχέσεων.

Υποσχέθηκε καθεστώς αστυνομοκρατίας και το έπραξε στο ακέραιο. Η αστυνομική βαρβαρότητα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, από το 1974, ενώ η ΕΥΠ, διευθυνόμενη προσωπικά από τον Μητσοτάκη, παρακολουθεί τους πάντες: ενοχλητικούς δημοσιογράφους, πολιτικούς της Αντιπολίτευσης, υπουργούς, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Υποσχέθηκε την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Παιδείας και της Δημόσιας Υγείας και έχει ήδη υλοποιήσει το πρώτο σκέλος του σχεδίου της: τη δραστική μείωση προσωπικού και, στον τομέα της Υγείας, την άνευ λόγου μεταφορά αρμοδιοτήτων του ΕΣΥ σε ιδιώτες.

Υποσχέθηκε τα πάντα σε «λίγους και εκλεκτούς» και τίποτα στην πλέμπα και το υλοποίησε: οι χαμηλοί μισθοί και οι συντάξεις έχασαν 30%-40% της αγοραστικής τους δύναμης σε μια τετραετία, εξαφανίστηκαν τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι σημειώνουν κέρδη-ρεκόρ.

Όλα αυτά όμως είναι ακριβώς ό,τι του ζητούσε  η γνωστή ως «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» κοινωνική συμμαχία, αποτελούμενη από τη μεγαλοαστική τάξη, τα ανώτερα στρώματα της μεσαίας αστικής τάξης που μεγαλοπιάνονται και τους μονίμως δυσαρεστημένους μικροεπιχειρηματίες -ιδίως αυτούς που σχετίζονται με τον τουρισμό, αλλά όχι μόνο- οι οποίοι πιστεύουν πως οι εργαζόμενοι  θα έπρεπε να εργάζονται δωρεάν ει δυνατόν δε, αλυσοδεμένοι. Είναι αυτοί που κέρδισαν από τη χρεοκοπία του 2010 και μετά σε βάρος όλων ημών των υπολοίπων, θέλουν να συνεχίσουν να θησαυρίζουν σε βάρος μας και γι' αυτό θα ψηφίσουν ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δαγκωτό. Και δεν είναι λίγοι. Είναι περίπου το 25% του πληθυσμού.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΥΡΙΖΑ

Με αυτά τα δεδομένα είναι προφανές ότι το αποτέλεσμα των εκλογών εξαρτάται από ένα και μόνο πράγμα. Πόσοι από αυτούς που δεν ανήκουν στους ευνοημένους της χρεοκοπίας του ελληνικού Κράτους το 2010 θα πάνε να ψηφίσουν.

Σε αυτό το σημείο γίνεται αισθητή η ανικανότητα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διατυπώσει ένα λόγο κατανοητό σε όλους αυτούς που βρέθηκαν στο περιθώριο της ζωής -μακροχρόνια άνεργοι, εργαζόμενοι με ωράρια λάστιχο ατελείωτες ώρες και αμειβόμενοι με 300-400 ευρώ το μήνα, οικογένειες που ζουν με τον τρόμο της κατάσχεσης του σπιτιού τους- στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας.

Μολονότι το εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δίνει έμφαση στα προβλήματα της φτωχολογιάς, όλη του η προεκλογική εκστρατεία απευθύνθηκε σε ένα μόνο κομμάτι των χαμένων της κρίσης, τη φτωχοποιημένη μεσαία αστική τάξη.

Η στόχευση αυτή είναι απόρροια μιας χρόνιας ανικανότητας των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να μιλήσουν στη φτωχολογιά. Έχουν περάσει εννέα χρόνια από τότε που εντόπιζα αυτή την αδυναμία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (βλ ΤΟ ΠΗΡΑΤΕ ΛΑΘΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΘΑ ΚΑΤΣΕΙ Η ΒΑΡΚΑ ) να επικοινωνήσει με μεγάλο μέρος των πολιτών.

Στα χρόνια που πέρασαν ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε, κέρδισε εκλογές, ηττήθηκε στην αντιπαράθεσή του με τους δανειστές,  κυβέρνησε παρ' όλα αυτά επί τέσσερα και πλέον χρόνια, όμως μυαλό δεν έβαλε.

Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ισοπεδωτική και καταιγιστική προπαγάνδα της κυβέρνησης και των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ εναντίον του δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να δημιουργήσει εναλλακτικούς διαύλους με το κομμάτι της κοινωνίας στο οποίο απευθύνεται, να εξηγήσει γιατί κυβέρνησε όπως κυβέρνησε, να ακούσει την κριτική της κοινωνίας , να χτίσει μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μέσα από ένα δύσκολο μεν, απαραίτητο δε διάλογο μαζί της.

Οι 120.000 μέλη που διεκδικεί είναι πανταχού απόντα από τους χώρους που συγκεντρώνονται άνθρωποι στις γειτονιές -π.χ. λαϊκές αγορές-, κι έχουν μηδενική συμμετοχή στις όποιες κινηματικές διαδικασίες αναπτύσσονται σε τοπικό επίπεδο.

Κι αν το 2014 διακατέχονταν από την ακλόνητη πεποίθηση ότι η κοινωνία θα τους ακούσει επειδή «έχουν δίκιο», σήμερα περιορίζονται στο να αναρωτιούνται «γιατί η κοινωνία δεν πείθεται αφού έχουν δίκιο».

