ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΚΙ Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ (;) ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΙΣΣΙΑ

Στα 40 χρόνια της ύπαρξης Οικολόγων στην Ελλάδα, ουδέποτε είχε βρεθεί έστω κι ένας άνθρωπος από αυτό το χώρο, που να επικαλέσθηκε χαλκευμένα στοιχεία προκειμένου να υπερασπιστεί τις θέσεις του.

Το έπραξε ο «εκπρόσωπος» (sic) των Οικολόγων Πράσινων Βαγγέλης Πισσίας, ο οποίος ισχυρίζεται ανερυθρίαστα πως η ετήσια απαγόρευση της αλιείας με συρόμενα εργαλεία, από τέλους Μαΐου μέχρι 1ης Οκτωβρίου, για την προστασία του γόνου, στις περιοχές ευθύνης του ελληνικού Κράτους, σχετίζεται με την έναρξη της καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο.

Η ετήσια - ατελής ως προς την χρονική περίοδο ισχύος της και ατελέστερα τηρούμενη - απαγόρευση αλιείας για την προστασία του γόνου, με υπουργική απόφαση που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 1307 της 22ας Μαΐου 2014  είναι αποτέλεσμα πολύχρονων κοινών αγώνων του παρελθόντος των παράκτιων ψαράδων και των οικολογικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην προστασία των παράκτιων και θαλάσσιων οικοσυστημάτων. 

Η καταγγελία της εν λόγω απόφασης από τον Βαγγέλη Πισσία, ως προάγγελο της έναρξης της υδρόλυσης των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο έγινε πρώτη φορά από τη συχνότητα του Candia News 93,6 FM (ακούστε και το ηχητικό απόσπασμα). «Υπάρχουν κωδικοί που εμείς δε γνωρίζουμε, τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σημαίνουν», δηλώνει, μεταξύ πολλών άλλων ανοησιών σε περισπούδαστο ύφος. 

Μια απλή ανάγνωση της υπουργικής απόφασης αν είχε κάνει ο κύριος Πισσίας πριν μπουρδολογήσει με  ψευδείς κι ανύπόστατους ισχυρισμούς θα διαπίστωνε ότι η απαγόρευση αφορά «χρήση της άδειας αλίευσης στα διεθνή, με το  αλιευτικό εργαλείο "τράτα βυθού"» (άρθρο 3 παρ. 3).

Αλλά η ασχετοσύνη του ανδρός πάει ακόμα πιο πέρα: «Υπάρχουν κάποιοι κωδικοί που εμείς ακόμα δεν γνωρίζουμε...» τον ακούμε να λέει σε τηλεφωνική του παρέμβαση στο Candia News 93,6 FM. Το «επτασφράγιστο μυστικό» των κωδικών θα το είχε λύσει αν είχε κάνει τον κόπο να επισκεφθεί την ιστοσελίδα της Γενικής Επιτροπής Αλιείας για τη Μεσόγειο (GFCM) του Οργανισμού Τροφίμων και Αλιείας του ΟΗΕ (FAO). Αλλά ο «παντογνώστης» Βαγγέλης Πισσίας, δεν έχει χρόνο για χάσιμο.

Ακόμα χειρότερο από την ασχετοσύνη του είναι το θράσος του.  Σε ερώτηση της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (Σάββατο 31 Μαΐου) για τις επικρίσεις που προκάλεσαν οι παραπάνω δηλώσεις   του έχει έτοιμη μια αποστομωτική απάντηση: «Δεν έχω αποδείξεις ότι η εν λόγω απόφαση σχετίζεται με την έναρξη της καταστροφής των συριακών όπλων. Όμως κανείς δεν μπορεί να μου αποδείξει το αντίθετο». Οι ανά την Υφήλιο ιεροεξεταστές κάθε χρώματος, θρησκείας και ιδεολογίας υποκλίνονται στον πάπα τους.

Η άγνοια από μέρους του Βαγγέλη Πισσία των αγώνων του Οικολογικού Κινήματος στο παρελθόν είναι κατανοητή, αν αναλογιστεί κανείς ότι καλά - καλά δεν έχει κλείσει ένα χρόνο ως μέλος των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ (το πως σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκε «εκπρόσωπος» του εν λόγω κόμματος και υποψήφιος ευρωβουλευτής του είναι θέμα που θα έπρεπε να είχε απασχολήσει τα εναπομείναντα μέλη του) και στο διάστημα αυτό επαίρεται ότι συνάντησε «επτά φορές τον Μπασάρ αλ Άσαντ και τη συριακή αντιπολίτευση (δεν εξηγεί ποια αντιπολίτευση, τη λαϊκή, τους εκπορευόμενους από τις χώρες του Περσικού Κόλπου ισλαμιστές ή τους τζιχαντιστές)» , στο πλαίσιο της «πρωτοβουλίας για την ειρήνευση στη Συρία» (αλήθεια, ποιοι συμμετέχουν σε αυτήν;).

Όμως η άγνοια του Βαγγέλη Πισσία είναι συκοφαντική και γι αυτό ύποπτη.

Είναι συκοφαντική για το Οικολογικό Κίνημα, μηδέ των Οικολόγων Πράσινων εξαιρουμένων, διότι ποτέ μέχρι σήμερα, οικολογική οργάνωση στην Ελλάδα δεν είχε χρησιμοποιήσει ψευδή κι ανυπόστατα στοιχεία για να στηρίξει την επιχειρηματολογία της.   Κι αυτό ήταν ένα σοβαρό πλεονέκτημα που μέχρι τώρα είχε καταστήσει ατελέσφορες όλες τις προσπάθειες κατασυκοφάντησης οικολογικών οργανώσεων.

Είναι συκοφαντική για τους πολίτες και τους φορείς της Κρήτης που έχουν εύλογες ανησυχίες για το πόσο ασφαλής είναι η μέθοδος καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας που επελέγη, ακόμα και αν μαθηματικά η περίπτωση δυστυχήματος είναι πολύ μικρή*.

Είναι συκοφαντική, τέλος, για την Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» που δίνει ένα σκληρό και άνισο αγώνα για να σπάσει το τείχος της σιωπής με την οποία περιβάλλεται η εγκληματική πολιτική του Ισραήλ σε βάρος του πληθυσμού της Γάζας. Και πιθανότατα, η ισραηλινή προπαγάνδα δε θα αφήσει την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη.

Οι, εκ των πραγμάτων θιγόμενοι από την ασχετοσύνη ή την «ασχετοσύνη» - είναι πολύ χειρότερο να πρόκειται για πραγματική ασχετοσύνη - του Βαγγέλη Πισσία οφείλουν να αντιδράσουν. Γιατί θα ξαναχτυπήσει. Κι η αλγεινή εντύπωση που θα δημιουργούν οι παρόμοιες παρεμβάσεις του θα υπονομεύει το, ούτως ή άλλως δύσκολο, έργο των πρωτοβουλιών με τις οποίες έχει ταυτιστεί.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Οι ανησυχίες των φορέων και των πολιτών της Κρήτης στο θέμα των κινδύνων που εγκυμονεί η υδρόλυση των χημικών όπλων του Μπασάρ αλ Άσαντ είναι εύλογες διότι εξ αρχής ο ΟΗΕ είχε ακολουθήσει στο θέμα αυτό τη λογική της «ξεπέτας». 

Αρχικά επελέγη να καταστραφούν με πυρόλυση στην Αλβανία, χώρα η οποία δεν είχε την υποδομή για να διεξαγάγει με ασφάλεια τέτοιο έργο. Όταν εξεγέρθηκε ο τοπικός πληθυσμός, και η αλβανική κυβέρνηση υπαναχώρησε, επελέγη η καταστροφή τους σε πλοίο στα διεθνή ύδατα, για λόγους πρωτίστως οικονομικούς. 

Η δέσμευση μιας παραθαλάσσιας περιοχής για την καταστροφή των χημικών όπλων με υδρόλυση, πλέον, θα είχε αυξημένο κόστος αποζημιώσεων όσων ιδιωτών και επιχειρήσεων θα έχαναν τα έσοδα όλης της τουριστικής σεζόν (μην ξεχνάμε ότι η Μεσόγειος είναι ο πρώτος παγκοσμίως τουριστικός προορισμός, με 130 εκ. επισκέπτες το χρόνο).

Τέλος, το γεγονός ότι η πιθανότητα σοβαρού ατυχήματος, διαρροής των χημικών όπλων στο θαλάσσιο περιβάλλον είναι μαθηματικά μικρή (1%-1,5% κατά τους εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ) δεν είναι καθησυχαστικό. Πρώτον διότι αν κάτι τέτοιο συμβεί, οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστες για τα οικοσυστήματα και τις οικονομικές δραστηριότητες στη Μεσόγειο. Δεύτερον διότι, οι καταστροφές της Φουκουσίμα και του Τσερνομπίλ είχαν, μαθηματικά, πολύ μικρότερες πιθανότητες από 1% να συμβούν. Και όμως συνέβησαν.

