ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, Η ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ... Η ΡΩΣΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ

Εν μέσω πυρετωδών διαπραγματεύσεων για τη νέα δανειακή σύμβαση και τους όρους της αυξάνονται, σε Ελλάδα και Δυτική Ευρώπη, οι δηλώσεις επωνύμων και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι τόσο σε επίπεδο κοινής γνώμης, όσο και σε επίπεδο ελίτ, οδεύουμε προς ένα βίαιο διαζύγιο Ελλάδας και Ευρώπης. Με τη Ρωσία να παρακολουθεί τις εξελίξεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το 80% των Γερμανών είναι ενάντιο σε περαιτέρω βοήθεια προς την Ελλάδα, κατέδειξαν δυο πρόσφατες δημοσκοπήσεις, τη στιγμή που το 53% των Γερμανών επιθυμεί την αποβολή της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Ανάλογα είναι τα δημοσκοπικά δείγματα σε Ολλανδία, Δανία, Αυστρία, Φιναλανδία. 

Την ίδια στιγμή, στις ελληνικές δημοσκοπήσεις, μολονότι  η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει πάντα «υπέρ της παραμονής στο ευρώ», αυξάνει σταθερά, και ήδη έχει υπερβεί το 30%, το ποσοστό αυτών που ονειρεύονται «επιστροφή στη δραχμή».

Η δραματική μοναξιά των ελλήνων διαπραγματευτών και η απελπισμένες δηλώσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου το Σάββατο το βράδυ είναι ενδεικτικές. 

Δεν υπάρχει λόγος να επιμείνουμε σε δυο παραδοχές οι οποίες εκλαμβάνονται ως αξιώματα ένθεν κακείθεν και έχουν οδηγήσει τόσο την ελληνική όσο και την ευρωπαϊκή πλευρά σε ακραίες απόψεις: 

1. Τη λανθασμένη πεποίθηση των Δυτικοευρωπαίων ότι ο ελληνικός λαός θα δεχθεί οιαδήποτε θυσία, προκειμένου να παραμείνει στην Ευρωζώνη.
2. Την εξ ίσου λανθασμένη άποψη του ελληνικού πολιτικού συστήματος, πως μπορεί να φροντίζει την εκλογική του πελατεία αγνοώντας τις υποδείξεις των εταίρων της χώρας, σε ό,τι αφορά στην απελευθέρωση των προστατευμένων επαγγελμάτων, την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής και πως, ό,τι κι αν γίνει, οι «κουτόφραγκοι δε θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε».

Εκείνο που πλέον έχει σημασία είναι ότι, ο μέσος Ευρωπαίος, χάρη στη συστηματική δουλειά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των «λαϊκών» ΜΜΕ έχει ανασύρει όλα τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των Ελληνών.

Εκείνο που επίσης  έχει σημασία είναι ότι ο μέσος Έλληνας, που στα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια είχε σιγά-σιγά αποβάλει την εξ ίσου ρατσιστική του απέχθεια προς τη Δύση, αισθάνεται ότι η Ευρώπη τον πρόδωσε. Και το συναίσθημα αυτό της προδοσίας είναι ανάλογο του αντίστοιχου μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Με δεδομένο λοιπόν το διαζύγιο του ελληνικού λαού - της πλειοψηφίας για την ακρίβεια - με την Ευρώπη,  το οποίο είναι θέμα χρόνου να πάρει θεσμική μορφή, οι εναλλακτικές λύσεις για την Ελλάδα είναι δυο: είτε η προσκόλληση στο τουρκ,ικό άρμα, είτε η προσκόλληση στο ρωσικό άρμα. Με το δεύτερο να έχει μια ξεχωριστή θέση στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, που ούτε ο σκληρός αντικομμουνιστικός αγώνας της περιόδου 1930-1974 δεν κατόρθωσε να εκθρονίσει.

