ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Ω ΔΝΤ!

Στον ελληνικό πολιτικό πολιτισμό, από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέχρι τη φασιστική Δεξιά και με εξαίρεση κάποιους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς, οι οποίοι όμως έχουν ελάχιστη επιρροή στην κοινωνία, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είναι κάτι σαν το δράκο που σκοτώνει ο Αη Γιώργης και σαν το 666 για τους παλιοημερολογίτες: η προσωποποίηση του απόλυτου κακκού. Ο υπογράφων την ανάρτηση αυτή δεν τρέφει και τα θερμότερα των αισθημάτων έναντι αυτού του οργανισμού, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι οι χασάπικες λογικές της μορφής «πονάει κεφάλι - κόβει κεφάλι». Έρχονται όμως στιγμές που αισθάνεται υποχρεωμένος να ανακράξει με ανακούφιση: «Ευχαριστώ ώ ΔΝΤ!».

Όχι, δεν πρόκειται για κρίση μαζοχισμού, ούτε για ιδεολογική μετάλλαξη, πέραν αυτής που μου καταλογίζουν οι παλιοί μου σύντροφοι από τα δημιουργικά εκείνα χρόνια που πορεύτηκα στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Πρόκειται για ανακούφιση, το ξαναγράφω, καθώς η κυβέρνηση, έναν ολόκληρο χρόνο μετά την εκλογή της με το σύνθημα «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ», έδειχνε παντελώς ανίκανη ή αδιάφορη για την αναζήτηση των χρημάτων ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, στη φοροδιαφυγή και στην εισφοροδιαφυγή δηλαδή.
Το τελεσίγραφο των «φρικαλέων» τοποτηρητών του ΔΝΤ προς την κυβέρνηση που διέρρευσε - γιατί άραγε; - σε τρεις ημερήσιες εφημερίδες στις 30 Οκτωβρίου συνοψίζεται στην ακόλουθη φράση: «Κόψτε τον κώλο σας κι αντιμετωπείστε τη φοροδιαφυγή».
Οι οδηγίες που έδινε το εν λόγω τελεσίγραφο ήταν απλές και περιεκτικές:

1. «Αναδιαρθρώστε τα διοικητικά δικαστήρια και δώστε προτεραιότητα στις φορολογικές υποθέσεις, ώστε σε τρεις μήνες να έχουν τελεσιδικήσει». Είναι γνωστό σε όλους ότι η, ομολογουμένως αξιέπαινη, προσπάθεια που έκανε από την αρχή του 2010 το ανασυσταθέν ΣΔΟΕ θα τελεσφορήσει μετά από 6-8 χρόνια, όταν οι περισσότερες από τις βεβαιωμένες παραβάσεις θα έχουν «χαθεί» στη γραφειοκρατία, στις αναβολές εκδίκασης και σε χαριστικές ρυθμίσεις.
2. Βάλτε στόχους στις ΔΟΥ και προβείτε στις αλλαγές εκείνες που θα σας επιτρέπουν να προάγονται οι καλύτεροι υπάλληλοι. Είναι γνωστό σε όλους ότι σε πολλές ΔΟΥ το προσωπικό κάνει λευκή απεργία και ότι η ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών παρακολουθεί τα τεκταινόμενα δειλή και άβουλη.
3. Να φροντίσετε οι νομοθετικές αλλαγές να έχουν ολοκληρωθεί ως το Δεκέμβρη και να έχουν τεθεί σε εφαρμογή το Μάρτη του 2011. Πρόκειται ίσως για το σημαντικότερο σκέλος αυτού του τελεσίγραφου, αν αναλογιστεί κανείς ότι, με βάση τον κυβερνητικό σχεδιασμό, ο διάλογος για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής θα ολοκληρώνονταν στις αρχές του 2011.

Σε μια εποχή που η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δίκαιη και την άδικη οργή των πολιτών, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε φροντίσει να μην είναι εκτεθειμένη σε δίκαιη οργή. Το αν έπρεπε να είχε επιλέξει την οδό του Μνημονίου, αν έπρεπε να είχε προσφύγει αποκλειστικά στο ΔΝΤ - θα εξασφαλίζαμε ακόμα χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού - ή αν θα έπρεπε να είχε κηρύξει στάση πληρωμών για να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος, όπως πλέον όλο και περισσότεροι διεθνείς παράγοντες βλέπουν ως ορθότερη λύση, είναι κάτι που έχει πλέον φιλολογική μόνο σημασία. Η κυβέρνηση θα κριθεί από δυο πράγματα:

1. Από το αν θα βγάλει τη χώρα από το τούνελ, ή, έστω, αν θα έχει φανεί φως στο τούνελ, στο τέλος της τετραετίας.
2. Κι από το αν έμπρακτα θα έχει δείξει ότι νοιάζεται αυτούς που υποφέρουν περισσότερο.

