ΚΑΝ'ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ...
Ή ΟΠΩΣ Ο ΖΟΧΡΑΝ ΜΑΜΝΤΑΝΙ
Κι αν για τον Αλέξη Τσίπρα το ζητούμενο είναι η συγκρότηση ενός πολιτικού φορέα που θα κατορθώσει να βάλει τέλος στο Μητσοτακικό καθεστώς, για την Αριστερά το ζητούμενο είναι η συγκρότηση ενός χώρου που θα παρεμβαίνει στην κοινωνία με ρηξικέλευθες ιδέες που θα πιέζουν την κεντροαριστερά για τολμηρές κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις.
Και για τους μεν και για τους δε όμως το κύριο ζητούμενο είναι να επανασυστηθούν στην κοινωνία.
ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ
Πάνε 35 περίπου χρόνια που η Αριστερά και η Κεντροαριστερά πήραν διαζύγιο με τη φτωχολογιά. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 με σοκάριζε το γεγονός ότι τα μέλη του ΠΑΣΟΚ με τα οποία τύχαινε να συνομιλώ -μιλώ για ανθρώπους της ηλικίας μου και νεότερους- κυκλοφορούσαν με ρούχα που κόστιζαν δυο και τρεις φορές το μηνιάτικο των ψηφοφόρων στους οποίους απευθύνονταν και δεν έβλεπαν κάποιο πρόβλημα σ' αυτό. Την ίδια εποχή διαπίστωνα ότι τα μέλη της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήξεραν πώς πάει κανείς με λεωφορείο στις φτωχογειτονιές της Αττικής. Που φυσικά δεν είναι πια η Καισαριανή, ο Βύρωνας κι η Κοκκινιά κι ας ψηφίζουν ακόμα Αριστερά. Μιλάμε για τις συνοικίες πέρα από την εμβέλεια του μετρό, όπως το Ζεφύρι, το Πέραμα, το Μενίδι οι συνοικίες της Δυτικής Αττικής, με δυο λόγια τους δήμους και τις συνοικίες που θες γύρω στις δυο ώρες με τα μέσα συγκοινωνίας για να φτάσεις στη δουλειά σου κι άλλες τόσες για να επιστρέψεις.
Κι ενώ η Αριστερά κι η Κεντροαριστερά όλα αυτά τα χρόνια μιλούσαν εξ ονόματος αυτών των ανθρώπων, δεν είχαν ιδέα πού έμεναν, πώς ζούσαν και τι ζόρια τράβαγαν στην καθημερινή τους ζωή. Η τελευταία φορά που οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στον κόπο να πάνε ως την κάλπη ήταν για να ψηφίσουν το ΠΑΣΟΚ το 2009. Έκτοτε οι ψηφοφόροι μειώθηκαν κατά 750.000 στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 και του Γενάρη του 2015, και κατά άλλες 550.000 από τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 και μετά.
Το στοίχημα λοιπόν, τόσο για την ΕΛ.Α.Σ. όσο και για την μελλοντική συμπόρευση ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΜΕΡΑ25 και όποιων άλλων είναι να επανασυστηθούν σε αυτούς τους ψηφοφόρους στο όνομα των οποίων μιλούν.
Και το έργο τους μόνο εύκολο δεν θα είναι. γιατί η φύση απεχθάνεται τα κενά και το κενό που άφησαν πίσω τους η Κεντροαριστερά και η Αριστερά έχει καλυφθεί από συνωμοσιολόγους τσαρλατάνους κι απατεώνες, μαφιόζικες και νεοναζιστικές συμμορίες κι αφιονισμένο παπαδαριό. Όλοι αυτοί λειτουργούν συμπληρωματικά και ποτέ ανταγωνιστικά. Και φυσικά δεν θα χαρούν καθόλου αν δουν κάποιους νεοφερμένους να μπαίνουν στα χωράφια τους.
ΚΑΝ'ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ
Αυτό που χρειάζονται τόσο η ΕΛ.Α.Σ. όσο κι η Αριστερά είναι να πείσουν ανθρώπους που έχουν τουλάχιστον 20 χρόνια να τους δουν ότι αξίζει να τους ακούσουν. Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να ακούνε, να ρωτάνε, να κάνουν διάλογο.Όταν η κακοκαιρία Ντάνιελ έπνιξε τη Θεσσαλία η αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας μάζεψε αξιοζήλευτα μεγάλη ποσότητα ειδών πρώτης ανάγκης κι έσπευσε σε δυο χωριά που για διάστημα μεγαλύτερο της μιας εβδομάδας μετά την καταιγίδα ουδεμία βοήθεια είχαν λάβει. Η Πολιτική Προστασία κι η Περιφέρεια δεν είχαν μπορέσει να φθάσουν ως εκεί, ο Ρουβίκωνας έφθασε. Κι έμεινε δυο μέρες μαζί τους βοηθώντας τους να αναστήσουν ό,τι μπορούσε ν' αναστηθεί. Δυο-τρεις εβδομάδες μετά, οι κάτοικοι των δυο χωριών με επί κεφαλής τους παππάδες τους, με ανακοίνωση που την υπέγραφαν όλοι ανεξαιρέτως και την έστειλαν στα ΜΜΕ ευχαρίστησαν το Ρουβίκωνα για τη βοήθειά του.
Τη μέρα που ένα εκατομμύριο πολίτες στην Αθήνα κι εκατοντάδες χιλιάδες στην υπόλοιπη χώρα διαδήλωναν κατά της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών μέλη του Ρουβίκωνα κατόρθωσαν ν' ανέβουν στην ταράτσα της Hellenic Train και κρέμασαν ένα γιγάντιο πανώ που έγραφε: ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Προφανώς και συνελήφθησαν και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες με το μισό ποινικό κώδικα. Όμως σύσσωμοι σχεδόν οι συγγενείς των θυμάτων δήλωσαν την πρόθεσή τους να παραστούν στη δίκη των μελών του Ρουβίκωνα ως μάρτυρες υπεράσπισης.
