Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Ενθαρρυμένες από την κοινωνική αποδοχή, αποθρασυμμένες από την προκλητική ατιμωρησία για τα ανοσιουργήματά τους και την απουσία της Αριστεράς από την κοινωνία, οι συμμορίες της Χρυσής Αυγής, δέρνουν, δολοφονούν, πουλούν νταβατζηλίκι, απειλούν ανοιχτά τον κοινοβουλευτισμό.

Η μόνη απάντηση είναι η άμεση συγκρότηση ενός Λαϊκού Μετώπου.

Η χώρα έχει μπει σε διαδικασία εμφυλίου πολέμου κι η μόνη ελπίδα να τον αποτρέψουμε, όσο κι αν αυτό μοιάζει με παραδοξολογία,  είναι να είμαστε έτοιμοι για τη διαχείρισή του.

Έχουμε κατ' επανάληψη επισημάνει από τις στήλες αυτού εδώ του διαδικτυακού καφενείου τον κίνδυνο εκφασισμού της κοινωνίας που γέννησε η ακραία αντικοινωνική οικονομική πολιτική, σε συνδυασμό με την παντελή απουσία της Αριστεράς από την καθημερινή πραγματικότητα.

Τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες, μετά τις εκλογές του Ιουνίου, είναι πολύ χειρότερα από τους χειρότερους φόβους που έχουν διατυπωθεί.

Μέσα σε δυο μόλις μήνες τα χειρότερα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας έχουν επιβάλει την πολιτική τους παρουσία, δέρνοντας και δολοφονώντας μετανάστες στην αρχή, πουλώντας νταβατζηλίκι στις λαϊκές αγορές τώρα.

Οι βουλευτές τους καταχειροκροτούνται στις διαδηλώσεις των Αστυνομικών και το Ενιαίο  Συνδικάτο Πωλητών στις Λαϊκές Αγορές τους ζητάει επίσημα να πουλάνε νταβατζηλίκι.

Ο γενικός τους γραμματέας μπορεί να δηλώνει ότι οι ένστολοι συμμορίτες του θα συνεχίσουν και θα εντείνουν τις έκνομες πράξεις τους, κι αυτό θεωρείται πλέον φυσιολογικό.

Απέναντι σε αυτό το συντονισμένο κρεσέντο πολιτικής εκτροπής η Δικαιοσύνη και η κυβέρνηση παρακολουθούν απαθείς. Οι σημερινές αποφάσεις του αρχηγού της ΕΛΑΣ, καθ' υπόδειξιν του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, να θέσει το διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Ραφήνας σε διαθεσιμότητα και να αποσύρει την αστυνομική προστασία από τους κατ' επανάληψη παρανομούντες βουλευτές της Χρυσής Αυγής έρχεται πολύ αργά και είναι ανεπαρκής.

Έπρεπε να είχε παρέμβει όταν οι συμορίτες αυτοί έστελναν κάθε βράδυ δεκάδες ανθρώπους στο νοσοκομείο, χωρίς η Αστυνομία να μπορέσει να συλλάβει έστω και έναν δράστη.

Η εντολή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να δώσει εντολή να επιταχυνθούν οι προανακρίσεις για τα εγκλήματα των Χρυσαυγιτών κατά της περιουσίας δεκάδων πωλητών και ο ξυλοδαρμός των τελευταίων, έρχεται πολύ αργά και είναι ανεπαρκής. 

Έπρεπε να είχε προηγηθεί έρευνα για την απόφαση του Πρωτοδικείου Βεροίας να καταδικάσει θύμα επίθεσης χρυσαυγιτών σε ένα μήνα φυλάκιση περισσότερο από τους δράστες του ξυλοδαρμούτου, μιας και η λόγω εξύβριση θεωρήθηκε πιο σημαντική από τον ξυλοδαρμό.

Απέναντι σε αυτό το συντονισμένο κρεσέντο φασιστικής βίας η Αριστερά απαντά με χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων. Οι καταγγελίες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Οι νεοναζί κερδίζουν τις γειτονιές, εκεί που άνθρωποι αναρωτιούνται πώς θα πληρώσουν το λογαριασμό του ηλεκτρικού, πώς θα πληρώσουν τα φάρμακα και πώς θα τους περισσέψει και κανένα ευρώ για να φάνε.

Ντοπάρουν τις στρατιές των άνεργων νέων, που μεγάλωσαν με την υπόσχεση «μιας θέσης στο Δημόσιο χάρη στο βύσμα που έχουμε με το βουλευτή» με τη χίμαιρα ενός μυθικού αύριο, που δεν είναι καν ανάγκη να το περιγράψουν.

