Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπαδήμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπαδήμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ ΚΙ Ο ΨΕΥΤΗΣ ΒΟΣΚΟΣ

Το ανυπόγραφο έγγραφο του Λουκά Παπαδήμου, που επιδείχθηκε στους πολιτικούς αρχηγούς στη διάρκεια των συναντήσεών τους με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, παραπέμπει ευθέως στον Αισώπειο μύθο του ψεύτη βοσκού.
Είναι η τρίτη φορά στο τελευταίο εξάμηνο που επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Κάθε φορά διαψεύδεται στην πράξη.
Σε κάθε περίπτωση, είτε το σημείωμα του Λουκά Παπαδήμου λέει την αλήθεια, είτε πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια κατατρομοκράτησης της κοινωνίας για να επιβληθούν οι αρεστές στο οικονομικό κατεστημένο επιλογές, τόσο ο ίδιος όσο και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησής του έχουν βαρύτατες ευθύνες. 

Το επίμαχο έγγραφο του Λουκά Παπαδήμου λέει ορθά-κοφτά ότι «τα ταμειακά αποθέματα θα έχουν εξαντληθεί στις αρχές και όχι στα μέσα Ιουνίου, επειδή η δόση του δανείου που πήραμε περικόπηκε κατά ένα δισεκατομμύριο ευρώ».
Την πρώτη φορά που ακούστηκε η φράση αυτή στο τελευταίο εξάμηνο ήταν για να αποτραπεί το δημοψηφισμα για το Μνημόνιο Νο2. Μας είπαν ότι τα ταμειακά αποθέματα αν δεν εισπράτταμε την 6η δόση του προηγούμενου δανείου έφθαναν μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου. Η δόση εκταμιεύθηκε στα μέσα Ιανουαρίου, χωρίς να έχει δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα, με εξαίρεση το ότι το Δημόσιο συνέχισε να μην πληρώνει τους προμηθευτές του, όπως κάνει απότις αρχές του 2009.
Τη δεύτερη φορά που ακούστηκε η φράση αυτή είχε τη μορφή «αν δεν κυρωθεί η δεύτερη δανειακή σύμβαση ως τα μέσα Ιανουαρίου, στο τέλος του μήνα τελειώνουν τα χρήματα». Και πάλι η πρώτη δόση της δεύτερης δανειακής σύμβασης ήρθε στα τέλη Μαρτίου χωρίς να έχει δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα.
Το έγγραφο Παπαδήμου είναι το τρίτο στη σειρά. Στον Αισώπειο μύθο ο ψεύτης βοσκός την τρίτη φορά λέει αλήθεια. Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα αν το έγγραφο Παπαδήμου περιγράφει μια πραγματικότητα ή αν είναι ψευδές σαν τις προηγούμενες κραυγές του Βενιζέλου.
Αν λέει ψέματα έχει πολύ βαριά ευθύνη για την απόπειρά του να παρέμβει υπέρ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τρομοκρατώντας τον πληθυσμό. Το χειρότερο όμως είναι ότι όταν πραγματικά θα λέει αλήθεια αυτός ή κάποιος άλλος, κανείς δε θα δίνει πίστη. Κι οι συνέπειες αυτής της ελαφρότητας θα είναι καταστροφικές.
Αν όμως λέει αλήθεια, τόσο ο ίδιος, όσο κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχουν βαρύτατες ευθύνες και όχι μόνο πολιτικές. Γιατί η εξάντληση των ταμειακών αποθεμάτων του Δημοσίου δεν θα είναι άσχετη από την παράλογη από άποψη οικονομικής διαχείρισης, που μετέφερε την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων, οι οποίες κάθε άλλη χρονιά άρχιζαν να υποβάλλονται αρχές Μαρτίου και τέτοια εποχή ήδη κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενων είχαν κληθεί να πληρώσουν την πρώτη δόση του φόρου τους, στα μέσα Μαΐου.
Ο παραλογισμός αυτός, που προφανώς έγινε για να διασωθούν τα ψηφαλάκια  του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είχε ως συνέπεια το άδειασμα του Δημοσίου Ταμείου και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα προκαλέσει στάση πληρωμών, από αδυναμία κι όχι από πολιτική βούληση. Και στην περίπτωση αυτή πρόκειται για δολία χρεοκοπία, οι υπεύθυνοι της οποίας οφείλουν να λογοδοτήσουν στο Ειδικό Δικαστήριο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ... ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Εν μέσω πανηγυρισμών των συγκροτημάτων των ΜΜΕ για τη συγκρότηση της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» πέρασε ασχολίαστο - τυχαίο; δε νομίζω! - το ότι σε διάστημα δέκα ημερών έλαβαν χώρα δυο ταυτόχρονα παλατιανά πραξικοπήματα στα δυο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, αλλά και το ότι η νέα κυβέρνηση διαθέτει μια επικίνδυνη, για τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις ατομικές ελευθερίες, παντοδυναμία.

