ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΟΛΟΓΙΑ

Ανεξάρτητα από την όποια εγκυρότητα των όσων καταγγέλλει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος σχετικά με την απόδραση - εντός ή εκτός εισαγωγικών - του Χριστόδουλου Ξηρού και το «βαρύγδουπο» μήνυμα του τελευταίου, γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι ότι ένα ολοένα αυξανόμενο τμήμα της κοινωνίας δείχνει συμπάθεια σε πρακτικές πολιτικής βίας.

Πράγμα που χαροποιεί την κυβέρνηση, η οποία βλέπει σε μια κλιμάκωση της πολιτικής βίας την τελευταία σανίδα σωτηρίας της, αλλά που στην Αριστερά θέτει σοβαρά ερωτήματα, στα οποία η προβοκατορολογία δεν συνιστά πρόσφορη απάντηση. 

Η απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού συνέβη με τρόπο που γέννησε εύλογα ερωτηματικά, είτε για την επιχειρησιακή ικανότητα της Αστυνομίας, είτε για σκόπιμες παραλείψεις. 

Ερωτηματικά που επέτεινε η κατάθεση της διευθύντριας των Φυλακών Κορυδαλλού στην ένορκη διοικητική εξέταση που διατάχθηκε εκ των υστέρων, η οποία αποκάλυψε, προσκομίζοντας τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, πως είχε στείλει σήμα για την επικείμενη χορήγηση άδειας στον Ξηρό, μια μέρα πριν, τόσο στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, όσο και στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Καλλικράτειας. 

Ερωτηματικά που ανέδειξε, με σαφή δόση υπερβολής, και η επιστολή Γιωτόπουλου, που δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και στην οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, καταγγέλλεται ο Ξηρός ως χαφιές.

Ερωτηματικά που εντείνονται από το γεγονός ότι διατάχθηκε ένορκη διοικητική εξέταση για το γεγονός ότι ο Χριστόδουλος Ξηρός έλαβε άδεια - ασχέτως αν την είχε λάβει εντελώς νόμιμα - αλλά όχι για τις ενδεχόμενες παραλείψεις των αστυνομικών αρχών.

Η υστερική κυβερνητική τρομολαγνεία, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, απειλεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για υπόθαλψη - τουλάχιστον - τρομοκρατίας, θα ήταν άξια καγχασμού μονάχα, αν δεν ήταν μέρος μιας πολιτικής καθημερινότητας που κινείται στο όριο της συνταγματικής νομιμότητας. Δυστυχώς πρέπει να εκληφθεί ως σοβαρή απειλή κατά της συνταγματικής νομιμότητας.

Πολύ πιο σοβαρή όμως είναι η αμήχανη προβοκατορολογία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι προφανές ότι το «πολιτικό μήνυμα» του Χριστόδουλου Ξηρού την κάνει να αισθάνεται άβολα, καθώς μεταφέρει τη μπάλα στο αγαπημένο γήπεδο της κλίκας του Αντώνη Σαμαρά: αυτό του περιορισμού των ατομικών ελευθεριών και των συνταγματικών εγγυήσεων.

Είναι όμως εξ ίσου προφανές ότι η «επίσημη», αλλά και η «εξωκοινοβουλευτική» αριστερά, κομμουνιστική τε και αντιεξουσιαστική, αισθάνονται για ένα πρόσθετο λόγο άβολα: βλέπουν μια ολοένα αυξανόμενη μερίδα του πληθυσμού να επικροτεί την πολιτική βία, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μέρος αυτών των ανθρώπων, αργά ή γρήγορα, θα περάσουν από την υποστήριξη της βίας στην άσκησή της.

Και νιώθουν άβολα γιατί - ανεξαρτήτως των «επαναστατικών» εκκλήσεων για λαϊκή εξέγερση - οι μεν «επαναστάτες» δεν έχουν καμιά στρατηγική εξέγερσης, οι δε «κοινοβουλευτικοί» εξαντλούν την αντιπολίτευσή τους σε πύρινους λόγους στη Βουλή.

Και όπως είχαμε επισημάνει ήδη από την εποχή του πρώτου Μνημονίου (βλ.ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ; ΕΧΩ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ ΗΣΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΜΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ) και οι μεν και οι δε αποδείχτηκαν ανίκανοι να εκπονήσουν μια στρατηγική κοινωνικών αγώνων με σαφείς και ρεαλιστικές διεκδικήσεις, κόκκινες γραμμές, και κινητοποίηση των πολιτών σε προοπτική μακροχρόνιου αγώνα.

Εντελώς φυσιολογικά ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων απογοητεύτηκε εξ αιτίας ακριβώς αυτής της απουσίας πολιτικής προοπτικής και τώρα βλέπει με ολοένα μεγαλύτερη συμπάθεια τους διάφορους «Γκάρυ Κούπερ», που αποφασίζουν να «σώσουν» την κοινωνία ακόμα και ενάντια στη θέλησή της. 

Είναι προφανές πως το σκηνικό αυτό οδηγεί σε μια διολίσθηση προς έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο, όπως αυτός που έζησε η Ιταλία στη δεκαετία του 1970.

Είναι επίσης προφανές, πως ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί αυτό το ευκταίο, για το Σαμαρά και την παρέα του, σενάριο, απευκταίο όμως για κάθε εχέφρονα πολίτη, είναι έστω και την ύστατη στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει διαζύγιο από την εισαγγελική πολιτική που εισήγαγε στην Αριστερά ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και, εδώ και 25 συναπτά έτη, κατατρέχει την Αριστερά, και να προσπαθήσει να κινητοποιήσει τους πολίτες γύρω από απτά, ζέοντα κοινωνικά προβλήματα: την εξασφάλιση ενός πιάτου φαγητού κάθε μέρα για τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που δεν το έχουν - να θυμίσουμε σε όσους θα μορφάσουν κατηγορώντας μας για υπερβολή ότι 70.000 περίπου άνθρωποι τρέφονται καθημερινά στα συσσίτια της Εκκλησίας κι άλλοι τόσοι σε αυτά των Δήμων και των ΜΚΟ, ενώ δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων τρέφονται χάρη στα κοινωνικά παντοπωλεία κάθε λογής και ότι άγνωστος αριθμός ανθρώπων δεν έχει πρόσβαση στη βοήθεια αυτών των πρωτοβουλιών - περίθαλψη στους περισσότερους από τρία εκατομμύρια ανασφάλιστους, και αποτελεσματική προστασία των ανθρώπων που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

Μονάχα μέσα από τέτοιες πολιτικές πρωτοβουλίες θα κατορθώσει η Αριστερά να χτίσει - αν δεν είναι πλέον αργά - έναν πειστικό πολιτικό αντίλογο στην πολιτική βία. 