Πέραν όλων των παραπάνω, η συνθηματολογία της Παγκρήτιας Επιτροπής κατά της Εξουδετέρωσης των Χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο που συνοψίζεται στο σύνθημα «τα χημικά να καταστραφούν από εκείνους που τα φτιάχνουν» είναι αδιέξοδη. Πρώτον διότι, όπως μας έδειξε η επίθεση μιας παραθρησκευτικής σέχτας με σαρίν στο μετρό του Τόκυο, στις 20 Μαρτίου 1995, ακόμα κι ένας τριτοετής φοιτητής της Χημείας, με μπόλικη δόση μισανθρωπισμού και φανατισμού, μπορεί να κατασκευάσει στο δωμάτιό του ποσότητες χημικών όπλων. Δεύτερον διότι,το οποιοδήποτε εργοστάσιο λιπασμάτων μετατρέπεται, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, σε εργοστάσιο παραγωγής χημικών όπλων.

Θα ήταν ενδεχομένως πιο παραγωγικό - σίγουρα όμως πιο πειστικό - αν η κινητοποίηση αποσκοπούσε στην παρουσία εμπειρογνωμόνων τεχνικών συμβούλων της τοπικής κοινωνίας σε όλη τη διαδικασία της εξουδετέρωσης των εν λόγω χημικών όπλων.

 

 

ΟΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Δυο παρεξηγήσεις παίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που εμείς οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε την κρίση. 

Η πρώτη, αφορά το σύνολο σχεδόν, των συμπολιτών μας και συνίσταται στην πεποίθηση ότι ο κόσμος, ιδιαιτέρως δε η Ευρώπη, μας χρωστά στοδιηνεκές επειδή υπήρξε η Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία.

Η δεύτερη αφορά αποκλειστικά τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και συνίσταται στην πεποίθηση ότι «το ποτάμι πίσω δε γυρνά» κι επομένως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαλύεται.

Πρόκειται για πλάνες οικτρές, που οδηγούν σε λάθος τακτικές και στρατηγικές με ολέθρια αποτελέσματα.

Ο κόσμος και, ειδικά, η Ευρώπη, δε μας χρωστά πια για την ύπαρξη της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι οι αρχαιοελληνικοί δημοκρατικοί θεσμοί και η αρχαία ελληνική φιλοσοφία χρησίμευσαν ως ιδεολογική βάση της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και της σύγχρονης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας δεν δίνει στους αυτοανακηρυχθέντες απογόνους τους, δηλαδή στους Νεοέλληνες, το δικαίωμα να ζητούν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. 

Όχι γιατί οφείλουμε να αποδείξουμε πως δικαίως αποκαλούμε εαυτούς Έλληνες. Το αντίθετο. Μια προσεκτική ανάγνωση των κωμωδιών του Αριστοφάνη οδηγεί και τον πιο ανυποψίαστο αναγνώστη ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Αθηναίων.  Τα ίδια κουσούρια, οι ίδιες μικροψυχίες.

Αλλά γιατί η Ευρώπη έχει πληρώσει το χρέος της προς εμάς και μάλιστα πολύ ακριβά. Το πλήρωσε με τις χιλιάδες των Φιλλελήνων (τουλάχιστον 2000-3000) που άφησαν τα κόκκαλά τους σε αυτό τον τόπο πολεμώντας, ενσυνείδητα και εθελοντικά, στο πλευρό των εξεγερμένων του 1821. Ανάμεσά τους και μερικοί επωνυμοι, όπως ο Λόρδος Μπάυρον και ο κόμης Σανταρόζα.

Επίσης, χάρη στους Φιλλέληνες η Ευρώπη, με διαδικασίες πανομοιότυπες με αυτές που οδήγησαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου - και οι οποίες προκάλεσαν τη φρίκη και την  οργή μας -, απέσπασε από την Οθωμανική αυτοκρατορία ένα τμήμα της για να δημιουργήσει το Βασίλειο της Ελλάδος.
Κι όχι μόνο αυτό. Το προίκισαν με μια εθνική ιδεολογία που έλεγε ότι είναι απόγονος της Αρχαίας Ελλάδας και φρόντισαν να διδάσκεται στα σχολεία μια γλώσσα γειτονική με την ελληνιστική.
Το χρέος της λοιπόν η Ευρώπη προς την Ελλάδα το έχει πληρώσει με το παραπάνω. Και η ενδεχόμενη - και κάθε μέρα πιθανότερη - αποπομπή της χώρας μας από την Ευρωζώνη δε θα είναι πράξη αχαριστίας. Πράξη βλακείας θα είναι. 
Κι αυτό είναι που αδυνατούν να καταλάβουν το σύνολο των πολιτικών ιθυνόντων του κυβερνητικού στρατοπέδου οι οποίοι, ανακαλύπτουν τις τελευταίες εβδομάδες με φρίκη ότι οι Ευρωπαίοι εταιροι δεν είναι διατεθειμένοι να διατηρήσουν την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. 
Ότι η αλληλεγγύη των εταίρων τους εξαντλήθηκε στην προεκλογική υποστήριξη, που, για δεύτερη φορά στα τελευταία τριάντα χρόνια, πήρε τη μορφή της απροκάλυπτης επέμβασης στα εσωτερικά μιας χώρας (η πρώτη ήταν το 1986, στην Ισπανία, υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα για την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ). 
Τώρα ήρθε η ώρα να εφαρμόσουν αυτά που υποσχέθηκαν ξέροντας ότι οι στόχοι ήταν ανέφικτοι. Αυτό όμως ουδόλως ενδιαφέρει τους εταίρους τους, που έχουν βαρεθεί να τους συμπεριφέρονται σαν να ήταν Έλληνες ψηφοφόροι.
Άλλο τόσο πλάνη είναι η εδραιωμένη, μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, ότι «το ποτάμι πίσω δε γυρνά» και πως ό,τι και να συμβεί, στο τέλος θα λειτουργήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και θα μας ακούσουν και θα επαναδιαπραγματευτούν ένα άλλο σχέδιο ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας, πιο δίκαιο κοινωνικά.
Υποτιμούν τη σημασία του οικονομικού εθνικισμού που έχει αναπτυχθεί την τελευταία δεκαετία στο σύνολο των Κρατών - μελών της Βόρειας Ευρώπης. Ενός εθνικισμού που επί είκοσι χρόνια τον χάιδεψαν τόσο τα σοσιαλδημοκρατικά όσο και τα συντηρητικά κόμματα των χωρών αυτών και ο οποίος είναι απότοκος της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. 
Με την ίδια ευκολία που οι μηχανισμοί προπαγάνδας έπεισαν το μέσο πολίτη ότι οι οικονομικά ασθενέστεροι είναι «τεμπέληδες» και σπαταλάνε «τον πλούτο που με κόπο δημιουργούν οι εργατικοί άνθρωποι» (κατά προτίμηση επιχειρηματίες ανεξαρτήτως μεγέθους), τον έπεισαν επίσης ότι «οι εργατικοί βόρειοι» δουλεύουν για τους «τεμπέληδες του Νότου» και, κυρίως, για τους «αρχιτεμπέληδες Έλληνες», που ανάμεσα σε  όλα τα άλλα είναι και «σχισματικοί».
Ενός εθνικισμού που τροφοδοτήθηκε επί είκοσι χρόνια από την πάγια δικαιολογία όλων ανεξαιρέτως των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, κάθε φορά που πετσόκοβαν το κοινωνικό κράτος, ότι τάχατες «το επιβάλλουν οι Βρυξέλλες». 
Κι επειδή μια από τις σημαντικότερες δουλειές που έκαναν οι Βρυξέλλες ήταν η κατανομή των κοινοτικών κονδυλίων για την απάλυνση των ανισοτήτων μεταξύ των ευρωπαϊκών οικονομιών, εντελώς φυσιολογικά, στη συνείδηση του μέσου πολίτη, το πετσόκομα του κοινωνικού κράτους στο Βορρά έγινε για να «ταΐζουμε τους τεμπέληδες του Νότου».
Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του κόμματος αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική επιβίωση της Άγκελα Μέρκελ και των Ολλανδών και Φινλανδών  ομοίων της, περνά μέσα από την τιμωρία της Ελλάδας.
Ότι και μόνο η συζήτηση με την όποια ελληνική κυβέρνηση για ένα νέο σχέδιο, μετά από δυο χρόνια στη διάρκεια των οποίων 100 δισεκατομμύρια των Γερμανών πολιτών - και όχι μόνο - ξοδεύτηκαν, όχι για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας, αλλά για να μη χάσουν χρήματα οι γερμανικές - και όχι μόνο - τράπεζες, θα τους καταστήσει, στα μάτια των ψηφοφόρων τους, αναξιόπιστους.
Βαυκαλιζόμενες από τις πλάνες τους οι πολιτικές ηγεσίες, εκλαμβάνουν τους ευσεβείς τους πόθους ως πραγματικότητα. Κι αυτό θα το πληρώσουμε όλοι.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ Νο 3: ΚΑΙ ΜΕ ΦΘΑΡΜΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΞΑΝΑΡΧΙΣΕΙΣ*

Μεταξύ του Οκτωβρίου 2009 και του Ιουνίου 2012 οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ έχασαν τα δυο τρίτα των ψηφοφόρων τους.