Ο λόγος των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ - με εξαίρεση τον Τσίπρα, την Τσαπανίδου και μια φούχτα στελεχών μετρημένων στα δάχτυλα- είναι κατανοητός μονάχα από απόφοιτους Πανεπιστημίου.

Μ' αυτά και μ' εκείνα η Αριστερά καθ' όσον τα κουσούρια του ΣΥΡΙΖΑ είναι και όλης της υπόλοιπης Αριστεράς δυστυχώς -ακόμα και το ΚΚΕ, που μέχρι πριν από 20 χρόνια έδινε συστηματικά το παρών στις γειτονιές, πλέον έχει κλειστεί, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις κάποιων μεσαίων στελεχών του στο δικό του μικρόκοσμο- είναι πλέον ανίκανη να επικοινωνήσει με τι φτωχολογιά, την οποία έχει αφήσει έρμαιο στην προπαγάνδα των φανατισμένων ρασοφόρων και των νεοναζί.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προστεθεί κι ο πολιτικός αυτισμός σύσσωμης της Αριστεράς -το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να λογαριαστεί διότι μοιράζεται με τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων, τους ευνοημένους της κρίσης και για το λόγο αυτό ακόμα κι όταν αποδείχτηκε ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον ηγέτη του έκανε ό,τι ήταν εφικτό για να μην πάρει έκταση το σκάνδαλο- , που είναι ανίκανη να κατανοήσει πως εδώ και τέσσερα χρόνια οικοδομείται το θεσμικό πλαίσιο ενός αυταρχικού καθεστώτος.

Ουδείς έλαβε στα σοβαρά τη δήλωση, του 2018, του Βορίδη πως «πρέπει να δημιουργηθεί εκείνο το θεσμικό πλαίσιο «που θα αποτρέπει μια νέα εκλογική νίκη της Αριστεράς».

Ουδείς πήρε στα σοβαρά την υπαγωγή της ΕΥΠ της ΕΡΤ και του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων απ' ευθείας στον πρωθυπουργό.

Σήμερα όμως η ΕΥΠ παρακολουθεί δεκάδες χιλιάδες πολιτών, ενοχλητικούς για την κυβέρνηση και τους εντολείς της δημοσιογράφους, υπουργούς, ακόμα και τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας. 

Το Αθηναϊκό Πρακτορείο ειδήσεων, που είναι ο κυριότερος πάροχος ενημέρωσης, ιδίως των περιφερειακών ΜΜΕ, έχει μεταβληθεί σε απροσχημάτιστο προπαγανδιστή  του Μαξίμου, φθάνοντας σε σημείο ακόμα και να αποσιωπά ειδήσεις.

Ουδείς ενοχλήθηκε όταν, με πρόσχημα  τον αποκλεισμό της συμμετοχής του Κασιδιάρη στις εκλογές, ο οποίος έχτισε το κόμμα του μέσα από τη φυλακή με τις ευλογίες της κυβέρνησης -θεωρητικά υπάρχει δρακόντειος έλεγχος των εκτός φυλακής προσώπων που έχουν το δικαίωμα να επικοινωνούν με ένα φυλακισμένο ο Καιδιάρης όμως είχε το «ελεύθερο» της κυβέρνησης να βγάζει από τη φυλακή μηνύματα προς τους οπαδούς του έσω διαδικτύου- δόθηκε στον Άρειο Πάγο το δικαίωμα να αποφασίζει με προκλητικά ελαστικά κριτήρια ποιο κόμμα έχει δικαίωμα να συμμετάσχει στις εκλογές και ποιο όχι. Αύριο, αυτό το πρόδηλα αντισυνταγματικό νομικό πλαίσιο, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον της Αριστεράς.

Πριν μερικές δεκαετίες, για πολύ λιγότερα, θα είχε γίνει κοινή σύσκεψη των ηγετών όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης και θα είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινό πλαίσιο κινητοποιήσεων για την προστασία της Δημοκρατίας.

Σήμερα, ο καθένας αρκείται σε υψηλών τόνων καταγγελίες στη Βουλή, τις οποίες όμως, ακριβώς επειδή δεν διαφέρουν από τις συνήθεις καταγγελτικές ανακοινώσεις των κομμάτων της Αντιπολίτευσης στη Βουλή, η κοινωνία δεν παίρνει στα σοβαρά.

Στο μεταξύ, «περίεργα» πράγματα συνέβησαν με την ηλεκτρονική πλατφόρμα υποβολής των συνδυασμών των κομμάτων στον Άρειο Πάγο, την οποία εκπόνησε η εταιρεία SıngularLogıc, που εδώ και 40 χρόνια αναλαμβάνει την έκδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες δυο κομμάτων της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ του Νίκου Νικολόπουλου, η πλατφόρμα, επικαλούμενη «σφάλματα» αρνούνταν να αποδεχθεί την υποβολή των συνδυασμών τους. Η διαφορά είναι ότι η μεν Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε την ετοιμότητα να κάνει διάβημα στον Άρειο Πάγο και να ζητήσει την προσωπική επέμβαση της υπουργού Εσωτερικών, Καλλιόπης Σπανού, πριν λήξει η προθεσμία της υποβολής των υποψηφιοτήτων, με αποτέλεσμα οι συνδυασμοί της να γίνουν δεκτοί, ο δε Νίκος Νικολόπουλος άργησε να αντιδράσει, με αποτέλεσμα να απορριφθούν οι συνδυασμοί του.

Γεγονός που γεννά εύλογα ερωτηματικά, αν λάβουμε υπ' όψιν ότι η συλλογή και μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι μια ευαίσθητη διαδικασία που δεν σηκώνει «τεχνικά σφάλματα».

Σε αυτό το πλαίσιο και με τα κόμματα της Αριστεράς ανίκανα να συμφωνήσουν σε πέντε πράγματα που τα ενώνουν -χωρίς κανείς να έχει την αξίωση να υποστείλουν τις ιδεολογικές τους διαφοροποιήσεις και, κατά μείζονα λόγο, χωρίς κανείς να τους ζητάει να συμπήξουν εκλογική συμμαχία- οδεύουμε προς μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία η αντιπολίτευση θυμίζει την κατάσταση της ιταλικής αντιπολίτευσης στις εκλογές του 1924, τις οποίες κέρδισε ο Μουσολίνι.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΠΟ ΤΟ «ΜΑΥΡΟ» ΤΗΣ ΕΡΤ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗς ΝΕΡΙΤ

Πολύ πιο σοβαρή από την αναίσχυντη λογοκρισία «με εντολή Σαμαρά», που οδήγησε στην παραίτηση τριών υψηλόβαθμων στελεχών της ΝΕΡΙΤ, είναι η εικόνα ενός Πρωθυπουργού εξουσιομανούς και σε κρίση παράνοιας.

Κι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πάντα πολύ επικίνδυνος. Καλό θα είναι λοιπόν η αντιπολίτευση να προετοιμαστεί από τώρα για να αντιμετωπίσει τα χειρότερα. Μήπως και τα αποτρέψει. 

Μια ολόκληρη εβδομάδα πριν από το «επεισόδιο της ΝΕΡΙΤ» η ομιλία του Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης προβλημάτισε. Ένας πολιτικός λόγος προδικτατορικός, που παρέπεμπε σε ομιλίες βουλευτών της ΕΡΕ στη δεκαετία του '50, και του οποίου η κεντρική ιδέα ήταν ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνιστά εθνικό κίνδυνο. Και αυτό ήταν το στίγμα όλων των ομιλιών του Πρωθυπουργού από εκείνη την ημέρα και μετά.

Στα μισά της περασμένης εβδομάδας  το γραφείο τύπου του Πρωθυπουργού εξέδωσε μια οργίλη ανακοίνωση: «Το άθλιο πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα "Το Ποντίκι", οι εμπνευστές του και όσοι κρύβονται πίσω από τους εμπνευστές του, να γνωρίζουν ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν άγεται, ούτε φέρεται, ούτε κάμπτεται από κανέναν».

Εμβρόντητοι οι παραλήπτες αυτού του δελτίου τύπου διαπίστωσαν ότι το επίμαχο πρωτοσέλιδο δεν περιελάμβανε ένα υβριστικό ή συκοφαντικό για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού τίτλο, αλλά μια... γελοιογραφία. 

Σε κάποιο αυταρχικό καθεστώς ο διευθυντής του εντύπου κι ο δημιουργός της «ασεβούς» γελοιογραφίας θα συλλαμβάνονταν, θα φυλακίζονταν, ίσως και να εξαφανίζονταν. Σε μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία συνηθίζεται ο θιγόμενος να γελάει. Η έκδοση ανακοίνωσης για μια γελοιογραφία συνιστά παγκόσμια πρωτοτυπία. Και ναι μεν είναι γελοία, αλλά όχι για γέλια. Γιατί αναδεικνύει έναν Πρωθυπουργό που έχει χάσει τουλάχιστον την ψυχραιμία του.

Η καταγγελία του διαδικτυακού ΜΜΕ TOC  της Έλλης Στάη, σύμφωνα με την οποία «ο Αντώνης Σαμαράς τηλεφώνησε σε πρόσωπα-κλειδιά στις διοικήσεις κεντρικών ΜΜΕ για να μη μεταδοθεί η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα από τα ιδιωτικά κανάλια», ενώ «ανώτερα κυβερνητικά στελέχη έκαναν τηλεφωνήματα σε εφημερίδες για να υπάρξει επιθετική στάση έναντι της ομιλίας Αλέξη Τσίπρα στα φύλλα της Δευτέρας» δίνει μια άλλη διάσταση στην κυβερνητική παρέμβαση στη ΝΕΡΙΤ.

Ο Πρωθυπουργός αναλαμβάνει προσωπικά την εκστρατεία φίμωσης της αντιπολίτευσης. Στους επόμενους μήνες είναι προφανές ότι το τρίπτυχο «λογοκρισία, παραπληροφόρηση, διασπορά ψευδών ειδήσεων» θα συνιστά την επικοινωνιακή πολιτική της Κυβέρνησης.

Μια τέτοια πολιτική όμως από μόνη της οδηγεί απλώς στη γελοιοποίηση, αν δεν συνοδευτεί από συλλήψεις στελεχών της Αντιπολίτευσης με ψευδείς κατηγορίες, με βία και νοθεία στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Το αν η κυβέρνηση είναι σε θέση να σπρώξει την αυταρχική της κατρακύλα ως τις ακραίες της συνέπειες δεν το γνωρίζουμε. Πιθανότατα όμως θα το επιδιώξει. 

