Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΙΑ, Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΡΙΖΙΚΕΣ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε
του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.
«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.»
Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.
....
Aυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας
κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί,
ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

Στους στίχους αυτούς του Κωνσταντίνου Καβάφη  παραπέμπει εδώ και ένα χρόνο η συνεχής στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΙΚΟΥ καφενείου από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση για τα διαρκώς αυξανόμενα περιστατικά πολιτικής βίας.

Είναι γεγονός ότι οι συστηματικές επιθέσεις εναντίον βουλευτών, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όχι μόνο, είναι ένα φαινόμενο πρωτοφανές στην Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο (αν εξαιρέσουμε φυσικά την περίοδο του άτυπου εμφυλίου που έζησε η Ιταλία στη δεκαετία του '70).

Είναι επίσης γεγονός ότι οι επιθέσεις αυτές είναι ολοένα πιο συχνές, ολοένα πιο βίαιες. Όπως επίσης γεγονός είναι ότι τις επιθέσεις αυτές υπερασπίζονται δημόσια διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.  Όμως εξ ίσου γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ουδέποτε έχουν βγει από τα κομματικά τους γραφεία και οι απόψεις τους αυτές δημοσιεύονται σε έντυπα και ιστοτόπους που, κανείς πλην των κομματικών τους μελών - και αυτών όχι όλων - δεν αντέχει να διαβάσει.

Ταυτόχρονα, ανεπαισθήτως,  αναπτύσσεται ένα μαζικό ακροδεξιό κίνημα, που δεν ταυτίζεται, προς το παρόν τουλάχιστον, με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και τις υπόλοιπες γνωστές ακροδεξιές οργανώσεις. Εκδηλώνεται μέσω των χιλιάδων αναρτήσεων εθνικού, φυλετικού και αντικοινοβουλευτικού μίσους στη μπλογκόσφαιρα, μέσω της μαζικής συμμετοχής στις συνάξεις γραφικών, μέχρι πρόσφατα, φυσιογνωμιών, όπως ο Δημήτρης Κολλάτος και ο Μίκης Θεοδωράκης, μέσω της συμμετοχής στις διαδηλώσεις των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ στο πάνω μέρος της Πλατείας Συντάγματος.

Το κίνημα αυτό, αμφισβητεί ανοιχτά τους κανόνες του κοινοβουλευτισμού και τα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας απαξιώνοντας τους πάντες και τα πάντα, ευαγγελίζεται μια φαντασιακή εξωθεσμική εθνική ανάταση, και, το κυριότερο, πρωτοστατεί σε πράξεις πολιτικής βίας.

Η άρνηση της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ να δουν τα πράγματα όπως έχουν και να παραδεχτούν μια επικίνδυνη πραγματικότητα, η οποία απαιτεί δράση, δεν είναι αποτέλεσμα φτηνιάρικων τρικ πολιτικής επικοινωνίας. Αντιθέτως, είναι αποτέλεσμα προχωρημένου πολιτικού αυτισμού και πλήρους απώλειας της επαφής με την ελληνική κοινωνία.

Δε θα άξιζε να ανησυχεί κανείς γι αυτό, αν το ραγδαία εξελισσόμενο ακροδεξιό κίνημα δεν απειλούσε, ανοιχτά πλέον, το σύνολο των δημοκρατικών κατακτήσεων της κοινωνίας από τη Μεταπολίτευση και μετά. Δυο είναι οι κοινωνικές προελεύσεις της μάζας - διότι περί μάζας πρόκειται - των υποστηρικτών αυτού του κινήματος.
Η πρώτη είναι νέοι κάτω των 30 ετών, καταδικασμένοι σε μακρόχρονη ανεργία, χωρίς καμιά ελπίδα - ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν - να ζήσουν ξανά τις περιόδους ευημερίας στις οποίες μεγάλωσαν. Κι επειδή όλη τους η εκπαίδευση, από το Δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο, βασίστηκε στην παπαγαλία, έχουν γίνει ανίκανοι να σκεφτούν μόνοι τους και επομένως είναι ανίκανοι να ονειρευτούν ένα μέλλον δικό τους. Τους αρκεί η αναζήτηση κάποιων «φταιχτών», που είναι «υπεύθυνοι για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν» και  ο απλουστευτικός αφοριστικός λόγος  των «ανησυχούντων για το μέλλον του έθνους», που ταυτοχρόνως υπόσχονται τη «μαγική σωτηρία» ευθύς μόλις κλείσουν τα σύνορα, είναι γι αυτούς βάλσαμο. Και απαιτούν την κατεδάφιση όλων των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης, στο όνομα της καταδίκης του «σάπιου πολιτικού συστήματος» (Επ' αυτού δεν είναι επιτρέπεται να μην αναρωτηθούμε πώς, ως γονείς, εκθρέψαμε μια γενιά αδιόρθωτων φασιστών). 
Η δεύτερη είναι άνθρωποι της γενιάς των γονέων των πρώτων. Ηλικίας 45 - 60 ετών, βλέπουν την ευημερία στην οποία είχαν συνηθίσει να καταρρέει σα χάρτινος πύργος, βλέπουν το φάσμα της φτώχειας να υψώνεται απειλητικό εμπρός τους και να τους ξυπνάει τους εφιάλτες της πείνας και της ανέχειας των γονέων τους. Και εξοργίζονται με το «χρεοκοπκημένο πολιτικό σύστημα» χωρίς να τους απασχολεί η προσωπική τους συμβολή σε αυτή τη χρεοκοπία, μέσω της εκλογικής πριμοδότησης του κάθε Μαυρογυαλούρου και της συστηματικής περιθωριοποίησης κάθε έντιμης φωνής.
Οι ιδεολογικές ρίζες αυτής της νέας ελληνικής ακροδεξιάς ανάγονται, όσο κι αν αυτό φαίνετααι περίεργο, στην ίδρυση του ΕΑΜ. Στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση, έχοντας η Αριστερά να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα των δωσιλόγων της Κατοχής που την κατηγορούσαν για «εθνική μειοδοσία», ξέχασε γρήγορα ότι εκτός από «λεύτερη την πατρίδα» ήθελε και «πανανθρώπινη τη Λευτεριά». Στη δεκαετία του '50 η ακροδεξιά ΕΟΚΑ βρήκε έναν απίστευτο σύμμαχο στην ΕΔΑ και στο ΚΚΕ, που με περίσσεια ευκολία ξέχασαν πως, στον κατάλογο των θυμάτων της, οι Κύπριοι κομμουνιστές ήταν πολλαπλάσιοι των Άγγλων και των υπαλλήλων της βρετανικής αποικιοκρατίας.
Στη μεταπολίτευση ο ακραία εθνικιστικός, αντιευρωπαϊκός αυτός λόγος εκφράστηκε, στη μεν ελαφρολαϊκή εκδοχή του, από το ΚΚΕ και, κυρίως, από το ΠΑΣΟΚ - τον χρησιμοποίησε ως μέσο εκλογικής διεμβόλισης της Αριστεράς - στη δε σκληροπυρηνική εκδοχή του από τη 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, η οποία, ας μην το ξεχνάμε, τύγχανε ευρύτατης λαϊκής αποδοχής. 
Ο εθνικισμός αυτός κατέστη κυρίαρχη κοινωνική ιδεολογία στη δεκαετία του '80 και γιγαντώθηκε με τα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία μας», στα οποία, ας μην το ξεχνάμε και πάλι, είχε πρωτοστατήσει το ΠΑΣΟΚ, για να μπει λίγο στο ψυγείο μετά το φιάσκο των Ιμίων, αλλά για να φουντώσει ξανά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Η χρεοκοπία της χώρας το 2009 και η διαχείρισή της από την κυβέρνηση που εξελέγη, ενώ γνώριζε την κατάσταση, με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», έδωσε σε αυτό το έρπον ακροδεξιό ρεύμα τη δυνατότητα να βγει στο προσκήνιο.
Άμυνες απέναντί του δεν υπάρχουν , ούτε μπορούν να υπάρξουν, ούτε από την Κυβέρνηση, ούτε από την Αριστερά. Η πρώτη, ψευδόμενη ασύστολα προεκλογικά και καταρρακώνοντας κάθε έννοια Κράτους Δικαίου, σε όλα ανεξαιρέτως τα νομοθετήματα που έχει ψηφίσει τους τελευταίους 14 μήνες, περιέβαλε την ακροδεξιά με την τήβενο της «αντίστασης»
Η δεύτερη, έχοντας χαϊδέψει τα αυτιά, όλων αυτών των ανθρώπων για τρεις ολόκληρες δεκαετίες, έχοντας αρνηθεί, για ψηφοθηρικούς λόγους, να στηλιτεύσει τη μικρολαμογιά των «έντιμων ανθρώπων κυρ- Παντελήδων» και - ελλείψει πολιτικών θέσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης - έχοντας επενδύσει όλη της την αντιπολιτευτική δράση σε έναν υστερικά καταγγελτικό λόγο, έχει καταστεί θλιβερή ουρά  της Ακροδεξιάς, σε ένα δρόμο που με βεβαιότητα θα οδηγήσει στη φυσική της εξόντωση.
Στο μεταξύ, Κυβέρνηση κι Αριστερά, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, μη διανοούμενοι να αλλάξουν, έστω στο παρά ένα, μήπως και κάτι περισωθεί, εκ βάθρων την πολιτική τους αντίληψη, σκιαμαχούν περί πολιτικής βίας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως ήταν αναμενόμενο, το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα ψηφίστηκε. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι οι «αντιρρησίες» του ΠΑΣΟΚ, πλην Κουρουμπλή, αποδείχτηκαν καραγκιόζηδες με περικεφαλαία. Απομένει πλέον η εφαρμογή του διαβόητου Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, η επιτυχία του οποίου θα κριθεί από το ποσοστό εξανδραποδισμού του πληθυσμού αυτής της χώρας.

Η συζήτηση στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα ήταν εξόχως αποκαλυπτική. Τόσο ο Πρωθυπουργός, όσο κι υπουργός των Οικονομικών ανέφεραν κατ' επανάληψη ότι το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα είναι άδικο αλλά αναγκαίο».
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς αντιλαμβάνονται την έννοια της αδικίας οι δυο καλοί αυτοί άνθρωποι. Ούτε και είναι σαφές το πώς είναι δυνατό η αδικία «να σώσει την πατρίδα από τη χρεοκοπία». Μπορούμε όμως να υπενθυμίσουμε μια σειρά από αυτονόητες αξίες της Δημοκρατίας.
Είναι πρωταρχική αξία της Δημοκρατίας η εξάλειψη της αδικίας. Όλες οι δημοκρατικές επαναστάσεις, από την αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση, μέχρι τα αντιαποικιακά κινήματα του 20ου αιώνα διεκδίκησαν Δικαιοσύνη. Όταν λοιπόν η Σύμβαση που φέρνει - και υπερασπίζεται με όλη τη δύναμη της ψυχής του - ο Πρωθυπουργός στη Βουλή προς κύρωση περιέχει, κατά δήλωσή του, άδικα μέτρα, αυτό συνεπάγεται καταπάτηση του συνταγματικού χάρτη της χώρας που διασφαλίζει την ίση μεταχείριση των πολιτών από το νόμο.
Και ούτε οι κεφαλικοί φόροι - που παραπέμπουν στη φορολογική πολιτική της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας - ούτε οι παρεκλήσεις από το εθνικό και το ευρωπαϊκό Δίκαιο οι οποίες προβλέπονται από τη Σύμβαση, ούτε η εν λευκώ εξουσιοδότηση των μισθωτών δημοσίων εκτάσεων να αποφασίσουν, μετά από 50 ή 100 χρόνια μίσθωσης, αν θα ιδιωποιηθούν τις δημόσιες εκτάσεις που έχουν μισθώσει συνιστούν ίση μεταχείριση από το νόμο.
Για όλους αυτούς τους λόγους η παραδοχή, ελαφρά τη καρδία, του Πρωθυπουργού και των Υπουργών του ότι «τα μέτρα είναι άδικα» είναι παραδοχή κατάλυσης της Δημοκρατίας. Θα ήταν λοιπόν πιο έντιμο από μέρους του Πρωθυπουργού και των Υπουργών του να διατυπώσουν με παρρησία πως η «σωτηρία της χώρας από τη χρεοκοπία» απαιτεί κατάλυση της Δημοκρατίας.
Είναι επίσης πρωταρχική αξία της Δημοκρατίας η ευημερία της κοινωνίας. Για το λόγο αυτό, πρώτιστο καθήκον κάθε δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης είναι η εξασφάλιση σε όλους τους πολίτες της την πρόσβασης στις υπηρεσίες της παιδείας και της υγείας. Όταν «για να γλυτώσει η χώρα από τη χρεοκοπία» κλείνουν εκατοντάδες σχολείων, χωρίς να υπάρχει μέριμνα μεταφοράς των μαθητών σε άλλα σχολεία με δαπάνες του Υπουργείου Παιδείας, όταν διακόπτεται η διαδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας - μιας και η Υπουργός Παιδείας μιλάει μόνο αγγλικά ποιος ο λόγος να μαθαίνουν τα παιδιά κι άλλες γλώσσες; - και ιδιωτικοποιούνται τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας για τον ίδιο λόγο, όταν ο αριθμός των νοσοκομείων περιορίζεται με μοναδικό κριτήριο «το κόστος λειτουργίας τους» κι ανασφάλιστοι, δηλαδή οι φτωχοί, διώχνονται από όσα νοσοκομεία συνεχίζουν να λειτουργούν - εδώ και ένα χρόνο οι διοικήσεις των νοσοκομείων έχουν ρητή εντολή να παρέχουν πρώτες βοήθειες στους ανασφάλιστους και να τους διώχνουν - η χώρα έχει προ πολλού χρεοκοπήσει. Κατά συνέπεια, αυτό που δεν πρέπει να χρεοκοπήσει δεν είναι η χώρα. Θα ήταν και πάλι πιο έντιμο αν ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του είχαν την παρρησία να πουν πως πρέπει ο ελληνικός λαός να πεινάσει για να μη μειωθούν τα κέρδη των δανειστών του.
Η Σύμβαση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος είναι αντισυνταγματική όχι γιατί παραβιάζει τους κανόνες του Κοινοβουλευτισμού - μολονότι κάποιες επί μέρους διατάξεις της μπορεί και να τους παραβιάζουν - αλλά γιατί υποσκάπτει τα θεμέλεια της Δημοκρατίας. Η επιτυχία της δε θα κριθεί από το αν θα «αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία» - η οποία θα συμβεί με μαθηματική ακρίβεια και με ανεξέλεγκτη μορφή, μιας και το πολιτικό προσωπικό σε Ελλάδα και Ευρώπη αρνείται να εξετάσει εναλλακτικές λύσεις - αλλά από το σε τι βαθμό θα εξανδραποδιστεί η ελληνική κοινωνία.
Η προστασία της Δημοκρατίας και η πραγματική αποτροπή της χρεοκοπίας της χώρας, εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από την ικανότητα της κοινωνίας να αντισταθεί στον εξανδραποδισμό της.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ: 18 ΧΑΜΕΝΟΙ ΜΗΝΕΣ

Η παρέμβαση του Κώστα Σημίτη, μέσω της συνέντευξης που παραχώρησε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, με την οποία ζητά να αρχίσει η κυβέρνηση να μεθοδεύει την αναδιάρθρωση του χρέους, δρομολόγησε, και επισήμως, αυτό που έπρεπε να ήταν η προτεραιότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου από τις 5 Οκτωβρίου 2009. Στο μεταξύ χάθηκαν 18 πολύτιμοι μήνες, η αναδιάρθρωση, εφ' όσον υπερκεραστούν οι αντιδράσεις - όχι των δανειστών αλλάτης ίδιας της κυβέρνησης - θα είναι πολύ πιο επωδυνη και, το σημαντικότερο, στο διάστημα που παρήλθε ο πολιτικός κόσμος έχασε και τα τελευταία ψύγματα αξιοπιστίας του στην κοινωνία. Κι αυτό είναι η χειρότερη μη αναστρέψιμη ζημιά.