Όμως στην ώρα του απολογισμού, αντί της αυτοκριτικής και της ανασυγκρότησης συμπεριφέρονται ως γνήσιοι Έλληνες κι αναζητούν τις ευθύνες αλλού. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, αναλώνονται στο αν έπρεπε να είχαν συνεργαστεί με κάποιο κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΗΜΑΡ) στις εκλογές του Ιουνίου. 

Όμως ο κίνδυνος της διάλυσης ελλοχεύει. κι όλοι πρέπει να θυμούνται ότι, από τη διάλυση των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ χρειάστηκαν 17 ολόκληρα χρόνια για να ξαναϋπάρξει σοβαρή οικολογική πολιτική παρουσία.

Αγαπητοί φίλοι,

Προβληματίστηκα πολύ για τη σκοπιμότητα της σύνταξης αυτής της επιστολής. Στην αρχή αναρωτήθηκα αν θα είχε κάτι να συνεισφέρει σε έναν, ούτως ή άλλως, δύσκολο μετεκλογικό διάλογο. Αποφάσισα να περιμένω και να παρακολουθήσω το σχετικό διάλογο μέσω του Facebook. 

Πείστηκα ότι πρέπει να γράψω όταν είδα το διάλογο να εξαντλείται στο αν έπρεπε οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ να συμμετάσχουν αυτοτελώς στις εκλογές του Ιουνίου και σε δικαιολογίες της μορφής «έφταιγε η πόλωση» ή «έφταιγε ο ηγεμονισμός του ΣΥΡΙΖΑ». Το κερασάκι στην τούρτα, που κατά τη γνώμη μου έκανε πολύ μεγάλη ζημιά γιατί διαβάστηκε και από ανθρώπους που δεν είναι μέλη ή, έστω, κινούνται στις παρυφές του κόμματος, ήταν το άρθρο της Ιωάννας Κοντούλη στο ΒΗΜΑ.

Μπορώ να κατανοήσω τη δυσχέρεια να σκεφτεί κανείς ψύχραιμα μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Λίγες μόνο ημέρες πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου οι πάντες, θεωρούσαν δεδομένη την είσοδο των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ στα σαλόνια της Α' Εθνικής, για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους. Κι όχι μόνο, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, απέτυχαν, αλλά βρέθηκαν πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις να παίζουν σε τοπικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, μαζί με την ΟΑΚΚΕ, το ΜΛ-ΚΚΕ και το Λεβέντη (α! και το Χαρίζω οικόπεδα, και τον Καποδίστρια).

Τι έφταιξε λοιπόν;

Σίγουρα όχι η πόλωση. Οι εκλογές της 5ης Οκτωβρίου 2009 έγιναν σε κλίμα πόλωσης ίδιο κι απαράλλαχτο με αυτές της 17ης Ιουνίου 2012. Όμως τότε πήρατε 175.000 ψήφους και 2,53%.

Κατά μείζονα λόγο δε φταίει ο ηγεμονισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και κάθε άλλο κόμμα, ενδιαφέρεται να κερδίσει ψήφους. Από πού θα φύγουν αυτές οι ψήφοι δεν τον ενδιαφέρει, ούτε και θα έπρεπε. 

Και βεβαίως το καταστροφικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου δεν ήταν αποτέλεσμα θεομηνίας. Εργαστήκατε πολύ για να το πετύχετε.

Εργαζόσασταν για να πετύχετε αυτό το αποτέλεσμα όταν, επί δυομισι χρόνια, δεν κάνατε τίποτα για να σας πλησιάσουν οι 175.000 των ψηφοφόρων σας του Οκτωβρίου 2009. 

Εργαζόσασταν για να πετύχετε αυτό το αποτέλεσμα όταν ξοδεύατε άπειρες ώρες για να αποκλείσετε ο ένας τον άλλο από τα ψηφοδέλτια, αλλά δε δώσατε ούτε λίγα λεπτά για να στελεχώσετε τα ελάχιστα εκλογικά σας περίπτερα πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις της 6ης Μαΐου και της 17ης Ιουνίου.

Εργαστήκατε για να το πετύχετε  όταν δε φροντίσατε να ζητήσετε τη βοήθεια αυτών των ανθρώπων που σας είχαν ψηφίσει το 2009 και που είχαν επιβεβαιώσει την προτίμησή τους στηρίζοντάς σας στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010. Δεν είναι δυνατό να μην είχατε προσωπική γνωριμία με 4000-5000 από τις 175.000 των ψηφοφόρων σας.  Δε ζητήσατε από αυτούς τους ανθρώπους να σας στηρίξουν, να στελεχώσουν περίπτερα του κόμματος στις γειτονιές τους, να μαζέψουν συγγενείς τους και φίλους τους στα σπίτια τους για να μιλήσουν με υποψήφιους του κόμματος, να δώσετε στους πολίτες την ευκαιρία να σας γνωρίσουν προσωπικά.

Εργαστήκατε για να το πετύχετε όταν σε όλες σας τις τηλεοπτικές εμφανίσεις, αλλά και στα τηλεπτικά σας σποτ, ξοδεύατε το χρόνο σας αναδειξετε τις ομοιότητές σας με το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, αντί να αναδεικνύετε το νέο, το διαφορετικό, το πρωτοποριακό του προγράμματός σας. Κι αυτή ήταν η μεγάλη διαφορά σε σχέση με το 2009.

Για όλους αυτούς τους λόγους καμιά σημασία δεν έχει το αν κατεβήκατε μόνοι σας στις εκλογές της 17ης Ιουνίου κι αν θα ήταν καλύτερα να είχατε κατέβει μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΔΗΜΑΡ.

Αγαπητοί φίλοι,

Η επόμενη μέρα θα είναι πολύ δύσκολη. Δε θα σας προσκαλούν πλέον στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε και στουςε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου απέδειξαν ότι για να σας τιμήσουν με την ψήφο τους οι πολίτες, πρέπει να σας γνωρίσουν από κοντά, να σας δουν να συμφωνείτε και να διαφωνείτε μαζί τους, να σας δουν να πίνετε κρασί μαζί τους.  Όλα αυτά που τόσα χρόνια αποκηρύσσετε μετά βδελυγμίας. 

Αν λοιπόν αποφασίσετε να βγείτε από τη φιλάρεσκη αλαζονία σας, να κοπιάσετε για να πείσετε να σας ακούσουν αυτοί που δε θέλουν να σας ακούσουν, να κοπιάσετε δυο φορές για να τους πείσετε ότι αυτό που τους λέτε αξίζει, να κοπιάσετε τρεις φορές για να συζητήσουν μαζί σας, κάποια ώρα θα βγείτε πάλι στον αφρό. Αλλιώς, θα βράζετε στο ζουμί σας άλλα τριάντα χρόνια.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Από το IF του Rudyard Kipling

 

Η ΕΞΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ

Η αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι προδιαγραμμένη για δυο λόγους:

Ο πρώτος είναι ότι η επιβίωση του ευρώ θα σημάνει απώλειες εκατοντάδων δισεκατομυρίων σε καταθέσεις για τις γερμανικές και τις ολλανδικές τράπεζες.

Ο δεύτερος είναι ότι, λόγω των εξωπραγματικών όρων του δεύτερου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, σε λίγους μήνες θα χρειαστεί τρίτο πακέτο διάσωσης. 

Κι αυτό κανείς Ευρωπαίος ηγέτης δε μπορεί να το ζητήσει από το εθνικό του Κοινοβούλιο. Κατά μείζονα λόγο, οι αρχιτέκτονές του, ποτέ δε θα παραδεχτούν ότι σχεδίασαν ένα βαρέλι δίχως πάτο. Είναι γι αυτούς θέμα πολιτικής επιβίωσης.