Ευχή όλων μας πρέπει να είναι να πρόκειται για απεγνωσμένες κινήσεις πανικού των απελπισμένων κυβερνώντων. Με τις ευχές όμως πολιτική δε γίνεται. Κι εδώ που φτάσαμε πρέπει να ετοιμαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τα χειρότερα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. ΕΝΟΧΟΣ; ΤΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΠΛΗΜΕΛΗΜΑ

Η παραπομπή του Γ. Παπακωνσταντίνου στο Ειδικό Δικαστήριο με επιχειρήματα τραβηγμένα, στην καλύτερη περίπτωση, από τα μαλλιά, οδηγεί το θεσμό, για δεύτερη φορά σε διάστημα 25 χρόνων, σε γελοιοποίηση.

Κι οι συνέπειες αυτής της γελοιποίησης υπάρχει κίνδυνος να είναι τραγικές, καθ' όσον ελλοχεύει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

 

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή για την παραπομπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, δεν πρέπει να άφησε ευχαριστημένο κανένα κομματικό επιτελείο. Σε μια συνεδρίαση, στη διάρκεια της οποίας ούτε μια φωνή αντιλόγου δεν υψώθηκε, 70-133 βουλευτές, ανάλογα με την κατηγορία, επέλεξαν να εκφράσουν τη διαφωνία τους, με διάφορους τρόπους - απουσία από την ψηφοφορία, αποχή, αρνητική ψήφος, άκυρο ψηφοδέλτιο - στο οργανωμένο λιντσάρισμα του πρώην υπουργού Οικονομικών.

Όμως προβληματισμό προκαλεί το ότι κανένας βουλευτής δεν τόλμησε να διακηρύξει ευθαρσώς τις ενστάσεις του. Προβληματισμό προκαλεί η ευκολία με την οποία οι άνθρωποι αυτοί δεν τόλμησαν να διατυπώσουν τις απόψεις τους φοβούμενοι... τι; Το λιντσάρισμα των ΜΜΕ;  Τις κομματικές κυρώσεις; Την οργή των ψηφοφόρων τους;

Δυστυχώς η απόφαση της Βουλής βάζει τα   θεμέλια για τη γελοιοποίηση του Ειδικού Δικαστηρίου, όπως και το 1989, όταν με έωλα στοιχεία, παραπέμφθηκε σε αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Η γνωστή ως «λίστα Λαγκάρντ», ως προϊόν υποκλοπής - δεν τη δημοσίευσε η HSBC, αλλά ένα απολυμένο στέλεχός της - δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό στοιχείο σε καμιά δίκη, ούτε καν ως επίσημη αιτιολογία για φορολογικό έλεγχο (υπάρχει σχετική πρόσφατη απόφαση του Γαλλικού Ανωτάτου Δικαστηρίου).

Το ότι η εν λόγω «λίστα» είναι προϊόν υποκλοπής δε σημαίνει ότι δε μπορεί, με τους κατάλληλους χειρισμούς, να αξιοποιηθεί για φορολογικούς ελέγχους.

Είναι επίσης γεγονός ότι, τόσο επί  Παπακωνσταντίνου, όσο και επί  Βενιζέλου, πως η αξιοποίηση αυτή δεν έγινε.

Ας μην ασχοληθούμε με την εξωφρενική ασυλία που παρέσχε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, σε σύγκριση με τη μεταχείριση που επιφύλαξε στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ας σταθούμε στις ευθύνες του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει ευθύνη, διότι δεν είναι σε θέση να εξηγήσει τι έκανε το αρχικό CD που παρέλαβε από τη Γαλλίδα τότε ομόλογό του. Μπορεί η «απώλεια» του αρχείου, που δεν συνιστά δημόσιο έγγραφο γιατί είναι προϊόν υποκλοπής, να στοιχειοθετήσει κακουργηματική πράξη; Βαριές πολιτικές ευθύνες αναμφίβολα, αλλά γι αυτές την απόφαση παίρνουν οι ψηφοφόροι, όχι τα δικαστήρια.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει ευθύνη, διότι ενώ ανέθεσε στον τότε προϊστάμενο του ΣΔΟΕ να ελέγξει τα 20 ονόματα με τις μεγαλύτερες καταθέσεις, ο τελευταίος δεν το έπραξε, κι ο Παπακωνσταντίνου ούτε τον υποχρέωσε να πράξει το καθήκον του, ούτε τον έστειλε στο σπίτι του, πράγμα που όφειλε να είχε κάνει. Ανεπάρκεια σε βαθμό ποινικού αδικήματος (παράβαση καθήκοντος) αναμφίβολα. Αν όμως γι αυτό παραπεμφθεί ο Παπακωνσταντίνου για κακούργημα (απιστία) τότε γιατί δεν έχουν παραπεμφθεί μέχρι σήμερα δεκάδες υπουργών οι εντολές των οποίων κατά καιρούς δεν έχουν υλοποιηθεί από τους υπηρεσιακούς παράγοντες;

Τέλος, σε ό,τι αφορά το αδίκημα της νόθευσης εγγράφου, από το γεγονός ότι η εν λόγω λίστα δεν μπορεί να θεωρηθεί δημόσιο έγγραφο», στερείται υπόστασης.  Βεβαίως, εγείρεται ηθικό ζήτημα για τη διαγραφή των ονομάτων των συγγενών του Παπακωνσταντίνου, αν την έκανε αυτός. Όμως ακόμα κι αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί, μιας και τη διαγραφή των τριών ονομάτων θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει οποιοσδήποτε.