Έγιναν ξαφνικά αναρχικοί οι κάτοικοι των ορεινών χωριών της Θεσσαλίας ή οι προδήλως συντηρητικοί -οι περισσότεροι τουλάχιστον, όπως προκύπτει από τις δημόσιες δηλώσεις τους- γονείς των θυμάτων; ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ.
Αυτό που ο Ρουβίκωνας πέτυχε ήταν να κερδίσει την εκτίμηση αυτών των ανθρώπων. Οι οποίοι προφανώς και διαφωνούν στα πάντα μαζί του. Όμως είναι πλέον πρόθυμοι να τον ακούσουν, πρόθυμοι να τον ρωτήσουν και πρόθυμοι να συζητήσουν τις διαφωνίες τους μαζί του.
Όμως αυτό είναι η αρχή για να επικοινωνήσει ένα κεντροαριστερό ή ένα αριστερό κόμμα με τη φτωχολογιά, να μάθει χειροπιαστά -κι όχι μέσω των στατιστικών της ΕΛΣΤΑΤ- τι τη ζορίζει, και να ξέρει τι πολιτικά αιτήματα θα προωθήσει κατά προτεραιότητα.
...Ή ΟΠΩΣ Ο ΖΟΧΡΑΝ ΜΑΜΝΤΑΝΙ
Ο οποίος διεκδίκησε το Δήμο της Νέας Υόρκης δηλώνοντας σοσιαλιστής με ένα πρόγραμμα που έδωσε έμφαση στις δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες, στην αύξηση και στη βελτίωση των δημοτικών σχολικών υποδομών και είναι αποφασισμένος να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα αυτό φορολογώντας τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλούσιους του Μανχάταν.
Είχε πολύ λιγότερα χρήματα από τους δυο ανθυποψήφιούς του, ο ένας από τους οποίους ήταν ο πρώην κυβερνήτης της Πολιτείας Αντριου Κουόμο, που είχε την ενεργή υποστήριξη όχι μόνο του Δημοκρατικού κατεστημένου αλλά και προσωπικά του προέδρου Τραμπ.
Μπόρεσε όμως να συσπειρώσει μερικές χιλιάδες εθελοντών οι οποίοι έκαναν αυτό που δεν έκαναν οι αντίπαλοί του. Χτύπησαν όσο περισσότερες πόρτες μπορούσαν και κατόρθωσαν να μιλήσουν με περισσότερους από 840.000 ανθρώπους (πράγμα που σημαίνει ότι τους έκλεισαν κατάμουτρα τουλάχιστον τρία εκατομμύρια πόρτες).
Το αποτέλεσμα ήταν ένα ρεκόρ συμμετοχής στις εκλογές - η μεγαλύτερη συμμετοχή από το 1969 - και η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι από τον πρώτο γύρο με ποσοστό άνω του 50%.
Κι αν για την πέραν της Κεντροαριστεράς Αριστερά ο Ρουβίκωνας είναι ένα καλό παράδειγμα για την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα ο Μαμντάνι είναι ό,τι πρέπει.
Βέβαια χρειάζεται όλα αυτά που είπε στη χθεσινή του ομιλία ο Τσίπρας, τα οποία αν δεν ακούγονταν από το δικό του στόμα θα είχαν προκαλέσει έναν ορυμαγδό ομαδικού ροχαλητού, να μετουσιωθούν σε απτά παραδείγματα κι απλά συνθήματα. Σε απλές προτάσεις για τις εργασιακές συνθήκες και τους μισθούς, για τα δημόσια μέσα μεταφοράς, για τα δημόσια σχολεία, για τη δημόσια υγεία.
Για να ενθουσιάσουν μια πρώτη μαγιά ανθρώπων. Που με τη σειρά τους θα βγουν και θα χτυπήσουν όσο περισσότερες πόρτες μπορούν.
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Αλήθεια, αν αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει υποσχεθεί το 2015 «κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο ενός άρθρου» είχε υποσχεθεί απλώς πως με τίποτα δε θα υπάρχει σπίτι χωρίς ένα πιάτο φαΐ για κάθε μέλος του στο τραπέζι - γιατί το 2015 ήταν πολλά τα νοικοκυριά που αυτό το πιάτο δεν το είχαν κάθε μέρα- βελτίωση των συγκοινωνιών και των δημόσιων υποδομών υγείας και παιδείας, μήπως - λέω μήπως - η υπογραφή του τρίτου μνημονίου δεν θα είχε προκαλέσει τόση απογοήτευση;
Γιατί στην περίοδο 2015-2019, παρά το τρίτο Μνημόνιο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε σοβαρές προσπάθειες να βελτιώσει τη θέση της φτωχολογιάς. Φορτώνοντας το κόστος στη μεσαία αστική τάξη, όπως παραδέχεται κι ο Τσίπρας στο βιβλίο του. Όμως είχε υποσχεθεί τον ουρανό κι έτσι αυτοί που επωφελήθηκαν από την κυβερνητική του διαχείριση του γύρισαν την πλάτη. Μαζί με τους εξοργισμένους μεσοαστούς που στην «κατάργηση» των μνημονίων είχαν ονειρευτεί καινούρια διακοποδάνεια για το Μπαλί.
Αλλά με τα «μήπως» ιστορία δε γράφεται.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου