ΓΣΕΕ: ΚΡΙΣΗ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ

Εν μέσω πρωτοφανούς επίθεσης του κεφαλαίου στα εργασιακά δικαιώματα η ηγεσία της ΓΣΕΕ - όλες οι παρατάξεις μηδεμιάς εξαιρουμένης - επιδίδεται σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής και συνδικαλιστικού αυνανισμού.

Η κρίση που ξέσπασε στην ολομέλεια του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ, ανέδειξε αυτό που για ένα χρόνο είναι προφανές:την ανικανότητα των αριστερών και δεξιών εργατοπατέρων - μάλλον υπό την έννοια ότι έχουν διακορεύσει τη μάνα της εργατικής τάξης υπό την ευρεία έννοια - να προασπίσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων σε καιρούς κρίσης.
Από την πρώτη στιγμή απέδειξαν πόσο κατώτεροι των περιστάσεων ήταν, όταν, με δεδομένη τη χρεοκοπία της χώρας, αντί να διαμορφώσουν ένα διεκδικητικό πλαίσιο διεκδικήσεων και διαπράγμάτευσης με στόχο την προστρασία των εργασιακών δικαιωμάτων και των χαμηών εισοδημάτων, επέλεξαν την αυτιστική θέση του «δε συζητάμε τίποτα». Μια θέση που, αν ήταν στοιχειωδώς έντιμοι, θα έπρεπε να την υπερασπιστούν με γενική απεργία απεριόριστρης διάρκειας, αψηφώντας καταστολή και πολιτικές επιστρατεύσεις. Αντ΄ αυτού κήρυξαν τρεις εικοσιτετράωρες γενικές απεργίες και γύρισαν στα σπίτια τους με τη συνείδησή τους ήσυχη και τους ψηφοφόρους τους ευχαριστημένους.
Η απαίτηση του κεφαλαίου, με την υποστήριξη των εκπροσώπων της ΕΕ - και όχι της Τρόικας, όπως ψευδώς γράφεται - για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων είναι αλήθεια ότι στην πραγματικότητα επιδιώκει να θεσμοθετήσει μια κατάσταση που ισχύει εδώ και μια εικοσαετία στον ιδιωτικό τομέα, με την πλήρη συνενοχή του συνόλου της ΓΣΕΕ.
Και είναι αλήθεια ότι, σε μια εποχή που στην ηγεσία της ΓΣΕΕ απαιτούνταν μια ηγεσία με κύρος μεταξύ των εργαζομένων, με ικανότητα κινητοποίησης των συνδικαλισμένων και μη και με ικανότητα να διαπραγματευτεί με κυβέρνηση και εργοδοτικές οργανώσεις και να προβεί σε συμβιβασμούς που θα εξασφάλιζαν την προστασία των ασθενέσερων εισοδημάτων και μια αναπτυξιακή πορεία, ο Παναγόπουλος, με τα κουστούμια που κοστίζουν όσο ένα μηνιάτικο ανειδίκευτου εργάτη, δεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος. Ο άνθρωπος αυτός, σε αντίθεση με τους δυο προκατόχους του, δεν υπήρξε ποτέ συνδικαλιστής - δικεδικητής. Είναι ένα παιδί του κομματικού σωλήνα και όλη του η καριέρα ήταν αυτή ενός κρατικού συνδικαλιστή -συνδιοικητή μιας ΔΕΚΟ. Και, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να πείσει κανένα εργαζόμενο ότι είναι εκπρόσωπός του, δε μπορεί να διαπραγματευτεί και με την εργοδοσία.
Τι γίνεται όμως με τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ της ΔΑΚΕ; Ποια είναι η συμβολή τους; Ποια είναι η εναλλακτική τους πρόταση; Ας δεχτούμε - και μάλλον έτσι είναι - ότι ο Παναγόπουλος συμφώνησε σε επαχθείς εξελίξεις για τους πλέον ευάλωτους εργαζόμενους. Η ΠΑΣΚΕ δεν διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία. Θα μπορούσαν να υποβάλουν πρόταση μομφής κατά του προεδρείου, να την υπερψηφίσουν και να εκλέξουν νέο προεδρείο το οποίο θα κατάγγελνε τις όποιες δεσμεύσεις του προηγούμενου Προέδρου και θα ξανάρχιζε τη διαπραγμάτευση από την αρχή. Με ένα νέο διεκδικητικό πλαίσιο από πλευρ΄άς εργαζομένων φυσικά.
