ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΕ... Η ΕΛΣΤΑΤ

Πέντε ολόκληρους μήνες κυβέρνηση και λιβανιστές της μας έπρηζαν τ' αυτιά με το περιβόητο «πρωτογενές πλεόνασμά» τους.

Μετά ήρθε η ΕΛΣΤΑΤ. Και το «success story» έγινε success sory.

Γιατί είτε αρέσει στο Σαμαροβενιζελικό μπουλούκι  και στους αγιογράφους του, είτε όχι, στην Ελλάδα σήμερα, ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΕΥΗΜΕΡΟΥΝ.

 

«Κύριοι, είτε σας αρέσει είτε όχι, για να ευημερήσουν οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να ευημερήσουν οι αριθμοί» είχε πει πριν μερικούς μήνες ο υπουργός Οικονομικών από το βήμα της Βουλής,  απευθυνόμενος στους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Υπό άλλες συνθήκες ενδεχομένως και να είχε δίκιο. Ή έστω για κάποιους να είχε δίκιο.Προϋπόθεση όμως γι' αυτό θα ήταν να έχει δικαιωθεί η πολιτική του. 

Η πολιτική που έχει δημιουργήσει 1,5 εκατομμύρια άνεργους, από τους οποίους το ένα εκατομμύριο να είναι μακροχρόνια άνεργοι, η πολιτική που έχει δημιουργήσει 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενους οι οποίοι είναι απλήρωτοι για περισσότερους από τρεις μήνες (πολλοί έχουν ξεπεράσει και ένα χρόνο απλήρωτοι), η πολιτική που έχει δημιουργήσει 3 εκατομμύρια ανθρώπους, σχεδόν το 30% του πληθυσμού της χώρας, χωρίς καμιά πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας.

Τι μας λέει λοιπόν η σημερινή ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ;

Μας λέει ότι οι κρατικές δαπάνες το 2013 αυξήθηκαν κατά 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ. (106.577 εκατομμύρια, έναντι 103.176 εκατομμυρίων το 2012). Κι ας σφαγιάστηκαν συντάξεις και επιδόματα, κι ας πολλαπλασιάστηκε η συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα και στις εξετάσεις κι ας διακόπηκε η χορήγηση (δικαίως ή αδίκως) εκατοντάδων σκευασμάτων, κι ας έκλεισαν (δικαίως ή αδίκως και πάλι) εκατοντάδες σχολείων, κι ας έγιναν οι δημόσιες επενδύσεις το πιο σύντομο ανέκδοτο. Ως δια μαγείας, το οικονομικό ρεπορτάζ των «έγκριτων ΜΜΕ» δεν είπε λέξη γι' αυτό. Πολύ περισσότερο, ουδείς διανοήθηκε να εγκαλέσει την κυβέρνηση για αυτή την αδικαιολόγητη αύξηση δαπανών.

Μας λέει ακόμα η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ ότι τα δημόσια έσοδα μειώθηκαν κατά 2,5δισεκατομμύρια ευρώ (83.456 εκατομμύρια έναντι 85.909 εκατομμυρίων του 2012). Κι ας πολλαπλασιάτηκαν εκθετικά οι φόροι, για τους πολλούς, για πολλοστή φορά, από τα τέλη του 2012. Ούτε και γι' αυτό βρήκε μια λέξη να πει το οικονομικό ρεπορτάζ των «έγκριτων ΜΜΕ». 

Κάποιοι από αυτούς έσπευσαν μάλιστα να πανηγυρίσουν διότι τα δημόσια έσοδα από 44,4% του ΑΕΠ αυξήθηκαν στο 45,8%. Μόνο που ξέχασαν να πουν πως το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 11,3 δισεκατομμύρια ευρώ (182.054 εκατομμύρια έναντι 193.347 εκατομμυρίων). 

Επίσης η έκθεση της ΕΛΣΤΑΤ μας λέει ότι το δημόσιο έλλειμμα ήταν 12,7%. Πρόκειται για το δεύτερο ψηλότερο έλλειμμα από την αρχή της κρίσης. Μόνο το 2009 το δημόσιο έλλειμμα ήταν υψηλότερο (15,7%). Το 2010 ήταν 10,9%, το 2011 ήταν 9,6% και το 2012 ήταν 8,9%.  

«Το έλλειμμα μειώνεται στο 2,1% αν δε ληφθούν υπ' όψιν τα χρήματα που διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών», έσπευσαν να διορθώσουν την ΕΛΣΤΑΤ τα «έγκριτα ΜΜΕ».  Για άλλη μια φορά δεν είπαν ότι οι ευρωπαϊκές μέθοδοι υπολογισμού του ελλείμματος δεν προβλέπουν τέτοιου είδους «εκπτώσεις».

Η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ μας λέει ενδιαφέροντα πράγματα και για το δημόσιο χρέος.Το οποίο αυξήθηκε στο 175,1% του ΑΕΠ. Αυτό μας το είπαν τα «έγκριτα ΜΜΕ». Κι έσπευσαν να το αποδώσουν στη συνεχιζόμενη ύφεση. 

Κανείς όμως δεν παρατήρησε ότι το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο του αντιστοίχου ποσοστού στα τέλη του 2011(170,1%), λίγο πριν το περιβόητο κούρεμα του ιδιωτικού χρέους, που, μεταξύ πολλων άλλων, εξανέμισε τα αποθεματικά όλων των ασφαλιστικών ταμείων και όλων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας.

Και φυσικά, ουδείς διανοήθηκε να ζητήσει εξηγήσεις από την κυβέρνηση για την αύξηση του δημοσίου χρέους κατα 15 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα στο 2013 (318.703 εκατομμύρια, ένατι 303.936 εκατομμυρίων του 2012), τη στιγμή που τα έξοδα αυξήθηκαν κατά 3,5 δισεκατομμύρια και τα έσοδα μειώθηκαν κατά 2,5 δισεκατομμύρια. Μήπως διότι η «σκληρή διαπραγμάτευση» του Μνημονίου δεν ήταν και τόσο σκληρή και τα επιτόκια δανεισμού ειναι τέτοια που ούτε οι τόκοι δεν αποπληρώνονται; Αλλά είπαμε, αυτά είναι μεμψιμοιρίες και μιζέριες των λαϊκιστών του τρισκατάρατου ΣΥΡΙΖΑ, που θέλουν την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. 

Και φυσικά, η ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ μας λέει για το πρωτογενές πλεόνασμα. Το οποίο στην πραγματικότητα είναι πρωτογενές έλλειμμα 15.887 εκατομμυρίων ή 8,7% του ΑΕΠ. Και πάλι πρόκειται για το υψηλότερο της τελευταίας τετραετίας (-5,1% το 2010, -2,4% το 2011, -3,9% το 2012).

Εδώ τα «έγκριτα ΜΜΕ» εξεγείρονται.  «Ντροπή, τα ποσά που διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δε λαμβάνονται υπ' όψιν στην αξιολόγηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση». Συμφωνούμε απολύτως μαζί τους. Από τη στιγμή που τέθηκε θέμα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών λόγω των απωλειών τους από το PSI, η Τρόικα αποδέχθηκε τα εν λόγω ποσά να μη ληφθούν υπ' όψιν στην αξιολόγηση των επιδόσεων της ελληνικής κυβέρνησης. Όμως τα 19 δισεκατομμύρια και κάτι ψιλά, που δόθηκαν στις τράπεζες το 2013 ο ελληνικός λαός τα πληρώνει, όχι η Τρόικα. Γι' αυτό και, κατ' εφαρμογή των ευρωπαϊκών μεθόδων υπολογισμού του ελλείμματος η ΕΛΣΤΑΤ τα κατέγραψε ως δαπάνες.