Η προεκλογική εκστρατεία ήταν ένας χωρίς προηγούμενο διαγκωνισμός μεταξύ των κομμάτων για το ποιο απ' όλα θα διασφαλίσει με τις πολιτικές του την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. 

Για άλλη μια φορά οι Έλληνες πολιτικοί απέδειξαν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο τον πολιτικό τους επαρχιωτισμό και την ανικανότητά τους να κατανοήσουν τα διακυβεύματα της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πολιτικής.

Για τον απλούστατο λόγο  ότι το πρόβλημα δεν είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί με τρόπο υπεύθυνο ή ανεύθυνο την τροποποίηση της δανειακής σύμβασης. Η μετατροπή του ελληνικού προβλήματος δανεισμού σε ελληνική κρίση χρέους και στη συνέχεια σε κρίση χρέους του συνόλου του Ευρωπαϊκού Νότου έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα, που διαφεύγουν της αντίληψης των Ελλήνων πολιτικών και τα οποία έχουν αλλάξει άρδην τις πολιτικές επιδιώξεις των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται σε μια αφελή παραδοχή: «δε θα μας αποπέμψουν από την Ευρωζώνη διότι αυτό θα σήμαινε την κατάρρευσή της». Η παραδοχή είναι ορθή ως προς το δεύτερο σκέλος της, όχι όμως και ως προς το πρώτο.

Αυτή τη στιγμή εκατοντάδες δισεακτομμυρίων ευρώ σε καταθέσεις έχουν φύγει από τις τράπεζες της Ιταλίας και της Ισπανίας και έχουν αναζητήσει καταφύγιο στις ολλανδικές και γερμανικές τράπεζες, εντείνοντας την κρίση του τραπεζικού συστήματος στην Ιταλία και φέρνοντας στα όρια της χρεοκοπίας το ισπανικό.

Τα 100 δισεκατομμύρια της βοήθειας προς ττην Ισπανία, προκειμένου να τροφοδοτήσει με ρευστότητα τις τράπεζές της, δεν έχουν πείσει τις αγορές. Άρα πολύ σύντομα θα χρειαστούν κι άλλα, κι άλλα χρήματα, που βγαίνουν από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογούμενων και θα καταλήγουν στη συνέχεια, ως καταθέσεις, στις γερμανικές και ολλανδικές εμπορικές τράπεζες.

Λύσεις για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος υπάρχουν, όπως η εγγύηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα των καταθέσεων στο σύνολο της Ευρωζώνης. Για γίνει όμως αυτό πρέπει να συναινέσουν οι γερμανικές και οι ολλανδικές εμπορικές τράπεζες, οι οποίες για τίποτα στον κόσμο δε θα ήθελαν να αποχωριστούν αυτήν την κότα με τα χρυσά αυγά. Κατά μείζονα λόγο που, τις όποιες σοβαρές ζημιές τους από κατάρρευση τραπεζών ή και χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, θα κληθούν να τις καλύψουν, μέσω γενναίων κρατικών επιχορηγήσεων, οι Γερμανοί και Ολλανδοί φορολογούμενοι.

Εξ ίσου αφελής είναι και η παραδοχή των υπολοίπων κομμάτων που επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ότι τάχατες, «με μια υπεύθυνη διαπραγμάτευση, θα επιτύχουμε αλλαγές στους όρους που συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση».

Όταν, στα μέσα του Απριλίου, ο ομογάλακτος της κυρίας Μέρκελ Μαριάνο Ραχόι, αντιμέτωπος με ύφεση, ανεργία και ελλείμματα αισθητά υψηλότερα από τις προβλέψεις της πολιτικής λιτότητας, τόσο του σοσιαλιστή προκατόχου του όσο και της ακόμα εντονότερης δικής του, ζήτησε μια παράταση στο χρόνικό διάστημα εντός του οποίου πρέπει το έλλειμμα της Ισπανίας να πέσει κάτω από το 3%, αντιμετωπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τη γερμανική πολιτική ηγεσία με την ίδια σκαιότητα που αντιμετωπίζονται, εδώ και τρία χρόνια, οι έλληνες συνάδελφοί του. Και παρά τα καλά λόγια του κ. Σόιμπλε για την προσπάθεια της Ισπανίας, η πολύτιμη παράταση χρόνου δεν του δόθηκε.

Διότι οι πολιτικές λιτότητας στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, που δανειοδοτήθηκε με πολύ ευνοϊκότερους όρους από την Ελλάδα, εμφανίζουν τις ίδιες αστοχίες με αυτές της Ελλάδας: ύφεση περισσότερη από την προβλεπόμενη, αδυναμία μείωσης του ελλείμματος στα συμφωνημένα χρονοδιαγράμματα, εκτόξευση της ανεργίας και κοινωνική κρίση.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η πολιτική της εξοντωτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανική πολιτική ηγεσία, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον τ. Πρόεδρο της Γαλλίας Σαρκοζύ είναι αποτυχημένη.

Τα προγράμματα δανειοδότησης εξελίσσονται σε βαρέλια δίχως πάτο, στα οποία θα καλούνται κάθε λίγο και λιγάκι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι να καταβάλουν όλο και υψηλότερα ποσά.

Η παραδοχή της αποτυχίας του οικοδομήματος αυτού από τους αρχιτέκτονές του, οι οποίοι όπως και οι έλληνες πολιτικοί, το περιέβαλαν με άφθονη δόση λαϊκισμού και αντι-νότιου (και όχι ανθελληνικού) ρατσισμού θα σήμαινε και το τέλος της πολιτικής τους καριέρας.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να βρουν, και μπορούν να τον βρουν,  κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο για να του φορτώσουν τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής τους. Κι ο αποδιοπομπαίος αυτός τράγος δε μπορεί παρά να είναι η Ελλάδα για τους εξής λόγους:

1. Η Δημόσια Διοίκησή της όταν ξέσπασε η κρίση ήδη νοσούσε βαρύτατα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν φαινόμενα φοροδιαφυγής και διαφθοράς που δε χωράει ο νους κανενός λογικού ανθρώπου.
2.  Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έκανε καμιά ουσιαστική προσπάθεια αντιμετώπισης της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, με αποτέλεσμα η κρίση να οξυνθεί πολύ ταχύτερα από ό,τι στις υπόλοιπες χώρες.
3. Το γερμανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα απευθύνεται σε αμιγώς καθολικό ακροατήριο (Οι Προτεστάντες ψηφίζουν είτε Σοσιαλδημοκράτες είτε Φιλελεύθερους. Μεικτή είναι η εκλογική πελατεία των Πράσινων και του Αριστερού Κόμματος, ενώ για το κόμμα των Πειρατών δεν υπάρχουν σχετικές κοινωνιολογικές μελέτες). Το ακροατήριο αυτό δείχνει σαφώς μεγαλύτερη κατανόηση στους Καθολικούς Πορτογάλους από ό,τι στους «σχισματικούς Έλληνες».

 Υπό τις συνθήκες αυτές, ζήσαμε μια προεκλογική εκστρατεία χωρίς αντικείμενο. Και χωρίς πολιτική αντιπαράθεση για όσα πραγματικά μας περιμένουν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΤΕΡΜΠΙ: ΦΟΒΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΓΗΣ

Με αυτόν τον τίτλο η εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ στο φύλλο της 1ης Ιουνίου, αποτυπώνει με περισσή γλαφυρότητα τα  συναισθήματα των ψηφοφόρων εν όψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου.

Σε καμιά άλλη  εκλογική αναμέτρηση της Μεταπολίτευσης η ψήφος δεν καθορίστηκε σε τέτοιο βαθμό από ταξικά και δημογραφικά κριτήρια.

Κι όλα δείχνουν πως, όποια κι αν είναι η έκβαση των εκλογών, θα είναι απλώς η πρώτη πράξη ενός νέου εμφυλίου. 

Ποτέ, από τη δεκαετία του '50, όταν ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο περιβόητος Πιουριφόυ ανέβαζε και κατέβαζε πρωθυπουργούς, δεν είχε υπάρξει τόση εξωτερική παρέμβαση  σε εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα. 

Ποτέ ξένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν είχαν θεωρήσει πως έχουν το δικαίωμα να υποδείξουν στους Έλληνες πολίτες την «ορθή» ειλογή.

Ποτέ, οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν δείξει τόση συσχέτηση της ταξικής και ηλικιακής θέσης των ψηφοφόρων με την ψήφο τους. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος με μεγάλη διαφορά, στις ηλικίες έως 45 ετών, στους άνεργους, στους υπαλλήλους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Είναι πρώτος με μικρή διαφορά στους μικροκαταστηματάρχες και βιοτέχνες. Αλλά εξαφανίζεται εκλογικά στις ηλικίες άνω των 45 ετών, στα ανώτερα στρώματα της μεσαίας αστικής τάξης, στους αγρότες και στην ανώτερη αστική τάξη.

Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που μέχρι πρόσφατα ζούσαν άνετα έως εύπορα, που εχουν πεισθεί ότι ποτέ δε θα ξαναζήσουν έτσι ενόσω ζουν ή πιστεύουν ακράδαντα - δικαίως ή αδίκως - ότι σύντομα θα ενωθούν κι αυτοί με τις στρατιές των νεόπτωχων  ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται υποσχόμενος «να ξαναδώσει στον ελληνικό λαό τη χαμένη του αξιοπρέπεια».  Δεν είναι τυχαίο ότι λέξεις όπως «πατριωτισμός», που απουσίαζαν από το πολιτικό λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ διανθίζουν όλο και πιο συχνά τις ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα.

Σε αυτή την ολοένα αυξανόμενη μερίδα του πληθυσμού, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ενα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των πολιτικών του αντιπάλων. Επένδυσε  πρώτος στην οργή για το χωρίς προοπτική άδειασμα της τσέπης, για τις άκομψες έως και προσβλητικές δηλώσεις και γραπτά απαίδευτων και επηρμένων δημοσιογραφίσκων, γραφειοκρατών των Βρυξελλών  και υψηλόβαθμων στελεχών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος υποσχόμενος «θυσίες με προοπτική» και, κυρίως, «εθνική αξιοπρέπεια».

Απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους βρίσκεται μια επίσης πολύπληθής μερίδα του πληθυσμού, που την απαρτίζουν αυτοί τους οποίους δεν έχει πλήξει η κρίση - ενδεχομένως μάλιστα να έχουν επωφεληθεί κιόλας - και θεωρούν εαυτούς στο απυρόβλητο, αυτοί που θέλουν να πιστεύουν - χωρίς να έχουν κανένα απτό δείγμα γραφής - ότι «θα επικρατήσει η λογική και τα πράγματα θα αλλάξουν» ή που απλώς φοβούνται ότι το «αλεξίπτωτο» του Αλέξη Τσίπρα δε θα λειτουργήσει στο άλμα στο κενό που αυτός προτείνει.

Στην ψήφο αυτών των ανθρώπων στοχεύουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, αλλά και ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ και ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, έχοντας στο πλευρό τους το σύνολο των ΜΜΕ, τα οποία υπερακοντίζουν σε τερατολογία τους Σαμαρά και Βενιζέλο.

Εφ' όσον από τις κάλπες - που είναι και το πιθανότερο - προκύψει μια κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, τότε πρίν αλέκτωρ λαλήσει τρις η κυβέρνηση αυτή θα βρεθεί σε αδυναμία να καταβάλει μισθούς και συντάξεις, αυτό δηλαδή που ισχυρίζονται όλα τα παραπάνω κόμματα ότι θα προκαλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους, θα θέλουν να φάνε το λαρύγγι των υπουργών που ψήφισαν λίγες εβδομάδες ή μήνες πριν. 

Απέναντι σε συυνθήκες ακραίας κοινωνικής αναταραχής, μπροστά στην οποία οι φρικτές εικόνες της 12ης Φεβρουαρίου θα μοιάζουν ανέκδοτο, η μόνη λύση για την κυβέρνηση θα είναι να θέσει εκτός νόμου το ΣΥΡΙΖΑ, πιθανώς δε και το ΚΚΕ. Πρόκειται για την επιλογή που αναμφισβήτητα προτιμούν οι Βρυξέλλες από το εναλλακτικό σενάριο του στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Εφ' όσον από τις κάλπες προκύψει μια κυβέρνηση γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση θα γίνει πολύ σύντομα εξ ίσου έκρυθμη. Προϋπόθεση της επιτυχίας της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς η εφαρμογή όλων εκείνων των μεταρρυθμίσεων που είχε υποσχεθεί και δεν τόλμησε να επιδιώξει ο Γιώργος Παπανδρέου. 

Πέραν του ότι μένει να αποδειχθεί - και λίγα πράγματα προϊδεάζουν για κάτι τέτοιο - πως η κυβέρνηση Τσίπρα θα έχει περισσότερη αποφασιστικότητα από το Γιώργο Παπανδρέου, είναι απολύτως βέβαιο ότι οι στρατιές των φοροφυγάδων, εισφοροδιαφευγόντων και κάθε λογής λαμογιών του πελατειακού κράτους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θα αντιδράσουν με βιαιότητα, μπροστά στην οποία οι πρόσφατοι τραμπουκισμοί των ταξιτζήδων και των φορτηγατζήδων θα είναι επίσης αστείες. Και σε αυτή τη βία, όλα αυτά τα λαμόγια θα έχουν την αμέριστη στήριξη των Βρυξελλών και των λοιπών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Σε αυτό το προεμφυλιακό κλίμα οι όποιες εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση και επίκράτηση αυτού που ονομάζουμε «κοινή λογική» είναι μάλλον καταδικασμένες εκ των προτέρων. Οι πολίτες θα κληθούμε να διαλέξουμε στρατόπεδο, είτε μας αρέσει είτε όχι, και, συχνά, οι επιλογές αυτές θα είναι ετεροκαθοριζόμενες.

Η ελληνική κοινωνία εισέρχεται στην 25η ΩΡΑ.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ; Η ΑΥΤΟΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ ΔΙΛΗΜΜΑΤΩΝ

Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» ήταν βασικό στοιχείο της προεκλογικής συνθηματολογίας του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου. 

Με την προκήρυξη των νέων εκλογών είναι το αποκλειστικό σύνθημα των δυο πρώτων κομμάτων και παραμένει βασικό για το τρίτο.

Πόσο όμως αφορά το δίλημμα αυτό την ελληνική κοινωνία;

Τους μήνες που ακολούθησαν την ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου, το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή» εμπεριέχονταν σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις. Και οι απαντήσεις έδειχναν μια πρόθεση παραμονής στο ευρώ κυμαινόμενη μεταξύ 75% και 80% και τις απόψεις υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα να περιορίζονται στο, μειοψηφικό 11%-15%.

Εντελώς λογικά, το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων που έθεταν ως εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση την παραμονή της χώρας  στο ευρώ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 75% στις εκλογές της 6ης Μαΐου. 