Αυτό θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με τη στοιχειώδη τσίπα. Τι έπραξαν; Ακριβώς το αντίθετο. Αποχώρησαν από το προεδρείο, επιδιδόμενοι σε ασκήσεις επαναστατικής συνδικαλιστικής γυμνασιτκής και πέραν αυτού ΟΥΔΕΝ. Οι άνθρωποι αυτοί αφού καταναλώθηκαν επί ώρες σε επαναστατικές κορώνες, σηκώθηκαν και έφυγαν αφήνοντας τον Παναγόπουλο και την πολιτική του στη θέση τους. Αποδεικνύοντας ότι ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΝ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Κι ότι στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο απόχυδαίοι πολιτικάντες. Που χτίζουν πολιτικές καριέρες στις πλάτες των εργαζομένων.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ; ΕΧΩ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ ΗΣΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΜΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ

Μετά την «επεισοδιακή» γενική απεργία της 5ης Μαΐου επιστρέψαμε στα καθιερωμένα. Σύσσωμες συνδικαλιστικές ηγεσίες και κόμματα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να «μην επαναληφθούν» τα έκτροπα της 5ης Μαΐου. Και το πέτυχαν.
Πρώτα - πρώτα φρόντισαν να μην επαναληφθεί η κοσμοσυρροή της 5ης Μαΐου. Και για να είναι σίγουροι ότι έτσι θα έχουν τα πράγματα, φρόντισαν να κηρύξουν 24ωρη απεργία τα μαζικά μέσα μεταφοράς, ώστε να είναι αδύνατη η συμμετοχή στη διαδήλωση όσων δε διαθέτουν ΙΧ. Μόνο με τον Ηλεκτρικό δεν τους βγήκε το πράγμα. Κι αν κρίνω από το γεγονός ότι ούτε μια συνδικαλιστική παράταξη, ούτε ένα κόμμα της Αριστεράς δεν αντέδρασε, οι αποφάσεις ελήφθησαν ΟΜΟΦΩΝΑ.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε το ΚΚΕ. Έχοντας αντλήσει τα «διδάγματα» της 5ης Μαΐου και επειδή δεν ήταν καθόλου σίγουρη η ηγεσία του ότι οι ψηφοφόροι του δεν θα πάρουν και πάλι στα σοβαρά τις εκκλήσεις της για «ανυπακοή» και δε θα κάνουν ντου στη Βουλή, άλλαξε τον τόπο της συγκέντρωσής του και από το Σύνταγμα το μετέφερε στην Ομόνοια, με πορεία στο Υπουργείο Εργασίας.
Η συμμετοχή στην πορεία, τουλάχιστον αυτή των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, αλλά και του ΚΚΕ φαντάζομαι γιατί κατά κανόνα οι αναλογίες τηρούνται, ήταν υπό αυτές τις συνθήκες «κακέκτυπο» της αντίστοιχης της 5ης Μαΐου.
Πράγμα που είχε και τις θετικές του συνέπειες, με την έννοια ότι δεν άνοιξε ρουθούνι. Τα, όντως πολυπληθή, μπλοκ των αναρχικών που συμμετείχαν στην πορεία περιορίζονταν στη σεμνή εκφώνηση του συνθήματος «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι» αραιά και πού, στη θέα των διμοιριών των ΜΑΤ. Κι αυτό όχι και πολύ φανατικά. Καμιά σχέση με τις χιλιάδες υστερικών 45ρηδων που έπαιρναν με τις πέτρες όποιον αστυνομικό έβλεπαν μπροστά τους στις 5 Μαΐου, ακόμα κι αν αυτός προσπαθούσε να τους πει να επιτρέψουν σε ένα ασθενοφόρο να διασχίσει κάθετα την πορεία.