Συμπερασματικά οδηγούμαστε σε μια απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου, αν αυτό σεβαστεί τους κανόνες της ποινικής δικονομίας, που θα οδηγήσει στην καταδίκη του Παπακωνσταντίνου μονάχα για πλημέλημα.

Κάτι σαν την υπόθεση του σκανδάλου Κοσκωτά, που κατέληξε στην καταδίκη του Τσοβόλα και του Πέτσου για πλημελήματα. Τότε, για το εν λόγω σκάνδαλο, είχε αποφασίσει να αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη ο Μένιος Κουτσόγιωργας. Πράγμα που οδηγούσε μαθηματικά στην απαλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου, μολονότι ήταν προφανές ότι αυτός είχε οργανώσει το σχέδιο δημιουργίας ομίλου ΜΜΕ από τον Κοσκωτά και αναμφίβολα γνώριζε τι συνέβαινε με την Τράπεζα Κρήτης. 

Η απόφαση της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του τότε ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ (ΚΚΕ, Ελληνική Αριστερά και διάφοροι ανεξάρτητοι μεταξύ των οποίων ο Νίκος Κωνσταντόπουλος) να παραπέμψουν τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο με κατηγορητήριο που επέσειε ισόβια καταδίκη και η υποχρεωτική απαλλαγή του ελλείψει στοιχείων, απαξίωσαν το θεσμό στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας τόσο, που χρειάστηκαν 24 ολόκληρα χρόνια για να ξαναπαραπεμφθεί άνθρωπος. Και φυσικά ακολούθησε σωρεία σκανδάλων που έμειναν ατιμώρητα, μπροστά στα οποία το σκάνδαλο Κοσκωτά ήταν πταίσμα. 

Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σοβαρά σήμερα. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, αντιπαθής ούτως ή άλλως γιατί με εγκληματική ελαφρότητα, μαζί με το Γιώργο Παπανδρέου, αποδέχτηκαν αμαχητί το πρώτο Μνημόνιο, ρίχνοντας την κοινωνία σ' ένα πηγάδι δίχως πάτο, παραδίδεται στο Ειδικό Δικαστήριο με κατηγορίες, τουλάχιστον ατελώς τεκμηριωμένες, που επιδέχονται ισόβια κάθειρξη. Το Ειδικό Δικαστήριο καλείται, είτε να τον καταδικάσει με ελλειπή στοιχεία για να ικανοποιήσει το δημόσιο αίσθημα, είτε να τον καταδικάσει για το μοναδικό στοιχειωθετημένο αδίκημά του, την παράβαση καθήκοντος (ο Πέτσος είχε καταδικαστεί για ένα πανωσήκωμα στις εγκαταστάσεις του συγκροτήματος Κοσκωτά).

Μόνο που τώρα ελλοχεύει η Χρυσή Αυγή, η οποία δε θα χάσει την ευκαιρία να επιτεθεί και να πείσει, για τη «διαφθορά του κοινοβουλευτισμού».

Καθιστώντας το Γιώργο Παπακωνσταντίνου αποδιοπομπαίο τράγο της πολιτικής τους αποτυχίας οι ηγεσίες της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, έπαιξαν σε βάρος των ελευθεριών όλων μας.

Όσο για τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, πέραν του ότι κι αυτοί έπαιξαν σε βάρος των ελευθεριών όλων μας,  πρέπει κάποτε να μάθουν ότι ποινικοποιώντας τα πάντα και παίζοντάς το «Εισαγγελάτοι» δεν καλύπτουν τις πολιτικές τους αδυναμίες. Αδιάψευστος μάρτυς είναι η δημοσκοπική τους στασιμότητα, σε μια εποχή που η καθημερινότητα χειροτερεύει αλματωδώς. Ειδικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είχε αντλήσει κάποια διδάγματα από το φιάσκο της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ;

Η αποβολή του βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Π. Ηλιόπουλου από τον αντιπρόεδρο της Βουλής Γ. Δραγασάκη πανηγυρίστηκε έξαλλα από το ΣΥΡΙΖΑ και απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια των κομμάτων της συγκυβέρνησης.

Αποδεικνύοντας και οι μεν και οι δε ότι είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το φαινόμενο της εξάπλωσης των νεοναζί, άρα και να χαράξουν πολιτική αντιμετώπισής του. 