«Οι πληρωμένοι γραφιάδες σε μισούν. Ακόμα κι ένας ηλίθιος γελάει με τις κολακείες τους», έγραφε απευθυνόμενος στο γ.γ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας Βάλτερ Ούλμπριχτ στα τέλη της δεκαετίας του '60 ο Βολφ Μπίρμαν.

Βεβαίως τα «έγκριτα ΜΜΕ», μας υπενθυμίζουν ότι το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της οικονομίας έχει πετύχει, ότι τώρα θα ασχοληθούμε αποκλειστικά μετην ανάπτυξη και θα μοιράσουμε κοινωνικό μέρισμα.

Είμαστε υποχρεωμένοι να τους θυμίσουμε ότι τη μέρα που κατέρρεε η Σοβιετική Ένωση η Πράβδα και η  Ιζβέστια πανηγύριζχαν για την υπερκάλυψη του πενταετούς πλάνου.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

 

ΠΟΙΟΙ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΩΝ;

Τίποτα δε μπορεί να αποκλειστεί, ωστόσο το πιθανότερο είναι πως δράστες της δολοφονικής επίθεσης στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο είναι τα μέλη κάποιας οργάνωσης αντάρτικου πόλεων, αριστερής ή αντιεξουσιαστικής, ήδη γνωστής ή νέας.

Επίσης δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η επίθεση αυτή έχει δυο κερδισμένους κι έναν μεγάλο χαμένο.

Οι κερδισμένοι είναι η Χρυσή Αυγή, που αποκτά «μάρτυρες», και η κυβέρνηση Σαμαρά, που με την προσφιλή της θεωρία των δυο άκρων θα επωφεληθεί για να προβεί σε νέες προσπάθειες περιστολής δημοκρατικών ελευθεριών. 

Ο χαμένος είναι η ελληνική κοινωνία, που οδηγείται στη δίνη ενός νέου τύπου εμφυλίου πολέμου, με σημαντικές ομοιότητες προς αυτόν που έζησε η Ιταλία στη δεκαετία του '70.

Δε μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, όπως και δε μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο προβοκάτσιας κάποιου παρακρατικού μηχανισμού σε στενή σύνδεση με τη Χρυσή Αυγή. Όμως ακόμα και αν κάτι από αυτά συμβαίνει και, το σημαντικότερο, αποδειχθεί, οι εντυπώσεις μένουν.

Το κέρδος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ από την επίθεση είναι προφανές. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ξεχνιέται. Αποκτούν δικούς τους «μάρτυρες». Και παύουν πλέον να είναι «εγκληματική οργάνωση». Γίνονται θύματα. Εφεξής οι συμμορίτες τους θα μπορούν να δέρνουν και να σκοτώνουν και να επικαλούνται τη «νόμιμη άμυνα». Και ο ισχυρισμός τους αυτός θα έχει κάποια πέραση.

Το, βραχυπρόθεσμο είναι η αλήθεια,  όφελος της κυβέρνησης Σαμαρά είναι επίσης προφανές. Η αγαπημένη της θεωρία των δυο άκρων αποκτά υπόσταση. Πλέον, η οποιαδήποτε κοινωνική αντίδραση μπορεί να βαφτιστεί «τρομοκρατική δραστηριότητα».   

Ενδεικτική των κυβερνητικών διαθέσεων είναι η εισβολή, παρουσία εισαγγελέα, ισχυρής αστυνομικής δύναμης στο σπίτι και στο γραφείο του τέως υπουργού και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Καρχιμάκη και η κατάσχεση εγγράφων που είχαν χρησιμοποιηθεί για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, σχετικά με τις τηλεφωνικές υποκλοπές της περιόδου 2004-2005, προκειμένου να του απαγγελθούν κατηγορίες για «δημοσιοποίηση απορρήτων κρατικών μυστικών». Το μήνυμα είναι  σαφές. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος δεν είναι πλέον στο απυρόβλητο, ακόμα κι πρόκειται για βουλευτές που ανήκουν στο «πολιτικά ορθό τόξο».

Χώρια που, ακριβώς τις ημέρες που επρόκειτο να λάβει τέλος  το παραμύθι της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» με τους δανειστές και να ανακοινωθούν τα επόμενα οριζόντια μέτρα, ξαφνικά όλα τα ΜΜΕ - προσοχή, όχι ο κόσμος - θα αρχίσουν να ασχολούνται με άλλα πράγματα.

 Πέρα από το τι θα επιθυμούσε ο καθένας μας όμως το πιο πιθανό είναι πως οι δράστες της δολοφονικής επίθεσης στα γραφεία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι μέλη κάποιας οργάνωσης ανταρτών πόλεων, είτε γνωστής, είτε πρωτοφανέρωτης.

Σε αυτή την περίπτωση η χώρα οδηγείται σε έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο, με πολλές αναλογίες προς αυτόν που έγινε στην Ιταλία στη δεκαετία του '70. Όπου φασιστικές παρακρατικές ομάδες και ένοπλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, συγκρούονταν μεταξύ τους, με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενίοτε δε στοχοποιούσαν ανυποψίαστους πολίτες.

 Τους τελευταίους στοχοποιούσαν συστηματικά οι ακροδεξιές οργανώσεις, όπως στην έκρηξη στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια με τους 80 νεκρούς και τους 200 τραυματίες το καλοκαίρι του 1980 ή η έκρηξη στο εξπρές Ρώμης - Μονάχου με 12 νεκρούς λίγο καιρό πριν. Αλλά δεν είχαν λείψει και οι «παράπλευρες απώλειες» σε αρκετές επιθέσεις των Ερυθρών Ταξιαρχιών. 

Η εμφάνιση τέτοιου είδους ένοπλων οργανώσεων στο χώρο της Αριστεράς, οι οποίες πιθανότατα θα ξεπεράσουν κατά πολύ σε μαζικότητα τις ολιγάριθμες ομάδες που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα, θα είναι σε σημαντικό βαθμό αποτέλεσμα της οξύτατης οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης που ζει η χώρα.

Σε μικρότερο βαθμό θα είναι αποτέλεσμα συναισθητικής αντίδρασης στη βία των συμμοριών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Αλλά σε σημαντικό βαθμό θα είναι αποτέλεσμα της αναποτελεσματικής πολιτικής στρατηγικής και τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ (για το ΚΚΕ δεν είναι δυνατό να συζητάει κανείς). Ο οποίος αδυνατεί να προσφέρει στην κοινωνία μια πειστική πρόταση αντίστασης στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται από κυβέρνηση, εγχώριο και ξένο μεγάλο κεφάλαιο.

Οι εξεζητημένα, πολλές φορές, υψηλοί τόνοι δεν μπορούν να κρύψουν την αδυναμία εύρεσης του σωστού μείγματος κοινοβουλευτικής και κοινωνικής δράσης που θα προσφέρει στην κοινωνία ελπίδα όραμα και στόχους.

