Υψηλή (Σαμαρική) πολιτική...

«Δεν πολιτεύομαι μόνο με γνώμονα το σήμερα. Κοιτάω και το αύριο. Και το μεθαύριο... Και δίνω στην ελληνική οικονομία μιαν εναλλακτική επιλογή. Που οδηγεί έξω από το φαύλο κύκλο της ύφεσης. Όπως δίνω στην ελληνική πολιτική ζωή μιαν εναλλακτική λύση. Ώστε να έχει από κάπου να πιαστεί και κάπου να ελπίσει. Κι όχι την πιο κρίσιμη στιγμή να μείνει η χώρα δίχως θεσμική αντιπολίτευση. Δεν μπορείς να κυβερνήσεις όταν προσπαθείς να είσαι «ευχάριστος» σε κάποιους ισχυρούς - μέσα ή έξω από τη χώρα.»

Ομολογώ ότι δεν δυσκολεύτηκα, διαβάζοντας τις πιο πάνω αράδες από την συνέντευξη που παραχώρησε ο Α. Σαμαράς στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, να καταλάβω το πραγματικό μήνυμα που έκρυβαν:
«Ποντάρω σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην αποτυχία του προγράμματος σταθερότητας της κυβέρνησης, προκειμένου να έρθω σε μέλλοντα χρόνο ως νικητής και τροπαιούχος και να κυβερνήσω…»

Δε νομίζω να έχει υπάρξει στην πρόσφατη ιστορία του τόπου μας πιο κυνική δήλωση αρχηγού κόμματος, που φυσικά με φιοριτούρες του στυλ «δίνω ελπίδα στο σύστημα», να επιδιώκει με τέτοια αμεσότητα την κατάρρευση της χώρας του, προκειμένου να έρθει αυτός και το κόμμα του να (ξανα)κυβερνήσουν…
Πού; Μα επί των ερειπίων φυσικά!..
Και δεν πρόκειται για το ΚΚΕ, το οποίο εν πάση περιπτώσει ελπίζει πάντοτε σε κάποια καταστροφή, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες μιας «προλεταριακής επανάστασης»… Πρόκειται για το κατ’ εξοχήν αστικό κόμμα της χώρας, το κατ’ εξοχήν εκπρόσωπο του ελληνικού κατεστημένου. Πρόκειται για το «ευρωπαϊκό» κόμμα του ιδρυτή του, Κων/νου Καραμανλή του θείου.

Αν, μαζί με τα δυο μυωπικά κόμματα της ελληνικής «αριστεράς» (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ), προστεθεί στις δυνάμεις της εναντίωσης (και γιατί όχι και της ανυπακοής) και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, τότε φυσικά δυσκολεύει πολύ η προσπάθεια ανάταξης της ελληνικής οικονομίας και – κυρίως – η δημοσιονομική εξυγίανση. Και αν τα πράγματα δεν οδεύσουν ήρεμα, τα ερείπια δεν τα γλιτώνουμε, όση κυβερνητική δεινότητα κι αν επιδείξει ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.
Με τον τρόπο που πολιτεύεται, κατά συνέπεια, ο Α. Σαμαράς, τα ερείπια τα έχουμε σχεδόν εξασφαλίσει. Το θέμα είναι ότι ο ταλαίπωρος και μύωψ αρχηγός δεν αντιλαμβάνεται ότι, αν αποτύχει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, τότε το πήρε ο διάολος και το σήκωσε ΣΥΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΟ το περίφημο «πολιτικό μας σύστημα», με πρώτη και καλύτερη τη Νέα Δημοκρατία…
Και τότε κάποιος άλλος θα επωφεληθεί, από την πολιτική που τώρα ασκεί ο ίδιος… που φυσικά θα οδεύσει προς την οικία του, εκεί απ’ όπου τον ανέσυραν μετά από δεκαετία πρόωρης συνταξιοδότησης οι περίφημες «αντιντορικές» δυνάμεις της νεοδημοκρατικής αβελτηρίας…

Κώστας Λαγωνικάκος

Μια παραίτηση ηθικοπλαστικού περιεχομένου.