Και με μια σημαντική διαφορά. Τότε, το σύνολο του πολιτικού συστήματος, με εξαίρεση το ΚΚΕ, ήταν εκ πεποιθήσεως στραμμένο προς τη Δύση, με μια ιδεολογική προσήλωση που του αφαιρούσε κάθε πολιτική αυτονομία. Κι όταν το πολιτικό σύστημα ήταν αδύναμο, υπήρχαν ισχυροί παρακρατικοί μηχανισμοί για να εξασφαλίσουν, δια πυρός και σιδήρου, την παραμονή της Ελλάδας στο δυτικό χώρο επιρροής.

Σήμερα,  τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τα 38 χρόνια Δημοκρατίας συνέβαλαν στην εξάρθρωση των παρακρατικών μηχανισμών καταστολής. Επιπλέον, ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος, η Νέα Δημοκρατία,  το ΛΑΟΣ, αλλά και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΚΚΕ στρέφουν το βλέμμα προς τη Ρωσία (παρ' όλο που η ηγεσία του ΚΚΕ έχει τον τελευταίο καιρό πάρει σαφείς αποστάσεις από αυτήν. Και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είναι παντελώς ανυπόληπτο.

Όμως τα όσα συμβαίνουν δεν αφήνουν αδιάφορη τη Ρωσία, η οποία ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, προωθεί αργά αλλά σταθερά τις θέσεις της στην Ελλάδα. 

Επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή οι ελληνορωσικές σχέσεις υπήρξαν καλύτερες από ποτέ. Με αποτέλεσμα να διαταραχτούν, σε κάποιες περιπτώσεις, οι διπλωματικές ισορροπίες.

Κύριος μηχανισμός διείσδυσης τηε ρωσικής πολιτικής στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία. 

Επίσης ο μηχανισμός εκείνος της Νέας Δημοκρατίας, που κινείται γύρω από τον Κώστα Καραμανλή, τον Αντώνη Σαμαρά και, φυσικά, τη Μονή Βατοπεδίου. Δεν είναι τυχαίο το ότι, με το ξέσπασμα της κρίσης, το ελληνικό διαδίκτυο κατακλύσθηκε από εκείνο το απίστευτο παραμύθι για δήθεν «ρωσική προσφορά να δανειοδοτήσει την Ελλάδα με 0% επιτόκιο». την ίδια στιγμή που η Ρωσία στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρωτοστατούσε στην προσπάθεια για δανεισμό της Ελλάδας με όσο το δυνατόν πιο υψηλλά επιτόκια. 

Δεν είναι επίσης τυχαία η μεγαλοπρεπής υποδοχή του Εφραίμ από τον Πούτιν τον περασμένο Νοέμβριο, ούτε η πέρα από κάθε λογική διπλωματικής αβροφροσύνης αντιδράσεις της Ρωσίας στην προφυλάκιση του τελυταίου. Όπως δεν είναι τυχαίο και το πρόσφατο ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά, εν μέσω κρίσιμων διαπραγματεύσεων με την Τρόικα, στη Ρωσία.

Οι λόγοι του ρωσικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα είναι προφανείς. Η Ρωσία, με την ανατροπή του Καντάφι και την επικείμενη, αργά ή γρήγορα, του αλ Άσαντ στη Συρία, έχει βρεθεί χωρίς το παραμικρό στήριγμα στη Μεσόγειο, για πρώτη φορά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κι αυτό ακριβώς σε μια εποχή που αρχίζει και πάλι να ορθώνει το ανάστημά της ως υπερδύναμης. Επιπλεον της προσφέρεται η ευκαιρία να ασκεί πίεση στην Τουρκία, ανεξαρτήτως του ότι οι σχέσεις τω δυο χωρών διάγουν την καλύτερη περίοδό τους, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ.

Προφανείς όμως είναι και οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης μετατροπής της Ελλάδας σε ρωσικό δορυφόρο. Όλο το δημοκρατικό κεκτημένο των τελευταίων 38 χρόνων θα πάει περίπατο. Τη χώρα θα κυβερνά η ρωσική Μαφία και όσοι εναντιώνονται στις επιθυμίες της θα δολοφονούνται μέρα -μεσημέρι, χωρίς ποτέ οι φονιάδες να τιμωρούνται.