Σε αυτές τις γειτονιές θα κερδηθεί ή θα χαθεί για πολλά - πολλά χρόνια η μάχη κατά του φασισμού. Ήδη έχει χαθεί πολύς χρόνος, οι ναζί είναι πλέον εγκατεστημένοι κι αποφασισμένοι να μην αφήσουν κανέναν άλλο να πλησιάσει τη λεία τους. 

Χρειάζεται ένα πολιτικό πρόγραμμα που θα αναδεικνύει την κοινωνική αλληλεγγύη, θα δημιουργεί θέσεις εργασίας και θα ενισχύει το δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο.
Χρειάζεται καθημερινή παραουσία στους χώρους που ζουν οι άνθρωποι που υποφέρουν, χρειάζεται η δημιουργία δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, πεδίοα δράσης από τα οποία απουσιάζει παντελώς η Αριστερά - ή, για να είμαστε ακριβείς, η παρουσία της είναι θλιβερά μικρή σε σχέση με την εκλογική της επιρροή - αφήνοντας στην Εκκλησία το μονοπώλιο της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Χρειάζεται τέλος δυναμική απάντηση στη συστηματική άσκηση τρομοκρατίας εκ μέρους των συμμοριών της Χρυσής Αυγής. Δε μπορούμε να επιτρέψουμε στους συμμορίτες αυτούς να τρομοκρατούν αντιμώρητα. 
Όλα αυτά είχαν φροντίσει να κάνουν  τα ΛΑΪΚΑ ΜΕΤΩΠΑ που είχαν συγκροτηθεί στην Ευρώπη στη δεκαετία του '30, την εποχή που ο φασισμός κι ο ναζισμός σάρωναν στην Ευρώπη. Επρόκειτο για μια σύλληψη του γγ της Κομμουνιστικής διεθνούς Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, την οποία ο Στάλιν ποτέ δε χώνεψε, και ήταν κάτι πολύ περισσότερο από συμφωνίες κορυφής μεταξύ σοσιαλδημοκρατών και κομμουνιστών. Βασίζονταν στην ενεργό συμμετοχή πολλών χιλιάδων πολιτών. πολύ περισσότερων από τα μέλη των κομμάτων που συμμετείχαν στα εγχειρήματα.
«Παλιό φάρμακο, αμφίβολης αποτελεσματικότητας», είναι ο αντίλογος στην παραπάνω επιχειρηματολογία. Παλιά είναι όμως και η ασθένεια. Κι όπως η φυματίωση με αντιβιοτικά αντιμετωπίζεται, έτσι κι ο ναζισμός χρειάζεται την προσφυγή στα φάρμακα που τότε είχαν αναλάβει το βάρος της πρώτης αντίστασης στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Προσαρμοσμένα στα νέα, ανθεκτικά στελέχη του μικροβίου φυσικά. Αλλά αντιβιοτικά.
Η αναβίωση της φαιάς πανούκλας του φασισμού είναι μια εφιαλτική πραγματικότητα. Κανείς δεν έχει πια το δικαίωμα να ισχυρίζεται πως ζει ένα κακό όνειρο. Και ο καθένας θα κριθεί για τη στάση του.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΟΙ ΔΥΟ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Από την περασμένη Τετάρτη ένα πλήθος διαδηλωτών οι «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στην Πλατεία Συντάγματος. Κάθε βράδυ και περισσότεροι. Με τις μέρες όμως, το ετερόκλητο αυτό πλήθος έχει αρχίσει να διαφοροποιείται απεικονίζοντας γλαφυρά δυο τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Η πρώτη, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη απηχεί την ιδεολογικοποίηση της αντι-πολιτικής. Η δεύτερη, κάτω από τα σκαλιά της πλατείας, μπροστά στο συντριβάνι, συζητά διαρκώς για το τι πρέπει ν' αλλάξει εδώ και τώρα. Κι η μια κι η άλλη αριθμούν πολλές χιλιάδες διαδηλωτών. Κυρίαρχη σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής η πρώτη, «άγνωστη» μέχρι πριν λίγες ημέρες η δεύτερη, πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωπες.