Μονάχα μέσα από τέτοιες πρωτοβουλίες θα κατορθώσει να φρενάρει τη διολίσθηση ακόμα μεγαλύτερης μερίδας συμπολιτών μας - επίσης αν δεν είναι πλέον αργά - προς τη συμπάθεια απέναντι στους νεοναζί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης    

  

ΠΟΙΟΙ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΩΝ;

Τίποτα δε μπορεί να αποκλειστεί, ωστόσο το πιθανότερο είναι πως δράστες της δολοφονικής επίθεσης στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο είναι τα μέλη κάποιας οργάνωσης αντάρτικου πόλεων, αριστερής ή αντιεξουσιαστικής, ήδη γνωστής ή νέας.

Επίσης δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η επίθεση αυτή έχει δυο κερδισμένους κι έναν μεγάλο χαμένο.

Οι κερδισμένοι είναι η Χρυσή Αυγή, που αποκτά «μάρτυρες», και η κυβέρνηση Σαμαρά, που με την προσφιλή της θεωρία των δυο άκρων θα επωφεληθεί για να προβεί σε νέες προσπάθειες περιστολής δημοκρατικών ελευθεριών. 

Ο χαμένος είναι η ελληνική κοινωνία, που οδηγείται στη δίνη ενός νέου τύπου εμφυλίου πολέμου, με σημαντικές ομοιότητες προς αυτόν που έζησε η Ιταλία στη δεκαετία του '70.

Δε μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, όπως και δε μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο προβοκάτσιας κάποιου παρακρατικού μηχανισμού σε στενή σύνδεση με τη Χρυσή Αυγή. Όμως ακόμα και αν κάτι από αυτά συμβαίνει και, το σημαντικότερο, αποδειχθεί, οι εντυπώσεις μένουν.

Το κέρδος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ από την επίθεση είναι προφανές. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ξεχνιέται. Αποκτούν δικούς τους «μάρτυρες». Και παύουν πλέον να είναι «εγκληματική οργάνωση». Γίνονται θύματα. Εφεξής οι συμμορίτες τους θα μπορούν να δέρνουν και να σκοτώνουν και να επικαλούνται τη «νόμιμη άμυνα». Και ο ισχυρισμός τους αυτός θα έχει κάποια πέραση.

Το, βραχυπρόθεσμο είναι η αλήθεια,  όφελος της κυβέρνησης Σαμαρά είναι επίσης προφανές. Η αγαπημένη της θεωρία των δυο άκρων αποκτά υπόσταση. Πλέον, η οποιαδήποτε κοινωνική αντίδραση μπορεί να βαφτιστεί «τρομοκρατική δραστηριότητα».   

Ενδεικτική των κυβερνητικών διαθέσεων είναι η εισβολή, παρουσία εισαγγελέα, ισχυρής αστυνομικής δύναμης στο σπίτι και στο γραφείο του τέως υπουργού και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Καρχιμάκη και η κατάσχεση εγγράφων που είχαν χρησιμοποιηθεί για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, σχετικά με τις τηλεφωνικές υποκλοπές της περιόδου 2004-2005, προκειμένου να του απαγγελθούν κατηγορίες για «δημοσιοποίηση απορρήτων κρατικών μυστικών». Το μήνυμα είναι  σαφές. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος δεν είναι πλέον στο απυρόβλητο, ακόμα κι πρόκειται για βουλευτές που ανήκουν στο «πολιτικά ορθό τόξο».

Χώρια που, ακριβώς τις ημέρες που επρόκειτο να λάβει τέλος  το παραμύθι της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» με τους δανειστές και να ανακοινωθούν τα επόμενα οριζόντια μέτρα, ξαφνικά όλα τα ΜΜΕ - προσοχή, όχι ο κόσμος - θα αρχίσουν να ασχολούνται με άλλα πράγματα.

 Πέρα από το τι θα επιθυμούσε ο καθένας μας όμως το πιο πιθανό είναι πως οι δράστες της δολοφονικής επίθεσης στα γραφεία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι μέλη κάποιας οργάνωσης ανταρτών πόλεων, είτε γνωστής, είτε πρωτοφανέρωτης.

Σε αυτή την περίπτωση η χώρα οδηγείται σε έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο, με πολλές αναλογίες προς αυτόν που έγινε στην Ιταλία στη δεκαετία του '70. Όπου φασιστικές παρακρατικές ομάδες και ένοπλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, συγκρούονταν μεταξύ τους, με τους κρατικούς μηχανισμούς, ενίοτε δε στοχοποιούσαν ανυποψίαστους πολίτες.

 Τους τελευταίους στοχοποιούσαν συστηματικά οι ακροδεξιές οργανώσεις, όπως στην έκρηξη στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια με τους 80 νεκρούς και τους 200 τραυματίες το καλοκαίρι του 1980 ή η έκρηξη στο εξπρές Ρώμης - Μονάχου με 12 νεκρούς λίγο καιρό πριν. Αλλά δεν είχαν λείψει και οι «παράπλευρες απώλειες» σε αρκετές επιθέσεις των Ερυθρών Ταξιαρχιών. 

Η εμφάνιση τέτοιου είδους ένοπλων οργανώσεων στο χώρο της Αριστεράς, οι οποίες πιθανότατα θα ξεπεράσουν κατά πολύ σε μαζικότητα τις ολιγάριθμες ομάδες που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα, θα είναι σε σημαντικό βαθμό αποτέλεσμα της οξύτατης οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης που ζει η χώρα.

Σε μικρότερο βαθμό θα είναι αποτέλεσμα συναισθητικής αντίδρασης στη βία των συμμοριών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Αλλά σε σημαντικό βαθμό θα είναι αποτέλεσμα της αναποτελεσματικής πολιτικής στρατηγικής και τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ (για το ΚΚΕ δεν είναι δυνατό να συζητάει κανείς). Ο οποίος αδυνατεί να προσφέρει στην κοινωνία μια πειστική πρόταση αντίστασης στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται από κυβέρνηση, εγχώριο και ξένο μεγάλο κεφάλαιο.

Οι εξεζητημένα, πολλές φορές, υψηλοί τόνοι δεν μπορούν να κρύψουν την αδυναμία εύρεσης του σωστού μείγματος κοινοβουλευτικής και κοινωνικής δράσης που θα προσφέρει στην κοινωνία ελπίδα όραμα και στόχους.

Είναι γεγονός ότι το στοίχημα αυτό δεν είναι εύκολο για κανένα κόμμα, πολύ περισσότερο για ένα κόμμα που πέρασε μέσα σε λιγότερους από έξι μήνες από το 6% σε δημοσκοπική πρόθεση ψήφου στο 26,9% σε πραγματική ψήφο.