Και ενώ όλοι ασχολούνται με την παραίτηση της Υφυπουργού Τουρισμού Κα Γκερέκου - η οποία ομολογουμένος προσέφερε εύχυμη ηδονή σ' όλους τους Ελληνες - ο τουρισμός, ο κινητήριος μοχλός για την ανάπτυξη της χώρας, βουλιάζει.

Ολα δείχνουν οτι, η βαριά βιομηχανία του τουρισμού, ο βασικότερος ίσως πυλώνας ανάπτυξης και στήριξης της ήδη χρεοκοποιμένης Ελληνικής οικονομίας, διανύει διαχρονικά την μεγαλύτερη κρίση κατρακυλώντας στη τελευταία θέση προτίμησης των Ευρωπαίων - και όχι μόνο - τουριστών.

Οι απώλειες, τεράστιες.

Υπολογίζεται, σύμφωνα με στοιχεία του ΙΤΕΠ οτι οι προοπτικές για φέτος το καλοκαίρι δεν είναι απλά δυσοίωνες, αλλά καταστροφικές, καταγράφοντας απώλειες που ξεπερνούν το 25% σε σχέση με την περσινή χρονιά.

Τα λάθη, πολλά.

Τα βασικότερα, ο ερασιτεχνισμός και η προχειρότητα απο πλευράς του Υπουργείου, που το μόνο που ήξερε να κάνει τόσα χρόνια σωστά, ήταν η προσωπική προβολή του εκάστοτε πολιτικάντη Υπουργού.

Οι ευθύνες, διττές.

Η μόνιμη στρεψοδικία των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν αφήνουν περιθώρια προστασίας των επιχειρήσεων που ασχολούνται με το Τουριστικό προιόν , το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ, απασχολεί το 1/5 του εργατικού δυναμικού της χώρας.

Ελπίδα ανάκαμψης , εαν δεν υπάρχει συντονισμένη δράση, στοχευμένη στρατηγική και αναπτυξιακός σχεδιασμός, ΄΄ΚΑΜΙΑ΄΄.

Πολύ φοβάμαι οτι, οι κλυδωνισμοί της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα, θα κονιοποιήσουν και τον Τουρισμό, τον οποίο δυστυχώς περιμένουν δύσκολες μέρες...

Χαράλαμπος Κουκάκης

«ΚΟΣΟΒΟ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Το ρητορικό(;) αυτό ερώτημα με απασχολεί εδώ και μέρες. Στα 25 χρόνια που παρακολουθώ συστηματικά το διεθνή τύπο ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα δει να τίθεται εν αμφιβόλω η πίστη στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αιτία ή, ακριβέστερα, η αφορμή; Μα φυσικά η διαχείριση της ελληνικής χρεοκοπίας. Η οποία απαιτεί τη δημιουργία ανύπαρκτων, μέχρι στιγμής, πολιτικών εργαλείων. Στη δημιουργία των οποίων αντιδρά πεισμόνως μια ομάδα Κρατών - μελών της Ευρωζώνης με επικεφαλής τη Γερμανία.
Για τις συλλογικές ευθύνες της ελληνικής κοινωνίας έχω γράψει κατ' επανάληψη. Όπως και για το δίκιο, από ηθική άποψη, των Γερμανών. Όμως αυτή τη στιγμή τρία είναι τα ενδεχόμενα:

• Η αποδοχή της πρότασης της ελληνικής κυβέρνησης για ισχυρή πολιτική στήριξη της Ελλάδας, ώστε να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού στην ελεύθερη αγορά.
• Η πρόσφυγή της Ελλάδας - είτε άμεσα είτε σε συνεργασία με την ΕΕ - στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
• Η κήρυξη στάσης πληρωμών από την Ελλάδα.
  

Στο σύνολό τους τις τελευταίες ημέρες οι σοβαροί πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι τυχόν υπερίσχυση της δεύτερης ή της τρίτης λύσης σημαίνει αυτόματα το θάνατο του ευρώ και, μεσοπρόθεσμα ή και βραχυπρόθεσμα, το θάνατο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πολιτικού οργανισμού.
Νεοφιλελεύθερη ιδεολογική τύφλωση που οδηγεί στο δόγμα «αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τη θεωρία τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα»; Ή, όπως πολλοί προσάπτουν στη Γερμανίδα Καγκελάριο, κοντόφθαλμος λαϊκισμός;
Αυτή τη στιγμή οι αντιδράσεις στην πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, πέραν της Γερμανίας, προέρχονται επίσης από την Ολλανδία και από τη Φιλανδία. Τι το κοινό έχουν οι τρεις αυτές χώρες; Και των τριών η οικονομία, επωφελείται από τη φτηνή, λόγω ισχυρού ευρώ, αγορά πρώτων υλών και την πώληση των παραγομένων προϊόντων και υπηρεσιών κυρίως εντός της Ευρωζώνης, σε σταθερό νόμισμα. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο κοινό στοιχείο μεταξύ Γερμανίας και Ολλανδίας. Και στις δυο χώρες σημαντική μερίδα των πολιτών - 40% σύμφωνα με προχθεσινή δημοσκόπηση στη Γερμανία και περίσσότεροι από 25% στην Ολλανδία - τάσσονται υπέρ της αποχώρησης των χωρών τους από το ευρώ και της επαναφοράς των εθνικών νομισμάτων. Κι αυτό σε δυο χώρες που επί δεκαετίες η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση επείχε θέση εθνικής ιδεολογίας. Σε δυο χώρες οι κυβερνήσεις των οποίων απέφευγαν επιμελώς να ψέγουν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα για τις όποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες τους απορρύθμισης του κοινωνικού Κράτους.
Είναι προφανές ότι τα αίτια της πολιτικής μικρόνοιας των ηγεσιών αυτών των χωρών βρίσκονται στην αλλαγή στάσης των κοινωνιών έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεσμών της. Μιας Ένωσης η οποία, όπως αποδεικνύει και η με εκθετικό ρυθμό μειούμενη συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διέρχεται, πανευρωπαϊκά, κρίση νομιμοποίησης στη συνείδηση των πολιτών. Κι αυτό είναι και το σημαντικότερο πρόβλημα.
Όλες οι ευρωπαϊκές συνθήκες, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά, αποσκοπούσαν στη δημιουργία μιας κατά το δυνατό ευρύτερης και απορρυθμισμένης αγοράς, σύμφωνης προς το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Ταυτοχρόνως οι πολιτκές ηγεσίες στερούσαν από τους πολίτες το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα της απόφασης για την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Το μοναδικό θεσμικό όργανο της Ένωσης που εκλέγεται με καθολική ψηφορορία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μέχρι πρόσφατα είχε μονάχα διακοσμητικό ρόλο και, ακόμα και μετά τις συνθήκες της Νίκαιας και της Λισσαβώνας, δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει για την Ευρωπαϊκή Οικονομική πολιτική.
Η ταφόπλακα στη νομιμοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων τέθηκε από το διαβόητο «Ευρωσύνταγμα», ένα τερατούργημα που φιλοδοξούσε να καταστήσει συνταγματικές αρχές της Ένωσης, οι οποίες θα άλλαζαν μόνο με ομοφωνία των εθνικών κυβερνήσεων, όλο το εμπορικό δίκαιο που είχε παραχθεί επί 45 χρόνια. Η απόριψή του από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς πολίτες νομιμοποίησε ιδεολογικά τον αντιευρωπαϊσμό. Η, τυχόν, αποδοχή του θα είχε οδηγήσει στην απόλυτη αδυναμία λήψης πολιτικών αποφάσεων και στην απόλυτη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Απέναντι σε αυτή την απονομιμοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στη συνείδηση του μέσου πολίτη, που, από το ένα Κράτος - μέλος στο άλλο λαμβάνει περισσότερο ή λιγότερο ακραίες εκφάνσεις, πολύ φοβούμαι ότι δεν υπάρχουν πλέον τρόποι αντίδρασης.
Κι όπως ο σερβικός παραλογισμός στο Κόσοβο, ήδη από τη δεκαετία του '80, συγκρυστάλλωνε όλες τις παθογένειες της γιουγκοσλαβικής κοινωνίας, έτσι και τώρα, η ελληνική κρίση γίνεται αφορμή για να έρθουν στο προσκήνιο οι παθογένειες που προκάλεσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο νεοφιλελεύθερος δογματισμός.
Οι απέλπιδες προσπάθειες του Παπανδρέου, του Φερχώυγκεν, του Σαρκοζύ, ακόμα και του Μπαρόσο που τις τελευταίες ημέρες αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι τον περιμένει η μοίρα του Άντε Μάρκοβιτς (τελευταίος ομοσπονδιακός Πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας) ή του Γκορμπατσώφ, είναι αμφίβολο αν θα σώσουν, την τελευταία στιγμή, την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι στην άρχουσα τάξη της Γερμανίας, της Ολλανδίας και της Φιλανδίας, υπάρχει πλέον η τάση να θεωρείται ως δεδομένος ο έλεγχος της Νότιας Ευρώπης. Και πως πρέπει να κατακτηθεί η νέα ενδοχώτρα: η Ρωσία. Για την κατάκτηση της αγοράς της οποίας το ευρώ,εξαιρετικά ακριβό αυτή τη στιγμή, είναι εμπόδιο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΑ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ;

Η προεκλογική τους εκστρατεία είχε εντυπωσιάσει. Χαμηλού κόστους, εισήγαγε μια άλλη οπτική στη διαχείριση των θεμάτων της πολιτικής και της οικονομίας.
Το εκλογικό τους αποτέλεσμα, μολονότι δεν ήταν επαρκές για την είσοδό τους στη Βουλή, ήταν από τις εκπλήξεις των εκλογών. 180.000 πολίτες τους εμπιστεύθηκαν την ψήφο τους, ποσοστό 2,53%. Και μετά, σιγή ασυρμάτου.
Η εύκολη απάντηση είναι αυτή που σίγουρα θα πάρουμε, αν τεθεί το ερώτημα σε κάποιο στέλεχός τους,«Δε μας προβάλλουν τα ΜΜΕ».
Μπορεί να είναι κι έτσι. Όμως ως απάντηση αυτό δεν αρκεί. Και δεν αρκεί γιατί ένα κόμμα που εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έχασε για λίγο το δικαίωμα να εκπροσωπείται στη Βουλή, εχει την υποχρέωση να αναλάβει αυτοτελείς δράσεις. Να βρει τρόπο να μιλήσει στην κοινωνία. Με δυο λόγια να «γίνει το γεγονός» υποχρεώνοντας τα ΜΜΕ να το «παίξουν».
Προσωπικά πιστεύω ότι η εκκωφαντική απουσία των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ από το καθημερινό πολιτικό γίγνεσθαι οφείλεται στο ότι, η πλειονότητα των στελεχών τους, συμπεριφέρονται ως στελέχη περιβαλλοντικών οργανώσεων.
Τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της φτώχειας, της Παιδείας, της Υγείας, είναι τέταρτα ή και πέμπτα στις πολιτικές τους ιεραρχήσεις. Πέρα από μερικές γενικόλογες διακηρύξεις αρχών, ουδέποτε ασχολήθηκαν με αυτά σοβαρά. Έτσι δεν έχουν άποψη για τη διαχείριση κάποιων καθημερινών, πλην οξύτατων, προβλημάτων, που απαιτούν από το κάθε κόμμα, συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις σύμφωνες με τις ιδεολογικές του αρχές.
Από το αν διαθέτουν ή όχι τέτοιες προτάσεις θα κριθούν οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ στις προσεχείς εκλογές. Όχι για τις γενικές τους διακηρύξεις, ούτε για το πλήθος των ερωτήσεων του Μιχάλη Τρεμόπουλου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (άλλωστε αν η παρουσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν ευθέως ανάλογη των εκλογικών επιδόσεων ενός κόμματος το ΚΚΕ θα ήταν εκτός Βουλής και ο ΣΥΝ αυτοδύνμαμη κυβέρνηση). Και από το αν έχουν την ικανότητα, τις θέσεις αυτές να τις συζητούν με πολίτες και να πείθουν.
Προς το παρόν δεν κάνουν τίποτε από όσα πρέπει.Και ο «σταχανοβισμός»της Τίνας Μπιρμπίλη στο νεοσύστατο Υπουργείο Περιβάλλοντος υποσκάπτει, αργά αλλά σταθερά, την εκλογική τους πελατεία.

Γιάννης Χρυσοβέργης