Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΩΝ ΜΑΓΩΝ

Από τις δηλώσεις της Γερμανίδας Καγκελαρίου δυο φράσεις πρέπει να κρατήσουμε κι αυτό γιατί συμπυκνώνουν, όσο τίποτε άλλο, το τραγικό της δίλλημμα.

«Αν τραβήξει σε μάκρος η ύφεση στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Νότια Ευρώπη το επόμενο θύμα θα είναι η Γερμανία», είπε απαντώντας σε ερώτηση Γερμανού δημοσιογράφου.

«Εύχομαι και ελπίζω η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη», είπε απευθυνόμενη στους ιθαγενείς δημοσιογράφους.

Αν σε κάτι έχουν απόλυτο δίκιο τα δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα της κυβέρνησης, είναι σίγουρα η διαπίστωσή τους ότι «οι δηλώσεις της Άγγελα Μέρκελ ήταν εντελώς διαφορετικές από ό,τι είχαμε συνηθίσει».

Το δίκιο τους τελειώνει εκεί. Γιατί η Άγγελα Μέρκελ δεν έδωσε, όπως ψευδώς ισχυρίζονται, στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Θα το είχε πράξει αν είχε κάνει μια ισχηυρή πολιτική δήλωση με την οποία θα καθιστούσε σαφές ότι «η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό στη διαχείριση του χρέους από τις 18 Οκτωβρίου, αρχής γενομένης από το ελληνικό χρέος». 

Αντ' αυτής της δήλωσης μας είπε ότι «εύχεται (μήπως προσεύχεται άραγε;) κι ελπίζει να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη». 

Παράξενη δήλωση αδυναμίας από την ηγέτιδα της «ατμομηχανής της Ευρώπης» όπως έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε τη Γερμανία. Χαρακτηρισμός τον οποίο για δεκαετίες είχε κερδίσει επάξια. 

Η Άγγελα Μέρκελ εύχεται κι ελπίζει γιατί δε μπορεί να πράξει. Και δε μπορεί να πράξει γιατί εδώ και τρία ολόκληρα χρόνια λαΐκιζε ασύστολα, κι αυτή η ίδια και οι στενοί της συνεργάτες, ρίχνοντας το φταίξιμο για την κρίση του ευρώ και της Ευρωζώνης - κατ' επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης -  στους «τεμπέληδες Έλληνες»*.

Έκλεισε το μάτι στον Ευρωσκεπτικισμό του μέσου Γερμανού μικροαστού, που ένιωσε ξαφνικά σπουδαίος - με τον ίδιο τρόπο που νιώθει ο Έλληνας όμοιός του σπουδαίος όταν ελεεινολογεί τους μετανάστες - για να εδραιώσει την εγχώρια πολιτική της κυριαρχία.

Παραβιάζοντας κάθε έννοια συλλογικότητας, κάθε Ευρωπαϊκή Συνθήκη κι αγνοώντας επιδεικτικά κάθε ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο, επέβαλε ένα εκτρωματικό Σύμφωνο Σταθερότητας, που μόνο ύφεση γεννάει. Πρόσφερε όμως στο μέσο Γερμανό την υπερηφάνεια ότι η Καγκελάριός του κάνει την Ευρώπη να χορεύει κατά πώς αυτή σφυρίζει.

Σήμερα η Άγγελα Μέρκελ συνειδητοποιεί τι τέρατα αμόλησε από το κουτί της Πανδώρας που η ίδια, με περίσσεια αλαζονεία, άνοιξε. 

Συνειδητοποιεί ότι η ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπει το δεύτερο Μνημόνιο, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά θα προκαλέσουν τέτοια ύφεση και τέτοια κοινωνική και πολιτική κρίση, που η στάση πληρωμών του ελληνικού Κράτους θα καταστεί αναπόφευκτη.

Συνειδητοποιεί - γιατί της το είπαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο οι Γερμανοί επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα - ότι η εμμονή στην υφεσιακή πολιτική μειώνει τις πωλήσεις των γερμανικών προϊόντων, η κύρια αγορά των οποίων είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και, κυρίως, ο Ευρωπαϊκός Νότος.