Είναι γεγονός ότι το στοίχημα αυτό δεν είναι εύκολο για κανένα κόμμα, πολύ περισσότερο για ένα κόμμα που πέρασε μέσα σε λιγότερους από έξι μήνες από το 6% σε δημοσκοπική πρόθεση ψήφου στο 26,9% σε πραγματική ψήφο.

 Και είναι φυσικό, σε τέτοιες περιπτώσεις,η προσπάθεια διεύρυνσης του πολιτικού ακροατηρίου προς πιο συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας να οδηγεί σε «κάθοδο από το τραίνο» κάποιους που την εκλαμβάνουν ως προδοσία.

Εκείνο που δεν είναι φυσικό αντιθέτως είναι να αφήνεται να εννοηθεί πως η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα έρθει εξ ίσου φυσιολογικά με την πτώση από το δέντρο του ώριμου φρούτου και πως γι αυτό αρκεί να μαϊμουδίζει ο Αλέξης Τσίπρας το στυλ του Ανδρέα Παπανδρέου.

Εκείνο που δεν είναι φυσικό είναι να μην εκπονείται ένα σχέδιο Β' για την περίπτωση  που οι Ευρωπαίοι εταίροι, στην απόφαση μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει γενικευμένη πολιτική επαναδιαπραγμάτευση, απαντήσουν με τον τρόπο που απάντησαν το 2011 στο Βενιζέλο και τώρα στο Σαμαρά: «βρες τα με τους υπηρεσιακούς παράγοντες».

Η πρόσφατη κριτική του Μανώλη Γλέζου στην ηγεσία του κόμματος για τις αδυναμίες του πολιτικού προγράμματος ήταν παραπάνω από εύστοχη.

Από το πώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα απαντήσει - ή δεν θα απαντήσει - στα παραπάνω θέματα, από το αν θα μπορέσει να πείσει μια αγανακτισμένη νεολαία ότι αξίζει τον κόπο να συνταχθεί με ένα εναλλακτικό σχέδιο πολιτικής, θα εξαρτηθεί αν η τάση κάποιων νέων στο χώρο της Αριστεράς να «πάρουν τα όπλα» θα πάρει τη μορφή κοινωνικού φαινομένου ή αν θα παραμείνει περιθωριακό φαινόμενο.

Και, φυσικά, από το αν θα ανοίξει, στις τάξεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μια συζήτηση για την αξία του μη βίαιου κοινωνικού αγώνα. Που δεν ταυτίζεται, όπως στρεβλά πιστεύουν στην ελληνική Αριστερά, με τη νομιμοφροσύνη. Αυτά όμως δυστυχώς στην Ελλάδα είναι «ψιλά γράμματα».

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΜΟΤΑΣ

Από το Μάιο του 2010, κάθε τρεις μήνες, σε κάθε επίσκεψη της Τρόικας, η χώρα ζει τη «μέρα της μαρμότας». 

Μόνο που, σε αντίθεση με τα ξυνισμένα μούτρα του παρουσιαστή του καιρού σε περιφερειακό κανάλι, που ζει ξανά και ξανά την ίδια μέρα, μέχρι να βάλει το χαμόγελο στη ζωή του και να αποβάλει τον ανυπόφορο σνομπισμό του (Bill Murray), στην Ελλάδα θα τη ζούμε μέχρι να σβήσει και το τελευταίο ίχνος χαμόγελου από τα χείλη μας. Από αηδία κι έλλειψη ελπίδας.

Εκτός κι αν, ανεπαίσθητα κι απροσδόκητα, το έργο του τυφλοπόντικα της Ιστορίας μας φέρει προ εκπλήξεων. 

 

Το σκηνικό, κάθε τρεις μήνες είναι το ίδιο κι απαράλλαχτο. Τα ΜΜΕ  μας ανακοινώνουν την έλευση του τεχνικού κλιμακίου της Τρόικας και τα κυβερνητικά παπαγαλάκια σπεύδουν να μας ενημερώσουν ότι «όλα βαίνουν καλώς», η κυβέρνηση «έχει επιτύχει τους στόχους της», ότι «η καταβολή της επόμενης δόσης είναι δεδομένη» κι ότι η Τρόικα «θα συμφωνήσει σε μια πιο χαλαρή πολιτική». 

Καλά πληροφορημένες κυβερνητικές πηγές ανακοινώνουν την, «επικείμενη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση», την «κατάργηση του χαρατσιού της ΔΕΗ, από τα μισά του 2013», ότι «δε θα ληφθούν άλλα μέτρα» κι ότι «κανείς δημόσιος υπάλληλος δε θα απολυθεί».

Ταυτόχρονα ο Υπουργός Οικονομικών μοιράζει συνεντεύξεις σε ξένα έντυπα ΜΜΕ στις οποίες εξηγεί ότι «έχουμε κάνει τα τρία τέταρτα του δρόμου, αλλά δεν πρέπει να χαλαρώσουμε». 

Στη συνέχεια, κι ενώ οι υπουργοί μας καθησυχάζουν πως «όλα είναι υπό έλεγχο», τα ίδια παπαγαλάκια, μας ενημερώνουν για «κρυφές αξιώσεις της Τρόικας» και για «δυσαρέσκεια της Τρόικας, διότι δεν έχει επιτευχθεί ο Α' ή ο Β' στόχος».

Ακολουθούν οι «οργίλες» ανακοινώσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, συνοδευόμενες από τις, με το ίδιο νόημα, πλην όμως σε πιο χαμηλούς τόνους, σχετικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού: «ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλα μέτρα», διακηρύσσουν όλοι εν χορώ. 

Ο υπουργός οικονομικών σπεύδει να μας καθησυχάσει τονίζοντας ότι «δεν κινδυνεύει η επόμενη δόση» κι ότι «σημειώνεται πρόοδος στις διαπραγματεύσεις». Μάλιστα για να υπάρχει περισσότερο σασπένς ακυρώνεται και κάνα-δυο η συνάντηση του Πρωθυπουργού με την Τρόικα, που θα γίνονταν για «να λυθούν σε πολιτικό επίπεδο οι διαφωνίες».

Και στο τέλος, μετά από «σκληρές διαπραγματεύσεις», αποφασίζονται νέα μέτρα που «θα είναι τα τελευταία», ως το επόμενο τρίμηνο φυσικά.

Στην ταινία του Harold Ramis ο πρωταγωνιστής, που τον υποδύεται ο  Bill Murray, περνάει ξανά και ξανά τη χειρότερη μέρα της ζωής του μέχρι να αποφασίσει πως τελικά «μάλλον ήταν μια καλή μέρα». Και τότε, ξυπνάει στην επόμενη μέρα, με μια ωραία γυναίκα δίπλα του (Andie MacDowell).

Από αυτό πρέπει να συμπεράνουμε ότι βλέπουμε κάθε τρεις μήνες επί δυο - τρεις εβδομάδες το ίδιο έργο για να κατανοήσουμε τις αρετές μιας ζωής, όπου θα εργαζόμαστε με κινέζικα  μεροκάματα και δικαιώματα και θα είμαστε υποχρεωμένοι να διαβιώσουμε με τιμές δυτικής Ευρώπης.  

Κι επειδή σύσσωμοι ως κοινωνία δεν εννοούμε να πιστέψουμε ότι μας συμβαίνουν όσα μας συμβαίνουν, καταπίνουμε αντικαταθλιπτικά με τις χούφτες, μη τυχόν και κοιμηθούμε, κι όταν ξυπνήσουμε αναφωνήσουμε: «ένα κακό όνειρο ήταν».

Κι η αντίδραση αυτή είναι απολύτως φυσιολογική για μια κοινωνία που επί είκοσι και πλέον χρόνια αγωνίστηκε, με νύχια και με δόντια, για να ξεριζώσει κάθε ίχνος συλλογικότητας από την καθημερινότητά της, αισθάνονταν «εθνικώς υπερήφανη» που είχε τους «κωλοαλβανούς»    για να κάνουν τις «βρώμικες δουλειές», που μπήκαμε στο ευρώ κι ας μην είχαμε τα φόντα ως οικονομία, και που ο ξένος τύπος ζήτησε συγνώμη από την Ελλάδα την επαύριο της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Με μια διαφορά. Μπορεί οι μπουκωμένοι στα αντικαταθλιπτικά άνθρωποι να είναι ανίκανοι να εξεγερθούν - παστίλιες ευτυχίας δε μοιράζανε στους κατώτερων τάξεων ανθρώπους στο Θαυμαστό καινούριο Κόσμο του  Aldous Huxley; - όμως, όσο θα αυξάνονται οι άνθρωποι που θα αδυνατούν να αγοράσουν τις θαυματουργές παστίλιες, τόσο θα αυξάνεται ο κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης. Με τη μορφή της αντίστοιχης αλβανικής του 1997 φυσικά, γιατί μια κοινωνία που έχει αγωνιστεί σκληρά για να απαλλαγεί από το «παρωχημένο και κομμουνιστικό μίασμα της συλλογικότητας», δεν είναι ικανή να κάνει και τίποτα καλύτερο.

Δυστυχώς όμως, ούτε οι «τεχνοκράτες του ΔΝΤ», ούτε η Γερμανίδα καγκελάριος έχουν διαβάσει το «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο». Οι πρώτοι γιατί γενικώς είναι άνθρωποι χωρίς Παιδεία, όπως αποδεικνύουν κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους, ανεξαρτήτως των απόψεων που θα διατυπώσουν. Κι η δεύτερη γιατί, την εποχή που διάβαζε κανένα βιβλίο, το αριστούργημα του Huxley θεωρούνταν «αντεπαναστατικό» από τους ταγούς της «σοσιαλιστικής διαπαιδαγώγησης των νέων» στη «Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας». Αν το είχαν διαβάσει, μπορεί να είχαν αξιώσει την υποχρεωτική κατάποση, από όλους τους κατοίκους της Ελλάδας, ενός κουβά αντικαταθλιπτικών ημερησίως. Κι έτσι θα αποφεύγαμε την κοινωνική έκρηξη που θα πλήξει δικαίους και αδίκους, αρχής γενομένης από τους δικαίους, και, παίρνοντας και λίγο από σπόντα και τους αδίκους.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης 

 

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ: ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥ

Οι 25 συμφωνίες συνεργασίας, σε επιχειρηματικούς κυρίως τομείς, που υπογράφτηκαν κατά την επίσκεψη Σαμαρά στην Κωνσταντινούπολη είναι αναμφισβήτητα πολύ θετικές.

Όμως για να αποδώσουν καρπούς, πρέπει να μην υλοποιήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός την απειλή του για μονομερή κήρυξη ΑΟΖ,  στα τέλη Μαρτίου, στο Αιγαίο. Πράγμα, δυστυχώς, καθόλου βέβαιο, αν λάβουμε υπ' όψιν την παγερή υποδοχή που επιφύλαξε η ελληνική πλευρά στην, επί της αρχής, ορθή πρόταση του Ερντογάν, για λύση στο Αιγαίο προς όφελος των δυο χωρών.

Η ελληνοτουρκική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη υπήρξε, σε επίπεδο εμπορικών και επιχειρηματικών συμφωνιών, πολύ παραγωγική. Οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν, στοχεύουν στο να καταστήσουν τις τουριστικές βιομηχανίες των δυο χωρών από ανταγωνιστικές συμπληρωματικές και να ανοίξουν περισσότερο, ένθεν κακείθεν, τις αγορές των δυο χωρών στα μεταποιητικά προϊόντα της γείτονος.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι εν λόγω συμφωνίες, εφ' όσον τεθούν σε εφαρμογή,  θα συμβάλουν καθοριστικά, μεσοπρόθεσμα,  στην ουσιαστική βελτίωση των σχέσεων των δυο χωρών, οι οποίες, από καταβολής ελληνικού κράτους, είναι εξαιρετικά ευμετάβλητες και, κατά κανόνα, τεταμένες.

Αυτή είναι η θετική πλευρά της ελληνοτουρκικής συνόδου, για την επιτυχία της οποίας τα υπουργεία εξωτερικών των δυο χωρών, είχαν κάνει δουλειά μυρμηγκιού τα τελευταία χρόνια.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες η υπογραφή αυτού του πακέτου συμφωνιών θα σήμαινε τον άτυπο ενταφιασμό της τυχοδιωκτικής πολιτικής, που έχει εκπονηθεί από τους Ηρακληδείς του Αντώνη Σαμαρά, το Χρύσανθο Λαζαρίδη και το Φαήλο Κρανιδιώτη, και έχει ανακοινωθεί, παρά την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών,  από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό: τη μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ στο Αιγαίο. 

Δυστυχώς για τον Αντώνη Σαμαρά η εξωτερική πολιτική είναι αυτό ακριβώς που ήταν για τον Ανδρέα Παπανδρέου και για τον Κώστα Καραμανλή: μια πασαρέλα στην οποία μπορεί ο εκάστοτε Πρωθυπουργός να επιδίδεται σε φτηνιάρικα επικοινωνιακά τεχνάσματα προς χάριν βραχυπρόθεσμων στόχων εσωτερικής πολιτικής. Και στην οποία επιτρέπεται να λέει και να ξελέει δυο φορές το μήνα.  

Και η παγερή υποδοχή που επιφύλαξε η ελληνική πλευρά σε δυο, επί της αρχής ορθότατες, προτάσεις του Ερντογάν δεν επιτρέπει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Η πρώτη από αυτές  αφορούσε το ζήτημα της οριοθέτησης του Αιγαίου. Η δεύτερη το Κυπριακό.

 Η πρόταση του Τούρκου πρωθυπουργού, για αναζήτηση λύσης στο Αιγαίο με κερδισμένες και τις δυο χώρες έχει ώς σύμμαχο την κοινή λογική. Η εξεύρεση τέτοιας λύσης προϋποθέτει ότι και τα δυο μέρη ξέρουν τι επιθυμούν, έχουν συναίσθηση του συσχετισμού δυνάμεων, έχουν μια σαφή στρατηγική για τους στόχους τους και είναι αποφασισμένα για συμβιβασμούς. Η επίτευξη μιας λύσης με κερδισμένες και τις δυο χώρες δεν είναι εύκολη και σίγουρα θα απαιτήσει μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις. 

Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα, θεωρούμε - ιδεοληπτικά, διότι από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο - το Αιγαίο ελληνική θάλασσα και, κατά συνέπεια, οποιαδήποτε λύση δεν περιέχει αυτή την παραδοχή εκλαμβάνεται ως οδυνηρή ήττα. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Αντώνης Σαμαράς και είναι αποφασισμένος να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο για εσωτερική κατανάλωση.

Ορθή, επί της αρχής, ήταν και η τοποθέτηση του Τούρκου Πρωθυπουργού ότι για την επίλυση του Κυπριακού προϋποτίθεται η κατ' αρχή συμφωνία της Ελλάδας και της Τουρκίας. Κι αυτό όχι μόνο γιατί θεσμικά, οι δυο χώρες, ως εγγυήτριες δυνάμεις μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν βαρύνοντα λόγο αν αποφασίσουν να γίνουν από μέρος του προβλήματος μέρος της λύσης, αλλά και γιατί οι δυο χώρες, τα τελευταία 60 χρόνια, κατέστησαν την ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα αντιστοίχως σημαιοφόρους των αντίστοιχων εθνικισμών και επεκτατισμών.

Το πρόβλημα, και πάλι για την Ελλάδα είναι ότι η παραδοχή ισότιμου ρόλου στους Τουρκοκύπριους εκλαμβάνεται από εμάς ως εθνική καταστροφή. 

Και στο ζήτημα του Αιγαίου και στο Κυπριακό οι ελληνικές απόψεις είναι εντελώς ανελαστικές  και γι' αυτό στερούνται διεθνούς πολιτικού ερείσματος. Είναι όμως απόψεις της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας κι αυτό ακριβώς επιδιώκει να εκμεταλλευτεί ο Αντώνης Σαμαράς προκειμένου να συγκαλύψει την απόλυτη αποτυχία του στο εσωτερικό μέτωπο.  

Στις επόμενες εβδομάδες η ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να απολύσει άμεσα 12.500 δημόσιους υπαλλήλους και να μειώσει και πάλι το βασικό μισθό στον ιδιωτικό τομέα. Μέτρα τα οποία, είτε κανείς συμφωνεί είτε διαφωνεί με αυτά είναι σαφές ότι θα προκαλέσουν κοινωνική αναταραχή, που μόνο μέσα σε συνθήκες ελληνοτουρκικής κρίσης μπορεί να αποφευχθεί.

Για όλους αυτούς τους λόγους  υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι πολύ χρήσιμες, από οικονομική άποψη ελληνοτουρκικές συμφωνίες της Κωνσταντινούπολης να μείνουν κενό γράμμα. Δε θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε που κάποια ελληνοτουρκική συμφωνία έχει αυτή την τύχη.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Σημ: Οι μόνες μεταπολλιτευτικές ελληνικές κυβερνήσεις που είχαν αυτοτελή εξωτερική πολιτική ήταν αυτές του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Κώστα Σημίτη. Η πρώτη πέτυχε την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, κι η δεύτερη την ένταξη της χώρας στην Ευρωζώνη. Και το πρώτο και, κυρίως, το δεύτερο, ήταν αιτήματα της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αν και προσπάθησε να ασκήσει αυτοτελή εξωτερική πολιτκή, υποχώρησε κάτω από την πίεση της αντιπολίτευσης των Ανδρέα Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά. Όσο για τις κυβερνήσεις Γιώργου Παπανδρέου και Γιώργου Ράλλη, απλώς δεν άσκησαν εξωτερική πολιτική.

  

 

ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΓΙΑ ΛΑΘΟΣ ΛΟΓΟΥΣ, ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΙΓΜΗ

Η έλευση της Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα ήταν επιβεβλημένη αν επρόκειτο να ανακοινώσει αλλαγή πολιτικής στη διαχείριση της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

Θα ήταν επίσης επιβεβλημένη αν η ελληνική κυβέρνηση είχε αποφασίσει να προκαλέσει μια κρίση και στη συνέχεια να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να ψηφίσει τα μέτρα με Στρατιωτικό Νόμο.

Οι δηλώσεις Σόιμπλε και οι κυβερνητικές παλινωδίες στο θέμα της απαγόρευσης των διαδηλώσεων αποδεικνύουν ότι ούτε το ένα, ούτε το άλλο ισχύει.

Και το χειρότερο; Η μεν Άγκελα Μέρκελ φαίνεται ότι πιστεύει πως θα προσφέρει υποστήριξη στην κυβέρνηση, η δε κυβέρνηση αποδεικνύεται πανικόβλητη. 

Η έλευση της Γερμανίδας Καγκελαρίου στην Αθήνα για έξι (6) ώρες σίγουρα δε γίνεται προκειμένου να συζητήσει για την ουσία της κρίσης χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Τέτοιου είδους επισκέψεις έχουν καταργηθεί διεθνώς κι έχουν αντικατασταθεί από τηλεδιασκέψεις εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Είναι προφανές λοιπόν ότι οι λόγοι της επίσκεψής της, από δικής της πλευράς τουλάχιστον, είναι καθαρά επικοινωνιακοί. Και πράγματι, δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος συμβολισμός από την ανακοίνωση, στην Αθήνα, ουσιαστικών αλλαγών της γερμανικής πολιτικής στο θέμα της αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Όμως οι δηλώσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατέστησαν σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν είναι στα σχέδια της Άγκελα Μέρκελ.

«Η Άγκελα Μέρκελ θέλει να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα στήριξης στην κυβέρνηση και να εκφράσει τη συμπαράστασή της στον Ελληνικό λαό», μας πιπιλίζουν τα μυαλά τα κάθε λογής δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα της κυβέρνησης*.

Είναι λίγο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι δηλώσεις σαν αυτές που έκαναν ήδη οι Φαν Ρομπάι και Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, οι οποίες συνοψίζονταν στο «θα σας στηρίξουμε να μη βγείτε από την Ευρωζώνη, αρκεί να τηρήσετε απαρέγκλιτα όλες τις υποχρεώσεις σας» συνιστούν ισχυρή πολιτική υποστήριξη της τρικομματικής κυβέρνησης. Και τούτο γιατί δεν περιέχουν καμιά αναφορά στις περιβόητες «κόκκινες γραμμές» των κυβερνητικών εταίρων, δεν περιέχουν καμιά αναφορά σε αναπτυξιακά μέτρα και, το χειρότερο, υπενθυμίζουν πως δε θα γίνει τίποτα πριν από την έκθεση της Τρόικας.

Ούτε και μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η επίσκεψη αυτή σχετίζεται με την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας στη Γερμανία και, κατά συνέπεια, η Γερμανίδα Καγκελάριος θα «τραβήξει το αυτί των Ελλήνων» για να καθησυχάσει την εκλογική της βάση στη Γερμανία. Και τούτο γιατί, μολονότι πολλές φορές η κυρία Μέρκελ συμπεριφέρθηκε έτσι στην τελευταία τριετία, φαίνεται ότι έχει συνειδητοποιήσει πως έπαιξε εν ού παικτοίς και σίγουρα δε θέλει να επιδεινώσει την κατάσταση.