Όταν, την επαύριο των εκλογών αναδείχθηκε αυτό που όλοι υποπτεύονταν αλλά ουδείς τολμούσε να πει με τ' όνομά του, η χρεοκοπίοα του ελληνικού Κράτους, η νέα κυβέρνηση επί τρεις ολόκληρους μήνες σφύριζε αδιάφορα. Όταν υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με το ζήτημα, αντί να επιδιώξει άμεσα, με την απειλή της στάσης πληρωμών, την αναδιάρθρωση του χρέους, έκανε σημαία της την ελληνική βλαχογκλαμουριά και προσπαθούσε να πείσει την κοινωνία ότι «η χώρα δε θα χρεοκοπήσει».
Η αναδιάρθρωση του χρέους πριν από ένα χρόνο, με την προϋπόθεση ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου θα είχε υλοποιήσει την υπόσχεσή της να περιορίσει τη φοροδιαφυγή και την ειφοροδιαφυγή τουλάχιστον στα επίπεδα των κυβερνήσεων Σημίτη - πράγμα στο οποίο έχει αποτύχει παταγωδώς - και ότι θα μείωνε δραστικά τις αμυντικές δαπάνες - πράγμα που επίσης δεν τόλμησε να κάνει - θα της είχε επιτρέψει να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές, περιορισμού της κρατικής σπατάλης κι αντιμετώπισης της διαφθοράς στο δημόσιο τομέα χωρίς να υποχρεωθεί από τους δανειστές σε οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων δικαίων και αδίκων.
Μια τέτοια λύση, αφ' ενός θα της έδινε τη δυνατότητα να ασκήσει την υπεσχημένη προεκλογικά κοινωνική πολιτική, αφ' ετέρου θα της επέτρεπε να φρενάρει την ύφεση μέσω στοχευμένων δημοσίων επενδύσεων και πολιτικών ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας.
Μια τέτοια λύση θα ήταν επίσης επωφελής για τους δανειστές, καθώς, στην περίπτωση που η αναδιάρθρωση γίνονταν μέσω διπλασιασμού του χρόνου αποπληρωμής κι ενός μορατόριουμ πληρωμών τριών - τεσσάρων χρόνων - κάτι τέτοιο θα σήμαινε άτυπο κούρεμα του χρέους της τάξης του 35% περίπου - οι τελευταίοι θα είχαν τη δυνατότητα να απλώσουν τις ζημιές που θα υφίσταντο σε βάθος χρόνου και να μην τεθεί σε κίνδυνο η κεφαλαιακή τους επάρκεια.
Όταν επελέγη η λύση του Μνημονίου, κάποιοι, πολύ λίγοι δυστυχώς, είχαμε προβλέψει - όχι γιατί είχαμε μαντικές ικανότητες, αλλά γιατί το έργο έχει παιχτεί τουλάχιστον δέκα φορές με διαφορετιούς πρωταγωνιστές στα τελευταία είκοσι χρόνια - ότι οι οριζόντια περιστολή εισοδημάτων θα προκαλούσε ασφυξία στην αγορά και ένα φαύλο κύκλο μείωσης των δημοσίων εσόδων, νέας αύξησης των ελλειμμάτων και νέων μέτρων περιορισμού του εισοδήματος που θα οδηγούσαν στο στραγγαλισμότης αγοράς.
Η έναρξη των διαπραγματεύσεων για αναδιάρθρωση του χρέους - οι οργίλες δηλώσεις του κ. Παπακωνσταντίνου, όσο απαπραίτητες κι αν ήταν δεν έπειθαν ούτε τον ίδιο - γίονεται σε μια συγκυρία πολύ χειρότερη από ό,τι ένα χρόνο πριν. Τώρα οι υποψήφιοι για ανδιάρθρωση του χρέους έχουν γίνει πολλοί (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, αύριο Βέλγιο και Ιταλία) και η συνολική ζημιά των δανειστών θα είναι σαφώς μεγαλύτερη. Επιπλέον, αν πριν από ένα χρόνο το κούρεμα του χρέους κατά 35% ίσως να ήταν επαρκές, σήμερα είναι αμφίβολο αν η μείωσή του κατά 50% μπορεί να φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.
Επιπλέον, η οικονομία της χώρας έχει μπει σε φάση βαθιάς ύφεσης και η όποια προσπάθεια ανάταξης θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο. Αλλά και πάλι, αν δε γίνει τώρα η αναδιάρθρωση, του χρόνου τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα και για την κοινωνία και για τους δανειστές.
Στο μεταξύ η κυβέρνηση έχει απωλέσει πλήρως την αξιοπιστία της. Η γενίκευση των κρουσμάτων χουλιγκανισμού, από την Κερατέα μέχρι την επίθεση μιας ομάδας αναλφάβητων ηλιθίων σε έναν 85χρονο νομπελίστα είναι αποτέλεσμα της απώλειας και του τελευταίου ίχνους εμπιστοσύνης των κατοίκων αυτής της χώρας προς τον πολιτικό κόσμο. Πράγμα που αντικατοπτρίζεται και στις δημοσκοπήσεις, με τις αρνητικές αξιολογήσεις της κυβέρνησης στο πρωτοφανές 88% και της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο, επίσης πρωτοφανές, 92%, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποιο μικρότερο κόμμα που να πιστώνεται αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης. Πράγμα που καθιστά τη βλάβη αναντίστρεπτη. Κι αυτό, είναι το χειρότερο απ' όλα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΚΙ ΟΜΩΣ Η MOODY'S ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ

Η απόφαση του οίκου αξιολογήσεων MOODY'S να υποβαθμίσει κατά τρεις βαθμίδες την ελληνική οικονομία προκάλεσε μια πρωτοφανή - από την ελληνοτουρκική κρίση του 1987 και μετά - εθνική σύμπνοια. το σύνολο του πολιτικού κόσμου, με την κυβέρνηση επικεφαλής, έσπευσε να καταγγείλει την «ύποπτη», ενέργεια του, πανθομολογουμένως, αναξιόπιστου - όπως άλλωστε και όλοι οι όμοιοί του - διεθνούς οίκου αξιολόγησης. Και μέσα στον ορυμαγδό χάθηκε πάλι η ουσία.

Η απόφαση του MOODY'S για υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας βασίστηκε σε τρεις, κυρίως, παραμέτρους: το «υπερβολικά φιλόδοξο» πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, τη «δυσκολία διαχείρισης του χρέους» και τη «φοροδιαφυγή».
Αν εξαιρέσει κανείς την κατανοητή οργή της κυβέρνησης, η οποία εδώ και μήνες είχε επενδύσει όλες τις ελπίδες της «στην επιβράβευση των προσπαθειών της από τις αγορές» και η οποία αισθάνεται πλέον «προδομένη», ως μη όφειλε, είναι πραγματικά αδύνατο να κατανοήσει το σύνολο των αντιδράσεων του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου.
Όταν η MOODY'S λέει ότι το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης είναι «υπερβολικά φιλόδοξο», επαναλαμβάνει με πιο κομψούς όρους, αυτό που σύσσωμη η αντιπολίτευση καταγγέλλει και κάθε εχέφρων άνθρωπος με γνώσεις αποφοίτου λυκείου έχει κατανοήσει: ότι η βάναυση περικοπή των εισοδημάτων προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του Μνημονίου διαλύει τον κοινωνικό ιστό και υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσει κοινωνική έκρηξη. Και βεβαίως οι αναλυτές της κάθε MOODY'S ουδόλως ενδιαφέρονται που κάτι δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες, ανθρώπων χάσουν τα σπίτια τους, αν όμως υπάρξει κοινωνική έκρηξη οι πελάτες τους μπορεί να χάσουν τα χρήματά τους. Κι αυτό ακριβώς λένε στους πελάτες τους.
Όταν η MOODY'S επικαλείται τη «δυσκολία διαχείρισης του χρέους» και πάλι λέει κομψά, αυτό που κάθε απόφοιτος Λυκείου με στοιχειώδη ικανότητα σκέψης έχει καταλάβει, πλην των κυβερνητικών στελεχών φυσικά. Ότι δηλαδή το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι πλέον διαχειρίσιμο, ακόμα κι αν λιμοκτονήσει η ελληνική κοινωνία. Πράγμα που επίσης έχει καταγγείλει από την πρώτη στιγμή το σύνολο της αντιπολίτευσης, με προεξάρχοντα το ΣΥΡΙΖΑ. Προς τι λοιπόν οι οργίλες κραυγές; Το ότι οι αναλυτές της κάθε MOODY'S δε δίνουν δεκάρα τσακιστή για το πόσοι άνθρωποι μπορεί να πεινάσουν, αρκεί να κερδίσουν οι πελάτες τους, είναι γνωστό σε όλους, ακόμα και στους «ολολύζοντες για τη συμφορά της υποβάθμισης» τηλεοπτικούς αστέρες.
Όταν η MOODY'S επικαλείται τη φοροδιαφυγή ως παράγοντα που μπορεί να προκαλέσει τη χρεοκοπία της χώρας, πάλι δε λέει κάτι καινούριο. Όλα τα οικονομικά σκάνδαλα από καταβολής ελληνικού Κράτους να αθροιστούν, σε μικρό μόνο κλάσμα του δημοσίου χρέους αντιστοιχούν. τα υπόλοιπα τα έχουν κάνει το «εθνικό σπορ» της φοροδιαφυγής και η κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος. Κι αυτό πρώτος απ' όλους το ήξερε ο Πρωθυπουργός, όταν στις εκλογές του 2009 μας εξηγούσε ότι «λεφτά υπάρχουν» κι είναι αυτά που θα εξοικονομηθούν από τη βελτίωση της διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και την πάταξη της φοροδιαφυγής. Κι αν στο σκέλος της κακοδιαχείρισης του δημοσίου χρήματος η κυβέρνηση αυτή έχει κάνει κάποιες προσπάθειες - ηλεκτρονική συνταγογράφηση φαρμάκων, ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, δημοσιοποίηση των κρατικών δαπανών στο διαδίκτυο - με όλες τις θετικές και τις αρνητικές πτυχές τους, για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής μόνο φιλολογικές συζητήσεις γίνονται εδώ και 18 συναπτούς μήνες.
Ίσως η υποβάθμιση της οικονομίας από τη MOODY'S δε θα είχε σημάνει κάτι καινούριο, αν η κυβέρνηση δεν είχε βρεθεί τις τελευταίες εβδομάδες με το αδιέξοδο της πολιτικής που επέλεξε να ακολουθήσει: της αδιαμαρτύρητης υποταγής στις απαιτήσεις των δανειστών. Εδώ και μήνες πουλούσε, για εσωτερική κατανάλωση, ως πραγματικότητα το μεγάλο ευσεβή της πόθο: «να δείξουν κατανόηση οι αγορές και οι δανειστές και να επιβραβεύσουν τις προσπάθειές της». Πράγμα το οποίο δε συνέβη γιατί οι αγορές - όπως ονομάζουμε εύσχημα πλέον τους τοκογλύφους - ενδιαφέρονται μονάχα να εισπράξουν τα κέρδη τους και τίποτε άλλο. Η κυβέρνηση οδεύει προς τη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Μαρτίου ως «πρόβατον επί σφαγήν». Γνωρίζει καλά ότι τα όσα ανέφεραν στη συνέντευξη τύπου τους οι εκπρόσωποι της Τρόικας είναι μικρό μόνο μέρος των αντικοινωνικών μέτρων που θα κληθεί να πάρει. Γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι με τα μέτρα αυτά βάζει ταφόπλακα στο πολιτικό μέλλον των μελών της, αλλά και του ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό και η ανίσχυρη οργή της κατά όσων, με το δικό του τρόπο ο καθένας και για τους δικούς του σκοπούς, επισημαίνουν το προφανές: ότι οδηγεί, μαζί με τους δανειστές, την ελληνική οικονομία σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.
Ίσως η υποβάθμιση της οικονομίας από τη MOODY'S δε θα σήμαινε κάτι καινούριο αν η Αριστερή αντιπολίτευση - η ΝΔ είναι εδώ και 18 μήνες θλιβερή ουρά του ΚΚΕ, το δε ΛΑΟΣ έχει υπερψηφίσει το Μνημόνιο, άρα είναι συνυπαίτιο των εξελίξεων - είχε αρθρώσει μια εναλλακτική πρόταση, με βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους για την έξοδο από τη χρεοκοπία. Όχι πως τέτοιες λύσεις υπάρχουν εύκολες. Αλλά δεν προσπάθησε καν. Περιορίστηκε στην αυτάρεσκη παρατήρηση των τεκταινομένων, αναζητώντας στα όνειρά της επαναστάσεις, μιας κι είναι ανίκανη να σκεφτεί και, κυρίως, να δράσει τόσο μεταρρυθμιστικά, όσο και ανατρεπτικά. Τα όσα είπαν οι αναλυτές της MOODY'S ανέδειξαν την πολιτική της κενότητα. Δε λέει τίποτα παραπάνω από «τους εξαποδώ». Κι όταν ο βασιλιάς πιάνεται με τις πυτζάμες και ξυπόλυτος, θυμώνει.
Αυτό που τελικά κρύβεται πίσω από τον ορυμαγδό των καταγγελιών «των ύποπτων κερδοσκόπων», των «ανθελλήνων» κι όλων των βυσοδομούντων κατά του σεπτού ημών έθνους είναι η ανικανότητα των πολιτικών κομμάτων, αλλά και της κοινωνίας, να παραγάγουν πολιτικές εξόδου από τη χρεοκοπία.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Θέλω να πιστεύω ότι στη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Μαρτίου θα δρομολογηθούν θαυμαστές πολιτικές αλλαγές, που θα βάλουν, όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά κια την Ευρώπη ολάκαιρη, σε τροχιά εξόδου από την κρίση. Όμως, τα δεδομένα οδηγούν σε αντίθετα συμπεράσματα.