 Η απόφαση του Αντιπροέδρου της Βουλής Γιάννη Δραγασάκη να αποβάλει το βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Π. Ηλιόπουλο ήταν καταχρηστική. Την ώρα που ο Γ. Δραγασάκης κάλεσε το Φρούραρχο της Βουλής στην αίθουσα της ολομέλειας, ο Π. Ηλιόπουλος ασκούσε πολιτική κριτική. Απρεπή μεν, αλλά πολιτική κριτική (οι βρισιές που ξεστόμισε ήταν μετά από την πρόσκληση του Φρούραρχου). Το δε επιχείρημα ότι παραβίαζε τον Κανονισμό της Βουλής δε στέκει γιατί η συγκεκριμένη παραβίαση (ο σχολιασμός της προηγούμενης ερώτησης δηλαδή), συμβαίνει σχεδόν καθημερινά χωρίς ποτέ να έχει αποβληθεί από την αίθουσα βουλευτής γι αυτό.

Κατά παράδοξο (;) τρόπο την ακραία αντίδραση του Γ. Δραγασάκη δεν υπερασπίστηκε μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Την υπερασπίστηκαν - και πολύ πιο ένθερμα από το ΣΥΡΙΖΑ - το σύνολο των ΜΜΕ και τα κόμματα της συγκυβέρνησης (μάλιστα η ναυαρχίδα της κυβερνητικής προπαγάνδας, ΤΟ ΒΗΜΑ, έφθασε σε σημείο να αποδώσει, ψευδώς, στους βουλευτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ την επιεικώς ατυχή ιδέα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Πάντζα να φωνάξει "Χάιλ Χιτλερ" τη στιγμή της αποβολής των τελευταίων από την αίθουσα).

Το περιστατικό της Παρασκευής, από το οποίο κερδισμένη υπήρξε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ηττημένος κατά κράτος ο κοινοβουλευτισμός, σε συνδυασμό με το κακόγουστο σήριαλ του «αντιρατσιστικού νόμου», που όλο κατατίθεται στη Βουλή και ποτέ δεν κατατίθεται, αποδεικνύει την επικίνδυνη ανικανότητα του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να κατανοήσουν το φαινόμενο της ενίσχυσης των νεοναζί και να χαράξουν στρατηγικές αντιμετώπισής του.

Ποιοι είναι οι ψηφοφόροι των νεοναζί; Τρεις είναι οι μεγάλες δεξαμενές ψήφων της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Κατ' αρχή είναι οι πολλές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που είναι μακροχρόνια άνεργοι, που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν άστεγοι, που επιβιώνουν χάρη στα κοινωνικά παντοπωλεία και στα συσσίτια των Δήμων και της Εκκλησίας. Όλοι αυτοί που έχουν χάσει κάθε ελπίδα να ξαναζήσουν αξιοπρεπώς, με μια δουλειά και με οικονομική αυτοδυναμία και με τους οποίους κανείς δεν ασχολείται.

Είναι επίσης κάτι χιλιάδες μικρο-καταστηματαρχών που, ειτε γιατί είχαν κάνει τη χείριστη διαχείριση των επιχειρήσεών τους, είτε ενώ ήταν σε μια δύσκολη ταμιακή κατάσταση ήρθε η κρίση και τους αποτέλειωσε, και οι οποίοι τρέμουν στην ιδέα ότι θα υποστούν τη μοίρα των προηγούμενων.

Η τρίτη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων των νεοναζί είναι η μεσοαστική, κυρίως, νεολαία.  Ένα μεγάλο κομμάτι της, μεταξύ 15 και 25 ετών, μεγάλωσαν ως πρίγκιπες, φοιτώντας σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία κι έχοντας παχυλά χαρτζηλίκια που πλησίαζαν το βασικό μισθό και τώρα γνωρίζουν πως ποτέ δε θα ζήσουν στη ζωή τους έτσι.

Σε ό,τι αφορά τους κυβερνώντες, τα μυξοκλάματα της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, περί ανάγκης να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ανισότητες δεν έχουν τίποτα να πουν σε κάποια από τις τρεις παραπάνω κατηγορίες.

Όπως δεν έχουν να τους πουν τίποτα οι κορδακισμοί της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ περί ανάπτυξης από το 2014 και υπερήφανης Ελλάδας.

Ακριβώς όμως γι αυτό το λόγο, οι κατά καιρούς λεονταρισμοί του Δένδια και ο εργολαβικός «αντιφασιστικός αγώνας» του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ σίγουρα δεν περιορίζουν την εξάπλωση των νεοναζί, ενδεχομένως δε να είναι και βούτυρο στο ψωμί τους.

Άλλο τόσο όμως δεν έχουν τίποτα να πουν σε αυτούς τους ανθρώπους ο ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν ακατάσχετα για κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά ούτε ξέρουν πώς θα ασχοληθούν με αυτή ούτε καν προσπαθούν. Το δε ΚΚΕ εναποθέτει τα πάντα στη Δευτέρα (σοσιαλιστική όμως) Παρουσία.

Κάποτε πρέπει στην Αριστερά να καταλάβουν ότι το ΕΑΜ, στο οποίο ωμνύουν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, προ και μετά του φαγητού, απέκτησε κύρος στην ελληνική κοινωνία όχι γιατί διέθετε κάποιο «φοβερό και τρομερό στρατό, που νίκησε, ως άλλος Άγιος Γιώργης το δράκο των κατακτητών», αλλά γιατί ασχολήθηκε, κάτω από συνθήκες ακραίας έλλειψης τροφίμων, με την επιβίωση του πληθυσμού. Δημιουργώντας παράλληλες υποδομές και συνεργαζόμενο με όποιον μπορούσε να συνεργαστεί προκειμένου να δημιουργηθούν συσσίτια σε κάθε γωνιά των πόλεων.