Ευφάνταστα σενάρια; Μακάρι. Όμως πρέπει όλοι να έχουν στο νου τους ένα πράγμα. Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρει πλέον πολιτικά την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ, εξασθενημένες από τους πολέμους χωρίς αποτέλεσμα σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δεν επιθυμούν άλλες εμπλοκές και, σε κάθε περίπτωση, έχουν περιορισμένη ικανότητα καθορισμού των εξελίξεων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Και στη Ελλάδα, οι δυνάμεις που θέλουν και θα προσπαθήσουν να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είναι περιορισμένης επιρροής.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Το σκίτσο που φιλοξενείται στην ανάρτηση είναι από ρωσικό διαδικτυακό τόπο. αν και η καλλιτεχνική ποιότητά του είναι κάτω του μετρίου, ο επί της άρκτου καβαλάρης που πυροβολεί είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο έτερος, που εφορμά δίκην Κοζάκου με τη σπάθα στο χέρι είναι ο Αντώνης Σαμαράς

ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΡΙΩΔΙΟ: ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣΚΑΡΕΥΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΕΤΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ

Ο άνθρωπος που επί δυο χρόνια είναι υπουργός δηλώνει ανερυθρίαστα ότι ψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να το έχει διαβάσει.

Οι κατ' επάγγελμα «επαναστάτες» του ΚΚΕ μπλοκάρουν το Χίλτον και στη συνέχεια τα μαζεύουν και φεύγουν κακήν κακώς, μόλις μαθαίνουν ότι η Τρόικα ζήτησε την επέμβαση της Αστυνομίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς ονειρεύεται, επίσης ανερυθρίαστα, να καταστήσει την Ελλάδα παράδεισο για τη ρωσική Μαφία.

Κι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που επί δυο χρόνια υπερψήφιζαν τα πιο ανάλγητα κι αντικοινωνικά μέτρα, αποκτούν ξαφνικά ευαισθησίες προκειμένου να προστατέψουν τα συντεχνιακά συμφέροντα των φαρμακοποιών.

Παράξενοι άνθρωποι. Τόσα χρόνια μασκαράδες και μες στο τριώδιο βρήκαν να ρίξουν τις μάσκες.

Η απίστευτης ιταμότητας δήλωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ότι ψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει θα ήταν τροφή για επιθεωρήσεις αν οι πράξεις του εν λόγω κυρίου - και όχι μόνο βεβαίως - δεν ήταν υπαίτιες για την απίστευτη δυστυχία στην οποία έχουν περιέλθει πολλές χιλιάδες ανθρώπων, όχι μόνο από αυτούς που «δεν τα έφαγαν» μαζί με τον κύριο Πάγκαλο, αλλά και αρκετοί από αυτούς που πανηγύριζαν για τα κοκκαλάκια που τους πετούσε.

Ο άνθρωπος αυτός, που ισχυρίζεται ότι επιθυμεί να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, επικαλέστηκε το ελαφρυντικό της ηλιθιότητας, για να ξιφουλκήσει κατά της πολιτικήςπου επί δυο χρόνια εφάρμοζε. Θα μπορούσαμε να του το είχαμε αναγνωρίσει το ελαφρυντικό αυτό. Αν ταυτόχρονα με αυτές τις δηλώσεις είχε υποβάλει την παραίτησή του και είχε δηλώσει πως δεν θα ξαναζητήσει την ψήφο μας. 

Δεν το έκανε και η συμπεριφορά του είναι ύβρις προς το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμα χειρότερα, αφαιρεί από τον κοινοβουλευτισμό τα τελευταία ίχνη ηθικής του νομιμοποίησης κι ανοίγει διάπλατα την πόρτα των αυταρχικών λύσεων.

Σήμερα το πρωί το ΠΑΜΕ έκανε έκπληξη στην αντιπροσωπεία της διαβόητης Τρόϊκα. Εκατοντάδες μέλη του είχαν δημιουργήσει μια αλυσίδα γύρω από το ξενοδοχείο Χίλτον εμποδίζοντας την έξοδο των ανθυπάτων των δανειστών. 