 Και είναι φυσικό, σε τέτοιες περιπτώσεις,η προσπάθεια διεύρυνσης του πολιτικού ακροατηρίου προς πιο συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας να οδηγεί σε «κάθοδο από το τραίνο» κάποιους που την εκλαμβάνουν ως προδοσία.

Εκείνο που δεν είναι φυσικό αντιθέτως είναι να αφήνεται να εννοηθεί πως η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα έρθει εξ ίσου φυσιολογικά με την πτώση από το δέντρο του ώριμου φρούτου και πως γι αυτό αρκεί να μαϊμουδίζει ο Αλέξης Τσίπρας το στυλ του Ανδρέα Παπανδρέου.

Εκείνο που δεν είναι φυσικό είναι να μην εκπονείται ένα σχέδιο Β' για την περίπτωση  που οι Ευρωπαίοι εταίροι, στην απόφαση μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει γενικευμένη πολιτική επαναδιαπραγμάτευση, απαντήσουν με τον τρόπο που απάντησαν το 2011 στο Βενιζέλο και τώρα στο Σαμαρά: «βρες τα με τους υπηρεσιακούς παράγοντες».

Η πρόσφατη κριτική του Μανώλη Γλέζου στην ηγεσία του κόμματος για τις αδυναμίες του πολιτικού προγράμματος ήταν παραπάνω από εύστοχη.

Από το πώς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα απαντήσει - ή δεν θα απαντήσει - στα παραπάνω θέματα, από το αν θα μπορέσει να πείσει μια αγανακτισμένη νεολαία ότι αξίζει τον κόπο να συνταχθεί με ένα εναλλακτικό σχέδιο πολιτικής, θα εξαρτηθεί αν η τάση κάποιων νέων στο χώρο της Αριστεράς να «πάρουν τα όπλα» θα πάρει τη μορφή κοινωνικού φαινομένου ή αν θα παραμείνει περιθωριακό φαινόμενο.

Και, φυσικά, από το αν θα ανοίξει, στις τάξεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μια συζήτηση για την αξία του μη βίαιου κοινωνικού αγώνα. Που δεν ταυτίζεται, όπως στρεβλά πιστεύουν στην ελληνική Αριστερά, με τη νομιμοφροσύνη. Αυτά όμως δυστυχώς στην Ελλάδα είναι «ψιλά γράμματα».

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Η συντονισμένη επίθεση Νίκου Δένδια, Κυριάκου Μητσοτάκη και Ανδρέα Λοβέρδου κατά των δικαστών που χειρίζονται τις λεγόμενες «υποθέσεις Τρομοκρατίας» συνιστούν επικίνδυνη πολιτική εκτροπή με στόχο τις ατομικές ελευθερίες.

Σε κάθε περίοδο που αυξάνονται τα κρούσματα πολιτικής βίας, οι καλοθελητές που απαιτούν περισσότερη ασφάλεια με τίμημα τις ατομικές ελευθερίες πάντα περισσεύουν.

Με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για την κοινωνία.

Η κοινοβουλευτική Δημοκρατία, που χτίστηκε στην Ευρώπη μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βασίστηκε σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο με δυο πυλώνες: το σεβασμό των ατομικών ελευθεριών, όπως αυτά περιγράφονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ και την κοινωνική προστασία.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι ήδη παρελθόν για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Όμως ακόμα πιο πριν είχε αρχίσει να αμφισβητείται ο σεβασμός των  ατομικών ελευθεριών, με πρόσχημα πάντα, την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Ο ένοπλος αποσχιστικός αγώνας του IRA στη Βόρειο Ιρλανδία ήταν η αφορμή για την επιβολή μιας αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας η οποία αναίρεσε κάθε εγγύηση δίκαιης δίκης. Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας επιτράπηκε στην Αστυνομία να πυροβολεί στο ψαχνό σε διαδηλώσεις, έγιναν ανεκτά βασανιστήρια, έμειναν στη φυλακή άνθρωποι για περισσότερα από δέκα χρόνια (βλ. τους επτά του Μπέρμιχαμ) για εγκλήματα που δεν είχαν διαπράξει.

Η ένοπλη δράση της RAF στη Δυτική Γερμανία επέτρεψε το φακέλλωμα, ως οιωνεί τρομοκράτη, κάθε ανθρώπου που δε χωρούσε στο τρικομματικό πολιτικό σύστημα της εποχής. Για να μην αναφερθούμε στην απαγόρευση πρόσληψης κομμουνιστών στο Δημόσιο, με νόμο του 1971 ή στις δολοφονίες των ηγετικών στελεχών της RAF στις φυλακές του μανχάιμ που παρουσιάστηκαν ως αυτοκτονίες.

Ο ένοπλος αποσχιστικός αγώνας της ΕΤΑ στην Ισπανία επέτρεψε τη συνέχιση των βασανιστηρίων στην Ισπανία και τον δραστικό περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών, με απαγορεύσεις κομμάτων και συνδικάτων. στη Χώρα των Βάσκων.

Αποκορύφωμα όμως των ελευθεριοκτόνων νομοθεσιών ήταν αυτή που ψηφίστηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου που διεξήχθη στην ιταλία στη δεκαετία του '70 (επισήμως ήταν αγώνας κατά της τρομοκρατίας των Ερυθρών Ταξιαρχιών).  

Με νόμο που υπερψηφίστηκε από το σύνολο, σχεδόν των κομμάτων της Βουλής - είχαν μειοψηφήσει, προς τιμήν τους, το Ριζοσπαστικό Κόμμα και η Προλεταριακή Δημοκρατία, η εκλογική επιρροή του καθενός από αυτά ήταν 1,5% -  και επικυρώθηκε με δημοψήφισμα (79% υπέρ), οι ύποπτοι μπορούσαν να παραμείνουν προφυλακισμένοι για διάστημα έως 6 ετών. προφυλάκιση που μπορούσε να παραταθεί πέραν της εξαετίας, με απλή απόφαση του αρμόδιου Εισαγγελέα και χωρίς καμιά απολύτως αιτιολόγηση.  

Χιλιάδες ανθρώπων παρέμειναν προφυλακισμένοι 4-14 χρόνια για να αθωωθούν ελλείψει στοιχείων, όταν κάποτε επί τέλους δικάστηκαν.    

Η Ελλάδα, ακόμα και στα χρόνια που η 17Ν χτυπούσε όπου, όποτε και όποιον ήθελε, είχε αντισταθεί στον πειρασμό μιας αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας. 