Στο σύνολό τους οι συμμετέχοντες στη διαδήλωση των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ ήταν σαφώς λιγότεροι από τους μισούς, αυτών που συμμετείχαν στη διαδήλωση της 5ης Μαΐου. Τότε, το μεν ΠΑΜΕ είχε γεμίσει την πλατεία Συντάγματος, οι δε διαδηλωτές της συγκέντρωσης των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ άρχιζαν από τη διασταύρωση Σταδίου και Βουκουρεστίου και συνέχιζαν σε πυκνή διάταξη, μέχρι το Πεδίο του Άρεως, με την πλατεία του Μουσείου να είναι πήχτρα στον κόσμο. Σήμερα, το κεφάλι της πορείας ήταν στα Χαυτεία και οι διαδηλωτές συνέχιζαν σε πυκνή διάταξη μέχρι την έδρα της ΓΣΕΕ.
Πέραν όμως των άλλων επιβεβαιώιθηκε, και σήμερα, η σαφής αντικοινοβουλευτική στροφή μεγάλης μερίδας του πληθυσμού (θα άξιζε τον κόπο να γίνει επ' αυτού μια σοβαρή δημοσκόπηση). Το κύριο σύνθημα των διαδηλωτών της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, ιδίως των ανθρώπων μεσαίων ηλικιών ήταν και πάλι: «Κάψτε το μπουρδέλο, που λέγεται Βουλή». Δεν έχω πλέον την παραμικρή αμφιβολία ότι, αν αύριο ένας συνταγματάρχης με μερικές εκατοντάδες ενόπλους αποπειρώνταν να καταλάβει την εξουσία θα βρίσκονταν πολλές χιλιάδες πολιτών - ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων - που θα έβγαιναν στο δρόμο για να τον επευφημήσουν.
Η κυριαρχία όμως αντικοινοβουλευτικών συνθημάτων στη διαδήλωση καταδεικνύει, με τον πλέον τραγικό τρόπο, την πολιτική χρεοκοπία της Αριστεράς και των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Σε περιπτώσεις μείζονος οικονομικής κρίσης, όπως είναι σήμερα, χρέος της Αριστεράς και των συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι η εκπόνηση ενός διεκδικητικού πλαισίου για την προστασία των ανθρώπων με χαμηλά εισοδήματα.
Αυτό σημαίνει με πολύ απλά λόγια ότι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ είχαν υποχρέωση να κηρύξουν γενική απεργία με συγκεκριμένο διεκδικητικό πλαίσιο που θα απαντούσε στο ερώτημα από πού θα εξοικονομηθούν χρήματα. Αντ' αυτού κήρυξαν δυο γενικές απεργίες χωρίς διεκδικητικό πλαίσιο, χωρίς στρατηγική διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα οι 200.000 των διαδηλωτών της 5ης Μαΐου να αντιδράσουν με τυφλή οργή. Και να κάψουν τρεις ανθρώπους ζωντανούς, που δεν έφταιγαν σε τίποτα.
Όταν το ΚΚΕ καλεί τους πολίτες σε ανυπακοή, αυτό σημαίνει άρνηση εφαρμογής κάθε νόμου και απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος. Και πολύ σωστά οι ψηφοφόροι του έπιασαν το νόημα και αποπειράθηκαν να εισβάλουν στη Βουλή. Μόνο που η ηγεσία του ΚΚΕ δεν θέλει να ανατρέψει το σύστημα.
Αντίστοιχη είναι και η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ. Ζητάει εδώ και τώρα στάση πληρωμών, αποκρύπτοντας ότι στάση πληρωμών σημαίνει πρώτα απ' όλα δέσμευση όλων των καταθέσεων στις Τράπεζες για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Σημαίνει προμήθεια καυσίμων και βασικών ειδών διατροφής με δελτίο για να προστατευτούν οι φτωχότεροι πολίτες από την κερδοσκοπία. Και πολλά άλλα τέτοιας μορφής μέτρα, που θα έκαναν την πολυπληθή μεσαία αστική τάξη της χώρας, που συνιστά και την κύρια δεξαμενή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, έξαλλη.