Εντούτοις οι αριθμοί διέψευσαν οικτρά τις προβλεψεις. Τα κόμματα αυτά (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΔΡΑΣΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ) συγκέντρωσαν μόλις 48,33%. 
Πράγμα που αποδεικνύει ότι για ένα μεγάλο μέρος των ψηφοόρων το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» μικρό ή καθόλου ρόλο δεν έπαιξε στην τελική τους απόφαση για το κόμμα που θα ψήφιζαν.
Όμως, σε μια κοινωνία που μετρά 1,2 εκατομμύρια άνεργους, 450.000 από τους οποίους είναι ήδη μακροχρόνια άνεργοι, 400.000 εργαζόμενους απλήρωτους για τουλάχιστον τέσσερις μήνες, εκατοντάδες χιλιάδες υποαπασχολούμενων από ανάγκη και όχι από επιλογή και άγνωστο αριθμό ελεύθερων επαγγελματιών - κυρίως εργαζομένων με σχέση εξαρτημένης εργασίας αλλά αμειβόμενους με δελτίο παροχής υπηρεσιών - με εισοδήματα χαμηλότερα αυτών του ανειδίκευτου εργάτη, είναι εντελώς φυσιολογικό το κυρίαρχο ζήτημα να είναι η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου, η αγωνία για να καλυφθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες της οικογένειας και όχι το νόμισμα στο οποίο θα γίνονται οι συναλλαγές τους
Αντιθέτως, τα κόμματα που προέταξαν την προστασία του βιοτικού επιπέδου συγκέντρωσαν 28,71%. Αν δε σε αυτό το ποσοστό προστεθεί και το 9,04% που συγκέντρωσαν αθροιστικά ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ και ΔΗΜΑΡ, φθάνουμε στο 37,75% ποσοστό πρωτοφανές μεταπολιτευτικά.
Το ότι σε συνθήκες δραματικά οξυνόμενης κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι νοιάζονται όλο και λιγότερο για την παραμονή στην Ευρωζώνη αναδεικνύεται κι από πρόσφατη δημοσκόπηση της PULSE για το ΠΟΝΤΙΚΙ της 17ης Μαΐου. Το 54% των ερωτηθέντων απαντάει ότι «επιθυμεί θυσίες για την παραμονή στο ευρώ μέχρι ενός σημείου, πέραν δε αυτού εθνικό νόμισμα». Το 34% απαντάει ότι «επιθυμεί την παραμονή στο ευρώ έναντι οιουδήποτε τιμήματος», το 7% απαντά ότι «επιθυμεί άμεση επιστροφή σε εθνικό νόμισμα» και το 5% δεν έχει γνώμη.
Είναι προφανές ότι το 34% που θέλει παραμονή στο ευρώ έναντι οιουδήποτε τιμήματος είναι αυτοί που δεν τους έχει αγγίξει η κρίση. Και οι οποίοι σχεδόν όσοι και οι ψηφοφόροι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και της ΔΡΑΣΗΣ μαζί (36,38%).
Είναι επίσης προφανές ότι σε αυτό το 54% που με οδηγό την κοινή λογική «θέλουν την παραμονή στο ευρώ, όχι όμως με οποιοδήποτε τίμημα» στοχεύει η εκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλώνοντας ότι δεν επιθυμεί αποχώρηση από την Ευρωζώνη, αλλά και ότι δεν είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί τις υποχρεωτικές βάσει της δανειακής σύμβασης νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων,  απευθύνεται σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό από αυτό που απευθύνονται οι αρχιτέκτονες του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή».
Είναι επίσης προφανές ότι αυτό το 54% δεν είναι ομοιογενές. Ανάλογα με το βαθμό έκθεσής τους στις επιπτώσεις της κρίσης, οι άνθρωποι αυτοί θα στραφούν προς το ΣΥΡΙΖΑ ή προς το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με κάποιους από αυτούς να προτιμούς την ενδιάμεση στάση της ΔΗΜΑΡ.
Σε κάθε περίπτωση όμως, η επιλογή από τον Αντώνη Σαμαρά του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή» και μάλιστα σε τόνους που παραπέμπουν σε κλίμα πόλωσης άγνωστο σε εκλογική αναμέτρηση από το 1984, είναι μια λάθος επιλογή, καθώς αποποιείται τη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, προς όφελος μια μειοψηφίας προνομοιούχων.
Και είναι βέβαιο ότι ο ΣΥΙΡΖΑ κι Αλέξης Τσίπρας σε αυτή τη φάση, μέρος μόνο αυτής της πλειοψηφίας θα προσελκύσουν. Είναι όμως ήδη καλύτερα πλασαρισμένοι κι αυτό από λάθος των αντιπάλων τους.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ Νο2

Η οριακή αποτυχία των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ να μπουν στη Βουλή προκάλεσε εύλογη θλίψη, αμηχανία, προβληματισμό για το τι δεν πήγε καλά, ακόμα και τα επίσης εύλογα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών.

Όλα αυτά αποδίδονται αρκετά γλαφυρά στη σχετική ομάδα του Facebook αλλά και σε διάφορ blogs μέσα από τα οποία αναπτύσσεται ένας διόλου ευκαταφρόνητος διάλογος. Ουδείς από τους παρεμβαίνοντες όμως, απ' όσα διάβασα και μακάρι να κάνω λάθος, έθεσε ένα μείζον ζήτημα που ταλαιπωρεί τον οικολογικό χώρο από τα γεννοφάσκια του: τη σε βαθμό αγοραφοβίας άρνηση της πλειονότητας των μελών του να προσπαθήσουν να πείσουν. 

Όμως πολιτική σημαίνει ανθρώπινη επικοινωνία και προσπάθεια να πείσεις. Κι αυτό δε γίνεται από τηλεοράσεως και fb.

Αγαπητοί φίλοι,

Παρακολουθώ, στο μέτρο που ο υπερβολικός φόρτος εργασίας των ημερών μου επιτρέπει, τον ενδιαφέροντα διάλογο που αναπτύσσεται γύρω από τα αίτια της εκλογικής αποτυχίας των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ στις εκλογές της 6ης Μαΐου.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν εξ αντικειμένου μια παταγώδης αποτυχία. Η αύξηση των ψήφων που πήρατε μόλις κατά 9.000 σε σχέση με τις εκλογές του 2009 κι αυτό σε μια εκλογική αναμέτρηση που το εκλογικό σώμα είχε αποφασίσει να αδιαφορήσει παντάπασι για τα διλήμματα - πραγματικά ή πλαστά - των τεχνικών της εξουσίας και στην κοινωνία είχε αναπτυχθεί ένα κίνημα από τα κάτω, υπέρ της ψήφου στα λεγόμενα «μικρά κόμματα».

Πολλές απόψεις κατατίθενται, άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο ενδιαφέρουσες. Και εντελώς λογικά, κάποιοι ζητούν ευθύνες από την εκτελεστική γραμματεία. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η εκτελεστική γραμματεία του κόμματος έχει αντικειμενική ευθύνη για την αποτυχία. Θα ήταν άδικο όμως αν αυτή γίνονταν ο αποδιοπομπαίος τράγος και με την ενδεχόμενη αποπομπή της θεωρούσατε ότι επήλθε η «κάθαρση».

Γιατί, πέρα από προβληματισμούς για το αν το μείγμα πολιτικής σας ήταν πολύ ή λίγο αριστερό, αν έπρεπε να είσαστε περισσότερο ή λιγότερο αντιμνημονιακοί, υπάρχει ένα θέμα που σας αφορά ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ.

Και το θέμα αυτό έχει να κάνει με το πόσο «δική σας υπόθεση» θεωρείτε το κόμμα του οποίου είστε μέλη, πόσο το πονάτε, πόσο προσωπικό χρόνο κι ενέργεια επενδύετε σε αυτό. Και, κυρίως, πόσο αποφασισμένοι είσαστε να εκτεθείτε προσωπικά σε μια προσπάθεια να πείσετε το φίλο σας, το γείτονά σας, τον άνθρωπο που συναντάτε στη λαϊκή μια φορά την εβδομάδα για την αξία της ψήφου του υπέρ των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ, την αξία της υποστήριξης του προγράμματός τους, την αξία της συστράτευσης μαζί τους.

Οι παλιότεροι από εσάς με γνωρίζετε καλά. Οι νεότεροι καθόλου. Πέρασα μαζί σας είκοσι ολόκληρα χρόνια, από το 1979, ως το 1999, όταν αποφάσισα, απαυδισμένος, να μην ξανασχοληθώ μαζί σας.

Το αίμα όμως νερό δε γίνεται και, το 2006, δέχτηκα να αναλάβω χρέη εκλογικού αντιπροσώπου της ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΘΗΝΑΣ - έτσι θαρρώ ονομάζονταν το ψηφοδέλτιό σας - σε καμιά πενηνταριά εκλογικά τμήματα της γειτονιάς μου. Τα οποία επισκέφθηκα τρεις φορές στη διάρκεια της ημέρας, κι ας μην ψήφισα καν το συνδυασμό.

Και στις εκλογές της 6ης Μαΐου, για πρώτη φορά μετά από το 1999, ψήφισα υπέρ σας και προσπάθησα να πείσω και άλλους να το κάνουν. Γιατί θεώρησα και θεωρώ ότι το πρόγραμμά σας αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη απάντηση εξόδου από τη χρεοκοπία της χώρας.

Μια μελέτη των εκλογικών αποτελεσμάτων των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ανά εκλογική περιφέρεια δείχνει ότι σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες εκτός από έξι, αυξήσατε ψήφους και ποσοστά. 

Οι αυξήσεις αυτές κυμαίνονταν από 20% σε ψήφους έως και υπερδιπλασιασμό (τα ποσοστά, λόγω του ότι ψήφισαν 500.000 άνθρωποι λιγότεροι, ήταν σαφώς πιο υψηλά).

Οι έξι εκλογικές περιφέρειες στις οποίες υπήρξε μείωση ψήφων και ποσοτών ήταν οι πέντε εκλογικές περιφέρειες της Αττικής και η Α' εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης. Οι περιφέρειες δηλαδή που μέχρι τώρα ήταν τα προπύργια της εκλογικής σας δύναμης. Συνολικά χάσατε 14.000 ψήφους στις πέντε εκλογικές περιφέρειες της Αττικής και 1000 περίπου ψήφους στην Α' Θεσσαλονίκης. Δεδομένου δε ότι δεν κατορθώσατε να μπείτε στη Βουλή για 4500 ψήφους μόλις αντιλαμβάνεστε τη σημασία αυτής της απώλειας. Αυτές τις 15.000 ψήφους αν τις είχατε διατηρήσει τώρα θα είσασταν στη Βουλή με 8 βουλευτές.