Πράξη εντελώς φυσιολογική και θεμιτή από πλευράς ενός κόμματος που εδώ και δυο χρόνια καλεί το λαό σε ανυπακοή κατά της Νέας Τάξης. Που θα ήταν ακόμα πιο συνεπής και φυσιολογική, αν οι «κομμουνιστές» επέμεναν στον αποκλεισμό του ξενοδοχείου και μετά από το αίτημα των «μισητών» εκπροσώπων της Τρόικα προς την Αστυνομία να διαλύσει τους διαδηλωτές.

Κανείς δεν τους ζητάει να έκαναν γιούργια εφ' όπλου λόγχη στο ξενοδοχείο. Αλλά η μη βίαιη παραμονή τους έξω από αυτό, η άρνησή τους να υπακούσουν στην εντολή της Αστυνομίας να διαλυθούν, που θα υποχρέωνε την τελευταία να τους συλλάβει όλους θα ήταν η μοναδική σύμφωνη με τα συνθήματά τους πράξη. Και συνάμα δημιουργική. Θα είχαν δώσει ένα απτό παράδειγμα αντίστασης στην κοινωνία.

Πλην φευ. Πριν προλάβει η Αστυνομία να τους πει ότι η «σεμνή τελετή» πρέπει να λάβει τέλος γιατί αυτοί που είναι μέσα έχουν και δουλειές τα μάζεψαν και «διελύθησαν ησύχως».

Αισθανόμενος προφανώς ότι μετράει μέρες για να ανακηρυχθεί πανηγυρικά πρωθυπουργός ο πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Αντώνης Σαμαράς εγκατέλειψε το μάταιο τούτο τόπο και επισκέφθηκε τη Ρωσία. Όπου βεβαίως τον περίμεναν κάτι συναντήσεις με δευτεροκλασάτα τσιράκια του Πούτιν και μια υπόσχεση ότι αύριο, θα έχει μια συνάντηση της ξεπέτας με το Ρώσο Πρωθυπουργό (καμιά σχέση με τις δόξες του Εφραίμ).

Ενδιαφέρον έιχαν οι δηλώσεις του «μελλοντικού πρωθυπουργού» της χώρας (σα να μου θυμίζει έναν αυριανό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ αλλά ας μην το κάνουμε θέμα). Υποσχέθηκε την αναθέρμανση των ελληνορωσικών σχέσεων και άφθονες ρωσικές επενδύσεις στην Ελλάδα.

Τι να πρωτοευχηθεί κανείς, να πουλάει φούμαρα ή να είναι ειλικρινής; Γιατί αν υλοποιηθεί η απειλή για ρωσικές επενδύσεις στην Ελλάδα, πρέπει να θυμηθούμε ότι στη Ρωσία οι μόνοι που διαθέτουν σήμερα χρήμα είναι το οργανωμένο έγκλημα. 

Το οποίο, αν κρίνουμε κι από την πρόσφατη σύλληψη στην Αθήνα ενός Γεωργιανού αρχιμαφιόζου, καταζητούμενου σε δέκα ευρωπαϊκές χώρες, που όμως είχε την ευχέρεια να μπαινοβγαίνει στην Ελλάδα με πλαστά ρωσικά διαβατήρια και να δωροδοκεί, κατά τον ισπανικό τύπο, με 800.000 ευρώ Έλληνες αστυνομικούς που είχαν επιχειρήσει στο παρελθόν να τον συλλάβουν, βλέπει την Ελλάδα σαν ξερολούκουμο.Τι το καλύτερο από μια χώρα της ΕΕ για ασφαλές καταφύγιο;

Βεβαίως αν οι εναγκαλισμοί της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με το ρωσικό οργανωμένο έγκλημα ευωδοθούν, θα ακολουθήσουν τεκτονικές αλλαγές στην ελληνική πολιτική και την οικονομία. Και τα ρωσικά πολιτικά ήθη, με τις δολοφονίες δημοσιογράφων και άλλων «ενοχλητικών» στη μέση του δρόμου, θα επεκτασθούν και στην Ελλάδα.