Ως προς το δεύτερο μέχρι τώρα η κυβέρνηση έχει αποτύχει οικτρά. Κι η μόνη της ελπίδα είναι να αδραχτεί από το τελεσίγραφο του ΔΝΤ και να αντιμετωπίσει επιτέλους τη φοροδιαφυγή.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΚΟΠΡΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΟΥ

Οσο και να θέλω ν' αποφύγω ακραίους χαρακτηρισμούς για το αποκρουστικό πρόσωπο της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, πολύ φοβάμαι οτι δεν προκειται να τα καταφέρω, γιατί όλα αυτά τα κατάπτιστα και παρασιτικά καθάρατα έχουν ξεπεράει κατά πολύ τις κόκκινες γραμμές της ανεκτικότητάς μας.

Απευθυνόμενος λοιπόν, - μ' όποιες δυνατότητες διαθέτω μέσα απ' αυτό το ιστολόγιο - στην Πρωθυπουργική και Υπουργική Πασοκαρία, τους λέω προεδοποιώ.

Προσέξτε καλά, γιατί ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται και εαν θέλετε να περιφρουρήσετε το τομάρι σας, πάψτε επιτέλους να συναινείτε με τις συνταγές της μονεταριστικής πολιτικής που μας επιβάλουν οι ''νομιμόφρονες'' της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Προσέξτε καλά, γιατί οι περικοπές και το γλίστρο εισόδημα έχουν δημιουργήσει στρατιές ανέργων και νεόπτωχων πολιτών, που η αγανάκτηση όων αυτών των μικρών, μοιραίων , άβουλων αλλά κυρίως απεγνωσμένων ανθρώπων εαν εκφραστεί καθολικά και πιο δυναμικά (Δεκέμβρης 2008) τότε δεν σας σώζει τίποτε.

Προσέξτε καλά, γιατί ο αμοραλισμός, η παλιανθρωπιά και η πολιτική αγυρτεία σας, δεν σας διαφοροποιεί σε τίποτε απο μια συμμορία βάρβαρων σοσια-ληστων που η παραμονή τους στην εξουσία έχει καθαρά ληστρικό χαρακτήρα.

Επειδή λοιπον, καταντήσατε τη χώρα ''μπανανία'' και τους πολίτες παριάς και θύματα της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου, έχω να σας πω ''είστε άθλια υποκείμενα, χρεοκοπήσατε, ο ρόλος σας τελείωσε, πηγαίνετε εκεί που ανήκετε - στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας'' Τρότσκι.

Χαράλαμπος Κουκάκης

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ: ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΡΑΥΓΑΛΕΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ

Ένα χρόνο μετά την εμφάνισή του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν, σωστή διαχείριση χρειάζεται» ο Πρωθυπουργός βρέθηκε αντιμέτωπος με τις τοτινές του υποσχέσεις και με τη φημολογία για ακόμα πιο άγρια λιτότητα. Και, κυρίως, υποχρεωμένος να δώσει εξηγήσεις για τις κραυγαλέες του αποτυχίες σε τομείς που συνιστούσαν προτεραιότητα του προεκλογικού του προγράμματος. Εκείνο όμως που πέρασε εντελώς απαρατήρητο είναι η σαφής αλλαγή στάσης του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Όταν απέναντι σε δεκάδες επιθετικών, έως προσβλητικών στο πρόσωπό του, δημοσιογράφων απαντούσε επίμονα με τη φράση λεφτά υπάρχουν, και υποδείκνυε ότι η αύξηση των εσόδων θα γίνει, κυρίως, μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και ότι η σωτηρία των ταμείων θα έρθει μέσω της αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής και της τήρησης των υποχρεώσεων του Δημοσίου απέναντί τους, ήταν σαφές ότι έβαζε πολύ ψηλά τον πήχυ. Όταν μιλούσε για βελτίωση της περίθαλψης μέσω της αντιμετώπισης των κυκλωμάτων που λυμαίνονται τη Δημόσια Υγεία ήταν επίσης σαφές ότι έβαζε πολύ ψηλά τον πήχυ. Για όλους αυτούς τους λόγους δημιούργησε και την εύλογη προσδοκία ότι, εν όψει ανάληψης της διακυβέρνησης, είχε συγκεκριμένα σχέδια για την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Ένα χρόνο μετά, η αποτυχία και στους τρεις αυτούς τομείς είναι προφανής.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής. Ό,τι και αν γίνονταν, ακόμα και αν η κυβέρνηση είχε προτιμήσει την - επωφελέστερη κατά τη γνώμη του υπογράφοντος - οδό της στάσης πληρωμών και της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, η προσφυγή στην έμμεση φορολογία για το 2010 ήταν μονόδορμος. Γιατί, εάν και εφ' όσον, υπήρχε σαφές σχέδιο αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής αυτό θα άρχιζε να αποδίδει καρπούς από το 2011. Η υστέρηση των εσόδων που παρατηρείται δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των επιπτώσεων της έμμεσης φορολογίας στην κατανάλωση. Είναι, κυρίως, αποτέλεσμα, της αδυναμίας συγκρότησης ενός στοιχειωδώς - έστω και στο επίπεδο της οκταετίας 1996 - 2004, που ομολογουμένως ήταν η πιο αποτελεσματική σε επίπεδο είπραξης φόρων μετά τη Μεταπολίτευση - αποτελεσματικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού με τους υπάρχοντες ανθρώπους και το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο. Για τα τυχόν νέα μέτρα λιτότητας δε θα φταίει ούτε η Τρόϊκα ούτε το ΔΝΤ, όπως ηλιθίως κραυγάζει η Αριστερά και μηρυκάζει ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης. Θα φταίει η αδυναμία ουσιαστικής αύξησης των εσόδων από τον πιο δίκαιο κοινωνικά μηχανισμό είσπραξης φόρων: τη φορολογία εισοδήματος.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο της Ανάπτυξης όπως και σε εκείνο του ελέγχου των Αγορών. Επί ένα χρόνο η αρμόδια Υπουργός καταναλώθηκε σε ασκήσεις επί χάρτου ως προς το θέμα της Ανάπτυξης, ενώ στο θέμα των ελέγχων της αισχροκέρδειας στην Αγορά έφταιγαν όλοι οι άλλοι πλην αυτής.Ούτε για τον πληθωρισμό στο 5% φταίνε η Τρόικα και το ΔΝΤ.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο της αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής. Τα 5 δισεκατομμύρια που λείπουν φέτος από τα Ταμεία είναι αλήθεια ότι οφείλονται, σε σημαντικό ποσοστό, στην αύξηση της ανεργίας, αλλά και σε επιχειρήσεις που έχουν πάρει την άγουσα για τη χρεοκοπία. ένα άλλο μεγάλο μέρος όμως οφείλεται σε επιχειρήσεις που προκλητικά αρνούνται να καταβάλουν τις οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές. Για τυχόν νέα περιστολή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων δε θα φταίει ούτε η Τρόικα ούτε το ΔΝΤ. Θα φταίει η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την εισφοροδιαφυγή.
Η αποτυχία είναι παταγώδης στο μέτωπο των νοσοκομείων. Το πρόβλημα των προμηθειών των νοσοκομείων είναι περίπλοκο. Οι προμηθευτές δίνουν ό,τι μεγιστοποιεί τα κέρδη τους, σε τιμές πολλάπλάσιες του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Ενώ όμως στην υπόλοιπη Ευρώπη αποπληρώνονται σε 40 ημερολογιακές ημέρες, στην Ελλάδα είχαν πέντε ολόκληρα χρόνια απλήρωτοι. Έπρεπε λοιπόν η αρμόδια Υπουργός να διαπραγματευτεί με τους προμηθευτές για να εισπράξουν τα χρεωστούμενα υλικά σε εύλογες τιμές και να συγκροτήσει μηχανισμό γρήγορης αποπληρωμής τους, με αντάλλαγμα υλικά σε ευρωπαϊκές και όχι τριτοκοσμικές τιμές. Αντ' αυτού περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι εκφωνώντας δεκάρικους για το κάπνισμα. Ούτε γι αυτό φταίνε η Τρόικα και το ΔΝΤ.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του προς τους δημοσιογράφους ο Πρωθυπουργός σηματοδότησε μια δραματική αλλαγή στην εξωτερική του πολιτική, ή για την ακρίβεια, ευθυγράμμισε την εξωτερική πολιτική του με αυτή των Σαμαρά - Καρατζαφέρη. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου, απέρριψε μετά από μήνες εκκωφαντικής σιωπής, την πρόταση που επανειλημμένα έχει διατυπώσει ο Τούρκος ομόλογός του, για συμφωνία αμοιβαίας μείωσης των εξοπλισμών. Σημειωτέον ότι, μόνο για το 2010 προβλέπονταν αγορές νέων οπλικών συστημάτων - δε μιλάμε για αναλώσιμα ή για πυρομαχικά - ύψους 4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Κι όλα αυτά έγιναν εν μέσω εκκωφαντικής σιωπής από μέρους της Αριστεράς. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι απώλεσαν το 15% των αμοιβών τους για εξοικονόμιση 1 δισεκατομμυρίου ευρώ και ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ κατά 20% για 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ πρόσθετα έσοδα με αποτέλεσμα το πάγωμα της κατανάλωσης και την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας, αντιλαμβάνεται ότι είναι περιορισμένη, αν όχι ανύπαρκτη, η ευθύνη της Τρόικας και του ΔΝΤ για τις κοινωνικές επιπτώσεις του προγράμματος ανόρθωσης της Οικονομίας. Κρίμα που ένας πολιτικός, ο οποίος, ως Υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Σημίτη, είχε το πολιτικό θάρρος να εργαστεί τόσο σκληρά για την επιτυχία του Σχεδίου Ανάν, ως Πρωθυπουργός υπέκυψε αμαχητί στους εμπόρους του θανάτου.
Στο μέτωπο της Παιδείας η κυβέρνηση πιστώνεται την τάξη που έβαλε στο θέμα των Κολλεγίων - αρκεί να εφαρμοστεί στην πράξη η σχετική ρύθμιση - καθώς και για την κατάθεση σειράς ιδεών προς την θετική κατεύθυνση - η κύρια αδυναμία τους ήταν η απόλυτη ασάφεια ως προς την κοστολόγησή τους - σχετικά με την αναβάθμιση της Α'βάθμιας και Β'βάθμιας εκπαίδευσης. εντούτοις η αρμόδια υπουργός φάνηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της, αναμενόμενης λόγω των αλλαγών στο Ασφαλιστικό, μαζικής φυγής εκπαιδευτικών.
Αμφιλεγόμενο ήταν το έργο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η Αστυνομία επανεμφανίσθηκε στους δρόμους, αποκαθιστώντας ένα έλάχιστο αίσθημα Ασφάλειας στους πολίτες. Σημαντικό και το ότι άρχισε επιτέλους να λειτουργεί η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛΑΣ. Η περιφρόνηση όμως προς τα στοιχειώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα (Πολυτεχνείο) στο βωμό της αποτελεσματικότητας καθιστά τον κ. Χρυσοχοΐδη εξαίρετο υπουργό για κυβέρνηση της ΝΔ, όχι ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
Προς τη θετική κατεύθυνση, πέρα από τις όποιες επί μέρους ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς ήταν το έργο του Υπουργείου Περιβάλλοντος, όπως και του Υπουργείου Εσωτερικών. Οι τομές όμως που θεσμοθετήθηκαν, κινδυνεύουν να απαξιωθούν από την κυβερνητική αποτυχία στα μέτωπα της Οικονομίας. Γιατί ως γνωστόν «δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων».

Γιάννης Χρυσοβέργης

Ο «ΑΝΘΥΠΑΤΟΣ» ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Οικονομικών Τίμοθυ Γκάιτνερ σε Ηνωμένο Βασίλειο και Γερμανία θα είχε όλα τα προσόντα να περάσει απαρατήρητη αν το αντικείμενό της δεν παρέπεμπε στη δεκαετία του '50.
Με δυο λόγια ο Αμερικανός υπουργός ήρθε να «τραβήξει τα αυτιά» των Ευρωπαίων. Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι όμως από αυτούς έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Κατά τις χθεσινές συνομιλίες στο Λονδίνο ο Τίμοθυ Γκάιτνερ υπενθύμισε στο Βρετανό ομόλογό του ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι έκτη σε μέγεθος οικονομία στον κόσμο και το Λονδίνο είναι το δεύτερο σε σημασία κέντρο χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων του κόσμου. Κατά συνέπεια «είναι αδιανόητο να μην αναλαμβάνει άμεσα τις ευθύνες που απορρέουν από τη θέση αυτη, διότι, σε μια παγκοσμιοποιημένη και πολυπολική οικονομία κανείς δεν είναι υπεύθυνος μόνο για τα του οίκου του».
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν κρύβει τη δυσφορία του για τον ευρωσκεπτικισμό του Συντηρητικού Κόμματος και θέλησε, μέσω του Υπουργού Οικονομικών του, να διαμηνύσει στη βρετανική κυβέρνηση ότι η κρίση «δεν αφήνει περιθώρια αποδυνάμωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ».
Στην ατζέντα των σημερινών του συνομιλιών στο Βερολίνο ο Τίμοθυ Γκάιτνερ κατέστησε σαφές στο Γερμανό ομόλογό του ότι ο αμερικανός Πρόεδρος «δυσαρεστήθηκε σφόδρα»από την αρχική άρνηση και στη συνέχεια την καθυστερημένη αντίδραση της Γερμανίας, όπως άλλωστε και της Βρετανίας, στην ελληνική κρίση. Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα LE MONDE οι Αμερικανοί καταλογίζουν στη Γερμανίδα καγκελάριο «απαράδεκτο οικονομικό εθνικισμό».
Επιπλέον ο Αμερικανός Υπουργός κατέστησε σαφές στους Ευρωπαίους ομολόγους του και στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν -Κλωντ Τρισέ ότι η Ουάσιγκτον «απαιτεί να πράξουν κάθε τι το δυνατό για την ενίσχυση του ευρώ». Επίσης τους υπενθύμισε ότι «ο Πρόεδρος Ομπάμα εκτιμά πως μόνο με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης μακράς διαρκείας ο κόσμος θα βγει από την κρίση». Τέλος, τόνισε ότι «χωρίς την αμερικανική ψήφο, κανένα σχέδιο διάσωσης χώρας δε θα εγκριθεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ)»
Δε θα σχολιάσω την αντιφατικότητα των αμερικανικών επιθυμιών, μιας και υψηλός ρυθμός ανάπτυξης μακράς διαρκείας συνεπάγεται υποχρεωτικά υψηλά δημόσια ελλείμματα, άρα όχι ισχυρό ευρώ. Ούτε θα σταθώ στο ότι η αμερικανική συνταγή για την υπέρβαση της κρίσης έχει ήδη δικαιωθεί ιστορικά, ενώ αντιθέτως η ευρωπαϊκή δογματική εμμονή στα μηδενικά ελλείμματα έχει προκαλέσει κατάρρευση οικονομιών και τον μέχρι στιγμής φονικότερο πόλεμο στην Ιστορία της ανθρωπότητας.
Θα σταθώ μόνο στο ύφος του Αμερικανού Υπουργού, το οποίο θα ήταν αδιανόητο δυο μήνες πριν. Η, ύστερα από γερμανική επιμονή, συμμετοχή του ΔΝΤ στο σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας και στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης των οικονομιών έδωσε, για πρώτη φορά από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, πριν σαράντα χρόνια, στις ΗΠΑ το δικαίωμα να απαιτούν από την Ευρώπη να ευθυγραμμιστεί μαζί τους σε ζητήματα οικονομικής πολιτικής - αύριο ποιος ξέρει σε ποια άλλα; - και μάλιστα σε τόνο που δε σηκώνει αντίρρηση.
Τα τεκταινόμενα στις Συνόδους Κορυφής και στα Συμβούλια Υπουργών η Ουάσιγκτον πάντα τα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον. Και πάντα προσπαθούσε να παρεμβαίνει. Οι παρεμβάσεις αυτές όμως γίνονταν μέχρι τώρα με την κάλυψη κάποιας - ή κάποιων - φιλικής προς την Ουάσιγκτον κυβέρνησης (Ηνωμένο Βασίλειο, Πολωνία, Βαλτικές χώρες). Εφεξής, η αμερικανική κυβέρνηση θα παρεμβαίνει ευθέως. Υπενθυμίζοντας ότι η μη ευθυγράμμιση μαζί της θα συνεπάγεται και μη συμμετοχή κονδυλίων του ΔΝΤ στη δανειοδότηση των Κρατών -μελών.
Κατά τραγική ειρωνεία, τα πρώτα θύματα της νέας στάσης των ΗΠΑ έναντι της ΕΕ ήταν το παραδοσιακά φιλοαμερικανικό Συντηρητικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας και αυτή που έβαλε, με το ζόρι, το ΔΝΤ στα ευρωπαϊκά πράγματα: η Άγκελα Μέρκελ.
Σε κάθε περίπτωση όμως, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόσο, ο Ζαν - Κλωντ Τρισέ και, κυρίως, η Άγκελα Μέρκελ, τα τρια χαϊδεμένα παιδιά του ΕυρωπαΪκού Λαϊκού Κόμματος, θα γραφτούν στην Ευρωπαϊκή Ιστορία ως οι άνθρωποι που, μέσα σε έξι μήνες, γκρέμισαν προσπάθειες για την ΕυρωπαΪκή συγκρότηση μισού αιώνα. Οι δυο πρώτοι γιατί με τις εμπρηστικές δηλώσεις τους στο τελευταίο δίμηνο του 2009 - δηλώσεις που έγιναν για λόγους μικροκομματικής σκοπιμότητας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος -έδωσαν το έναυσμα για το ξέσπασμα αυτού που αποκλήθηκε «ελληνική κρίση». Κι η τρίτη γιατί, προκειμένου να μη χάσει μια τοπική εκλογή - που την έχασε - έδωσε με το ζόρι λόγο στο ΔΝΤ για τις οικονομικές πολιτικές της Ευρώπης.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΙΝΕΖΟΥΣ

Τις τελευταίες ημέρες βομβαρδίζομαι, στην κυριολεξία, από e-mails, σύμφωνα με τα οποία η κυβέρνηση, πριν ακόμα προστρέξει στο μηχανισμό στήριξης, είχε δεχθεί προτάσεις για ευνοϊκά δάνεια, τα οποία απέρριψε.
Έτσι, σύμφωνα με τις «καταγγελίες» είχε δεχθεί τις ακόλουθες προτάσεις:

1. Από την Κίνα, πρόταση για δάνειο με 1% έως ποσού ίσου με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας «χωρίς ανταλλάγματα». επιπλέον δε θα μπούκωναν τη χώρα με Κινέζους τουρίστες.
   
2. Από τη Ρωσία πρόταση για δανεισμό με εξ ίσου ευνοϊκούς όρους, υπό την προϋπόθεση τη λειτουργία του «περίφημου αγωγού» και «συμφωνία χρήσης των ναυπηγείων της Σύρου από τα ρωσικά πολεμικά πλοία για επισκευές».
3. Από τα Αραβικά Εμιράτα πρόταση ελκυστικής δανειοδότησης με την προϋπόθεση να τους παραχωρηθούν: το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού για αποκλειστική χρήση των lear jets τους, το παραλιακό μέτωπο κάτω από το αεροδρόμιο, η εγκατάσταση θαλαμηγου - καζίνο στο Φάληρο και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος για να μετατραπεί σε ναυπηγείο θαλαμηγών.

Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Ποιοι διακινούν το σενάριο; Μα φυσικά οι ίδιοι που τον περασμένο Νοέμβριο χάλαγαν τον κόσμο για την ενεργοποίηση της, όντως ετεροβαρούς, συμφωνίας που είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση με την Κίνα για το λιμάνι του Πειραιά και στην οποία, η παρούσα κυβέρνηση έκανε αυτό που μπορούσε: δευτερεύουσας σημασίας διορθωτικές κινήσεις.Αντιλαμβάνεται κανείς τις αντιδράσεις τους αν οι ΚΙνέζοι είχαν πράγματι κάνει κάποια πρόταση δανειοδότησης, ζητώντας, από «ανυπόκριτο ενδιαφέρον για τους Έλληνες αδελφούς» - ναι, αυτή είναι η ορολογία που χρησιμοποιούν επίσημα- το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, της Ελευσίνας και τον ΟΣΕ. Για να μην αναφερθώ στη λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων των αφρικανικών χωρών που έχει δανειοδοτήσει η Κίνα στην τελευταία δεκαετία και στην εξαφάνιση κάθε τοπικής μεταποιητικής δραστηριότητας.
Η δεύτερη «ελκυστική πρόταση» που «προέρχεται από τους Ρώσους» περιέχει τόσο χοντροκομένα ψέματα που ίσως θα ήταν ανάξια αναφοράς. Και μόνο ότι ο «περήφημος αγωγός» (Ποιός άραγε; Ο Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη; Ή ο αγωγός φυσικού αερίου;) έχει μπλοκάρει από τη βουλγαρική κυβέρνηση και όχι από την ελληνική τα λέει όλα. για αν μην αναφερθούμε στη μεταχείριση που επεφύλαξε η Ρωσία στην «αδελφή» Λευκορωσία, όταν η τελευταία βρέθηκε σε δυσχέρεια αποπληρωμής των οφειλών της για το φυσικό αέριο που εισήγαγε. Όσο για τη συμφωνία για τη Σύρο, μα ακόμα και επί ΕΣΣΔ τα σοβιετικά πλοία πραγματοποιούσαν εκεί επισκευές.
Η τρίτη είναι η πρόταση που έχει πιο πολλή πλάκα. Η πρόσφατη χρεωκοπία του Ντουμπάι τα λέει όλα.

Κι όμως τις απίστευτες αυτές θεωρίες συνομωσίας τις διακινούν κατά λοιπά σοβαροί άνθρωποι. Οι οποίοι απλώς αρνούνται να παραδεχθούν το προφανές. Ότι η νεόπλουτη επιδειξιομανία της πολυπληθούς μεσαίας αστικής τάξης αυτής της χώρας, σε συνδυασμό με τις τζάμπα μαγκιές κατά Τούρκίας και «Γυφτοσκοπιανών», που κοστίζουν 10 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο σε αμυντικές δαπάνες, και με την απέχθειά της στην καταβολή των αντιστοιχούντων στο εισόδημα φόρων, διότι «φόρους πληρώνουν μόνο οι μαλάκες», μας οδήγησε εκεί που μας οδήγησε.
Η ίδια νοοτροπία θέλει να πιστεύει, ότι αρκούσε μια «μαγκιά» και μια απειλή στάσης πληρωμών για να «κλάσουν πατάτες οι Κουτόφραγκοι». Κι επειδή το θέμα αυτό το έχει κάνει καραμέλα ο ΣΥΡΙΖΑ, καλό είναι να σταθούμε σε μια πτυχή του: Αυτή, όχι της στάσης πληρωμών, αλλά της επαναδιαπραγμάτευσης της αποπληρωμής του χρέους.
Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό έπρεπε να είχε γίνει. Δεν το έκανε η κυβέρνηση, διότι φοβήθηκε ότι θα κατέρρεε το ευρώ και μαζί και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκείνο όμως που δε λέει κανείς από το ΣΥΡΙΖΑ και για το λόγο αυτό η πρότασή τους συνιστά πολιτική απάτη, είναι ότι σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ναι μεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να δημιουργήσει ένα πλαίσιο προστασίας για τη φτωχολογιά, ναι μεν θα έμπαιναν οι βάσεις για μια πιο υγιή ανάπτυξη της οικονομίας, όμως για τη μεσαία τάξη - αυτή που διαδήλωσε στις 5 Μαΐου μαζικά και αποπειράθηκε να εισβάλει στη Βουλή και έκαψε και τρεις ανθρώπους ζωντανούς - οι συνέπειες θα είναι ακριβώς οι ίδιες.
Αλλά είπαμε:

«Ακόμα τούτη την άνοιξη,
ραγιάδες, ραγιάδες,
τούτο, το καλοκαίρι,
όσο να 'ρθει ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι»

Όμως, όπως και το 1770 έτσι και τώρα, κανένας Μόσκοβος δε θά 'ρθει.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Απ' το ΠΑΣΟΚ στο χειρότερο.

Εχει αρχίσει ήδη το ξήλωμα του πουλόβερ και το χρονικό μιάς προαναγγελθείσας οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Τα κατάφερε τελικά ο Γιωργάκης να τον γράψει κι' αυτόν η ιστορία, όπως τον πατέρα του και τον παππού του.
Τους τελευταίους δύο για την βέβηλη και βδελυρή συμπεριφορά τους απέναντι στο κομμουνιστικό κόμμα - για διαφορετικούς λόγους τον καθ' έναν - και τον ίδιο για τη φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλει να μας γυρίσει στη λίθινη εποχή.
Η αλήθεια, είναι οτι άργησε , αλλά τελικά ξεσκέπασε την πηγαία υποκριτικότητά του με τον πιο αγύρτικο τρόπο, αφού οι πομπώδεις προεκλογικές δηλώσεις του περί αΦθονίας χρημάτων, εννοούσαν προφανώς τα δανεικά του ΔΝΤ, το οποίο ετοιμάζεται να ριχτεί αχόρταγα στη μαρμίτα.
Και ενώ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διολισθαίνει καθημερινά στο φαύλο των εξελίξεων, καταντώντας την χώρα χάντρα στο κομπολόι των κερδοσκόπων και τροφή στη κρεατομηχανή του ΔΝΤ, ο Γιωργάκης απ΄ το γραφικό Καστερόριζο, θρηνολογεί, λέγοντας '' Κάνω ότι μπορώ '' δυστυχώς όμως τα εγκληματικά λάθη που κληρονομήσαμε απ΄την προηγούμενη κυβέρνηση, μας έφεραν σ΄αυτή την κατάσταση
Η δήλωση αυτή, της απαστράπτουσας προσωπικότητας του Γιωργάκη, είναι κατά την γνώμη μου το πομπώδες συμπλήρωμα της ανικανότητάς του.

Χαράλαμπος Κουκάκης

ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ

Αλλά ποια είναι η Σκύλα και ποια η Χάρυβδη;

Το σχετικό απόσπασμα της Οδύσσειας είναι καθημερινά στο νου μου εδώ και τρεις μήνες. Από την ημέρα που για πρώτη φορά έγινε μνεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).
Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει και ότι οι επιλογές που έχει είναι οι εξής δυο: η προσφυγή, μιας και οι Ευρωπαίοι εταίροι αρνούνται να γίνουν εγγυητές των απαραίτητων δανείων για την επαναλειτουργία της Οικονομίας στο ΔΝΤ, έστω μέσω αυτού του μεικτού σχήματος που, πολύ αργά και μετά πολλών κόπων και βασάνων, δημιουργήθηκε και η στάση πληρωμών.
Η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης
Από τη στιγμή, που όπως φαίνεται έρχεται πολύ σύντομα, που θα ζητήσουμε ενεργοποίηση του μηχανισμού θα συμβούν τα ακόλουθα.

• Θα απολυθούν περί τις 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Εναλλακτικά ή και ταυτόχρονα, μπορεί να έχουμε νέα μείωση των μισθών των εναπομεινάντων δημοσίων υπαλλήλων, ακόμα και της τάξης του 25%.
• Θα μειωθούν δραστικά οι συντάξεις, χωρίς να αποτραπεί η χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων.
  
• Θα μειωθεί δραστικά η κατανάλωση, με αποτέλεσμα κύμα χρεοκοπιών στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
• Θα υπερδιπλασιαστεί η ανεργία.
  
• Θα μειωθούν, ως συνέπεια του παγώματος της αγοράς, δραματικά τα έσοδα του Κράτους.
• Θα χαθούν εφεξής οι κοινοτικές επιδοτήσεις διότι δε θα υπάρχουν οι πόροι της εθνικής συμμετοχής.
• Θα πάψουν να υφίστανται η Δημόσια Παιδεία και η Δημόσια Υγεία.
• Το ευρώ θα μπει σε μια αέναη διαδικασία υποτιμήσεων έναντι των άλλων νομισμάτων, πράγμα που θα βάλει σε δοκιμασία την ίδια την ύπαρξη της Ευρωζώνης.
  
• Και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα εξόδου από αυτό το φαύλο κύκλο
  

Η στάση πληρωμών
Αν υποθέσουμε ότι επιλέγεται ή, ελλείψει ομοφωνίας και αγκυλώσεων στην ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, επιβάλλεται η στάση πληρωμών θα σμυβούν τα ακόλουθα:

• Θα μειωθούν δραματικά οι αμοιβές των δημοσίων υπάλλήλων.
• Θα μειωθούν δραστικά οι συντάξεις, χωρίς να αποτραπεί η χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων.
• Θα μειωθεί δραστικά η κατανάλωση, με αποτέλεσμα κύμα χρεοκοπιών στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
• Θα υπερδιπλασιαστεί η ανεργία.
• Θα μειωθούν, ως συνέπεια του παγώματος της αγοράς, τα έσοδα του Κράτους.
• Θα χαθούν εφεξής οι κοινοτικές επιδοτήσεις, ως μέρος των κυρώσεων για τη στάση πληρωμών.
• Θα υποβαθμιστούν δραματικά η Δημόσια Παιδεία και η Δημόσια Υγεία.
• Θα υπάρξει βίαιη υποτίμηση του ευρώ.
  
• Θα αρχίσουν διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές για νέους όρους αποπληρωμής του χρέους, λιγότερο επαχθείς.
• Θα χρεοκοπήσουν ΟΛΕΣ οι μεγάλες ελληνικές τράπεζες, που είναι μεταξύ των κύριων κατόχων ελληνικών όμολόγων.
• Και, τέλος, χάρη στην επαναδιαπραγμάτευση της αποπληρωμής του χρέους και της εξοικονόμησης σημαντικών κονδυλίων, μετά από πέντε, δέκα ίσως και είκοσι χρόνια μπορεί να ξαναβγούμε στον αφρό.