Και, μολονότι δεν έχω εικόνα για το τι συνέβη στη Θεσσαλονίκη, έχω σαφέστατη εικόνα για το τι συνέβη στην Αττική. Τα ολίγιστα περίπτερα διανομής εκλογικού υλικού που είχατε ήταν μονίμως έρημα. Δε θυμάμαι πόσες φορές πέρασα από το εκλογικό κέντρο της οδού Κοραή, στις πιο διαφορετικές ώρες, και το βρήκα άδειο. Συμπτωματικά, δυο φορές που έτυχε να περάσω και από την πλατεία Καλογήρων στη Δάφνη αντιμετώπισα το ίδιο θέαμα. Κι ας ήταν λίγες μόλις μέρες πριν από τις εκλογές. 

Όλα αυτά συνέβησαν σε εκλογικές περιφέρειες στις οποίες τα μέλη σας είχαν καταναλώσει άπειρες ώρες σε στείρα διαδικασιολαγνεία και σε ίντριγκες με στόχο τον αποκλεισμό κάποιων από τα ψηφοδέλτια, μόνο και μόνο διότι κάποιοι άλλοι φοβόντουσταν ότι θα τους έτρωγαν τις έδρες στη Βουλή που ποτέ δεν ήλθαν. Τις καταστροφικές επιτώσεις που μπορούσε να έχει η άφρων αυτή συμπεριφορά των συγκεκριμένων οργανώσεων των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ την είχα ήση επισημάνει από τις 7 Απριλίου. Όχι γιατί ισχυρίζομαι πως διαθέτω μαγικές ιδιότητες. Αλλά γιατί το έργο το είχα ξαναζήσει, είκοσι χρόνια πριν, στους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥΣ.

Αγαπητοί φίλοι,

Στις εκλογές που κατά πάσα πιθανότητα θα γίνουν στα μέσα Ιουνίου, το εκλογικό σώμα θα είναι πολύ πιο αυστηρό μαζί σας. Γιατί στις εκλογές αυτές θα υπάρχει ένα πραγματικό δίλημμα, στο οποίο εσείς - όπως και η ΔΗΜΑΡ άλλωστε - δε μπορείτε να βρείτε θέση: μνημονιακός παλαιοκομματισμός ή Αλέξης (όπως παλία Ανδρέας, αλλά όχι ΣΥΡΙΖΑ).

Ήδη οι πρώτες δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια απώλεια της εκλογικής σας δύναμης σε σχέση με τις εκλογές της 6ης Μαΐου της τάξης του 50%. Κατά τη γνώμη μου, όσο κι αν προσπαθήσετε, είναι δύσκολο να αναστρέψετε αυτή την τάση. Ίσως να πετύχετε κάτι αξιοπρεπέστερο από το 1,5% - 1,7% αλλά ως  εκεί. 

Εγώ και πάλι θα σας ψηφίσω για τον ίδιο λόγο που σας ψήφισα. Θα σας ψηφίσω ακόμα κι αν αποφασίσετε να κατεβείτε σε συνεργασία με κάποιο από τους ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως την επαύριο των εκξλογών του Ιουνίου θα κληθείτε «με φθαρμένα εργαλεία - και βεβαιότατα πολύ μικρότερη κρατική επιχορήγηση - από την αρχή να ξαναρχίσετε».

Εύχομαι η επομένη των εκλογών του Ιουνίου να είναι η απαρχή μιας ουσιαστικής αυτοκριτικής και όχι η απαρχή της διάλυσης. Σας θυμίζω ότι απότ η διάλυση των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ μέχρι να ξαναπάρει η κοινωνία στα σοβαρά οικολογικό πολιτικό εγχείρημα πέρασαν 17 ολόκληρα χρόνια. Μην ξαναχύσετε την καρδάρα με το γάλα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Δυο μόλις εβδομάδες πριν από τις εκλογές, τόσο οι μηχανισμοί του πολιτικού συστήματος όσο και οι μηχανισμοί εξουσίας παρακολουθούν με εμφανή αγωνία το εκλογικό σώμα να έχει στρέψει την πλάτη του στα πάλαι ποτέ καραταιά κόμματα. 

Κι ενώ ΜΜΕ, εταιρείες δημοσκοπήσεων και λοιποί μηχανισμοί χειραγώγησης της κοινής γνώμης έχουν καταργήσει κάθε πρόσχημα, οι μέχρι χθες κομπάρσοι του πολιτικού σκηνικού, τα κόμματα της Αριστεράς, αντιμετωπίζουν τα υψηλά δημοσκοπικά τους ποσοστά με έκδηλη αμηχανία, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε κρίση πανικού.

Οι τελευταίες δημοσιεύσιμες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν, για πολλοστή φορά, αυτό που είναι οφθαλμοφανές: τη δυσπιστία και την απέχθεια ενός ολοένα αυξανόμενου τμήματος της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που το συνθέτουν. 

Από τους πολίτες που δέχονται να απαντήσουν σε δημοσκοπήσεις, οι οποίοι είναι κατά πολύ λιγότεροι από ό,τι συνήθως, ενά μεγάλο ποσοστό - κυμαινόμενο μεταξύ 41% και 43% - δηλώνει ότι θα ψηφίσει με κύριο κριτήριο «την τιμωρία των υπεύθυνων της κατάστασης». 

Οι «περισπούδαστες» αναλύσεις των ΜΜΕ και οι σπαραξικάρδιες κραυγές του Ευάγγελου Βενιζέλου και της Ντόρας Μπακογιάννη για τον «κίνδυνο της ακυβερνησίας» τους αφήνουν παγερά αδιάφορους.

Με δεδομένο ότι στην επόμενη Βουλή ενδέχεται να εκπροσωπούνται ακόμα και δέκα (10) κόμματα, τα πάλαι ποτέ «μεγάλα κόμματα» είναι αμφίβολο αν θα πετύχουν το πολυπόθητο 40% που θα τους επιτρέπει να αθροίσουν μαζί περισσότερες από 150 έδρες.

Οι προσπάθειες των εταιρειών δημοσκοπήσεων να φουσκώσουν στα όρια του στατιστικού λάθους τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και να συμπιέσουν, επίσης στα όρια του στατιστικού λάθους, προς τα κάτω τα ποσοστά των άλλων κομμάτων είναι αμφίβολο αν θα αποδώσουν.
Ήδη, η «επιχείρηση σκούπα» σε βάρος των μεταναστών που περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας ουδέν απέδωσε. Εκτός βεβαίως από το ότι παρέσχε πρόσθετη πολιτική και ηθική νομιμοποίηση στους νεοναζί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Η δε προεκλογική προφυλάκιση του Άκη Τσοχατζόπουλου - όσο επιβεβλημέμη κι αν ήταν λόγω της σοβαρότητας των πράξεων για τις οποίες καλείται να λογοδοτήσει - θεωρήθηκε ως απόπειρα των λαμογιών να πάρουν συχωροχάρτι «αποτελειώνοντας έναν τελειωμένο», όπως εύστοχα παρατήρησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης.
Απέναντι σε αυτό το σκηνικό απόρριψης, αδιαφορίας κι εκδηλούμενης παντοιοτρόπως απέχθειας οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος έχουν καταληφθεί από κρίση πανικού.
Μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθεί η πρόσφατη συνέντευξη του Ευάγγελου Βενιζέλου στο MEGA στην οποία απαξιώνει πλήρως την προεκλογική και μετεκλογική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, απαντώντας ταυτόχρονα, στην ερώτηση που δεν του έγινε, ότι αυτός «ήταν Υπουργός Άμυνας και δεν είχε λόγο στην οικονομική πολιτική».
Μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθούν οι παραλαρηματικές ομιλίες του Αντώνη Σαμαρά,, ο οποίος συμπεριφέρεται σα να μην έχει δεσμευτέ εγγράφως ότι θα τηρήσει μέχρι κεραίας τη δανειακή σύμβαση που ψηφίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου από τη Βουλή.
Μόνο ως κρίση πανικού μπορούν να εκληφθούν οι κραυγές της Ντόρας Μπακογιάννη για τις «συμφορές που μας περιμένουν» επειδή δεξιά κι αριστερά αντιμνημονιακά κόμματα θα έχουν «120 έδρες στη Βουλή».
Απέναντι σε αυτή την κρίση πανικού η αμηχανία των κομμάτων της Αριστεράς είναι έκδηλη. Αντί να ανοίξουν μεταξύ τους έναν εφ' όλης της ύλης πολιτικό διάλογο προκειμένου να αναδείξουν τα σημεία συμφωνίας και, ανεξαρτήτως εκλογικών τεκταινομένων, να βάλουν τις βάσεις για μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, προβάλλουν τις, κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητες, αντιθέσεις τους, αποστερώντας από την κοινωνία το δικαίωμα της ελπίδας.
Ακόμα και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς τα υπόλοιπα κόμματα για διάλογο και συνεργασία εμπεριέχουν έντονη την υποψία της απόπειρας επικοινωνιακής εκμετάλλευσης αυτής ακριβώς της δίψας της κοινωνίας για εναλλακτική πολιτική πρόταση, καθώς είναι γενικόλογες, δε συνοδεύονται από μια πρόσκληση διαλόγου με συγκεκριμένη ατζέντα και, κυρίως, συνδυάστηκαν με μια χωρίς περιεχόμενο πρόταση, για υποστήριξη κοινών υποψηφίων στις μονοεδχρικές περιφέρειες.
Οι εκλογές αυτές δεν είναι κρίσιμες μονάχα για το πολιτικό σύστημα. σε αυτές κρίνεται και η ικανότητα όσων το στηλίτευαν μέχρι τώρα, να αναδείξουν μια αναλυτική πολιτική πρόταση. 
Είναι οι μόνοι που νομιμοποιούνται να διαχειριστούν την ακραία κρίση στην οποία βυθίζεται η ελληνική κοινωνία. Γι αυτό και είναι υποχρεωμένοι να αφήσουν κατά μέρος τις άγονες πολιτικές αντιπαραθέσεις και να ασχοληθούν, χθες, με μια σύνθεση απόψεων για άμεσες πρακτικές κινήσεις, που θα επιτρέψουν στην κοινωνία να ξανασταθεί στα πόδια της. 
Είναι η μια και μοναδική τους ευκαιρία να γίνουν από κομπάρσοι πρωταγωνιστές. Και, δυστυχώς, όλα δείχνουν πως κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να την κλωτσήσουν.