Και, μέρες που είναι, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν να ψηφίσουν κατά συνείδηση, λέει. Το ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό όταν εδώ και δυο χρόνια ψήφιζαν νόμους που ξεπουπούλιαζαν μισθούς, συντάξεις και εργασιακές σχέσεις, που απαξίωναν κάθε κοινωνικό αγαθό, είναι «εντελώς συμπτωματικό».

Το ότι επιδείκνυαν πρωτοφανή κωλυσιεργία όταν έπρεπε να νομοθετήσουν για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, το ότι εξεγείρονταν κάθε φορά που επιχειρούνταν να περάσει μια νομοθετική ρύθμιση που προσπαθούσε να θέσει κάποιους κανόνες παιγνιδιού στην επιχειρηματική δραστηριότητα και στη διαχείριση του περιβάλλοντος είναι «εντελώς συμπτωματικό».

Το ότι οι ίδιοι άνθρωποι απέκτησαν αντιρρήσεις συνείδησης όταν επρόκειτο να ψηφίσουν ένα νόμο που, εν μέσω σωστών και στραβών, έπληττε παγιωμένα συμφέροντα ευνοημένων κοινωνικών ομάδων είναι επίσης «εντελώς συμπτωματικό».

Το ότι υπερψήφισαν τη σημερινή κυβέρνηση ακριβώς για να πάρει αυτά τα μέτρα και να παγιώσει όσα αντικοινωνικά μέτρα δεν είχε προλάβει να παγιώσει η προκάτοχός της είναι επίσης «συμπτωματικό».

Παράξενο τριώδιο. αντί να μασκαρεύονται αυτοί πετούν τις μάσκες.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ... ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Εν μέσω πανηγυρισμών των συγκροτημάτων των ΜΜΕ για τη συγκρότηση της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» πέρασε ασχολίαστο - τυχαίο; δε νομίζω! - το ότι σε διάστημα δέκα ημερών έλαβαν χώρα δυο ταυτόχρονα παλατιανά πραξικοπήματα στα δυο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, αλλά και το ότι η νέα κυβέρνηση διαθέτει μια επικίνδυνη, για τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις ατομικές ελευθερίες, παντοδυναμία.

Ο μεγάλος νικητής αυτών των δεκαπέντε ημερών είναι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Ένας άνθρωπος από «τα σπλάχνα του» είναι στο τιμόνι της χώρας, και θα φροντίσει να διευθετήσει τις πολιτικές αποφάσεις των επομένων μηνών, που όμως θα καθορίσουν το μέλλον της Ελλάδας και των κατοίκων της για τα επόμενα δέκα, τουλάχιστον, χρόνια, κατά τον επωφελέστερο γιοα τα συμφέροντά του τρόπο.

Νικητής είναι και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που έσπασε τον εξοστρακισμό της Ακροδεξιάς κι επέβαλε, για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, τη συμμετοχή ενός φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος στην κυβέρνηση, με συμμετοχή σε νευραλγικά υπουργεία.

Ο αναμφισβήτητα μεγάλος ηττημένος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση εν μέσω χλευασμού από τους βουλευτές του κόμματός του, τα ΜΜΕ, το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Είναι πλέον αποσυνάγωγος και εξοβελιστέος από το πολιτικό σύστημα.

Κατά παράδοξο τρόπο ο προσωπικός του διασυρμός, η τελευταία πράξη του οποίου θα αρχίσει με τη δρομολόγηση της διαδικασίας εκλογής νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ,  έγινε σανίδα σωτηρίας για το παραπαίον ΠΑΣΟΚ που, ευρισκόμενο σε ελεύθερη δημοσκοπική πτώση, είχε αρχίσει να αισθάνεται καυτή την ανάσα των ΛΑΟΣ και ΚΚΕ. Ο εξαναγκασμός της ΝΔ  να συμμετάσχει στην κυβέρνηση την καθιστά συνυπαίτια των επικείμενων αντιδημοτικών αποφάσεων που επιβάλλει η αποδοχή της απόφασης του Eurogroup της 27ης Οκτωβρίου. Και δημιουργεί εύλογες ελπίδες στην ΠΑΣΟΚική κομματική γραφειοκρατία, ότι ο επιμερισμός της λαϊκής οργής, θα επιτρέψει την επιβίωσή της.