Απομένει η εκδοχή, που ενδεχομένως θα τη στήριζε η ανάσυρση ενός χουντικού κυβερνητικού διατάγματος προκειμένου να απαγορευτούν «όλες οι διαδηλώσεις» και να ανασταλεί η λειτουργία σχολείων,  σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση επιδιώκει εσκεμμένα να προκαλέσει κρίση, ώστε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και υπό αυτές τις συνθήκες να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή. Κι αυτό όμως το ενδεχόμενο δε στέκει, μιας και η γενική απαγόρευση των διαδηλώσεων μετατράπηκε, δυο ώρες μετά σε «απαγόρευση όλων των διαδηλώσεων πλην αυτών στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια». Η δε αναστολή της λειτουργίας σχολείων, αφού επί δεκατέσσερις ώρες το Υπουργείο Παιδείας έπαιζε την κολοκυθιά με τις Διευθύνσεις Β'βάθμιας Εκπαίδευσης της Α' Περιφέρειας Αθηνών (δηλαδή του Κέντρου της Αθήνας) ακυρώθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα (μένει να μας εξηγήσει κάποιος πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία όταν οι μαθητές έφυγαν από αυτά πανηγυρίζοντας για τα όσα είχαν ακούσει από το στόμα των διευθυντών τους).

Με αυτά τα δεδομένα μάλλον ισχύει το χειρότερο πιθανό σενάριο. Δηλαδή, τόσο η Άγκελα Μέρκελ, όσο και ο Αντώνης Σαμαράς πιστεύουν ότι μια δήλωση της Γερμανίδας Καγκελαρίου πανομοιότυπη με αυτές των Φαν Ρομπάι και Γιουνκέρ συνιστά ισχυρή στήριξη της κυβέρνησης στο εσωτερικό της χώρας.

Η δε κυβερνητική αντίδραση στην αναγγελία διαδηλώσεων από τα συνδικάτα μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθεί, στη σκιά της εισβολής των εργατών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου Αστυνομία και Ασφάλεια Στρατοπέδου πιάστηκαν κυριολεκτικά με τις πυτζάμες και ξυπόλητοι.

Κι η εκδοχή αυτή είναι η χειρότερη γιατί πανικόβλητες κι αυτιστικές κυβερνήσεις είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συμφορές.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* «Οι γραφιάδες σε μισουν. 

Ακόμα κι ένας ηλίθιος γελάει 

με τα ξετσίπωτα λιβανίσματά τους»,

έγραφε πριν 40 περίπου χρόνια ο Βόλφ Μπίρμαν , απευθυνόμενος στον ανατολικογερμανό δικτάτορα Έριχ Χόνεκερ.

ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, Η ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ... Η ΡΩΣΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ

Εν μέσω πυρετωδών διαπραγματεύσεων για τη νέα δανειακή σύμβαση και τους όρους της αυξάνονται, σε Ελλάδα και Δυτική Ευρώπη, οι δηλώσεις επωνύμων και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι τόσο σε επίπεδο κοινής γνώμης, όσο και σε επίπεδο ελίτ, οδεύουμε προς ένα βίαιο διαζύγιο Ελλάδας και Ευρώπης. Με τη Ρωσία να παρακολουθεί τις εξελίξεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το 80% των Γερμανών είναι ενάντιο σε περαιτέρω βοήθεια προς την Ελλάδα, κατέδειξαν δυο πρόσφατες δημοσκοπήσεις, τη στιγμή που το 53% των Γερμανών επιθυμεί την αποβολή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Ανάλογα είναι τα δημοσκοπικά δείγματα σε Ολλανδία, Δανία, Αυστρία, Φιναλανδία. 

Την ίδια στιγμή, στις ελληνικές δημοσκοπήσεις, μολονότι  η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει πάντα «υπέρ της παραμονής στο ευρώ», αυξάνει σταθερά, και ήδη έχει υπερβεί το 30%, το ποσοστό αυτών που ονειρεύονται «επιστροφή στη δραχμή».

Η δραματική μοναξιά των ελλήνων διαπραγματευτών και η απελπισμένες δηλώσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου το Σάββατο το βράδυ είναι ενδεικτικές. 

Δεν υπάρχει λόγος να επιμείνουμε σε δυο παραδοχές οι οποίες εκλαμβάνονται ως αξιώματα ένθεν κακείθεν και έχουν οδηγήσει τόσο την ελληνική όσο και την ευρωπαϊκή πλευρά σε ακραίες απόψεις: 

1. Τη λανθασμένη πεποίθηση των Δυτικοευρωπαίων ότι ο ελληνικός λαός θα δεχθεί οιαδήποτε θυσία, προκειμένου να παραμείνει στην Ευρωζώνη.
2. Την εξ ίσου λανθασμένη άποψη του ελληνικού πολιτικού συστήματος, πως μπορεί να φροντίζει την εκλογική του πελατεία αγνοώντας τις υποδείξεις των εταίρων της χώρας, σε ό,τι αφορά στην απελευθέρωση των προστατευμένων επαγγελμάτων, την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής και πως, ό,τι κι αν γίνει, οι «κουτόφραγκοι δε θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε».

Εκείνο που πλέον έχει σημασία είναι ότι, ο μέσος Ευρωπαίος, χάρη στη συστηματική δουλειά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των «λαϊκών» ΜΜΕ έχει ανασύρει όλα τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των Ελληνών.

Εκείνο που επίσης  έχει σημασία είναι ότι ο μέσος Έλληνας, που στα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια είχε σιγά-σιγά αποβάλει την εξ ίσου ρατσιστική του απέχθεια προς τη Δύση, αισθάνεται ότι η Ευρώπη τον πρόδωσε. Και το συναίσθημα αυτό της προδοσίας είναι ανάλογο του αντίστοιχου μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Με δεδομένο λοιπόν το διαζύγιο του ελληνικού λαού - της πλειοψηφίας για την ακρίβεια - με την Ευρώπη,  το οποίο είναι θέμα χρόνου να πάρει θεσμική μορφή, οι εναλλακτικές λύσεις για την Ελλάδα είναι δυο: είτε η προσκόλληση στο τουρκ,ικό άρμα, είτε η προσκόλληση στο ρωσικό άρμα. Με το δεύτερο να έχει μια ξεχωριστή θέση στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, που ούτε ο σκληρός αντικομμουνιστικός αγώνας της περιόδου 1930-1974 δεν κατόρθωσε να εκθρονίσει.

Και με μια σημαντική διαφορά. Τότε, το σύνολο του πολιτικού συστήματος, με εξαίρεση το ΚΚΕ, ήταν εκ πεποιθήσεως στραμμένο προς τη Δύση, με μια ιδεολογική προσήλωση που του αφαιρούσε κάθε πολιτική αυτονομία. Κι όταν το πολιτικό σύστημα ήταν αδύναμο, υπήρχαν ισχυροί παρακρατικοί μηχανισμοί για να εξασφαλίσουν, δια πυρός και σιδήρου, την παραμονή της Ελλάδας στο δυτικό χώρο επιρροής.

Σήμερα,  τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τα 38 χρόνια Δημοκρατίας συνέβαλαν στην εξάρθρωση των παρακρατικών μηχανισμών καταστολής. Επιπλέον, ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος, η Νέα Δημοκρατία,  το ΛΑΟΣ, αλλά και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΚΚΕ στρέφουν το βλέμμα προς τη Ρωσία (παρ' όλο που η ηγεσία του ΚΚΕ έχει τον τελευταίο καιρό πάρει σαφείς αποστάσεις από αυτήν. Και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είναι παντελώς ανυπόληπτο.