Έτσι, συνδικαλιστικές οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς συνεχίζουν να επιδίδονται σε ανέξοδη εμπρηστική φιλολογία, στερώντας από τους πολίτες ένα όραμα αγώνα και οδηγώντας τους σε αντιδημοκρατικές επιλογές. Αλλά όλα αυτά ελάχιστα απασχολούν όσους σκυλεύονται την Αριστερά και τα συνδικάτα. Τους αρκεί που έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη και τους ψηφοφόρους τους ικανοποιημένους.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΚΑΠΟΙΟ ΛΑΚΚΟ ΕΧΕΙ Η ΦΑΒΑ;

Στις τέσσερις τελευταίες γενικές απεργίες που κήρυξε η ΓΣΕΕ, κάθε φορά, λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία προς της Βουλή, πυρπολείται από «αγνώστους» ένα πολυτελές αυτοκίνητο που είναι πάντα παρκαρισμένο, μόνο του, είτε στη διασταύρωση της Χαλκοκονδύλη με την Πατησίων είτε στη διασταύρωση της Βερανζέρου με την Πατησίων.
Οι «συμπτώσεις» δεν περιορίζονται εδώ. Το καμένο αυτοκίνητο, είναι πάντα, κρίνοντας από τον αριθμό κυκλοφορίας του, ηλικίοας 6 -8 ετών.
Επίσης, είναι πάντα παρκαρισμένο στη δεξιά πλευρά του δρόμου, όπως κοιτάζουμε από την Πατησίων προς την Πλατεία Κάνιγγος, ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που θα δουν οι διερχόμενοι διαδηλωτές.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εντελώς συμπτωματικά, τη στιγμή του εμπρησμού είναι παρόν ένα τηλεοπτικό συνεργείο.
Διαβολικές συμπτώσεις ή κάποιο λάκκο έχει η φάβα;Δυστυχώς η πιθανότητα να πρόκειται για συμπτώσεις είναι ίση με την πιθανότητα να αποδείξει κανείς ποιον ακριβώς λάκκο έχει η φάβα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΣΕΕ: Θλιβερή εικόνα με πολλές αιτίες

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ολοκλρώνεται η «μεγαλειώδης» διαδήλωση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στο πλαίσιο της 24ωρης γενικής απεργίας που είχαν εξαγγείλει. 15.000 άνθρωποι όλοι κι όλοι (5.000 σκάρτοι με το ΠΑΜΕ και κάτι λιγότερο από 10.000 με τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ). Κι όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει - κατόπιν εντολής του Διευθυντηρίου Ευρ. Επιτροπής - ΔΝΤ - νέα μέτρα μείωσης των συντάξεων και αύξησης της έμμεσης φορολογίας.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Πού είναι τα πλήθη που διαδήλωναν κατά των νόμων Γιαννίτση και Πετραλιά; Ποιος φταίει γι αυτό; Απλά τα ερωτήματα, δύσκολες όμως οι απαντήσεις.
Ας αρχίσουμε όμως με μια διαπίστωση. Στις δυο διαδηλώσεις - του ΠΑΜΕ και της ΓΣΕΕ - περίσσευαν τα άσπρα και γκρίζα μαλλιά και οι φαλάκρες. Και ήταν «είδη ουσιώδη εν ανεπαρκεία», όπως λένε κι οι οικονομολόγοι, της γης οι κολασμένοι. Αναφέρομαι στους νέους και στους μετανάστες, που εργάζονται, ανασφάλιστοι, σε γολογοθαϊκά ωράρια, για μισθούς των €500 - 700. Από την άλλη, περίσσευαν οι τίτλοι συνδικαλιστικών και πολιτικών οργανώσεων (δε θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι αντιστοιχούσε περίπου μια οργάνωση σε κάθε 10 διαδηλωτές).
Στην πραγματικότητα, αυτοί που διαδήλωναν ήταν οι υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Μόνο αυτοί εκπροσωπούνται, εδώ και πολλά χρόνια, στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και, αυτοί είναι που τώρα, βλέπουν τα δικαιώματά τους να ψαλιδίζονται.
Όσο για τους κολασμένους της γης, αυτοί ούτως ή άλλως δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Οι άτολμες προσπάθειες της κυβέρνησης Σημίτη, να βάλει κάποιους κανόνες στην εργασιακή ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα, σαμποταρίστηκαν από όλους όσοι όφειλαν να τις στηρίξουν αφ' ενός και να απαιτήσουν να είναι πιο τολμηρές αφ' ετέρου. Αναφέρομαι στα κόμματα και στις οργανώσεις της Αριστεράς, στη ΓΣΕΕ, στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ.