Η ΤΡΟΪΚΑ Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

Η δήλωση του εκπροσώπου της Τρόικας στη συνέντευξη τύπου της 11ης Φεβρουαρίου, ότι πρέπει στα επόμενα τέσσερα χρόνια να πουληθεί δημόσια περιουσία αξίας 50 δισεκατομμυρίων ευρώ προκάλεσε, για πολλοστή φορά ένα ορυμαγδό υστερικών κραυγών και φτηνιάρικων επικοινωνιακών τεχνασμάτων. Και για άλλη μια φορά για την ταμπακέρα λέξη! Για άλλη μια φορά ουδείς είπε το αυτονόητο, ότι δηλαδή όταν μια χώρα χρεοκοπεί η κοινωνία έχει μονάχα δικαίωμα να διαλέξει τον τρόπο που θα φτωχύνει. Κι η επιλογή αυτή είναι βαθύτατα πολιτική. Και ξεχωρίζει την πραγματική Δεξιά από την πραγματική Αριστερά, και τις δυο μαζί από δεξιούς κι αριστερούς γελωτοποιούς. Κι αν η πρώτη, εν μέρει, υπάρχει, η δεύτερη λάμπει δια της απουσίας της.

Η «ατυχής» φράση του εκπροσώπου της Τρόικας έβγαλε σύμπαντα τον πολιτικό κόσμο της χώρας στα κεραμίδια. «Ξεπουλάτε τη χώρα!», ανέκραξε ο όψιμος λάτρης της Αλέκας Παπαρήγα, πλην φευ Πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς. «Δε θα περάσουν!» ξιφούλκισαν ενθυμούμενοι τα κλέη του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ οι ηγέτες της, ούτως ειπείν, «Αριστεράς». Από κοντά τους κι οι συνήθεις «μωραί παρθένες», οι μονίμως διαμαρτυρόμενοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Στο καπάκι μας ήρθαν κι οι λεονταρισμοί του Πρωθυπουργού, ο οποίος έσπευσε να «μαλώσει» τον Πρόεδρο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και τον αρμόδιο Ευρωπαίο Επίτροπο. Τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) δεν τον πρόλαβε (φαίνεται είχε πάει προς νερού του). Από κοντά και τα κάθε λογής δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, απαραίτητο αξεσουάρ της φαρσοκωμωδίας που δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, παρακολουθούμε εδώ κι ενάμιση χρόνο. «Οι προδότες στο Γουδί», ανέκραξαν, εννοώντας τον Πρωθυπουργό της χώρας φυσικά, τα πρώτα υπερακοντίζοντας σε «πατριωτισμό» μέχρι και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. «Τους έδωσε και κατάλαβαν τους κουτόφραγκους, που θέλουν να μας κάνουν κουμάντο», εννοώντας τον Πρωθυπουργό της χώρας πάντα, παραληρούσαν τα δεύτερα.
Μήπως κάποτε πρέπει να σοβαρευτούμε;
Όλα τα παραπάνω θα ήταν απίστευτα ευχάριστα, αν αποτελούσαν μέρος κάποιας μαυρόασπρης κωμωδίας του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '50, από αυτές που βλέπουμε στην τηλεόραση για να χωνέψουμε το μεσημεριανό φαγητό τις Κυριακές τ' απομεσήμερο. Δυστυχώς είναι μέρος της καθημερινότητάς μας, στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν κι ας αντιμετωπίσουμε, έστω και τώρα, την κατάσταση κατά πρόσωπο.
Τα όσα είπαν οι εκπρόσωποι της Τρόικας στην επίμαχη συνέντευξη τύπου, όσο ωμά κι αν ακούστηκαν, είναι μέρος του Μνημονίου, που έχει κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων. Δεν ειπώθηκε τίποτα παραπάνω, ίσως μάλιστα να ειπώθηκαν πολύ λιγότερα, από όσα ισχύουν. Γιατί στα επόμενα χρόνια το Μνημόνιο, που ας το υπενθυμίσουμε, είναι νόμος του ελληνικού Κράτους, προβλεπει υποχρεωτικά νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, και παράδοση, όσων έχουν μείνει από αυτό που αποκαλούσαμε «κοινή ωφέλεια»,σε ιδιώτες. Δεν πρέπει καν να αποκλειστούν η πλήρης ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών Παιδείας και Υγείας.
Ας μιλήσουμε επιττέλους για πολιτικές διαχείρισης της χρεοκοπίας
Όταν μια χώρα δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, όπως ακριβώς συμβαίνει με την Ελλάδα, έχει χρεοκοπήσει. Η διαχείριση της χρεοκοπίας επιδέχεται περισσότερες από μια πολιτικές αντιμετωπίσεις, με διαφορετικές στοχεύσεις και διαφορετικά κριτήρια αξιολόγησης.
Η αξιοπρεπής Δεξιά πολιτική διαχείρισης της χρεοκοπίας συνεπάγεται τη λήψη άμεσων μέτρων για την προστασία των δανειστών, οριζόντιες περικοπές αμοιβών και δαπανών για τη δημιουργία πλεονάσματος που θα διατεθεί για την εξυπηρέτηση του χρέους, κατακόρυφη αύξηση των έμμεσων φόρων και την απαραίτητη δημιουργία αστυνομικού κράτους, για την αντιμετώπιση κάθε κοινωνικής αναταραχής. Κι αν κάποιοι πεινάσουν, τί να κάνουμε; Η αξιοπρέπεια του έθνους απαιτεί θυσίες. Όποιος επιζήσει επέζησε, σημασία έχει η οικονομία να μην έχει ελλείμματα. Με την έννοια αυτή, κάποιες, φιλότιμες είναι η αλήθεια, προσπάθειες της κυβέρνησης για τον περιορισμό της σπατάλης στη Δημόσια Διοίκηση και κάποιες, σε επίπεδο φιλολογικών συζητήσεων εδώ και 18 συναπτούς μήνες, προσπάθειες περιορισμού της φοροδιαφυγής, είναι απλώς εκτός θέματος και βλάπτουν, σε τελική ανάλυση, την προσπάθεια.
Τα προβλήματα με αυτή την πολιτική στην περίπτωσή μας είναι δυο. Το πρώτο, και σοβαρότερο, είναι ότι η πολιτική αυτή εφαρμόζεται, ως μη όφειλε, από ένα κόμμα που δηλώνει σοσιαλιστικό και κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενο να μην εφαρμόσει τέτοια πολιτική. Το δεύτερο είναι πως το μεγαλύτερο κόμμα της Δεξιάς, η ΝΔ, αντί να στηρίξει ανεπιφύλακτα, ως όφειλε, την πολιτική αυτή, έχει καταστεί θλιβερή ουρά του ΚΚΕ.
Η αξιοπρεπής Αριστερή πολιτική διαχείρισης της χρεοκοπίας, συνίσταται κατ' αρχή στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, υπό την απειλή της στάσης πληρωμών, για μια λογική μείωση του χρέους, σε ύψη διαχειρίσιμα. Στη συνέχεια, στην άμεση εφαρμογή μεταρρυθμίσεων για τον περιορισμό της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Ακολούθως, στη λήψη σειράς κοινωνικών μέτρων για την προστασία των χαμηλών εισοδημάτων. Μαζί με αυτά, τη δραστική μείωση αμυντικών δαπανών και την αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου πόρου για την τόνωση της οικονομίας, με συνδυασμό δημοσίων επενδύσεων και χρηματοδοτικών εργαλείων τόνωσης των επιχειρήσεων.
Και η μια και η άλλη πολιτική έμπεριέχουν τη σημαντική μείωση του εισοδήματος της μεσαίας αστικής τάξης. Η διαφορά τους είναι πως ενώ η πρώτη οδηγεί στην προλεταριοποίηση της μεσαίας αστικής τάξης - όπως συνέβη στην Ευρώπη του μεσοπολέμου - η δεύτερη θέτει τις βάσεις για την επάνοδο, σε ορατό μέλλον, στην ευημερία - όπως συνέβη στις ΗΠΑ του μεσοπολέμου, με την εφαρμογή του new deal.
Το πρόβλημα είναι ότι όλα τα παραπάνω δεν ακούστηκαν ούτε μια φορά από τα στόματα των εκπροσώπων της αυτοανακηρυχθείσας «Αριστεράς». Αντιθέτως περιορίστηκαν σε μια ακατάσχετη φλυαρία περί του «κακού καπιταλισμού» και του «καλού σοσιαλισμού», υιοθέτησαν τα πιο αντιδραστικά συντεχνιακά συμφέροντα (βλ. στήριξη στους φαρμακοποιούς), ισχυρίστηκαν ψευδώς ότι η στάση πληρωμών θα σήμαινε να συνεχίσει η μεσαία αστική τάξη να κάνει διακοπές στο Μπαλί με δανεικά χρήματα, και εξανάγκασαν με τη γενικότερη στάση τους, όλο τον κόσμο να πιστέψει πως μόνη πολιτική διαχείριση της χρεοκοπίας ήταν το Μνημόνιο.
Κι όμως η συνέντευξη της 11ης Φεβρουαρίου εμπεριείχε μια είδηση
Θα ήταν άδικο ωστόσο να απαξιώναμε τη συνέντευξη τύπου των εκπροσώπων της Τρόικας. Γιατί, εμμέσως, πλην σαφώς, έβγαλε μια σημαντική είδηση. Από τον περασμένο Νοέμβριο η κυβέρνηση βαυκαλίζεται - και προσπαθεί να πείσει και την κοινωνία - ότι έχει στο τσεπάκι την παράταση αποπληρωμής των δανείων του Μνημονίου και μάλιστα με χαμηλότερο επιτόκιο. Κατά τα λεγόμενα των κυβερνητικών υπευθύνων, που επιζητούν αυτή την παράταση του χρόνου αποπληρωμής ακριβώς επειδή έχουν κατανοήσει ότι δεν αντέχει η κοινωνία τα μέτρα που πρέπει να παρθούν στα επόμενα τέσσερα χρόνια, η παράταση αυτή θα αποφασιστεί στο Συμβούλιο Κορυφής του Μαρτίου. Και με αυτό το επιχείρημα, απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τιςε προτάσεις που, ακόμα και κάθε άλλο παρά Αριστεροί κάνουν, - Τζορτζ Σόρος, το ακραία φιλελεύθερο περιοδικό Economist κ.λ.π. - για δρομολόγηση της αναδιάρθρωσης του χρέους. Η έκκληση του Πρωθυπουργού προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης για εθνική συναίνεση, εν όψει νέων μέτρων που πρέπει να ληφθούν ως το 2015, ήταν μάλλον προοίμιο της ομολογίας ότι η τόσο επιθυμητή παράταση αποληρωμής δε θα δοθεί, τουλάχιστον τώρα. Η «άκομψη» απάντηση των εκπροσώπων της Τρόικας επιβεβαιώνει τα μαύρα προαισθήματα του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Κι αυτό ίσως να είναι και η μόνη δικαιολογία για την «οργή του Πρωθυπουργου».

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ Η ανάρτηση αυτή αναδημοσιεύεται από το διαδικτυακό ΜΜΕ του Ηρακλείου Κρήτης ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ

ΟΙ ΤΡΑΚΑΤΡΟΥΚΕΣ ΣΤΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΚΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ο άγνωστος μέχρι στιγμής - με την έννοια ότι αύριο μπορεί να βρεθούν άλλες τόσες - αριθμός παγιδευμένων επιστολών με αποδέκτες διάφορες πρεσβείες, αλλά και, κατά τα φαινόμενα τη Γερμανίδα Καγκελάριο, προκάλεσε δικαιολογημένη αναταραχή. Οι συλλήψεις χθες δυο υπόπτων, οι οποίοι κατηγορούνται ότι μόνοι τους ή και μαζί με άλλους οργάνωσαν και εκτέλεσαν αυτή τη μαζική αποστολή δεμάτων περιορισμένη επικινδυνότητας, λογικό είναι να προκαλούν συναισθήματα ανακούφισης. Οι αντιδράσεις όμως του πολιτικού κόσμου αποδεικνύουν, για πολλοστή φορά, την απόλυτη απουσία επικοινωνίας πολιτικού συστήματος και κοινωνίας. Κι αυτό είναι επικίνδυνο.

Το να αποπνέουν ικανοποίηση οι δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου ήταν αναμενόμενο μιας και, είτε τυχαία είτε επειδή τύχαινε οι συλληφθέντες να είναι υπό αστυνομική επιτήρηση, συνελλήφθησαν δυο άτομα που σχετίζονται άμεσα με τη μαζική αποστολή παγιδευμένων επιστολών. Από αυτό όμως μέχρι τις υπερφίαλες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, τον οποίο ουδόλως απασχόλησε το ότι αν η σύλληψη ήταν τυχαία, αυτό σημαίνει μεν ότι η Αστυνομία επέδειξε σωστά αντανακλαστικά στην κρίση, αλλά σημαίνει επίσης ότι η αποτελεσματικότητα της αντιτρομοκρατικής κάμπου μπάζει, κι ότι αν οι δυο ύποπτοι τελούσαν υπό παρακολούθηση τίθενται ερωτηματικά για την αποτελεσματικότητά της, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως ουδόλως προβληματίσθηκε ο κύριος κυβερνητικός εκπρόσωπος για το ότι οι δυο «εγκληματίες», αλλά και όσοι ενδεχομένως θα συλληφθούν τις επόμενες ημέρες, είναι νεαρά παιδιά μεταξύ 20 και 25 χρονών. Πολύ περισσότερο που, το ΠΑΣΟΚ, ως αξιωματική αντιπολίτευση πριν δυο χρόνια, έδειχνε να κατανοεί πως πίσω από το βίαιο ξέσπασμα οργής της νεολαίας κρύβονται κάποια αίτια που πρέπει να θεραπευθούν.
Το να εγείρει κάποια ερωτήματα η αντιπολίτευση είναι εύλογο. Το να αναλώνεται όμως ο καθ' ύλην αρμόδιος εκπρόσωπος της ΝΔ σε δηλώσεις χωρίς αρχή, μέση και τέλος, άρα χωρίς περιεχόμενο, θλίψη μόνο μπορεί να προκαλέσει.
Το να βλέπουν ο κ. Καρατζαφέρης και η ηγεσία του ΚΚΕ, ο μεν πρώτος συνομωσία κατά του έθνους η δε δεύτερη συνομωσία κατά του «κόμματος της εργατικής τάξης» είναι φυσιολογικό. Ο μεν πρώτος προσπαθεί να συσπειρώσει γύρω από το κόμμα του τα πανικόβλητα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, που θεωρούν εχθρούς όλους τους ανθρώπους εκτός από το σόι τους, η δε δεύτερη εδώ και 70 συναπτά έτη αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές διεργασίες ως συνομωσίες αυλής. Ίσως γιατί τα μέλη της μόνο σε τέτοια κοινωνικά περιβάλλοντα έχουν ζήσει.
Το να βλέπει κανείς τη Δημοκρατική Αριστερά να κάνει δηλώσεις νομιμοφροσύνης, είναι κάτι στο οποίο τα μέλη της μας έχουν συνηθίσει από την εποχή του αείμνηστου ΚΚΕ εσωτερικού. Ήταν πάντα τέτοια η πρεμούρα τους να αποδείξουν ότι είναι «καθώς πρέπει», που αδιαφορούσαν για τους λόγους οι οποίοι ωθούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καποιους άλλους να αδιαφορούν για τον καθωσπρεπισμό.
Στην περίπτωση όμως του ΣΥΡΙΖΑ μιλάμε για μεγάλη κατάντια. Το κόμμα που πριν από δυο χρόνια είχε τολμήσει να υπερασπιστεί την εξεγερμένη νεολαία, σήμερα αντιγράφει την ανακοίνωση του ΚΚΕ και εκφράζει υπόνοιες για «στημένο» χτύπημα προκειμένου να περιοριστεί η επιρροή των «επαναστατικών συνδυασμών του ΣΥΡΙΖΑ» στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά καθυβρίζει και όσους λένε το προφανές: ότι οι σημερινές ένοπλες οργανώσεις αντλούν υποστηρικτές μεταξύ των εξεγερμένων νέων του 2008.
Και το πιο σοβαρό είναι ότι, όταν το σύνολο του πολιτικού κόσμου διαγκωνίζεται για την κατάκτηση του τίτλου του πιο αυτιστικού πολιτκά κόμματος, ουδείς ασχολείται με το γεγονός ότι, ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας - μειοψηφικό μεν αλλά όχι περιθωριακό - έχει αναγάγει την αντικοινωνική συμπεριφορά σε τρόπο ζωής. Είτε πρόκειται για τα χουλιγκάνια των γηπέδων, είτε για ομάδες λειτουργικά αναλφάβητων νεαρών που αυτοαποκαλούνται αναρχικοί, χωρίς να έχουν ανοίξει έστω κι ένα βιβλίο κάποιου θεωρητικού του αναρχισμού. Κι ότι δίπλα σ' αυτή τη μειοψηφία, υπάρχει μια απαθής πλειοψηφία, εξ ίσου αντικοινωνική, που απλώς βαριέται να κάνει πράξη την αντικοινωνικότητά της. Κι ότι τέλος, η ανθρώπινη αυτή μάζα, χωρίς ατομικά και συλλογικό «εγώ», θα γίνει η στρατιά που θα στηρίξει ένα μελλοντικό ολοκληρωτικό καθεστώς, ενός δικτάτορα που θα ξέρει να της χαϊδεύει τ' αυτιά και να της προσφέρει άρτον και θεάματα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ: ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΡΑΥΓΑΛΕΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ

Ένα χρόνο μετά την εμφάνισή του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν, σωστή διαχείριση χρειάζεται» ο Πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τις τοτινές του υποσχέσεις και με τη φημολογία για ακόμα πιο άγρια λιτότητα. Και, κυρίως, υποχρεωμένος να δώσει εξηγήσεις για τις κραυγαλέες του αποτυχίες σε τομείς που συνιστούσαν προτεραιότητα του προεκλογικού του προγράμματος. Εκείνο όμως που πέρασε εντελώς απαρατήρητο είναι η σαφής αλλαγή στάσης του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Όταν απέναντι σε δεκάδες επιθετικών, έως προσβλητικών στο πρόσωπό του, δημοσιογράφων απαντούσε επίμονα με τη φράση λεφτά υπάρχουν, και υποδείκνυε ότι η αύξηση των εσόδων θα γίνει, κυρίως, μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και ότι η σωτηρία των ταμείων θα έρθει μέσω της αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής και της τήρησης των υποχρεώσεων του Δημοσίου απέναντί τους, ήταν σαφές ότι έβαζε πολύ ψηλά τον πήχυ. Όταν μιλούσε για βελτίωση της περίθαλψης μέσω της αντιμετώπισης των κυκλωμάτων που λυμαίνονται τη Δημόσια Υγεία ήταν επίσης σαφές ότι έβαζε πολύ ψηλά τον πήχυ. Για όλους αυτούς τους λόγους δημιούργησε και την εύλογη προσδοκία ότι, εν όψει ανάληψης της διακυβέρνησης, είχε συγκεκριμένα σχέδια για την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Ένα χρόνο μετά, η αποτυχία και στους τρεις αυτούς τομείς είναι προφανής.