Συνηδειτοποιεί ότι κάτι πρέπει να γίνει άμεσα. Ότι πρέπει να υπάρξει πολιτική παρέμβαση, ότι δεν είναι δυνατόν να αφεθούν οι αγορές να ρυθμίσουν το πρόβλημα.

Όμως η Άγγελα Μέρκελ δε μπρεί να κάνει τίποτα.

Δε μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί, αν υποθέσουμε ότι αναλάμβανε την ευθύνη που της αναλογεί, εκατομμύρια Γερμανών πολιτών θα την κατηγορούσαν - και δικαίως - ότι είτε τους πρόδωσε, είτε τρία χρόνια τώρα ψεύδονταν. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, η ανάληψη της ευθύνης που της αναλογεί θα σήμαινε αυτομάτως και το τέλος της πολιτικής της σταδιοδρομίας.Κι ακόμα χειρότερα, θα κατέστρεφε την υστεροφημία της.

Και μιας και δε μπορεί να κάνει κάτι που θα αντιστρέψει την κατάσταση, εύχεται, ελπίζει και παραλληλίζει την Ελλάδα με τη μακαρίτισσα Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.

Εύχεται κι ελπίζει την έλευση κάποιου από μηχανής Θεού. Όπως όλοι οι μαθητευόμενοι μάγοι όμως, την ώρα της κρίσης είναι μόνη της. Κι αντίθετα από όσα συμβαίνουν στο θέατρο και στα παραμύθια, ο από μηχανής Θεός δεν έρχεται. Δυστυχώς για όλους μας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Θα ήταν άτοπο να γινόταν - όπως δυστυχώς γίνεται για λόγους που εξυπηρετούν τον εγχώριο λαϊκισμό, αλλά και την παιδιάστικη νοοτροπία που θέλει «πάντα να φταίει κάποιος άλλος» - η αμετροέπεια της Frau Merkel κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις ελληνικές συλλογικές ευθύνες. Γι αυτές όμως έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη, σε προηγούμενα σημειώματα, και θα συνεχίσουμε να μιλάμε σε κάθε ευκαιρία.

ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΓΙΑ ΛΑΘΟΣ ΛΟΓΟΥΣ, ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΙΓΜΗ

Η έλευση της Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα ήταν επιβεβλημένη αν επρόκειτο να ανακοινώσει αλλαγή πολιτικής στη διαχείριση της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

Θα ήταν επίσης επιβεβλημένη αν η ελληνική κυβέρνηση είχε αποφασίσει να προκαλέσει μια κρίση και στη συνέχεια να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να ψηφίσει τα μέτρα με Στρατιωτικό Νόμο.

Οι δηλώσεις Σόιμπλε και οι κυβερνητικές παλινωδίες στο θέμα της απαγόρευσης των διαδηλώσεων αποδεικνύουν ότι ούτε το ένα, ούτε το άλλο ισχύει.

Και το χειρότερο; Η μεν Άγκελα Μέρκελ φαίνεται ότι πιστεύει πως θα προσφέρει υποστήριξη στην κυβέρνηση, η δε κυβέρνηση αποδεικνύεται πανικόβλητη. 

Η έλευση της Γερμανίδας Καγκελαρίου στην Αθήνα για έξι (6) ώρες σίγουρα δε γίνεται προκειμένου να συζητήσει για την ουσία της κρίσης χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Τέτοιου είδους επισκέψεις έχουν καταργηθεί διεθνώς κι έχουν αντικατασταθεί από τηλεδιασκέψεις εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Είναι προφανές λοιπόν ότι οι λόγοι της επίσκεψής της, από δικής της πλευράς τουλάχιστον, είναι καθαρά επικοινωνιακοί. Και πράγματι, δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος συμβολισμός από την ανακοίνωση, στην Αθήνα, ουσιαστικών αλλαγών της γερμανικής πολιτικής στο θέμα της αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Όμως οι δηλώσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατέστησαν σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν είναι στα σχέδια της Άγκελα Μέρκελ.

«Η Άγκελα Μέρκελ θέλει να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα στήριξης στην κυβέρνηση και να εκφράσει τη συμπαράστασή της στον Ελληνικό λαό», μας πιπιλίζουν τα μυαλά τα κάθε λογής δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα της κυβέρνησης*.