Κι όταν κάποιοι από αυτούς που δεν έχουν δικαιώματα εξεγέρθηκαν, η συμπαράσταση όλων των παραπάνω ήταν περιστασιακή και για την τιμή των όπλων ή για να διαπιστωθεί αυτάρεσκα ότι «εμείς είμαστε οι καλοί, το κακό ΠΑΣΟΚ φταίει για όλα».
Ποιος δε θυμάται, την άρνηση του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης να συνδράμει τους μετανάστες εργάτες γης πριν από δέκα χρόνια, όταν αυτοί απήργησαν διεκδικώντας αξιοπρεπέστερες αμοιβές και ασφάλιση στον ΟΓΑ; (αντιθέτως την ίδια εποχή ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Βόλου είχε συμπαρασταθεί από την πρώτη στιγμή στους εργάτες γης του Βελεστίνου).
Ποιος συμπαραστάθηκε στους εργάτες γης της Μανωλάδας όταν η «περήφανη αγροτιά» τους πλάκωνε στο ξύλο και τους διαπόμπευε, γιατί είχαν τολμήσει να διεκδικήσουν αύξηση στο μεροκάματο (αμείβονταν με το εξωφρενικό ποσό των €3 την ημέρα από το οποίο παρακρατούνταν ένα μέρος ως ενοίκιο για τις τρώγλες στις οποίες του στοιβάζουν);
Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Βελεστίνου και το αξιοθαύμαστο - αλλά εκ των πραγμάτων μικρής εμβέλειας - έργο του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι: ΚΑΝΕΙΣ. Γι αυτό και σήμερα απουσίαζαν οι μετανάστες από τη διαδήλωση.
Σε ό,τι αφορά στους γηγενείς νέους με τις θλιβερές αμοιβές τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Γαλουχήθηκαν με υπερβολικές δόσεις τηλοψίας. Έχουν δει χιλιάδες ώρες τηλεοπτικών σειρών από τις οποίες έμαθαν ότι όποιος δε ζει μεσα στη χλιδή χωρίς να χρειάζεται να εργάζεται είναι «μαλάκας». Οι γονείς τους τους εμφύσησαν την άποψη ότι η μόνο επαγγελματική αποκατάσταση είναι «μια θέση στο Δημόσιο». Μ' αυτά τα όνειρα έχουν μεγαλώσει όλοι όσοι σήμερα είναι κάτων των 35 χρόνων.
Η όποια απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα είναι, κατά συνέπεια, «μεταβατική» μέχρι να βρεθεί «μια θέση στο Δημόσιο». Ακόμα κι αν αυτή είναι με σύμβαση ορισμένου χρόνου και άθλιο μισθό. Γιατί αργά η γρήγορα «θα έρθει η μονιμοποίηση».
Οι άνθρωποι αυτοί δε διεκδικούν τα θεσμοθετημένα δικαιώματά τους ακριβώς γιατί πιστεύουν βαθιά μεσ' στην καρδία τους ότι «σύντομα η ζωή θα τους χαμογελάσει». Δε διαδηλώνουν γιατί δεν είναι "in". Και δε διεκδικούν γιατί «θα βρεθεί κάποια άκρη». Γιατί η διεκδίκηση δικαιωμάτων δεν είναι μέρος ούτε της παιδείας τους, ούτε των οικογενειακών τους αξιών.
Απομένει η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα: γιατί σήμερα διαδήλωσαν υποδεκαπλάσιοι άνθρωποι από αυτούς που είχαν διαδηλώσει κατά των νόμων Πετραλιά και Γιαννίτση;
Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν έχω. Διαισθάνομαι μονάχα ότι οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα έχουν προεξοφλήσει - κακώς - το αδιέξοδο της κινητοποίησης. Επιπρόσθετα έχουν συνηθίσει, πολλοί από αυτούς, να εκμεταλλεύονται τις χαλαρές εργασιακές συνθήκες για να ασκούν παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες, από τις οποίες έχουν σημαντικά και αφορολόγητα εισοδήματα. Κι αυτό μειώνει τη διάθεσή τους για διεκδικήσεις.

Γιάννης Χρυσοβέργης