Άγνωστος Στρατιώτης: Ένα ετερόκλητο πλήθος, αποτελούμενο από ανθρώπους κάθε ηλικίας, αν και οι νέοι είναι σαφώς πλειοψηφία, περιφέρονται, συζητούν και, κυρίως, φωνασκούν. Φύρδην μίγδην και, κυρίως, χύδην, συναγελάζονται Ελληναράδες με τη σημαία στους ώμους, παλαιοκομμουνιστές, χουλιγκάνοι και μισθοφόροι των ΠΑΕ, αλητήριοι της Πλατείας Εξαρχείων ξελαρυγγιάζονται βρίζοντας πολιτικούς και πολιτική και φασκελώνοντας τη Βουλή.Ένα παχύ στρώμα από πλαστικά μπουκάλια, μεταλλικά κουτάκια και κάθε λογής σκουπίδια έχει καλύψει το οδόστρωμα.
Συντριβάνι: Οι γύρω πρασιές έχουν καταληφθεί από δεκάδες σκηνών. Ο χώρος πεντακάθαρος, καθώς σε κάθε γωνιά υπάρχουν σακούλες σκουπιδιδιών, ενώ δεκάδες εθελοντών φροντίζουν να μαζεύουν αμέσως ό,τι πετούν οι απρόσεχτοι. σε μια γωνιά ένα ιατρείο. Και στη μέση ένα πολύχρωμο, νεαρό σε ηλικία πλήθος, συζητάει με πάθος για τα πράγματα που «πρέπει να αλλάξουν εδώ και τώρα».
Λίγο αριστεροί, λίγο αναρχικοί, λίγο οικολόγοι, λίγο όλα μαζί. Ο λόγος τους ευθύς, άτεχνος, αλλά συναισθηματικός, θίγει όλα τα κακώς κείμενα κι αναζητά άμεσες λύσεις, Οι λιγοστοί μεσήλικες βετεράνοι του αριστερισμού και του αναρχισμού, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μεσ' στο γάλα, λόγω ηλικίας και ξύλινης γλώσσας.
Η συνέλευση αρχίζει κάθε βράδυ γύρω στις 20.00, την ίδια ώρα με τα δελτία ειδήσεων και συνεχίζεται αδιάκοπα ως τις 01.00 - 02.00. Οι ομιλητές διαδέχονται ο ένας τον άλλο στο μικρόφωνο με, πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα, οικονομία λόγου και σεβασμό των άλλων ομιλητών. Και, κυρίως, ακούνε.
Είναι ειρηνικοί, χωρίς να δηλώνουν ειρηνιστές, γιατί έχουν βαλθεί να βρουν τρόπους να χτίσουν από ερείπια μια δημοκρατική, γι αυτούς, κοινωνία. Οι ιδέες πέφτουν βροχή, από τα πιο απλά πρακτικά θέματα μέχρι το πώς μπορούν να εφαρμοστούν πρακτικές άμεσης δημοκρατίας στη διακυβέρνηση μιας χώρας. Συζητούν πολιτικά αντί να πολιτικολογούν, τραγουδούν, ερωτεύονται κι ονειρεύονται.
Περιδιαβαίνοντας ανάμεσά τους δε μπόρεσα παρά να νιώσω ανάμικτα συναισθήματα ζήλειας και χαράς. Ζήλειας γιατί έχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που έπαψα να ονειρεύομαι. Και χαράς γιατί, μετά από 25 ολόκληρα χρόνια, μια νέα γενιά Αριστερών εισβάλλει στη σκηνή. Χωρίς οργανικές σχέσεις με τα κόμματα και τα αποκόμματα της, κατ' ευφημισμόν, Αριστεράς, χωρίς να έχουν ξοδέψει ατέλειωτες ώρες σε ενδοκομματικές ίντριγκες και μικροπρέπειες, είναι εκεί για να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει.
Οι δυο αυτές παράλληλες διαδηλώσεις εκπροσωπούν δυο τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίαρχη, μέχρι σήμερα σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής η πρώτη, ευχάριστα πολυπληθής και δημιουργική η δεύτερη, εκπροσωπούν η μεν πρώτη την Ελλάδα της μιζέριας η δε δεύτερη την Ελλάδα που θέλει να δημιουργήσει.
Οι πρώτοι αναζητούν ένα Führer που, ως άλλος Αη -Γιώργης θα «σκοτώσει το τέρας» και θα τους «σώσει». Οι δεύτεροι «φοβούνται όλ' αυτά που θα γίνουν γι αυτούς χωρίς αυτούς» και διεκδικούν θεσμικά πλαίσια στα οποία θα έχουν φωνή.
Είναι προφανές ότι οι δυο αυτές τάσεις πολύ σύντομα θα συγκρουστούν μετωπικά. Η Ελλάδα της μιζέριας, της μετριότητας και του ωχαδελφισμού, ήταν πάντα αλλεργική απέναντι στους δημιουργικούς ανθρώπους. Είτε τους εξόντωνε, είτε τους εξόριζε. Το ίδιο θα επιχειρήσει και τώρα.
Οι πιθανότητες να επικρατήσει είναι συντριπτικά υπέρ της. Γιατί δεν έχει κανένα ενδοιασμό να μετέλθει την κτηνώδη βία, γιατί έχει την υποστήριξη των ΜΜΕ - όλα τα επίσημα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα και συγκροτήματα τύπου αυτούς προβάλλουν, ενώ για τους άλλους έχουν επιβάλει σιγή ασυρμάτου - γιατί τρέφουν και τρέφονται από το διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό που ελεεινολογούν κι από τους κάθε λογής παρακρατικούς μηχανισμούς.
Στη σύγκρουση αυτή, που δεν είναι απαραίτητο να έχει ως πεδίο την Πλατεία Συντάγματος, αργά ή γρήγορα, είτε μας αρέσει είτε όχι, θ' αναγκαστούμε να πάρουμε θέση. Και θα κριθούμε γι αυτήν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ.