Η πρώτη αντιτρομοκρατική νομοθεσία ψηφίστηκε το 2001, μετά από τη δολοφονία του ταξίαρχου Σώντερς από τη 17Ν και υπό την ασφυκτική πίεση ΕΕ και ΗΠΑ, που απειλούσαν να μη γίνουν οι Ολυμπίακοί Αγώνες του 2004 στην Ελλάδα. Και πάλι, οι βασικές εγγυήσεις κάθε Δημοκρατικής Πολιτείας προς τον κατηγορούμενο δεν είχαν πειραχτεί.

Η νομοθεσία αυτή τροποποιήθηκε προς το χειρότερο κατά τη διετία 2010-2011 και μάλιστα με τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια.

Οι επικρίσεις του κ. Δένδια προς τους δικαστές θα είχαν αναμφίβολα βάση, αν αφορούσαν την αποφυλάκιση, λόγω παρέλευσης του 18μήνου, βασικών κατηγορούμενων για συμμετοχή στην οργάνωση ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. Η δίκη, σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί πριν την παρέλευση του 18μήνου.

Είχαν όμως ως στόχο τους δικαστές που έκριναν, πως τα στοιχεία με τα οποία η Αστυνομία έκρινε πως δυο συλληφθέντες ήταν μέλη της ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ήταν ανεπαρκή για να δικαιολογήσουν την προφυλάκισή τους και τους άφησαν ελεύθερους με περιοριστικούς όρους.

Η απέχθεια του Νίκου Δένδια προς κάθε έννοια Κράτους Δικαίου είναι γνωστή από την εποχή που ήταν υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Καραμανλή. Οι κυριακάτικες δηλώσεις του όμως μόνο τυχαίες δεν ήταν. Αποσκοπούσαν στον εκφοβισμό κάθε δικαστή ο οποίος θα αρνηθεί να γίνει συνένοχος των τρομολάγνων παιγνιδιών μιας κυβέρνησης η οποία αναζητά σανίδα σωτηρίας στην εκμετάλλευση της πολιτικής βίας.

Όπως δεν ήταν τυχαίες και οι δηλώσεις του περί «προσπάθειας ένταξης στη νομιμότητα» του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος του χυδαίου προπαγανδιστικού παιγνιδιού των κυβερνώντων είναι να καταστήσουν την αξιωματική αντιπολίτευση υπόλογη για υπόθαλψη της τρομοκρατίας αν τολμήσει να αντισταθεί στα τρομολάγνα σχέδιά τους.  Εξ ου και οι παράλληλες βολές προς τους δικαστές, με αναφορές στον τρόπο που χειρίζονται τις υποθέσεις ένοπλης βίας, από τους Κυριάκο Μητσοτάκη και Ανδρέα Λοβέρδο.

Απέναντι σε αυτές τις οργουελικές ιδεοληψίες, που θέλουν να καταστήσουν ύποπτο τρομοκρατικής δραστηριότητας κάθε άνθρωπο ο οποίος δε συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις είναι χρέος όλων όσοι πιστεύουν πως το Κράτος Δικαίου είναι τρόπος ζωής και όχι επικοινωνιακό πυροτέχνημα να αντισταθούν. Όσοι δεν το πράξουν πρέπει να θυμούνται ότι, όταν θα έρθει η δική τους η σειρά, δε θα υπάρχει πια κανείς για να τους υπερασπιστεί.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

ΑΣΦΥΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ

Εν κρυπτώ, μέσα Αυγούστου, το θερινό τμήμα της Βουλής τροποποίησε επί το αυστηρότερο την αντιτρομοκρατική νομοθεσία, αφαιρώντας από αυτήν τις περιορισμένες πλην ουσιώδεις εγγυήσεις που παρείχε ο νομοθέτης για να μην ποινικοποιούνται η πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
Όμως ακόμα χειρότερη από την τρομολαγνεία των κρατούντων είναι η επικίνδυνη άμβλυνση των αντανακλαστικών όσων, εδώ και δεκαετίες, αγωνίζονταν και, τις περισσότερες φορές, κατόρθωσαν να επιβάλουν, το σεβασμό των στοιχειωδών ατομικών ελευθεριών από τους νομοθέτες.
Το ότι η μόνη αντίδραση στις τερατώδεις αλλαγές της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας ήταν ένα άρθρο του Χρήστου Ζέρβα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, συνιστά όνειδος πολύ βαρύτερο από τη μεθόδευση του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η Κυβέρνηση γνώριζε πολύ καλά τι έκανε. Η βίαιη ανακατανομή του εισοδήματος που γίνεται σε παγκόσμια κλίμακα προκαλεί κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές κι εθνοφυλετικές εκρήξεις.
Κι ενώ τα αυταρχικά και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα διαθέτουν αποτελεσματικές λύσεις (εξαφανίσεις, δολοφονίες βασανιστήρια, μακροχρόνιες φυλακίσεις χωρίς δίκη) οι κοινοβουλευτικές «δημοκρατίες» δεν διαθέτουν κάτι ανάλογο. Και καταφεύγουν στην παλιά σοβιετική συνταγή: την ακύρωση όλων ανεξαιρέτως των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων στο όνομα της προστασίας της Δημοκρατίας. Το νομικό εργαλείο αυτής της προσπάθειας είναι οι ανά τον κόσμο αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες.
Η τροποποίηση προς το χειρότερο της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας στα του Αυγούστου επιθυμεί να αντιμετωπίσει τις επερχόμενες κοινωνικές εκρήξεις. Στη Γαλλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ το ίδιο πράγμα επιδιώχθηκε μέσω της επιλεκτικής δυνατότητας που έδωσε ο νομοθέτης στους δικαστές να επιβάλλουν εξοντωτικές ποινές για πλημελήματα.
Στην Ελλάδα επελέγη η διαστολή της έννοιας της Τρομοκρατίας, την οποία, ο συντάκτης της προηγούμενης αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας είχε επιχειρήσει να περιορίσει. Η μέθοδος αυτή, πριν ακόμα γίνει νόμος του Κράτους, είχε επιλεγεί από τον εισαγγελέα της Λάρισας για να «σοφρωνίσει» τους ανήλικους που συνελήφθησαν στις συγκρούσεις με την Αστυνομία κατά την εξέγερση της νεολαίας το Δεκέμβρη του 2008. Η δίκη αυτή δεν έχει γίνει ακόμα. Με τον μέχρι τον περασμένο Αύγουστο ισχύοντα ορισμό της «τρομοκρατικής δραστηριότητας» η κατηγορία οφείλει να καταπέσει ως αστήρικτη. Με τη νέα μορφή της νομοθεσίας όμως είναι πλέον στη διακριτική ευχέρεια των δικαστών να στείλουν για δέκα χρόνια φυλακή μερικούς εφήβους επειδή, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης, πέταξαν πέτρες σε αστυνομικούς.
Το χειρότερο απ' όλα όμως είναι η παντελής απουσία αντιδράσεων. Δεν είναι τυχαίο το ότι η μοναδική αντίδραση σε αυτό το νομοθετικό τερατούργημα ήταν το άρθρο του Χρήστου Ζέρβα, με αρκετές ημέρες καθυστέρηση κι αυτό, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Πίσω από αυτή την αφασία κρύβονται δυο εξελίξεις.
Η πρώτη αφορά στην άμβλυνση του αισθήματος επιφυλακής για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων, το οποίο ήταν έντονο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80 σε μεγάλο μέρος των πολιτών, εξ αιτίας των τριάντα πέντε χρόνων καλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών. Οι απόπειρες περιορισμού των ατομικών ελευθεριών σε αυτά τα χρόνια, που εκδηλώνονταν πάντα με στόχο συγκεκριμένα άτομα από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους Αναρχικούς, έπεφταν προσέκρουαν στην εχθρότητα των πολιτών.
Η δεύτερη αφορά στη βαθμιαία μετατροπή της Αριστεράς σε καθεστωτική δύναμη. Η πλειονότητα των μελών των κομμάτων της Αριστεράς σήμερα δεν έχουν ζήσει τις εποχές που η ανάγνωση αριστερού εντύπου ήταν διαβαστήριο για τη φυλακή, ούτε καν την εποχή που η «παράνομη αφισοκόλληση» ήταν διαβατήριο για 6 - 9 μήνες στη φυλακή. Ο σεβασμός των ατομικών δικαιωμάτων θεωρείται ως κάτι το δεδομένο. Εξ ου και η υποτονική έως και ανύπαρκτη αντίδρασή τους, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση έπαιξε κατ' επανάληψη με τη νομιμότητα των θεσμών (καλπονοθείες σε ψηφοφορίες στη Βουλή, αντισυνταγματική διακοπή των εργασιών της Βουλής εν όψει Ευρωεκλογών, υποκλοπές, «συστάσεις» Σανιδά προς δικαστές κ.λ.π.).
Ακόμα και το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα που, στα τελευταία 15 χρόνια, μόνο του και εναντίον όλων, έδινε τις μάχες για την προστασία των ατομικών ελευθεριών, έχει τον τελευταίο ενάμισι χρόνο ατονήσει, καθώς επιφανή του μέλη σπαταλούν την ενεργητικότητά τους στην ενδοκομματική ίντριγκα του ΣΥΡΙΖΑ.
Όσοι γνωρίσαμε την πολιτική δράση μέσα από το μεγάλο καζάνι της Μεταπολίτευσης, ονειρευτήκαμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο. Στη συνέχεια, οι πιο αξιοπρεπείς από εμάς, οι λιγότεροι δυστυχώς, κατέληξαν να μην εξευτελίζουν τη ζωή τους. Οι υπόλοιποι, έγιναν άλλοι αρχιτέκτονες κι άλλοι μάστορες στο οικοδόμημα της Ελλάδας που χρεοκόπησε. Αναμφίβολα όμως η πιο μεγάλη αποτυχία της γενιάς μας είναι ότι σταθήκαμε ανίκανοι να διδάξουμε στους νεότερους ότι Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΙΑ ΔΡΑΚΑ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΑ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ

Με μια προκήρυξη - χείριστη απομίμηση των κειμένων των Σιτουασιονιστών της περιόδου 1968 - 1970 τα ένοπλα κωλόπαιδα της Σέχτας Επαναστατών επιχειρούν να αιτιολογήσουν τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Παιδιά μιας γενιάς ανθρώπων που δήλωσαν Αριστεροί κι ανήγαγαν σε ιδεολογία το «ὀ,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας», της διαβόητης πλέον «γενιάς του Πολυτεχνείου», οι ένοπλοι αυτοί αλήτες θεωρούν πως όλα επιτρέπονται προκειμένου να κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική.


Τα πολιτικά κείμενα υπόκεινται σε κριτική. Αξιολογούνται, είτε για τις βραχυπρόθεσμες προτάσεις των συντακτών τους, είτε για τα κοινωνικά οράματα που ευαγγελίζονται, είτε και για τα δυο. Η προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών δεν μπορεί να εκτεθεί σε τέτοια κριτική. Κι αυτό γιατί πρόκειται για έναν αχταρμά παπαγαλίας κειμένων του Γκυ Ντεμπόρ και λοιπών Σιτουασιονιστών και υστερικών κραυγών κακοαναθρεμένων μυξιάρικων από τα ευθυμογραφήματα του μακαρίτη Νίκου Τσιφόρου, που κάνουν φασαρία γιατί δεν υπάρχει στο σπίτι ένας άνθρωπος να τους δώσει μια ξυλιά στον κώλο να ηρεμήσουν. Ίσως ποτέ στην ιστορία των οργανώσεων αντάρτικου πόλης δεν υπήρξε τόσο γυμνή, από πολιτική άποψη, ανάληψη ευθύνης μιας δράσης.
Όμως τα κωλόπαιδα αυτά έχουν όπλα. Και σκοτώνουν για ασήμαντες αφορμές. Το Νεκτάριο Σάββα γιατί ήταν «μπάτσος». Το Σωκράτη Γκιόλια γιατί ήταν λέει «θρησκόληπτος και φίλος του Τζέκου». Στο πλαίσιο της «επαναστατικής» αυτής λογικής μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αύριο θα αρχίσουν να σκοτώνουν τους κακομούτσουνους, ή όσους «αυτοεξευτελίζονται» υπαγόμενοι στη μισθωτή σκλαβιά.
Εκείνο που είναι σαφές από το κείμενο της Σέχτας Επαναστατών είναι πως έχει κηρύξει πόλεμο στην κοινωνία. Σε αντίθεση με όλες τις προγενέστερες οργανώσεις, μηδέ του Επαναστατικού Αγώνα εξαιρουμένου, δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει την κοινωνία, ή, έστω, ένα μέρος της. Ενδιαφέρεται μονάχα να τρομοκρατήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε μια προκήρυξη επτά ολόκληρων σελίδων, αφιερώνει τρεις μόλις παραγράφους για να περιγράψει το κοινωνικό της όραμα, και μια μόλις παράγραφο για να συσχετήσει την ενέργειά της με την πολιτική συγκυρία. Όλη η υπόλοιπη προκήρυξη είναι ένα ασυνάρτητο μίγμα κομπασμού και απειλών.
Όμως το γεγονός ότι είναι απολύτως ανερμάτιστα κάνει αυτά τα κωλόπαιδα και πιο επικίνδυνα. Προκειμένου να τρομοκρατήσουν αυτούς που έχουν βαφτίσει εχθρούς δε θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα. Κι αν σε κάποια μελλοντική τους ενέργεια προκύψει κάποιο «άσχετο» θύμα δε θα έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να εφεύρουν ένα ιδεολόγημα εξ ίσου ακατανόητο με το όνομά τους. Γιατί τα κωλόπαιδα αυτά είναι ανίκανα να ξεχωρίσουν τα όπλα που χρησιμοποιούν για να αφαιρέσουν ζωές από τα πιστόλια και τα ντουφέκια με τα οποία έπαιζαν όταν ήταν, από βιολογική άποψη, παιδιά.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΛΙΜΠΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η δολοφονία του συναδέλφου δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια από τη «Σέχτα Επαναστατών», όπως τουλάχιστον προκύπτει από το βαλλιστικό έλεγχο, σηματοδοτεί την «ταλιμπανοποίηση» της πολιτικής.