Ο μεγάλος νικητής αυτών των δεκαπέντε ημερών είναι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Ένας άνθρωπος από «τα σπλάχνα του» είναι στο τιμόνι της χώρας, και θα φροντίσει να διευθετήσει τις πολιτικές αποφάσεις των επομένων μηνών, που όμως θα καθορίσουν το μέλλον της Ελλάδας και των κατοίκων της για τα επόμενα δέκα, τουλάχιστον, χρόνια, κατά τον επωφελέστερο γιοα τα συμφέροντά του τρόπο.
Νικητής είναι και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που έσπασε τον εξοστρακισμό της Ακροδεξιάς κι επέβαλε, για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, τη συμμετοχή ενός φασιστικού, ρατσιστικού κόμματος στην κυβέρνηση, με συμμετοχή σε νευραλγικά υπουργεία.
Ο αναμφισβήτητα μεγάλος ηττημένος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση εν μέσω χλευασμού από τους βουλευτές του κόμματός του, τα ΜΜΕ, το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Είναι πλέον αποσυνάγωγος και εξοβελιστέος από το πολιτικό σύστημα.
Κατά παράδοξο τρόπο ο προσωπικός του διασυρμός, η τελευταία πράξη του οποίου θα αρχίσει με τη δρομολόγηση της διαδικασίας εκλογής νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ,  έγινε σανίδα σωτηρίας για το παραπαίον ΠΑΣΟΚ που, ευρισκόμενο σε ελεύθερη δημοσκοπική πτώση, είχε αρχίσει να αισθάνεται καυτή την ανάσα των ΛΑΟΣ και ΚΚΕ. Ο εξαναγκασμός της ΝΔ  να συμμετάσχει στην κυβέρνηση την καθιστά συνυπαίτια των επικείμενων αντιδημοτικών αποφάσεων που επιβάλλει η αποδοχή της απόφασης του Eurogroup της 27ης Οκτωβρίου. Και δημιουργεί εύλογες ελπίδες στην ΠΑΣΟΚική κομματική γραφειοκρατία, ότι ο επιμερισμός της λαϊκής οργής, θα επιτρέψει την επιβίωσή της.
Κατά επίσης παράδοξο τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου ανατράπηκε για μια από τις ελάχιστες σωστές αποφάσεις του στη διάρκεια της θλιβερής, ομολογουμένως, πρωθυπουργικής του θητείας: τη μετατροπή της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες σε κοινές μετοχές ιδιοκτησίας του Δημοσίου. Το γεγονός όμως της φορτωμένης με ψεύτικα παχιά λόγια πρωθυπουργίας του, σε συνδυασμό με τον ατυχέστατο τρόπο που διαχειρίστηκε το θέμα του δημοψηφίσματος - με αποτέλεσμα να στρέψει εναντίον του σύσσωμη την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, την οποία ως εκείνη τη στιγμή το μόνο πράγμα που την ενοχλούσε ήταν η ανικανότητά του να τηρήσει τις υποσχέσεις που της παρείχε - του στέρησε κάθε υποστήριξη.
Ο δεύτερος, αφανής, ηττημένος είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Η μεγαλομανία του και η αρχομανία του τον τύφλωσαν τόσο, όσο χρειάζονταν για να αρνηθεί να συμμετάσχει στο προετοιμαζόμενο από τις ελληνικές τράπεζες και εγχώρια συγκροτήματα ΜΜΕ σχέδιο ανατροπής του Παπανδρέου. Έχοντας επενδύσει όλες του τις ελπίδες για την πρωθυπουργία στη συνέχιση της αποκλειστικής ανάληψης της ευθύνης των αντιδημοτικών αποφάσεων από τον Παπανδρέου δε μπόρεσε να κατανοήσει την αλλγή του ανέμου. Μετά και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, τύποις μόνο είναι ηγέτης της ΝΔ. Η πραγματική ηγεσία του κόμματος είνα το δίδυμο Αβραμόπουλου - Δήμα.
Ο μεγάλος ηττημένος όμως είναι τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα σε αυτή τη χώρα. Με την υποστήριξη των 260 βουλευτών που διαθέτει η κυβέρνηση είναι σε θέση να πράξει αυτό που δε μπορούσε να κάνει μια μονοκομματική κυβέρνηση, είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της ΝΔ. Να προχωρήσει στην ψήφιση ειδικών νόμων οι οποίοι θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει δραστικά κάθε αμφισβήτηση της κοινωνίας, οι αντοχές της οποίας, όπως φάνηκε από τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, έχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Μπορεί ακόμα να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περιστέλλοντας τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνταγματικές ελευθερίες, για όσο καιρό κρίνει σκόπιμο.Κι όλα αυτά, χωρίς απολύτως καμία συνταγματική εκτροπή.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι δηλώσεις της γγ του ΚΚΕ, αν φυσικά δε λάβει κανείς υπ' όψιν του την κρίση μεγαλείου που τις διέκρινε και την ξύλινη γλώσσα στην οποία έγιναν, αποτυπώνουν απόλυτα τον πραγματικό χαρακτήρα της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Ζητούμενο παραμένει ωστόσο η αντίδραση της κοινωνίας. Θα σκύψει μοιρολατρικά το κεφάλι ή θα οδηγηθεί σε ανοιχτή σύγκρουση με την οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό κατεστημένο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι της κοινωνίας που θα έχει να χάσει - ή έτσι θα νομίζει - μόνο τις αλυσίδες του. 
Αν είναι μικρό, όπως το 1967, κάποιοι λίγοι θα σαπίσουν στις φυλακές, κάποιοι περισσότεροι που θα ασφυκτιούν, θα μεταναστεύσουν κι οι πολλοί θα υπομείνουν τη μοίρα τους. Αν όμως είναι μεγάλο, θα ζήσουμε ένα νέο εμφύλιο.

Γιάννης Χρυσοβέργης