Κατά επίσης παράδοξο τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου ανατράπηκε για μια από τις ελάχιστες σωστές αποφάσεις του στη διάρκεια της θλιβερής, ομολογουμένως, πρωθυπουργικής του θητείας: τη μετατροπή της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες σε κοινές μετοχές ιδιοκτησίας του Δημοσίου. Το γεγονός όμως της φορτωμένης με ψεύτικα παχιά λόγια πρωθυπουργίας του, σε συνδυασμό με τον ατυχέστατο τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα του δημοψηφίσματος - με αποτέλεσμα να στρέψει εναντίον του σύσσωμη την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, την οποία ως εκείνη τη στιγμή το μόνο πράγμα που την ενοχλούσε ήταν η ανικανότητά του να τηρήσει τις υποσχέσεις που της παρείχε - του στέρησε κάθε υποστήριξη.

Ο δεύτερος, αφανής, ηττημένος είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Η μεγαλομανία του και η αρχομανία του τον τύφλωσαν τόσο, όσο χρειάζονταν για να αρνηθεί να συμμετάσχει στο προετοιμαζόμενο από τις ελληνικές τράπεζες και εγχώρια συγκροτήματα ΜΜΕ σχέδιο ανατροπής του Παπανδρέου. Έχοντας επενδύσει όλες του τις ελπίδες για την πρωθυπουργία στη συνέχιση της αποκλειστικής ανάληψης της ευθύνης των αντιδημοτικών αποφάσεων από τον Παπανδρέου δε μπόρεσε να κατανοήσει την αλλγή του ανέμου. Μετά και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τύποις μόνο είναι ηγέτης της ΝΔ. Η πραγματική ηγεσία του κόμματος είνα το δίδυμο Αβραμόπουλου - Δήμα.

Ο μεγάλος ηττημένος όμως είναι τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα σε αυτή τη χώρα. Με την υποστήριξη των 260 βουλευτών που διαθέτει η κυβέρνηση είναι σε θέση να πράξει αυτό που δε μπορούσε να κάνει μια μονοκομματική κυβέρνηση, είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της ΝΔ. Να προχωρήσει στην ψήφιση ειδικών νόμων οι οποίοι θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει δραστικά κάθε αμφισβήτηση της κοινωνίας, οι αντοχές της οποίας, όπως φάνηκε από τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, έχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Μπορεί ακόμα να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περιστέλλοντας τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνταγματικές ελευθερίες, για όσο καιρό κρίνει σκόπιμο.Κι όλα αυτά, χωρίς απολύτως καμία συνταγματική εκτροπή.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι δηλώσεις της γγ του ΚΚΕ, αν φυσικά δε λάβει κανείς υπ' όψιν του την κρίση μεγαλείου που τις διέκρινε και την ξύλινη γλώσσα στην οποία έγιναν, αποτυπώνουν απόλυτα τον πραγματικό χαρακτήρα της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Ζητούμενο παραμένει ωστόσο η αντίδραση της κοινωνίας. Θα σκύψει μοιρολατρικά το κεφάλι ή θα οδηγηθεί σε ανοιχτή σύγκρουση με την οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό κατεστημένο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι της κοινωνίας που θα έχει να χάσει - ή έτσι θα νομίζει - μόνο τις αλυσίδες του. 

Αν είναι μικρό, όπως το 1967, κάποιοι λίγοι θα σαπίσουν στις φυλακές, κάποιοι περισσότεροι που θα ασφυκτιούν, θα μεταναστεύσουν κι οι πολλοί θα υπομείνουν τη μοίρα τους. Αν όμως είναι μεγάλο, θα ζήσουμε ένα νέο εμφύλιο.

Γιάννης Χρυσοβέργης