Ο θάνατος του Σωκράτη Γκιόλια ήταν άδικος γιατί ήταν δολοφονία. Γιατί οι θρασύδειλοι δολοφόνοι του, αλλά δυστυχώς και μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, δεν πιστεύουν στην αξία της ζωής. Γιατί το αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία, ότι ακόμα και η ζωή του χειρότερου κακούργου έχει ανεκτίμητη αξία και κατά συνέπεια ουδείς νομιμοποιείται να την αφαιρεί, δεν είναι κεκτημένο για την ελληνική κοινωνία. Η τελευταία θεωρεί την ανθρώπινη ζωή χρηματιστηριακό προϊόν η αξία του οποίου αυξομειώνεται ανάλογα με το χρώμα, την κοινωνική θέση, το θρήσκευμα, την εθνικότητα, τις πολιτκές απόψεις ή, ακόμα, την ομάδα οπαδός της οποίας είναι το θύμα. Κι όσο η ελληνική κοινωνία θα θεωρεί την αξία της ανθρώπινης ζωής χρηματιστηριακό προιόν, θα γεννάει θρασύδειλους φονιάδες που θα αποφασίζουν, με τα δικά τους αυθαίρετα κριτήρια, ότι κάποιος άλλος άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να ζει.
Ο θάνατος του Σωκράτη Γκιόλια ήταν κατά μείζονα λόγο άδικος διότι ουδείς είχε κάτι να του προσάψει. Απλώς ήταν «επώνυμος» και δεν τον προστάτευαν σωματοφύλακες. Ως δημοσιογράφος είχε ασκήσει με επιτυχία το μοναδικό είδος δημοσιογραφίας που αγαπά η συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων: τη σκαναδαλοθηρία (Μια ματιά στις τηλεθεάσεις των σκανδαλοθηρικών τηλεοπτικών εκπομπών και στις επισκεψιμότητες των σκανδαλοθηρικών ιστοτόπων επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Μόνο στον ημερήσιο τύπο διαφοροποιούνται τα πράγματα κι αυτό γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων απεχθάνεται επίσης το διάβασμα). Και ουδείς νομιμοποιούνταν να τον κατηγορήσει για την επιλογή του αυτή όσο ήταν εν ζωή, πολύ περισσότερο δε μετά θάνατον, διότι αν είχε επιλέξει ένα άλλο είδος δημοσιογραφίας θα ήταν, πιθανότατα, καταδικασμένος να επιβιώνει μεταξύ μακρών περιόδων ανεργίας και περιστασιακών απασχολήσεων.
Οι φονιάδες του Σωκράτη Γκιόλια, όποιο πρόσχημα και ιδεολογικό περιτύλιγμα κι αν χρησιμοποιήσουν, είναι θρασύδειλοι φασίστες. Μοναδική ιδεολογία τους, αν λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν τις προηγούμενες προκηρύξεις τους, είναι το μίσος για την ανθρώπινη ζωή. Τα όνειρά τους αρχίζουν και τελειώνουν στην καταστροφή. Έχουν ανακηρύξει εαυτούς, ευρισκόμενοι σε μόνιμη κρίση μεγαλείου, σε απόλυτους κριτές του καλού και του κακού, σε σωτήρες της κοινωνίας, σε άγγελους του θανάτου.
Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κακομαθημένα κωλόπαιδα, που ως παιδιά έπαιξαν υπερβολικά πολλά βιντεοπαιγνίδια, που μεγάλωσαν χωρίς κανείς να τους διδάξει τον παραμικρό σεβασμό προς τη ζωή, τη μόρφωση, την ομορφιά. Βαφτίζουν τους πάντες εχθρούς των καταπιεσμένων - δηλαδή των εαυτών τους - με την ίδια ευκολία που οι πατεράδες τους ενδεχομένως χαρακτηρίζουν πολιτικούς, δημόσιους λειτουργούς, δημοσιογράφους και ό, τι άλλο δίποδο υπάρχει σε αυτή τη χώρα ως «λαμόγιο», για να δικαιολογήσουν το ότι οι ίδιοι φοροδιαφεύγουν ασύστολα, αρνούνται να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές των υπαλλήλων τους και γενικώς δε σέβονται τίποτα και κανέναν.
Τα κωλόπαιδα αυτά όμως έχουν όπλα και γι αυτό είναι επικί\νδυνα. Μέχρι τη μέρα της σύλληψής τους θα συνεχίσουν να δολοφονούν πισώπλατα - τα δυο τελευταία θύματά τους δέχτηκαν τις περισσότερες σφαίρες πισώπλατα - όποιον χαρακτηρίζουν «εχθρό του λαού».
Και το χειρότερο είναι ότι, σε περίοδο ακραίας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, όπως αυτή που ζούμε, και με την Αριστερά να απέχει επιδεικτικά από τα κοινωνικά τεκταινόμενα περιμένοντας «να ριζοσπαστικοποιηθούν οι μάζες και να επαναστατήσουν», τα κωλόπαιδα αυτά, κατά πάσα πιθανότητα, θα βρουν μιμητές. Μετατρέποντας έτσι την πολιτική αντιπαράθεση σε πόλεμο μεταξύ αντίπαλων τρομοκρατικών μηχανισμών. Οι Ταλιμπάν δεν υπάρχουν μόνο στο Αφγανιστάν. Υπάρχουν παντού. Το πολιτικό στοίχημα είναι να μην επιτρέψουμε στους ένοπλους αλήτες της «Σέχτας Επαναστατών»να ταλιμπανοποιήσουν την πολιτική ζωή.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ: ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΙ ΕΒΑΛΕ ΤΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ

Οι αθρόες προσλήψεις των τελευταίων ημερών θέτουν πάλι επί τάπητος ένα προβληματισμό που, σε άλλο blog, είχα διατυπώσει πριν δεκαπέντε μήνες. Το ερώτημα που έθετα τότε επιτακτικά ήταν το εξής: Υπάρχει εναλλακτική δημοκρατική διαχείριση της Δημόσιας Ασφάλειας;
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετονόμασε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η ονομασία αυτή οφείλει να σημαίνει ότι το υπουργείο αυτό διέπεται πλέον από μια διαφορετική φιλοσοφία. Φροντίζει να αισθάνεται ο πολίτης ασφαλής χωρίς όμως τα όργανα της τάξης να παραβιάζουν τη συνταγματική νομιμότητα.
Έξι μήνες μετά μπορούμε πλέον να κάνουμε μια πρώτη αποτίμηση του κατά πόσο γίνεται μια ουσιαστική προσπάθεια διαφορετικής διαχείρισης του ζητήματος της Δημόσιας Ασφάλειας.
Πράξη πρώτη: Μαζικές προσαγωγές εκατοντάδων διαδηλωτών στη ΓΑΔΑ κατά τη διαδήλωση της επετεί του Πολυτεχνείου. Η αποτελεσματικότητα του μέτρου δεν αμφισβητείται. Τα επεισόδια ήταν περιορισμένα. Δεδομένου όμως ότι οι εκατοντάδες των συλλήψεων έγιναν χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο επεισόδιο - ούτε καν υποψία επεισοδίου - τί γίνεται με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του συνέρχεσθαι; Κι αν αυτό που προείχε ήταν η αποτροπή επεισοδίων έναντι οιουδήποτε τιμήματος γιατί η ΕΛΑΣ δεν προβαίνει σε ανάλογες μαζικές συλλήψεις πριν τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αγώνων;
Πράξη δεύτερη: Όταν αποκαλύπτονται ξυλοδαρμοί μεταναστών σε δυο αστυνομικά τμήματα κάποιοι αστυνομικοί τίθενται σε διαθεσιμότητα και ξεκινούν διαδικασίες πειθαρχικής τους δίωξης. Το ίδιο γίνεται και όταν αστυνομικοί συλλαμβάνουν νεαρό που είχε βγει από το σπίτι του με τις πυτζάμες για να πετάξει τα σκουπίδια και, «λόγω φάτσας», βαφτίζεται από κάποιους αστυνομικούς αναρχικός και μάλιστα κουκουλοφόρος που πέταγε ανύπαρκτες μολότωφ. Πράγμα που επιτρέπει στο ΛΑΟΣ να προσάψει στο Χρυσοχοΐδη την κατηγορία του «ουραγού του Τσίπρα». Γιατί όμως δεν ακολουθείται η ίδια λογική όταν νεαρός δάσκαλος της κολύμβησης συλλαμβάνεται, πάλι «λόγω φάτσας», σε διαδήλωση που δε συμμετείχε και, παρά την ύπαρξη δέκα αυτοπτών μαρτύρων και πλούσιου φωτογραφικού υλικού που αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του, αυτός παραπέμπεται με το μισό ποινικό κώδικα; Εδώ βεβαίως υπάρχει πολύ σοβαρό ζήτημα με την ανακρίτρια, αλλά οι σχέσεις αστυνομικού και δικαστικού παρακράτους είναι θέμα, υποχρεωτικά, άλλης ανάρτησης.Τι έπαθε λοιπόν η δημοκρατική ευαισθησία του Υπουργού; Λιποθύμησε από υπερβολική δόση;
Πράξη τρίτη: Η διμοιρία του Λιμενικού Σώματος κραύγαζε ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Το θέμα πάει να κλείσει με τη διαθεσιμότητα του διμοιρίτη. Ο οποίος δεν ήταν αυτός που έδινε το παράγγελμα, ασχέτως αν, ως διμοιρίτης, έχει αντικειμενικ΄λη ευθύνη για τη συμπεριφορά των ανδρών του. Ο Υπουργός όφειλε εφ΄όσον δεν κινήθηκε αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας - πάλι ο εναγγαλισμός δικαστικού και αστυνομικού παρακράτους - να ζητήσει ο ίδιος τη δίωξη των ανδρών της διμοιρίας με βάση τις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου, για τα συνθήματα που φώναζαν, για απείθια, επειδή εκτελούσαν τα παραγγέλματα πολίτη και όχι του διμοιρίτη τους, και για μύρια όσα. Αντ' αυτού σιγή ασυρμάτου. Κι όμως η συγκεκριμένη ενέργεια φλερτάριζε στενά με αυτό που στρατιωτικός ποινικός κώδικας αποκαλεί «στάση».
Πράξη τέταρτη: Η ΕΛΑΣ ανακοινώνει εν χορδαίς και οργάνοις τη σύλληψη ενός ολόκληρου πυρήνα μελών του Επαναστατικού Αγώνα. Μιας οργάνωσης η δράση της οποίας έχει δείξει πως διαθέτει πλούσιο οπλοστάσιο και μεγάλες ποσόστητες εκρηκτικών. Και πια είναι τα φοβερά και τρομερά πειστήρια της δράσης των «τρομοκρατών»; Τα κείμενα των προκηρύξεων του Επαναστατικού Αγώνα που βρέθηκαν στον υπολογιστή του Νίκου Μαζιώτη - και πάλι τίθεται το ερώτημα σε τι μορφή βρέθηκαν, word οπότε υπάρχει έντονη υπόνοια της συμμετοχής του στη σύνταξή τους ή pdf οπότε κάλλιστα μπορεί να είναι κατεβασμένα από το διαδίκτυο - το μόνο που συνιστούν είναι αποχρώσες ενδείξεις, ενδεχομένως και αποδείξεις για το ότι ο ίδιος - που τον παρακολουθούσε σε 24ωρη βάση η αντιτρομοκρατική από την αποφυλάκισή του το 2001 - είναι μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Και δεν αποδεικνύουν τίποτα για τη σύντροφό του και τους άλλους τέσσερις. Εκτός της εμφυλιακής χωροφυλακίστικης λογικής «θα σε τυλίξω σε μια κόλλα χαρτί κι άντε ν' αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας». Αντιπαρέρχομαι φυσικά το γεγονός ότι δόθηκα στη δημοσιότητα ονόματα και φωτογραφίες κατά παράβαση της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής του τεκμηρίου της αθωότητας.
Και πάνω στην τούρλα του Σαββάτου η Αντιτρομοκρατική είχε το θράσος να μας παρουσιάσει τρία φρικιά και μια μαμά φρικιό ως μέλη της Συνομωσίας των Πυρήνων της Φωτιάς επειδή κατείχαν πασχαλιάτικες τρακατρούκες. Μόνο που αυτή τη φορά τη γελιοποίησε ο ανακριτής, που αρνήθηκε να δεχθεί πως συντρέχουν λόγοι εφαρμογής της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας και τους παρέπεμψε στον εισαγγελέα Πρωτοδικών και σε τακτικό ανακριτή για πλημελήματα. Ας ελπίσουμε ότι οι δυο τελευταίο δε θα τους κρίνουν προφυλακιστέους.
Πριν από λίγους μήνες δημοσιογραφικές πληροφορίες θέλουν να ζήτησε ο Πρωθυπουργός από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη τα ακόλουθα: «Δε με νοιάζει αν πότε - πότε θα καίγεται ένα πολυτελές αυτοκίνητο. Εκείνο που θέλω είναι να μη σφάζουν ανήμπορους γέρους στον ύπνο τους». Δεν γνωρίζω αν η φράση αυτή ειπωθηκε πράγματι από τον Πρωθυπουργό. Αν ειπώθηκε συμπυκνώνει τις προτεραιότητες που οφείλει να έχει μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση σε θέματα Δημόσιας Ασφάλειας. σε κάθε περίπτωση όμως οι προτεραιότητες του κ. Χρυσοχοΐδη είναι άλλες. Κι όσο περνάει ο καιρός καθιστά τον τίτλο του ψευδεπίγραφο. Και όλα δείχνουν ότι οδεύει στο κατηφορικό μονοπάτι του Βύρωνα Πολύδωρα. Ο οποίος κατέληξε καταγέλαστος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η Ζωή και τα Δόγματα...