Κι αφού το καταλάβουν να αφήσουν την επαναστατική γυμναστική και να δώσουν μάχη για να δώσουν ελπίδα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που στρέφονται προς τους νεοναζί. Ασχολούμενοι με τα προβλήματά τους, κι αφήνοντας για λίγο στην άκρη τους «εσωκομματικούς συσχετισμούς»  που κανένα δεν ενδιαφέρουν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Κατασταλτικά μέτρα κατά των νεοναζί προφανώς και είναι απαραίτητα. Θα αποκτήσουν νόημα όμως μονάχα αφού κάποιοι ασχοληθούν σοβαρά με τους ανθρώπους που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε αυτούς. Ξεκινώντας από την ουσιαστική καταστολή της εγκληματικής τους δράσης. Αν, λέμε αν όλα αυτά γίνουν, κανένας Γιάννης Δραγασάκης δε θα είναι υποχρεωμένος να γίνεται ακραία τυπολάτρης με τον Κανονισμό της Βουλής. 

      

 

Η ΕΛΛΑΔΑ, Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΟΥ «ΑΝΑΔΕΛΦΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»

Ακόμα και στα χρόνια που «δέναν τα σκυλιά με ευρωπαϊκά λουκάνικα», σημαντική μερίδα Ελλήνων διακρίνονταν για τον ευρωσκεπτικισμό της, χωρίς όμως κανείς να παίρνει το φαινόμενο στα σοβαρά.

Σε συνθήκες διαρκώς οξυνόμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης όμως οι σειρήνες του απομονωτισμού θέλγουν επικίνδυνα όλο και περισσότερους συμπολίτες μας.

Και το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται ούτε με ξόρκια ούτε με στρουθοκαμηλισμούς.

Η  δημοσκόπηση της Metron Analysis που δημοσιεύτηκε στο τέλος της περασμένης εβδομάδας στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ περιείχε κάποια ανησυχητικά ποιοτικά στοιχεία. Το 63% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι «τα μεγάλα προβλήματα της χώρας μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα στο πλαίσιο του εθνικού κράτους», έναντι μόλις 34% που προτιμούν το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  

Στην ίδια δημοσκόπηση, το 78% των ερωτηθέντων πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έχει βοηθήσει ελάχιστα έως καθόλου, ενώ σε ποσοστό 68% πιστεύουν ότι το Μνημόνιο Νο3 δεν έπρεπε να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή. Όλα αυτά παρά το γεγονός ότι 57% των ερωτηθέντων εκτιμούν πως, τόσο η προσωπική τους οικονομική κατάσταση όσο και του συνόλου της χώρας θα χειροτερέψει σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή. Και το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι παραπάνω απόψεις είναι πλειοψηφικές μεταξύ των ψηφοφόρων όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων.

Εύλογη ήταν η αμηχανία του συνόλου των κομμάτων - πλην του ΚΚΕ - που, στο φύλλο της ίδιας εφημερίδας της περασμένης Δευτέρας κλήθηκαν να σχολιάσουν τα παραπάνω δημοσκοπικά ευρήματα.

Και τούτο γιατί, αν κανείς εξαιρέσει το ΚΚΕ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και, πιθανότατα, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, το σύνολο των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων χαράζουν την όποια πολιτική στρατηγική τους σε ένα αυστηρά ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Είναι γεγονός ότι οι σχέσεις της ελληνικής κοινωνίας με την Ευρώπη, από καταβολής ελληνικού Κράτους, ουδέποτε υπήρξαν εύκολες. 

Πολλές ιστορικές εξηγήσεις υπάρχουν γι αυτό, γεγονός όμως είναι ότι στην εθνική μας μυθολογία, το νεοελληνικό Κράτος ιδρύθηκε ενάντια στη λυσσαλέα αντίδραση των Ευρωπαίων - μια αναδήφιση των σχολικών εγχειριδίων θα είναι εξόχως διαφωτιστική - κι ας οφείλει την ύπαρξή του στην, κάτω από μη εξακριβωμένες πλήρως συνθήκες, καταστροφή του Αιγυπτιακού στόλου στο Ναυαρίνο από ένα στολίσκο βρετανικών, γαλλικών και ρωσικών πολεμικών πλοίων.

Κι ας είχε προηγηθεί της ναυμαχίας αυτής ένα χωρίς προηγούμενο φιλελληνικό κίνημα στη Δύση που, όχι μόνο επηρρέασε καθοριστικά τις επιλογές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, όχι μόνο χορήγησε στο νεοσυσταθέν Κράτος μια έτοιμη εθνική ιδεολογία και μια επίσημη γλώσσα, αλλά μερικές χιλιάδες φιλελλήνων άφησαν τα κοκκαλάκια τους πολεμώντας τον οθωμανικό στρατό, για την «Ελλάδα ρε γαμώ το» .

Η Μικρασιατική Καταστροφή δεν οφείλεται στην αφροσύνη της αντιβενιζελικής συμμαχίας η οποία, αφού κέρδισε τις εκλογές του 1920 με σύνθημα την ειρήνευση, ξεκίνησε εκστρατεία στα βάθη της Ανατολίας, αλλά στην «προδοσία» των Αγγλογάλλων. Και πάει λέγοντας.