Είναι λίγο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι δηλώσεις σαν αυτές που έκαναν ήδη οι Φαν Ρομπάι και Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, οι οποίες συνοψίζονταν στο «θα σας στηρίξουμε να μη βγείτε από την Ευρωζώνη, αρκεί να τηρήσετε απαρέγκλιτα όλες τις υποχρεώσεις σας» συνιστούν ισχυρή πολιτική υποστήριξη της τρικομματικής κυβέρνησης. Και τούτο γιατί δεν περιέχουν καμιά αναφορά στις περιβόητες «κόκκινες γραμμές» των κυβερνητικών εταίρων, δεν περιέχουν καμιά αναφορά σε αναπτυξιακά μέτρα και, το χειρότερο, υπενθυμίζουν πως δε θα γίνει τίποτα πριν από την έκθεση της Τρόικας.

Ούτε και μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η επίσκεψη αυτή σχετίζεται με την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας στη Γερμανία και, κατά συνέπεια, η Γερμανίδα Καγκελάριος θα «τραβήξει το αυτί των Ελλήνων» για να καθησυχάσει την εκλογική της βάση στη Γερμανία. Και τούτο γιατί, μολονότι πολλές φορές η κυρία Μέρκελ συμπεριφέρθηκε έτσι στην τελευταία τριετία, φαίνεται ότι έχει συνειδητοποιήσει πως έπαιξε εν ού παικτοίς και σίγουρα δε θέλει να επιδεινώσει την κατάσταση.

Απομένει η εκδοχή, που ενδεχομένως θα τη στήριζε η ανάσυρση ενός χουντικού κυβερνητικού διατάγματος προκειμένου να απαγορευτούν «όλες οι διαδηλώσεις» και να ανασταλεί η λειτουργία σχολείων,  σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση επιδιώκει εσκεμμένα να προκαλέσει κρίση, ώστε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και υπό αυτές τις συνθήκες να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή. Κι αυτό όμως το ενδεχόμενο δε στέκει, μιας και η γενική απαγόρευση των διαδηλώσεων μετατράπηκε, δυο ώρες μετά σε «απαγόρευση όλων των διαδηλώσεων πλην αυτών στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια». Η δε αναστολή της λειτουργίας σχολείων, αφού επί δεκατέσσερις ώρες το Υπουργείο Παιδείας έπαιζε την κολοκυθιά με τις Διευθύνσεις Β'βάθμιας Εκπαίδευσης της Α' Περιφέρειας Αθηνών (δηλαδή του Κέντρου της Αθήνας) ακυρώθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα (μένει να μας εξηγήσει κάποιος πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία όταν οι μαθητές έφυγαν από αυτά πανηγυρίζοντας για τα όσα είχαν ακούσει από το στόμα των διευθυντών τους).

Με αυτά τα δεδομένα μάλλον ισχύει το χειρότερο πιθανό σενάριο. Δηλαδή, τόσο η Άγκελα Μέρκελ, όσο και ο Αντώνης Σαμαράς πιστεύουν ότι μια δήλωση της Γερμανίδας Καγκελαρίου πανομοιότυπη με αυτές των Φαν Ρομπάι και Γιουνκέρ συνιστά ισχυρή στήριξη της κυβέρνησης στο εσωτερικό της χώρας.

Η δε κυβερνητική αντίδραση στην αναγγελία διαδηλώσεων από τα συνδικάτα μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθεί, στη σκιά της εισβολής των εργατών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου Αστυνομία και Ασφάλεια Στρατοπέδου πιάστηκαν κυριολεκτικά με τις πυτζάμες και ξυπόλητοι.

Κι η εκδοχή αυτή είναι η χειρότερη γιατί πανικόβλητες κι αυτιστικές κυβερνήσεις είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συμφορές.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* «Οι γραφιάδες σε μισουν. 

Ακόμα κι ένας ηλίθιος γελάει 

με τα ξετσίπωτα λιβανίσματά τους»,

έγραφε πριν 40 περίπου χρόνια ο Βόλφ Μπίρμαν , απευθυνόμενος στον ανατολικογερμανό δικτάτορα Έριχ Χόνεκερ.