Όμως τα όσα συμβαίνουν δεν αφήνουν αδιάφορη τη Ρωσία, η οποία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, προωθεί αργά αλλά σταθερά τις θέσεις της στην Ελλάδα. 

Επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή οι ελληνορωσικές σχέσεις υπήρξαν καλύτερες από ποτέ. Με αποτέλεσμα να διαταραχτούν, σε κάποιες περιπτώσεις, οι διπλωματικές ισορροπίες.

Κύριος μηχανισμός διείσδυσης τηε ρωσικής πολιτικής στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία. 

Επίσης ο μηχανισμός εκείνος της Νέας Δημοκρατίας, που κινείται γύρω από τον Κώστα Καραμανλή, τον Αντώνη Σαμαρά και, φυσικά, τη Μονή Βατοπεδίου. Δεν είναι τυχαίο το ότι, με το ξέσπασμα της κρίσης, το ελληνικό διαδίκτυο κατακλύσθηκε από εκείνο το απίστευτο παραμύθι για δήθεν «ρωσική προσφορά να δανειοδοτήσει την Ελλάδα με 0% επιτόκιο». την ίδια στιγμή που η Ρωσία στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρωτοστατούσε στην προσπάθεια για δανεισμό της Ελλάδας με όσο το δυνατόν πιο υψηλλά επιτόκια. 

Δεν είναι επίσης τυχαία η μεγαλοπρεπής υποδοχή του Εφραίμ από τον Πούτιν τον περασμένο Νοέμβριο, ούτε η πέρα από κάθε λογική διπλωματικής αβροφροσύνης αντιδράσεις της Ρωσίας στην προφυλάκιση του τελυταίου. Όπως δεν είναι τυχαίο και το πρόσφατο ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά, εν μέσω κρίσιμων διαπραγματεύσεων με την Τρόικα, στη Ρωσία.

Οι λόγοι του ρωσικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα είναι προφανείς. Η Ρωσία, με την ανατροπή του Καντάφι και την επικείμενη, αργά ή γρήγορα, του αλ Άσαντ στη Συρία, έχει βρεθεί χωρίς το παραμικρό στήριγμα στη Μεσόγειο, για πρώτη φορά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτό ακριβώς σε μια εποχή που αρχίζει και πάλι να ορθώνει το ανάστημά της ως υπερδύναμης. Επιπλεον της προσφέρεται η ευκαιρία να ασκεί πίεση στην Τουρκία, ανεξαρτήτως του ότι οι σχέσεις τω δυο χωρών διάγουν την καλύτερη περίοδό τους, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ.

Προφανείς όμως είναι και οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης μετατροπής της Ελλάδας σε ρωσικό δορυφόρο. Όλο το δημοκρατικό κεκτημένο των τελευταίων 38 χρόνων θα πάει περίπατο. Τη χώρα θα κυβερνά η ρωσική Μαφία και όσοι εναντιώνονται στις επιθυμίες της θα δολοφονούνται μέρα -μεσημέρι, χωρίς ποτέ οι φονιάδες να τιμωρούνται.

Ευφάνταστα σενάρια; Μακάρι. Όμως πρέπει όλοι να έχουν στο νου τους ένα πράγμα. Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρει πλέον πολιτικά την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ, εξασθενημένες από τους πολέμους χωρίς αποτέλεσμα σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δεν επιθυμούν άλλες εμπλοκές και, σε κάθε περίπτωση, έχουν περιορισμένη ικανότητα καθορισμού των εξελίξεων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Και στη Ελλάδα, οι δυνάμεις που θέλουν και θα προσπαθήσουν να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είναι περιορισμένης επιρροής.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Το σκίτσο που φιλοξενείται στην ανάρτηση είναι από ρωσικό διαδικτυακό τόπο. αν και η καλλιτεχνική ποιότητά του είναι κάτω του μετρίου, ο επί της άρκτου καβαλάρης που πυροβολεί είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο έτερος, που εφορμά δίκην Κοζάκου με τη σπάθα στο χέρι είναι ο Αντώνης Σαμαράς

ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ... ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Εν μέσω πανηγυρισμών των συγκροτημάτων των ΜΜΕ για τη συγκρότηση της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» πέρασε ασχολίαστο - τυχαίο; δε νομίζω! - το ότι σε διάστημα δέκα ημερών έλαβαν χώρα δυο ταυτόχρονα παλατιανά πραξικοπήματα στα δυο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, αλλά και το ότι η νέα κυβέρνηση διαθέτει μια επικίνδυνη, για τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις ατομικές ελευθερίες, παντοδυναμία.

Ο μεγάλος νικητής αυτών των δεκαπέντε ημερών είναι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Ένας άνθρωπος από «τα σπλάχνα του» είναι στο τιμόνι της χώρας, και θα φροντίσει να διευθετήσει τις πολιτικές αποφάσεις των επομένων μηνών, που όμως θα καθορίσουν το μέλλον της Ελλάδας και των κατοίκων της για τα επόμενα δέκα, τουλάχιστον, χρόνια, κατά τον επωφελέστερο γιοα τα συμφέροντά του τρόπο.

Νικητής είναι και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που έσπασε τον εξοστρακισμό της Ακροδεξιάς κι επέβαλε, για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, τη συμμετοχή ενός φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος στην κυβέρνηση, με συμμετοχή σε νευραλγικά υπουργεία.

Ο αναμφισβήτητα μεγάλος ηττημένος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση εν μέσω χλευασμού από τους βουλευτές του κόμματός του, τα ΜΜΕ, το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Είναι πλέον αποσυνάγωγος και εξοβελιστέος από το πολιτικό σύστημα.

Κατά παράδοξο τρόπο ο προσωπικός του διασυρμός, η τελευταία πράξη του οποίου θα αρχίσει με τη δρομολόγηση της διαδικασίας εκλογής νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ,  έγινε σανίδα σωτηρίας για το παραπαίον ΠΑΣΟΚ που, ευρισκόμενο σε ελεύθερη δημοσκοπική πτώση, είχε αρχίσει να αισθάνεται καυτή την ανάσα των ΛΑΟΣ και ΚΚΕ. Ο εξαναγκασμός της ΝΔ  να συμμετάσχει στην κυβέρνηση την καθιστά συνυπαίτια των επικείμενων αντιδημοτικών αποφάσεων που επιβάλλει η αποδοχή της απόφασης του Eurogroup της 27ης Οκτωβρίου. Και δημιουργεί εύλογες ελπίδες στην ΠΑΣΟΚική κομματική γραφειοκρατία, ότι ο επιμερισμός της λαϊκής οργής, θα επιτρέψει την επιβίωσή της.