Ακόμα και στα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν η απασχόληση στην Ελλάδα στηρίζονταν δραστικά από ευρωπαϊκά προγράμματα που εξασφάλιζαν μεγάλα κέρδη σε χιλιάδες μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αξιοπρεπές μεροκάματο σε δεκάδες ίσως και περισσότερους των 100.000 απόφοιτους πανεπιστημίων, όταν το 95% των Ελλήνων αξίωνε από την κυβέρνηση Σημίτη την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη, δεν ήταν λίγοι αυτοί που έβριζαν τους «Κουτόφραγκους».

Με τη διαφορά ότι οι τότε «ευρωσκεπτικιστές», ήταν μπουκωμένοι ως τ' αυτιά (όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά) και, μεταξύ βορβορυγμού και πορδής, έλεγαν και καμιά... «εξυπνάδα» για να περνάει η ώρα».

Οι τωρινοί ευρωσκεπτικιστές, μπορεί να επηρεάζονται σοβαρά από την εθνική μας μυθολογία, όμως καθοριστικό ρόλο στην αντιευρωπαϊκή και απομονωτική τους τοποθέτηση παίζει η σημερινή οικονομική τους κατάσταση. Για του λόγου το αληθές, στις παραμονές του πρώτου Μνημονίου, το 64% των ερωτηθέντων πίστευε ότι τα προβλήματα της χώρας θα λυθούν καλύτερα στο πλαίσιο της ΕΕ, έναντι μόνο 32% όσων επέλεγαν το εθνικό πλαίσιο.

Είναι προφανές ότι, σε συνθήκες συνεχώς οξυνόμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, ο ελληνικός λαός στρέφεται προς, ακόμα ένα διαζύγιο, με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι προφανές ότι, σε αυτές τις συνθήκες, το ιδεολόγημα των κυβερνώντων «εμείς ή η δραχμή» στρέφεται εναντίον τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το «λεφτά υπάρχουν» έθαψε πολιτικά το Γιώργο Παπανδρέου, δυο μόλις χρόνια αφ' ότου του είχε χαρίσει μια σαρωτική εκλογική νίκη. 

Σε σημείο που δεν έχουν καν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν αυτό το γοργά εξαπλούμενο κύμα ευρωσκεπτικισμού προκειμένου να πετύχουν παραχωρήσεις από τους εκπροσώπους των δανειστών.

Εξ ίσου προφανές είναι όμως και το πολιτικό αδιέξοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος χαράζει πολιτική στρατηγική αποκλειστικά σε ευρωπαϊκό πλαίσιο και βασιζόμενος στη λανθασμένη - έχουμε αναφερθεί πολλές φορές σε αυτό - εκτίμηση ότι «κανείς δε θα διακινδυνεύσει να τιναχτεί στον αέρα η ΕΕ, μόνο και μόνο επειδή το κόστος αυτού του γεγονότος θα είναι ανυπολόγιστο». 

Και βεβαίως, εφ' όσον ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του δικαιωθούν στην πράξη, ο ευρωσκεπτικισμός, αργά αλλά σταθερά, θα χάσει έδαφος. «Θα προκάμουν όμως»;

Το πρόβλημα όμως συνίσταται στο ότι, οι ίδιοι άνθρωποι που προτίθενται να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, θα αξιώσουν από το κόμμα αυτό μια πιο «εθνικά υπερήφανη» και λιγότερο «ευρωπαϊκή» προσέγγιση. Κι αν δεν το πράξει, θα στραφούν προς κάποιο άλλο κόμμα, όχι κατ' ανάγκη σε κάποιον από τους «εργολάβους του αντιευρωπαϊσμου» (δηλ. ΚΚΕ - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ). Κι αν δεν υπάρξει τέτοιο πολιτικό κόμμα, δεν αποκλείεται, σε συνθήκες χάους, το ρόλο αυτό να αναλάβουν να παίξουν κάποιοι στρατιωτικοί.

Μπορεί αυτό το ταχέως εξαπλούμενο κύμα αντιευρωπαΪσμού να ανακοπεί;  Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δε βρίσκεται δυστυχώς μόνο στην Ελλάδα. Βρίσκεται ταυτόχρονα στις 27 πρωτεύουσες των Κρατών-μελών. Που με τις αποφάσεις τους, θα χτίσουν μια δικτατορία της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών ή μια Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Ευρώπης. Το κακό είναι ότι τέτοιες αποφάσεις δεν παίρνονται στα γρήγορα. Οι άνθρωποι όμως στην Ελλάδα - και σύντομα κι αλλού - δείχνουν να έχουν χάσει την υπομονή τους.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ.  Το προηγούμενο άρθρο μου για τους 27 Μαυρογυαλούρους  και την Ψωροκώσταινα είχε προκαλέσει την οργίλη αντίδραση αξιοσέβαστου συνομιλητή μου στο Facebook, ο οποίος μου καταλόγησε μπουρδολογίες και παραλογισμό. Μακάρι να έχει δίκιο. Γιατί τα δημοσκοπικά δείγματα της Metron Analysis δείχνουν πως οφείλουμε αν ανησυχούμε και, κυρίως, σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων, να χτίσουμε έναν πειστικό πολιτικό αντίλογο στον ευρωσκεπτικισμό.