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής. Ό,τι και αν γίνονταν, ακόμα και αν η κυβέρνηση είχε προτιμήσει την - επωφελέστερη κατά τη γνώμη του υπογράφοντος - οδό της στάσης πληρωμών και της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, η προσφυγή στην έμμεση φορολογία για το 2010 ήταν μονόδορμος. Γιατί, εάν και εφ' όσον, υπήρχε σαφές σχέδιο αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής αυτό θα άρχιζε να αποδίδει καρπούς από το 2011. Η υστέρηση των εσόδων που παρατηρείται δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των επιπτώσεων της έμμεσης φορολογίας στην κατανάλωση. Είναι, κυρίως, αποτέλεσμα, της αδυναμίας συγκρότησης ενός στοιχειωδώς - έστω και στο επίπεδο της οκταετίας 1996 - 2004, που ομολογουμένως ήταν η πιο αποτελεσματική σε επίπεδο είπραξης φόρων μετά τη Μεταπολίτευση - αποτελεσματικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού με τους υπάρχοντες ανθρώπους και το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο. Για τα τυχόν νέα μέτρα λιτότητας δε θα φταίει ούτε η Τρόϊκα ούτε το ΔΝΤ, όπως ηλιθίως κραυγάζει η Αριστερά και μηρυκάζει ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης. Θα φταίει η αδυναμία ουσιαστικής αύξησης των εσόδων από τον πιο δίκαιο κοινωνικά μηχανισμό είσπραξης φόρων: τη φορολογία εισοδήματος.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο της Ανάπτυξης όπως και σε εκείνο του ελέγχου των Αγορών. Επί ένα χρόνο η αρμόδια Υπουργός καταναλώθηκε σε ασκήσεις επί χάρτου ως προς το θέμα της Ανάπτυξης, ενώ στο θέμα των ελέγχων της αισχροκέρδειας στην Αγορά έφταιγαν όλοι οι άλλοι πλην αυτής.Ούτε για τον πληθωρισμό στο 5% φταίνε η Τρόικα και το ΔΝΤ.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο της αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής. Τα 5 δισεκατομμύρια που λείπουν φέτος από τα Ταμεία είναι αλήθεια ότι οφείλονται, σε σημαντικό ποσοστό, στην αύξηση της ανεργίας, αλλά και σε επιχειρήσεις που έχουν πάρει την άγουσα για τη χρεοκοπία. ένα άλλο μεγάλο μέρος όμως οφείλεται σε επιχειρήσεις που προκλητικά αρνούνται να καταβάλουν τις οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές. Για τυχόν νέα περιστολή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων δε θα φταίει ούτε η Τρόικα ούτε το ΔΝΤ. Θα φταίει η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την εισφοροδιαφυγή.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο των νοσοκομείων. Το πρόβλημα των προμηθειών των νοσοκομείων είναι περίπλοκο. Οι προμηθευτές δίνουν ό,τι μεγιστοποιεί τα κέρδη τους, σε τιμές πολλάπλάσιες του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Ενώ όμως στην υπόλοιπη Ευρώπη αποπληρώνονται σε 40 ημερολογιακές ημέρες, στην Ελλάδα είχαν πέντε ολόκληρα χρόνια απλήρωτοι. Έπρεπε λοιπόν η αρμόδια Υπουργός να διαπραγματευτεί με τους προμηθευτές για να εισπράξουν τα χρεωστούμενα υλικά σε εύλογες τιμές και να συγκροτήσει μηχανισμό γρήγορης αποπληρωμής τους, με αντάλλαγμα υλικά σε ευρωπαϊκές και όχι τριτοκοσμικές τιμές. Αντ' αυτού περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι εκφωνώντας δεκάρικους για το κάπνισμα. Ούτε γι αυτό φταίνε η Τρόικα και το ΔΝΤ.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του προς τους δημοσιογράφους ο Πρωθυπουργός σηματοδότησε μια δραματική αλλαγή στην εξωτερική του πολιτική, ή για την ακρίβεια, ευθυγράμμισε την εξωτερική πολιτική του με αυτή των Σαμαρά - Καρατζαφέρη. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, απέρριψε μετά από μήνες εκκωφαντικής σιωπής, την πρόταση που επανειλημμένα έχει διατυπώσει ο Τούρκος ομόλογός του, για συμφωνία αμοιβαίας μείωσης των εξοπλισμών. Σημειωτέον ότι, μόνο για το 2010 προβλέπονταν αγορές νέων οπλικών συστημάτων - δε μιλάμε για αναλώσιμα ή για πυρομαχικά - ύψους 4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Κι όλα αυτά έγιναν εν μέσω εκκωφαντικής σιωπής από μέρους της Αριστεράς. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι απώλεσαν το 15% των αμοιβών τους για εξοικονόμιση 1 δισεκατομμυρίου ευρώ και ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ κατά 20% για 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ πρόσθετα έσοδα με αποτέλεσμα το πάγωμα της κατανάλωσης και την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, αντιλαμβάνεται ότι είναι περιορισμένη, αν όχι ανύπαρκτη, η ευθύνη της Τρόικας και του ΔΝΤ για τις κοινωνικές επιπτώσεις του προγράμματος ανόρθωσης της Οικονομίας. Κρίμα που ένας πολιτικός, ο οποίος, ως Υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Σημίτη, είχε το πολιτικό θάρρος να εργαστεί τόσο σκληρά για την επιτυχία του Σχεδίου Ανάν, ως Πρωθυπουργός υπέκυψε αμαχητί στους εμπόρους του θανάτου.
Στο μέτωπο της Παιδείας η κυβέρνηση πιστώνεται την τάξη που έβαλε στο θέμα των Κολλεγίων - αρκεί να εφαρμοστεί στην πράξη η σχετική ρύθμιση - καθώς και για την κατάθεση σειράς ιδεών προς την θετική κατεύθυνση - η κύρια αδυναμία τους ήταν η απόλυτη ασάφεια ως προς την κοστολόγησή τους - σχετικά με την αναβάθμιση της Α'βάθμιας και Β'βάθμιας εκπαίδευσης. εντούτοις η αρμόδια υπουργός φάνηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της, αναμενόμενης λόγω των αλλαγών στο Ασφαλιστικό, μαζικής φυγής εκπαιδευτικών.
Αμφιλεγόμενο ήταν το έργο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η Αστυνομία επανεμφανίσθηκε στους δρόμους, αποκαθιστώντας ένα έλάχιστο αίσθημα Ασφάλειας στους πολίτες. Σημαντικό και το ότι άρχισε επιτέλους να λειτουργεί η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛΑΣ. Η περιφρόνηση όμως προς τα στοιχειώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα (Πολυτεχνείο) στο βωμό της αποτελεσματικότητας καθιστά τον κ. Χρυσοχοΐδη εξαίρετο υπουργό για κυβέρνηση της ΝΔ, όχι ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
Προς τη θετική κατεύθυνση, πέρα από τις όποιες επί μέρους ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς ήταν το έργο του Υπουργείου Περιβάλλοντος, όπως και του Υπουργείου Εσωτερικών. Οι τομές όμως που θεσμοθετήθηκαν, κινδυνεύουν να απαξιωθούν από την κυβερνητική αποτυχία στα μέτωπα της Οικονομίας. Γιατί ως γνωστόν «δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων».