1. Η κατάσταση αυτή στο Σύνταγμα δε μπορεί να συνεχιστεί για καιρό. είμαι βέβαιος πως τις επόμενες μέρες, είτε το επίσημο Κράτος, είτε κάποιος παρακρατικός μηχανισμός, θα δημιουργήσει μια κρίση βίας, προκειμένου να φέρει τα πράγματα εκεί που τον βολεύει: στη δημιουργία κλίματος βίας και χάους. Γιατί αν δε συμβεί αυτό, τότε ο χρόνος θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα για την Κυβέρνηση.
2. Οι κατασκηνωτές του συντριβανιού αποφάσισαν να σπάσουν το εμπάργκο των ΜΜΕ δημιουργώντας το δικό τους διαδικτυακό ραδιόφωνο. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
   

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ...

Την εβδομάδα που πέρασε γίναμε, κάθε μέρα, μάρτυρες κρουσμάτων ακραίας βαρβαρότητας. Το ένα πιο αποκρουστικό από το άλλο, όλα μαζί, συνθέτουν το ψηφιδωτό μιας εξαχρειωμένης κοινωνίας, που τρώει τις σάρκες της αρνούμενη να διεκδικήσει κάτι καλύτερο.

Βαρβαρότητα 1η: Το πρωί της Δευτέρας 9 Μαΐου άγνωστοι σφάζουν έναν άνδρα, που ετοιμάζεται να μεταφέρει την ετοιμ΄πογεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο, για να του πάρουν μια βιντεοκάμερα.
Βαρβαρότητα 2η: Οι πρωινοί τηλεοπτικοί αστέρες αποδίδουν το έγκλημα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη, σε μετανάστες.
Βαρβαρότητα 3η: Επιδεικνύοντας ύποπτη ετοιμότητα, οι συμμορίτες της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ επιδίδονται σε ένα 24ωρο πογκρόμ μεταναστών, υπό τις επευφημίες χιλιάδων «έντιμων πολιτών» και την ευμενή απάθεια της Αστυνομίας. Ο απολογισμός, δεκάδες σοβαρά τραυματίες, όλοι μετανάστες, στα νοσοκομεία και ένας 24χρονος από το Μπαγκλαντές δολοφονημένος. Οι «ευαίσθητοι» τηλεοπτικοί αστέρες δε βρήκαν μια λέξη να πουν γι αυτό το όνειδος. Άλλωστε τα θύματα «δεν ήταν άνθρωποι, σκυλάραπες ήταν».
Βαρβαρότητα 4η: Χωρίς τον παραμικρό λόγο, χωρίς καν κάποιο πρόσχημα, η Αστυνομία επιτίθεται στην πιο ειρηνική διαδήλωση της τελευταίας τριετίας στέλνοντας δεκάδες πολιτών στα νοσοκομεία με τραύματα στο κεφάλι. Ένας από τους τραυματίες, πέντε μέρες μετά, ακόμα χαροπαλεύει κι αν επιζήσει, κανείς δε μπορεί να προβλέψει τι μόνιμες βλάβες θα έχει. Η κυβέρνηση «αντιδρά» θέτοντας σε διαθεσιμότητα τέσσερις άνδρες των ΜΑΤ, τους οποίους ερασιτεχνικό βίντεο κατέγραψε να δέρνουν ανηλεώς πεσμένους στο έδαφος διαδηλωτές. Ούτε και γι αυτό το όνειδος βρήκαν να πουν κάτι οι «ευαίσθητοι» τηλεοπτικοί αστέρες.
Βαρβαρότητα 5η: Σαββατο πρωί, μια από τις συμμορίες των Εξαρχείων επιτίθεται στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς με βόμβες μολότοφ. Κατά την υποχώρησή τους, βάζουν φωτιά σε μια αστυνομική μοτοσικλέτα, παρκαρισμένη δίπλα στον πάγκο μιας ανθοπώλιδος της λαϊκής. Για είναι βέβαιοι για το αποτέλεσμα, ανοίγουν το σωληνάκι της βενζίνης της μοτοσικλέτας. Η μοτοσικλέτα εκρήγνυται και προκαλεί βαριά εγκαύματα στην ανθοπώλιδα και σε δυο άνδρες που έσπευσαν να τη βοηθήσουν. Ο ένας από αυτούς χαροπαλεύει. Οι σύγχρονοι Νέρωνες έχουν κάθε λόγο να επιχαίρουν. Έκαψαν και πάλι τρεις ανθρώπους ζωντανούς. Όμως, οι δυο τουλάχιστον δε θα πεθάνουν. Μισές δουλειές.
Βαρβαρότητα 6η και πιο αποκρουστική. Πριν ακόμα οι τρεις τραυματίες μεταφερθούν στο νοσοκομείο, πελάτες της Λαϊκής αρχίζουν να λεηλατούν τα λουλούδια της τραυματισμένης γυναίκας. Μάταια ο Νίκος Μυλωνας από τους Οικολόγους Πράσινους, κι ο Τάσος Κορωνάκης από το ΣΥΝ, που έτυχε να είναι αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος, προσπαθούν να προστατέψουν το εμπόρευμα της γυναίκας. «Αυτη, τώρα, Θεός σχωρέσ' την» τους απαντούν οι « καλοί άνθρωποι» αφοπλιστικά.
Παρόμοια μαρτυρία και από την Αντιδήμαρχο Αθήνας για θέματα Παιδείας Νέλλη Παπαχελά, από το πογκρόμ της περασμένης Τρίτης: «Αφού οι Χρυσαυγίτες έδειραν τους μετανάστες υπαίθριους πωλητές στην Πλατεία Βικτωρίας, έσπευσαν οι ντόπιοι να λεηλατήσουν το εμπόρευμά τους. σε πέντε λεπτά δεν υπήρχε τίποτα».
Οι πλιατσικολόγοι πάντα υπήρχαν στην ελληνικοί κοινωνία. Ήδη, από το Δεκέμβρη του 2008, είδαμε κατ' επανάληψη, μετά από τους, δικαίως, εξοργισμένους πιτσιρικάδες που έσπαγαν τα μαγαζιά του κέντρου, να εισβάλουν σε αυτά κάτι καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες και να διαγουμίζουν ό,τι είχε απομείνει όρθιο.
Για να μη μιλήσουμε για τις χιλιάδες των «αγνών Ελλήνων πατριωτών» που όρμησαν και λεηλάτησαν σπίτια και καταστήματα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, όταν το 1943 τους μάζεψαν οι Ναζί για να τους στείλουν στα στρατόπεδα εξόντωσης.
Μόνο που τότε, δίπλα σε αυτά τα αρπακτικά, υπήρχε και μια άλλη κοινωνία, που έδινε τη μάχη της επιβίωσης βασισμένη στην αλληλεγγύη. Σήμερα τι υπάρχει; Υπάρχουν αναμφίβολα οι μηχανισμοί αλληλεγγύης προς τους μετανάστες που έχουν στήσει κάποιοι άνθρωποι από την Αριστερά με πολύ μεράκι και κόπο. Υπάρχουν μια σειρά από ΜΚΟ που πραγματοποιούν ένα αξιέπαινο έργο βοήθειας προς ομάδες κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων. Όμως όλα αυτά δε φτάνουν πια. Η ανεργία καλπάζει, οι άνθρωποι που όταν πλησιάζει στο τέλος ο μήνας δυσκολεύονται να βρουν χρήματα ακόμα και για φαΐ αυξάνουν αλματωδώς, η δημιουργία ευρύτερων μηχανισμών κοινωνικής αλληλεγγύης είναι επιτακτικό καθήκον για - ποιον άλλον; - την Αριστερά. Μόνο που δυστυχώς αυτή αναλώνεται σε ομφαλοσκοπήσεις κι επαναστατικές ονειρώξεις, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στα χορτάτα αρπακτικά.

Γιάννης Χρυσοβέργης