Εξετάζοντας τα πράγματα από αυστηρά οικονομική άποψη επιβάλλεται η στάση πληρωμών. Ποιος όμως μπορεί να αξιολογήσει τις γεωπολιτικές συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης; Οι ελληνικές τράπεζες που θα χρεοκοπήσουν ελέγχουν το 30% - 50% της χρηματοπιστωτικής δραστηριότητας στα Βαλκάνια. Επομένως η ενδεχόμενη στάση πληρωμών θα προκαλέσει κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος όλων των Βαλκανικών χωρών με συνακόλουθο τη χρεοκοπία των σηματικότερων ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Επιπλέον η βίαιη υποτίμηση του ευρώ θα προκαλέσει τέτοιες εντάσεις στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, που είναι αμφίβολη η επιβίωσή τους.
Και τότε ανοίγει το κουτί της Πανδώρας. Σε αυτό το τρομερό δίλημμα, θέση έχουν πάρει μόνο η Κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η μεν πρώτη έχει καταφανώς επιλέξει το δρόμο του ΔΝΤ. χωρίς να είναι σαφές αν το κάνει γιατί «την παράσυρε το ρέμα» ή γιατί ευελπιστεί ότι πριν ζητήσει ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης θα χτυπήσει το καμπανάκι για τουλάχιστον άλλο ένα Κράτος - μέλος της Ευρωζώνης, οπότε θα επαναδιαπραγματευθεί το ζήτημα με καλύτερους΄όρους.
Ο δε ΣΥΡΙΖΑ δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι έχει κάνει κάποια εκτίμηση, τόσο των άμεσων προβλημάτων της στάσης πληρωμών, όσο και των γεωπολιτκών τους επιπτώσεων.
Για τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ, το ΚΚΕ και τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Εξ ου και η εκκωφαντική σιωπή τους. Αν όμως κάτι πρέπει να συζητηθεί ευρύτατα στην κοινωνία είναι ακριβώς αυτό:η επιλογή της Σκύλας και της Χάρυβδης. Για να διαλέξουμε τη Σκύλα μας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Σοβαρότητα: Πόσο την αντέχουμε;

Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες πολλά και διάφορα για την προοπτική της χώρας μας να προσφύγει σε αυτό το ιδιότυπο «ταμείο» το οποίο έχει συγκροτήσει – όχι και τόσο λειτουργικά είναι η αλήθεια – η Ε.Ε και το eurogroup. Κάποιοι διαρρηγνύουν ήδη τα ιμάτιά τους φωνάζοντας «γιατί αργούμε; Όσο πιο γρήγορα πάμε εκεί, τόσο το καλύτερο»… Και ασκούν τη σχετική, θορυβώδη κριτική στην κυβέρνηση.
Άλλοι βέβαια υποστηρίζουν ότι «δεν πρέπει να προσφύγουμε σε αυτό το ιδιότυπο ΔΝΤ, το οποίο επιφυλάσσει κι άλλα επώδυνα μέτρα, αλλά πρέπει με ίδιες δυνάμεις να το αποφύγουμε»…
Οι μεν πρώτοι δεν λαμβάνουν υπ’ όψη τους ότι για να προσφύγουμε στο «ταμείο» αυτό, θα πρέπει πρώτα ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ να μην μπορούμε να δανειστούμε από τις αγορές τα χρήματα που χρειαζόμαστε και έπειτα, θα πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημά μας ΟΜΟΦΩΝΑ από το eurogroup… Δεν μπορούμε δηλαδή όποτε μας καπνίσει να πάμε και να πούμε γεια σας, ήρθαμε, κατεβαίνετε τα λεφτά…
Οι δεύτεροι φαίνεται να αγνοούν την οικτρή πραγματικότητα… Ή καλύτερα, να την ξορκίζουν στον απήγανο. Και βέβαια θα ληφθούν κι άλλα οδυνηρά μέτρα. Και βέβαια, είτε εμπλακεί το ΔΝΤ είτε όχι, είτε προσφύγουμε στην «ύστατη λύση» είτε όχι, θα πρέπει να γίνουν τεράστιες αλλαγές στη λειτουργία του κράτους και ευρύτερα, στην οικονομική μας διάρθρωση. Τα όσα έχουν προταθεί μέχρι τώρα, ακόμα και η προοπτική μιας «εσωτερικής υποτίμησης» δεν θα πρέπει να αποκλείονται, στη φάση που έχει προχωρήσει η ασθένεια στο σώμα του ασθενή…
Για αυτό θα πρέπει να είναι όλοι επιφυλακτικοί και η όποια κριτική ασκείται, θα πρέπει να ασκείται με σοβαρότητα.
Εκτός κι αν ακόμα και αυτή την περίοδο, όπου πραγματικά παίζεται το μέλλον της χώρας, η ανευθυνότητα και ο νεοελληνικός σαχλαμαρισμός δεν εννοεί να εγκαταλείψει ούτε καν τις «βαρύγδουπες» αναλύσεις στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων…
Κώστας Λαγωνικάκος