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΙΑ ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΝΙΚΗ ΜΕ ΒΑΡΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η συμμετοχή στις χθεσινές διαδηλώσεις με αφορμή τη γενική απεργία των ΓΣΕΕ -ΑΔΕΔΥ ήταν η μικρότερη της τελευταίας δεκαετίας. Το Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε χωρίς νέες διαρροές. Η Κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ικανοποιημένη. Οι «απαραίτητες, αν και αρκετές από αυτές κοινωνικά άδικες» τομές που απαιτεί το Μνημόνιο για τη συνέχιση της δανειοδότησης της χώρας πέρασαν. Μόνο που στο δρόμο οριστικοποιήθηκε το διαζύγιο των πολιτών με το πολιτικό σύστημα. Και γι αυτό ουδείς νομιμοποιείται να αισθάνεται ικανοποίηση.

Στην κυβέρνηση διάχυτη είναι η αίσθηση ότι «τα δυσκολότερα πέρασαν». Και πιθανότατα αυτό να ισχύει σε ό,τι αφορά στις οργανωμένες κοινωνικές αντιδράσεις. Εικοσιτετράωρες γενικές απεργίες μπορεί να κηρυχθούν πολλές στους επόμενους μήνες. Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις θα βαίνει μειούμενη. Η κοινωνία ηττήθηκε. Οι απόπειρες της κυβέρνησης να την πείσει ότι «οι θυσίες θα πιάσουν τόπο» δεν πρόκειται να έχουν αποτέλεσμα. Κι αυτό για πολλούς λόγους.
Ο σημαντικότερος από αυτούς αφορά στο εδραιωμένο αίσθημα των πολιτών ότι η χρεοκοπία ήταν ένα πρόσχημα για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Μπορεί να έχει δίκιο η Κυβέρνηση όταν διαρρηγνύει τα ιμμάτιά της ισχυριζόμενη ότι η χρεοκοπία είναι πραγματική. Δεν πείθει όμως. Και δεν πείθει διότι ήδη κυβερνά δέκα συναπτούς μήνες. Και στο διάστημα αυτό δεν πήρε κανένα ουσιαστικό μέτρο για να πείσει την κοινωνία ότι «για την κρίση θα πληρώσει ο καθένας στο μέτρο της ευθύνης του».
Όφειλε η Κυβέρνηση να έχει πολλάπλασιάσει τους φορολογικούς ελέγχους σε κατηγορίες επεγγελματιών που κατά κοινή ομολογία φοροδιαφεύγουν κραυγαλέα, να έχει επειβάλει τα κατά περίπτωση πρόστιμα και να έχει δρομολογήσει την είπραξη βεβαιωμένων οφειλών. Όφειλε επίσης να έχει δρόμολογήσει άμεσα όλους τους μηχανισμούς ελέγχου της αγοράς για την προστασία των καταναλωτών από την αισχροκέρδια. Εν ανάγκη έχοντας ψηφίσει με συνοπτικές διαδικασίες νόμο που θα έθετε όλους τους μηχανισμούς ελέγχου υπό ενιαία εποτεία. Αντ' αυτού, επί μήνες οι δυο αρμόδιοι υπουργοί (Οικονομικών και Οικονομίας) καυγάδιζαν περί όνου σκιάς., όταν δεν κατηγορούσαν για ανεπάρκεια τις υπηρεσίες των υπουργείων τους. Και το αποτέλεσμα ήταν το μεν φορολογικό νομοσχέδιο να μην προκαλέσει αίσθηση, ο δε πληθωρισμός να έχει ξεπράσει το 5% σε περίοδο βαθιάς ύφεσης.
Όφειλε η Κυβέρνηση να έχει πολλαπλασιάσει τους ελέγχους και να έχει εφαρμόσει όλη την κείμενη νομοθεσία για την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής πριν ασχοληθεί με αλλαγές στο Ασφαλιστικό σύστημα. Αρχίζοντας από τα ΜΜΕ. Για να αισθανθούν οι πολίτες ότι υπάρχει μια αναλογικότητα στις θυσίες. Κι ότι το πάρτι της εισφοροδιαφυγής έλαβε τέλος.
Όφειλε η κυβέρνηση επίσης να μην είχε προβεί στις μειώσεις των αποζημιώσεων απόλυσης, στις μειώσεις των μισθών των νέων, στις αυξήσεις των ποσοστών επιτρεπόμενων απολύσεων ανά μήνα. Και να είχε ανασύρει από το συρτάρι. όλες εκείνες τις περιπτώσεις επιχειρήσεων που, στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, εισέπραξαν παχυλές επιδοτήσεις για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και αντ΄αυτού, έκλεισαν τις παραγωγικές τους μονάδες και μετέφεραν την παραγωγική τους δραστηριότητα στα Βαλκάνια.
Η Κυβέρνηση αυτή εξελέγη για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση -τη χρεοκοπία δηλαδή - με γνώμονα την προστασία των αδυνάτων. Εφαρμόζει το εκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ που καταψηφίστηκε. Και δικαιώνει την πλειοψηφία των πολιτών που κουνούν, ηττημένοι, το κεφάλι, για να πουν «Όλοι ίδιοι είναι». Γι αυτό η κυβέρνηση κέρδισε τη μάχη του Μνημονίου, πιθανόν και τη μάχη της χρεοκοπίας, έχασε όμως τον πόλεμο. Γιατί το ζητούμενο ήταν να ανακτήσει η κοινωνία αυτή αυτοπεποίθηση. Κι ο πόλεμος αυτός ΧΑΘΗΚΕ.
Η αξιωματική αντιπολίτευση επιχαίρει αναμένοντας να δρέψει κέρδη στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προσποριστεί τα αναμενόμενα κέρδη. Διότι η κοινωνία ακόμα της χρεώνει τη χρεοκοπία.
Οι μεγαλύτεροι ηττημένοι όμως είναι η Αριστερά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αν κυβέρνηση στάθηκε ανίκανη να υπερασπιστεί το προεκλογικό της πρόγραμμα, αυτοί στάθηκαν ανίκανοι να θέσουν διεκδικητικό πλαίσιο συνθηκών κρίσης. Αν ήθελαν να πάρει στα σοβαρά η κοινωνία τους φιλιππικούς τους έπρεπε να προτείνουν ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Κανένα όμως από τα στόματα που ξερνούσαν κατάρες κατά του «νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ» και του «τρισκατάρατου ΔΝΤ» δεν ξεστόμισε αυτή τη φράση. Αν πάλι πίστευαν ότι πρέπει να προστατευτούν οι πιο αδύνατοι έπρεπε να έχουν ανάλογο διεκδικητικό και διαπραγματευτικό πλαίσιο. Απέδειξαν, κόμματα της Αριστεράς και συνδικαλιστικές οργανώσεις ότι δεν έχουν λόγο ύπαρξης.
Σε αυτό το πλαίσιο της γενικής ήττας της κοινωνίας εκκολάπτεται το νέο αυγό του φιδιού. Οι δεκάδες χιλιάδες των διαδηλωτών που στις 5 Μαΐου απαιτούσαν να «καεί το μπουρδέλο η Βουλή» δεν οραματίζονταν μια «άλλη κοινωνία πιο δίκαιη». Ἂπλώς περιμένουν ένα «λοχία να βάλει τάξη»

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ...