Κατά επίσης παράδοξο τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου ανατράπηκε για μια από τις ελάχιστες σωστές αποφάσεις του στη διάρκεια της θλιβερής, ομολογουμένως, πρωθυπουργικής του θητείας: τη μετατροπή της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες σε κοινές μετοχές ιδιοκτησίας του Δημοσίου. Το γεγονός όμως της φορτωμένης με ψεύτικα παχιά λόγια πρωθυπουργίας του, σε συνδυασμό με τον ατυχέστατο τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα του δημοψηφίσματος - με αποτέλεσμα να στρέψει εναντίον του σύσσωμη την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, την οποία ως εκείνη τη στιγμή το μόνο πράγμα που την ενοχλούσε ήταν η ανικανότητά του να τηρήσει τις υποσχέσεις που της παρείχε - του στέρησε κάθε υποστήριξη.

Ο δεύτερος, αφανής, ηττημένος είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Η μεγαλομανία του και η αρχομανία του τον τύφλωσαν τόσο, όσο χρειάζονταν για να αρνηθεί να συμμετάσχει στο προετοιμαζόμενο από τις ελληνικές τράπεζες και εγχώρια συγκροτήματα ΜΜΕ σχέδιο ανατροπής του Παπανδρέου. Έχοντας επενδύσει όλες του τις ελπίδες για την πρωθυπουργία στη συνέχιση της αποκλειστικής ανάληψης της ευθύνης των αντιδημοτικών αποφάσεων από τον Παπανδρέου δε μπόρεσε να κατανοήσει την αλλγή του ανέμου. Μετά και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τύποις μόνο είναι ηγέτης της ΝΔ. Η πραγματική ηγεσία του κόμματος είνα το δίδυμο Αβραμόπουλου - Δήμα.

Ο μεγάλος ηττημένος όμως είναι τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα σε αυτή τη χώρα. Με την υποστήριξη των 260 βουλευτών που διαθέτει η κυβέρνηση είναι σε θέση να πράξει αυτό που δε μπορούσε να κάνει μια μονοκομματική κυβέρνηση, είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της ΝΔ. Να προχωρήσει στην ψήφιση ειδικών νόμων οι οποίοι θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει δραστικά κάθε αμφισβήτηση της κοινωνίας, οι αντοχές της οποίας, όπως φάνηκε από τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, έχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Μπορεί ακόμα να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περιστέλλοντας τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνταγματικές ελευθερίες, για όσο καιρό κρίνει σκόπιμο.Κι όλα αυτά, χωρίς απολύτως καμία συνταγματική εκτροπή.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι δηλώσεις της γγ του ΚΚΕ, αν φυσικά δε λάβει κανείς υπ' όψιν του την κρίση μεγαλείου που τις διέκρινε και την ξύλινη γλώσσα στην οποία έγιναν, αποτυπώνουν απόλυτα τον πραγματικό χαρακτήρα της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Ζητούμενο παραμένει ωστόσο η αντίδραση της κοινωνίας. Θα σκύψει μοιρολατρικά το κεφάλι ή θα οδηγηθεί σε ανοιχτή σύγκρουση με την οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό κατεστημένο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι της κοινωνίας που θα έχει να χάσει - ή έτσι θα νομίζει - μόνο τις αλυσίδες του. 

Αν είναι μικρό, όπως το 1967, κάποιοι λίγοι θα σαπίσουν στις φυλακές, κάποιοι περισσότεροι που θα ασφυκτιούν, θα μεταναστεύσουν κι οι πολλοί θα υπομείνουν τη μοίρα τους. Αν όμως είναι μεγάλο, θα ζήσουμε ένα νέο εμφύλιο.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

Υψηλή (Σαμαρική) πολιτική...

«Δεν πολιτεύομαι μόνο με γνώμονα το σήμερα. Κοιτάω και το αύριο. Και το μεθαύριο... Και δίνω στην ελληνική οικονομία μιαν εναλλακτική επιλογή. Που οδηγεί έξω από το φαύλο κύκλο της ύφεσης. Όπως δίνω στην ελληνική πολιτική ζωή μιαν εναλλακτική λύση. Ώστε να έχει από κάπου να πιαστεί και κάπου να ελπίσει. Κι όχι την πιο κρίσιμη στιγμή να μείνει η χώρα δίχως θεσμική αντιπολίτευση. Δεν μπορείς να κυβερνήσεις όταν προσπαθείς να είσαι «ευχάριστος» σε κάποιους ισχυρούς - μέσα ή έξω από τη χώρα.»

Ομολογώ ότι δεν δυσκολεύτηκα, διαβάζοντας τις πιο πάνω αράδες από την συνέντευξη που παραχώρησε ο Α. Σαμαράς στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, να καταλάβω το πραγματικό μήνυμα που έκρυβαν:
«Ποντάρω σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην αποτυχία του προγράμματος σταθερότητας της κυβέρνησης, προκειμένου να έρθω σε μέλλοντα χρόνο ως νικητής και τροπαιούχος και να κυβερνήσω…»

Δε νομίζω να έχει υπάρξει στην πρόσφατη ιστορία του τόπου μας πιο κυνική δήλωση αρχηγού κόμματος, που φυσικά με φιοριτούρες του στυλ «δίνω ελπίδα στο σύστημα», να επιδιώκει με τέτοια αμεσότητα την κατάρρευση της χώρας του, προκειμένου να έρθει αυτός και το κόμμα του να (ξανα)κυβερνήσουν…
Πού; Μα επί των ερειπίων φυσικά!..
Και δεν πρόκειται για το ΚΚΕ, το οποίο εν πάση περιπτώσει ελπίζει πάντοτε σε κάποια καταστροφή, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες μιας «προλεταριακής επανάστασης»… Πρόκειται για το κατ’ εξοχήν αστικό κόμμα της χώρας, το κατ’ εξοχήν εκπρόσωπο του ελληνικού κατεστημένου. Πρόκειται για το «ευρωπαϊκό» κόμμα του ιδρυτή του, Κων/νου Καραμανλή του θείου.

Αν, μαζί με τα δυο μυωπικά κόμματα της ελληνικής «αριστεράς» (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), προστεθεί στις δυνάμεις της εναντίωσης (και γιατί όχι και της ανυπακοής) και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, τότε φυσικά δυσκολεύει πολύ η προσπάθεια ανάταξης της ελληνικής οικονομίας και – κυρίως – η δημοσιονομική εξυγίανση. Και αν τα πράγματα δεν οδεύσουν ήρεμα, τα ερείπια δεν τα γλιτώνουμε, όση κυβερνητική δεινότητα κι αν επιδείξει ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.
Με τον τρόπο που πολιτεύεται, κατά συνέπεια, ο Α. Σαμαράς, τα ερείπια τα έχουμε σχεδόν εξασφαλίσει. Το θέμα είναι ότι ο ταλαίπωρος και μύωψ αρχηγός δεν αντιλαμβάνεται ότι, αν αποτύχει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, τότε το πήρε ο διάολος και το σήκωσε ΣΥΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΟ το περίφημο «πολιτικό μας σύστημα», με πρώτη και καλύτερη τη Νέα Δημοκρατία…
Και τότε κάποιος άλλος θα επωφεληθεί, από την πολιτική που τώρα ασκεί ο ίδιος… που φυσικά θα οδεύσει προς την οικία του, εκεί απ’ όπου τον ανέσυραν μετά από δεκαετία πρόωρης συνταξιοδότησης οι περίφημες «αντιντορικές» δυνάμεις της νεοδημοκρατικής αβελτηρίας…

Κώστας Λαγωνικάκος