Γιάννης Χρυσοβέργης

 

ΟΛΑΝΤ 'Η ΟΛΑΝΤΡΕΟΥ;

Ο γάλλος Σοσιαλιστής ηγέτης Φρανσουά Ολάντ είναι ο μεγάλος νικητής του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών και, δεδομένων των αποτελεσμάτων των υπολοίπων υποψηφίων, φαβορί για την εκλογή στο δεύτερο γύρο που θα διεξαχθεί στις 6 Μαΐου.

Στις υποσχέσεις του σοσιαλιστή ηγέτη για αλλαγές στο Σύμφωνο Στασθερότητας έχουν εναποθέσει πολλές ελπίδες, μεγάλα τμήματα της ελληνικής μεσαίας αστικής τάξης, τα περισσότερα ελληνικά κόμματα και, κυρίως, η φιλοευρωπαϊκή αριστερή διανόηση.

Το ερώτημα είναι αν ο Φρανσουά Ολάντ, εφ' όσον εκλεγεί Πρόεδρος, θα τολμήσει να αψηφίσει τις «παντοδύναμες αγορές» επιμένοντας στις προεκλογικές του δεσμεύσεις ή θα αποδειχθεί ΟΛΑΝΤΡΕΟΥ.

Ο Φρανσουά Ολάντ και ο Γιώργος Παπανδρέου έχουν αρκετά κοινά γνωρίσματα. Και οι δυο είναι καλά παιδιά, καλών οικογενειών με γαλλικά και πιάνο. Και οι δυο έχουν ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σε αριστοκρατικές συνοικίες. Και οι δυο βάσισαν την προεκλογική τους εκστρατεία στην υπόσχεση μιας διαφορετικής πολιτικής διαχείρισης της οικονομίας, που θα έδινε προτεραιότητα στις ανάγκες των φτωχών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού εξελέγη κι αφού πέρασε ένα ολόκληρο εξάμηνο ολοφυρόμενος που το πραγματικό έλλειμμα της χώρας ήταν πολύ μεγαλύτερο αυτού που ψευδώς δήλωνε η κυβέρνηση Καραμανλή - κι ο ίδιος το γνώριζε ότι ψεύδονταν - και απειλώντας ότι θα διαπραγματευτεί με το πιστόλι επάνω στο τραπέζι, υπέγραψε μια δανειακή σύμβαση, απόρροια της οποίας ήταν να κλείσουν δεκάδες χιλιάδες μικρών επιχειρήσεων μέσα σε δυο χρόνια, να διπλασιαστεί ο αριθμός των ανέργων, 400.000 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα να εργάζονται απλήρωτοι για πάνω από τέσσερις μήνες, και, από την απώλεια δημοσίων εσόδων που προκάλεσε η κατάρρευση της οικονομίας, οδήγησε τη χώρα σε μια ακόμα χειρότερη δεύτερη δανειακή σύμβαση.

Ο Φρανσουά Ολάντ εξ αρχής χαρακτήρισε το Σύμφωνο Σταθερόπτητας που επέβαλε το δίδυμο Μέρκελ - Σαρκοζύ στην Ευρώπη αντιαναπτυξιακό και δήλωσε ότι θα φροντίσει να αναθεωρηθεί. Στηη διαβεβαίωση αυτή έχουν - κακώς - επενδύσει υπερβολικές ελπίδες μεγάλα τμήματα της ελληνικής μεσαίας αστικής τάξης, τα περισσότερα ελληνικά κόμματα - με εξαίρεση το ΚΚΕ και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κι ας είναι μόνο η ΔΗΜΑΡ που το διακηρύσσει ανοιχτά - και, φυσικά, η φιλοευρωπαϊκή αριστερή διανόηση (η οποία γενικώς τείνει περισσότερο στο να είναι αδιανόητη παρά διανόηση, αλλά αυτό είοναι άλλο θέμα).

Οι προσδοκίες αυτές είοναι υπερβολικές για πάρα πολλούς λόγους. Κατ' αρχή, η όποια αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας θα πάρει πολύ χρόνο, στη διάρκεια του οποίου χιλιάδες πολιτών στην Ελλάδα θα κατρακυλούν στη φτώχεια και την ανέχεια.

Κατά δεύτερον ο Φρανσουά Ολάντ, σε αυτή του την προσπάθεια, δεν πρόκειται να βρει ούτε μια κυβέρνηση σύμμαχο. Και μπορεί η Γαλλία να είναι μια χώρα με ιδιαίτερο ειδικό βάρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν είναι όμως σε θέση από μόνη της να επιβάλει την άποψή της απέναντι στους 26 εταίρους της.

Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει το Φρανσουά Ολάντ σε χωρίς όρους παραίτηση από τις προεκλογικές του υποσχέσεις είναι ο αντίχτυπος που θα έχει η όποια προσπάθειά του στα επιτόκια δανεισμού της Γαλλίας. 

Είναι επίσης πολύ πιθανό η αντίδραση να είναι τέτοια, που για να τον πάρουν στα σοβαρά, να πρέπει ο Φρανσουά Ολάντ να απειλήσει ότι θα τινάξει στον αέρα την Ευρωπαϊκή Ένωση (αν βεβαίως ως τότε δεν έχει πάψει να υφίσταται λόγω ανεξέλεγκτου φαλιμέντου της Ελλάδας ή λόγω έκρηξης της κρίσης χρέους της Ισπανίας). Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο να το πράξει, για λόγους που άπτονται τόσο της Ιστορίας του κόμματός του, όσο, κυρίως, της προσωπικής του Ιστορίας. 

Είναι καιρός να το καταλάβουμε. Το κατς δεν είναι άθλημα για καλά παιδιά από καλές οικογένειες, αλλά για αλήτες. Και οι διαπραγματεύσεις που διεξάγονται αυτή την εποχή σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν κοινά στοιχεία με το κατς, όχι με την ελληνορωμαϊκή πάλη και δεν υπόκεινται σε κανέναν κανόνα του «ευ αγωνίζεσθαι».

Βεβαίως η Γαλλία δεν είναι Ελλάδα και, για να εκλεγεί και να κυβερνήσει ο Φρανσουά Ολάντ θα χρειαστεί και την υποστήριξη της Αριστεράς στο δεύτερο γύρο και στις βουλευτικές εκλογές που θα ακολουθήσουν. Μιας Αριστεράς που σήμερα με το 11,1% του Ζαν-Λυκ Μελενσόν πέτυχε το ψηλότερο ποσοστό των τελευταίων τριάντα χρόνων (ασχέτως αν ήταν πολύ πιο κάτω από το 15% των δημοσκοπικών προβλέψεων) και η οποία, για να συμπράξει στις βουλευτικές εκλογές θα θέσει όρους.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι όποιες ευμενείς επιπτώσεις για την ελληνική κοινωνία από τις σημερινές προεδρικές εκλογές στη Γαλλία θ' αρήσουν να φανούν. Κι ως τότε είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε με τις δυνάμεις μας.

Γιάννης Χρυσοβέργης