Η σημερινή διαδήλωση ήταν, μακράν, η μεγαλύτερη της δεκαετίας. Πόσοι συμμετείχαν; 200.000; Μπορεί περισσότεροι, μπορεί και λιγότεροι. Οι δρόμοι από το Σύνταγμα μέχρι το Πεδίο του Άρεως ήταν πήχτρα από διαδηλωτές. Και πάλι λίγοι ήταν. Ήταν επίσης μια από τις πιο βίαιες διαδηλώσεις της δεκαετίας.
Στα πηγαδάκια περίσσευε η οργή κατά της Κυβέρνησης. Κι όταν κάποιος έθετε το απλό ερώτημα: "Παιδιά γιατί δεν ήσασταν στις προηγούμενες διαδηλώσεις;" έπαιρνε την αποστομωτική απάντηση, "μα δε φανταζόμασταν ότι θα συμβούν τέτοια πράγματα".

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές τα επεισόδια συνεχίζονται. Ανάλογα επεισόδια γίνονται και στη Θεσσαλονίκη.
Όταν ανακοινώθηκαν τα μέτρα είχα γράψει ότι οι πολλοί θα φτωχύνουν, το 20% - 25% (οι οικογένειες που ζουν με λιγότερα από €20.000 το χρόνο) θα πεινάσουν και οι πολύ λίγοι θα πλουτίσουν.
Σήμερα, η πρώτη έκρηξη οργής αυτών που θα φτωχύνουν προκάλεσε σοκ και δέος. Άφησε πίσω της τρεις νεκρούς. Τρεις ανθρώπους που ζούσαν με μισθούς των €650, που δεν απεργούσαν γιατί στη MARFIN δεν υπάρχει σωματείο, και γιατί κανείς δεν είχε κάνει τον κόπο να τους εξηγήσει γιατί είναι σημαντικό να απεργήσουν.
Με την αστυνομία συγκρούστηκαν χιλιάδες διαδηλωτών κάθε ηλικίας. Στα δακρυγόνα απάντησαν με ξήλωμα των πεζοδρομίων. Χρόνια τα φρικιά έπαιζαν ξύλο με την αστυνομία, πεζοδρόμια όμως δεν ξηλώνονταν. Δεν ξηλώθηκαν καν το Δεκέμβρη του 2008. Σήμερα ξηλώθηκαν για πρώτη φορά από το Πολυτεχνείο του 1980. Είναι φανερό ότι η λογική της βίας δεν εμπνέει πλέον μόνο τους πιτσιρικάδες. Εμπνέει πολύ περισσότερο κόσμο. Ανθρώπους που μέχρι χθες δεν διανοούνταν ότι θα προσφύγουν σε αυτή.
Και έφερε στην επιφάνεια τα έντονα αντικοινοβουλευτικά αισθήματα. μιας μερίδας του ελληνικού λαού. Η επίθεση στη Βουλή δεν έγινε από 50 μπαχαλάκηδες, έγινε από εκατοντάδες διαδηλωτών που συμμετείχαν στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και τους οποίους δε μπόρεσε να συγκρατήσει η περιφρούρηση του ΚΚΕ. Στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ το σύνθημα "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", το φώναζαν χιλιάδες, διαδηλωτών κάθε ηλικίας, όχι οι 50 μπαχαλάκηδες. Κι όλα δείχνουν ότι ο επόμενος "εθνοσωτήρας" θα έχει την υποστήριξη όλων αυτών.
Όταν τέτοια είναι η αντίδραση αυτών που θα φτωχύνουν, με τρομάζει η αντίδραση αυτών που θα πεινάσουν. Γιατί αυτοί δεν έχουν αντιδράσει ακόμα.
Η σημερινή διαδήλωση πρέπει να έστειλε μηνύματα προς όλους τους πολιτικούς χώρους. Τα οποία ουδείς έλαβε. Στα δελτία των 20.00 άκουσα τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή. Απέδειξαν, για πολλοστή φορά, ότι δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται στο δρόμο. και δεν πήραν κανένα μήνυμα.
Η Κυβέρνηση δεν πήρε το μήνυμα ότι πρέπει να ορίσει επιτέλους κάποιες κόκκινες γραμμές κοινωνικής προστασίας. Και να ασχοληθεί σοβαρά με αυτά που έπρεπε να κάνει από την πρώτη μέρα. Να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Το φορολογικό νομοσχέδιο έπρεπε να έχει ψηφιστεί Νοέμβριο του 2009, όχι Απρίλιο του 2010. Κι αντί το Υπουργείο Οικονομικών να κάνει εκκλήσεις στον πατριωτισμό μας, να μας ανακοινώνει τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στους φοροφυγάδες. Πιθανόν αν είχαν γίνει όλα αυτά κάποιοι να διαδήλωναν κατά της "φορμπηχτικής πολιτικής της κυβέρνησης". Η κοινωνία όμως θα είχε λάβει τις διαβεβαιώσεις της ότι δε θα πληρώνουν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι και θα είχε αναλάβει το δικό της μερίδιο στις θυσίες.
Επιπλέον η Κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει ότι στο μέλλον θα χρειάζεται όλο και περισσότερους αστυνομικούς για να προστατεύουν τις περιουσίες των Βγενόπουλων.
Η Αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να βάλει στην άκρη τον υστερικό αντιΠΑΣΟΚΙΣΜΟ της και να ασχοληθεί σοβαρά με την εκπόνηση ενός διεκδικητικού προγράμματος με συγκεκριμένους στόχους. Και να τους παλέψει. Όπως τους πάλευε κάποτε. Όταν το κεντρικό σύνθημα του ΚΚΕ είναι "διώχτε τους κλέφτες του ΠΑΣΟΚ" , χωρίς καμιά άλλη πρόταση, εντελώς λογικά οι ψηφοφόροι του θα κάνουν γιούργια στη Βουλή. Όταν ο ΣΥΝ ζητάει μεν δημοψήφισμα για τα μέτρα και αντιπροτείνει επαναδιαπράγμάτευση του χρέους, χωρίς να ομολογεί ότι η λύση αυτή θα συνεπάγονταν το ίδιο σκληρές θυσίες, με τη διαφορά ότι θα υπήρχε η ελπίδα ανάκαμψης στο απώτερο μέλλον που δεν υπάρχει τώρα, εντελώς φυσιολογικά οι ψηφόροι του θα φωνάζουν "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή".
Άφησα τελευταίο ένα πρωτοφανές έγκλημα που συντελέστηκε σήμερα. Το τελευταίο ταβερνείο δεν παίρνει άδεια λειτουργίας αν δεν έχει έξοδο κινδύνου. Η MARFIN EGNATIA BANK (και πόσες άλλες άραγε;) λειτουργούσε χωρίς έξοδο κινδύνου. Οι τρεις άτυχοι άνθρωποι θα είχαν βρει εξ ίσου τραγικό θάνατο αν η πυρκαγια είχε προκληθεί από βραχυκύκλωμα και όχι από μολότωφ. Αλλά μ' αυτό κανείς εισαγγελέας δε θα ασχοληθεί. Ο Κύριος Βγενόπουλος είναι αξιότιμος πολίτης. Και φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τη χώρα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Και μέσα σ' όλα, πάλι κάηκε ένα πολυτελές αυτοκίνητο, που εντελώς συμπτωματικά, είχε ξεμείνει παρκαρισμένο στο γνωστό σημείο. Μεταξύ Σολωμού και Βερανζέρου, δίπλα στο σημείο που περνούσε η διαδήλωση. Φαίνεται ότι κάποιοι, μη έχοντας συναίσθηση του τι μέλλοι γενέσθαι, φρόντισαν καλού κακού να έχουν τα πλάνα τους.