Θα ήθελα κι εγώ να γράψω δυο λόγια για τον Λάμπρο Φούντα, αλλά από άλλη σκοπιά από εκείνη του Μπάμπη, που λάβρος επετέθη κατά του Χρυσοχοϊδη, λες και φταίει αυτός για το αν σιγά – σιγά γίνεται ξανά συνείδηση στην ελληνική κοινωνία ο χαφιεδισμός…

Τελικά φαίνεται ότι το «αντάρτικο πόλης» ή «τρομοκρατία» όπως έχει επικρατήσει να λέμε, έχει ρίζες στη χώρα μας.
Σαράντα σχεδόν χρόνια από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκαν τέτοιες οργανώσεις επί χούντας και οκτώ χρόνια μετά την εξάρθρωση της 17Ν, εξακολουθούν οι συγκρούσεις και το αίμα. Τα όπλα και οι νεκροί, από δω κι από κει.
Τώρα στο χορό, εκτός από τους κλασικούς «μαρξιστές – λενινιστές» της χουντο-μεταπολιτευτικής περιόδου, έχουν μπει και οι αναρχικοί, οι και «αντιεξουσιαστές» λεγόμενοι, οι οποίοι μάλιστα, αν κρίνουμε από τη μεθοδικότητα που εκινείτο ο νεκρός Φούντας, είναι πολύ αρτιότεροι συνωμοτικά και επιχειρησιακά από τους παλαιότερους.
Το γιατί στην Ελλάδα, μπορεί να απαντηθεί αν σκύψουμε λίγο προσεκτικότερα στη σύγχρονη ιστορία μας. Κυρίως στον Εμφύλιο 1946 – 1949 και στην αλαζονεία του νικητή επί ακόμα τριάντα χρόνια από το τέλος του.

Μου έκανε εντύπωση ότι στην περίπτωση του Φούντα δεν συνέβη ό,τι είχε συμβεί επί Κασίμη το 1977, επί Τσουτσουβή το 1985 ή κατά την εξάρθρωση της 17Ν το 2002, όπου σύσσωμος ο ελληνικός, αλλά και ο διεθνής τύπος είχαν τινάξει τα θέματα εκείνα στην κορυφή της επικαιρότητας για μέρες.
Έχει παρέλθει – φευ – η εποχή που οι οργανώσεις αυτές καλύπτονταν από την αχλύ της συνέχειας του «αγώνα» στα όμματα του μέσου πολίτη.
Σήμερα φαντάζουν απογυμνωμένες από την όποια «νομιμοποίηση» πρόσφερε ο μεταπολιτευτικός μύθος.
Στη συνείδηση του μέσου πολίτη καταγράφονται ως μια ενοχλητική υπόθεση και ελάχιστα αγγίζει κάποιες παρυφές της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης οργής κατά του συστήματος.

Υπάρχει όμως ένα ζήτημα εδώ.
Η οργή αυτή μέρα με τη μέρα δυναμώνει. Ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Και δυναμώνει όχι μόνο στη χώρα μας, εξ αιτίας των εγγενών παθογενειών του συστήματος, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη.
Στρατιές ανέργων συσσωρεύονται πλέον στις καρδιές των μεγάλων πόλεων. Πλήθη μεταναστών από την Ασία και την Αφρική ψωμοζητούν μια ζωή καλύτερη από την αθλιότητα των πατρίδων τους. Ακόμα και η περίφημη «μεσαία τάξη», που μέχρι τώρα απολάμβανε μακαρίως μια εύκολη πρόσβαση στα ποικίλα «αγαθά του καπιταλισμού», τώρα αρχίζει να στριμώχνεται στη γωνία και δυσανασχετεί.
Νέα κινήματα φαίνεται να συγκροτούνται, να βρίσκονται στα σκαριά.
Κινήματα καταστροφής κι όχι δημιουργίας. Κινήματα απελπισίας και όχι ελπίδας. Κινήματα βίας και μίσους…
Αν η «μεσαία τάξη» δεν μπορέσει να ανατάξει το σύστημα που φαίνεται να βουλιάζει όλο και πιο πολύ στη νεοφιλελεύθερη μιζέρια, τότε δυστυχώς οδεύουμε προς κοινωνίες με διαλυτικά φαινόμενα.
Και τότε οι ομάδες βίας, οι ένοπλες οργανώσεις, οι συγκρούσεις στους δρόμους, οι λεηλασίες και οι φωτιές θα γίνουν καθημερινή υπόθεση.
Και η «ελληνική εκδοχή» αυτών των κινημάτων θα αποτελεί την ευρωπαϊκή πρωτοπορία.

Πιστεύω ότι υπάρχει καιρός ακόμα.
Υπάρχει και η συνεκτική δύναμη της λογικής.
Στο κάτω – κάτω ο φυσικός προορισμός που κάθε Λάμπρου Φούντα δεν είναι μια σφαίρα στο στήθος για το τίποτα…
Είναι η ίδια η ζωή.
Η ζωή που απεχθάνονται τα κάθε λογής δόγματα…

Κώστας Λαγωνικάκος