ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ: ΜΙΑ ΠΟΛΛΑ ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ

Εν μέσω κομματικών κοκορομαχιών για τον έλεγχο Δήμων και Περιφερειών, κάποιες ομάδες πολιτών επιμένουν στην αντικατάσταση της πολιτικολογίας με μεστό πολιτικό λόγο, επιμένουν να θέλουν να δώσουν στην Αυτοδιοίκηση το ρόλο που της αρμόζει, επιμένουν να οραματίζονται. Η «Ανεξάρτητη Περιφερειακή Κίνηση Πολιτών ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ: περιβάλλον ανθρωπος» είναι μια από αυτές.

Καθώς οδεύουμε προς τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου είναι σαφές ότι τόσο η αντιπολίτευση όσο και το ΠΑΣΟΚ επιδιώκουν να δώσουν σε αυτές δημοψηφισματικό χαρακτήρα.
Η αντιπολίτευση επιθυμεί διακαώς μια ψήφο τιμωρίας της κυβέρνησης για τη διαχείριση της χρεοκοπίας της χώρας.
Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του ευελπιστεί ότι θα επιβεβαιωθεί η πολιτική του κυριαρχία και, με επικυρωμένη από σπόντα τη λαϊκή εμπιστοσύνη, θα συνεχίσει απτόητο την πολιτική του, ευελπστώντας αυτή να έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα ως το 2013.
Εν μέσω αλλαλαγμών και πολεμικών ιαχών - για πολιτικό λόγο ας μη μιλάμε - από τις οποίες το μόνο που απουσιάζει είναι τα αυτοδιοικητικά διακυβεύματα, κάποιοι πολίτες, σε Δήμους και περιφέρειες, αγωνίζονται να υπερκεράσουν τις κομματικές αγκυλώσεις και να συγκροτήσουν αυτοδιοικητικές κινήσεις που θα αντιμετωπίσουν επιτέλους τις χαίνουσες πληγές της αυτοδιοίκησης: τη μικρομεσαία λαμογιά, τον τοπικισμό, την αδυναμία των αυτοδιοικητικών οργανισμών να αξιοποιήσουν τις αναπτυξιακές δυνατότητες που τους παρέχει το νομικό πλαίσιο, την αδιαφάνεια και την έλλειψη Δημοκρατίας.
Στην προσπάθειά τους αυτή βρίσκονται αντιμέτωποι με τους κάθε λογής τοπικούς σατεαπίσκους, αλλά και με τους τοπάρχες και τους κομματικούς μηχανισμούς. Η γέννηση της Ανεξάρτητης Περιφερειακής Κίνησης Πολιτών «ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ» δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι άνθρωποι που κόπιασαν για τη δημιουργία της θέλησαν να αντικαταστήσουν τις διαπραγματεύσεις μεταξύ κομματικών μηχανισμών με συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες ενεργών πολιτών. Και το πέτυχαν ξεπερνώντας τις προσωπικές τους αγκυλώσεις, αλλά και αυτές των κομματικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων στις οποίες δραστηριοποιούνταν. Ο λόγος τους, αυστηρά αυτοδιοικητικός αλλά και βαθύτατα πολιτικός, έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με τα ξύλινα λόγια των κομματικών υποψηφίων.
Οι επικεφαλής του συνδυασμού, ο υποψήφιος Περιφεριάρχης Αντώνης Ανηψητάκης και οι υποψήφιοι Αντιπεριφεριάρχες, για τα Χανιά Γιώργος Βλοντάκης, για το Ρέθυμνο Κώστας Βερβερίδης, για το Ηράκλειο Αριστείδης Παπαδάκης και για το Λασήθι Παύλος Δασκαλάκης έχουν κοινωνική και πολιτική δράση δεκαετιών.
Καλή τους επιτυχία

Γιάννης Χρυσοβέργης

Για την ιδρυτική διακήρυξη της Ανεξάρτητης Περιφερειακής Κίνησης Πολιτών ΜΙΑ ΚΡΗΤΗ: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ βλ. http://miakriti.blogspot.com/p/blog-page.html

ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΙΝΕΖΟΥΣ

Τις τελευταίες ημέρες βομβαρδίζομαι, στην κυριολεξία, από e-mails, σύμφωνα με τα οποία η κυβέρνηση, πριν ακόμα προστρέξει στο μηχανισμό στήριξης, είχε δεχθεί προτάσεις για ευνοϊκά δάνεια, τα οποία απέρριψε.
Έτσι, σύμφωνα με τις «καταγγελίες» είχε δεχθεί τις ακόλουθες προτάσεις:

1. Από την Κίνα, πρόταση για δάνειο με 1% έως ποσού ίσου με το δημόσιο χρέος της Ελλάδας «χωρίς ανταλλάγματα». επιπλέον δε θα μπούκωναν τη χώρα με Κινέζους τουρίστες.
   
2. Από τη Ρωσία πρόταση για δανεισμό με εξ ίσου ευνοϊκούς όρους, υπό την προϋπόθεση τη λειτουργία του «περίφημου αγωγού» και «συμφωνία χρήσης των ναυπηγείων της Σύρου από τα ρωσικά πολεμικά πλοία για επισκευές».
3. Από τα Αραβικά Εμιράτα πρόταση ελκυστικής δανειοδότησης με την προϋπόθεση να τους παραχωρηθούν: το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού για αποκλειστική χρήση των lear jets τους, το παραλιακό μέτωπο κάτω από το αεροδρόμιο, η εγκατάσταση θαλαμηγου - καζίνο στο Φάληρο και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος για να μετατραπεί σε ναυπηγείο θαλαμηγών.

Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Ποιοι διακινούν το σενάριο; Μα φυσικά οι ίδιοι που τον περασμένο Νοέμβριο χάλαγαν τον κόσμο για την ενεργοποίηση της, όντως ετεροβαρούς, συμφωνίας που είχε υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση με την Κίνα για το λιμάνι του Πειραιά και στην οποία, η παρούσα κυβέρνηση έκανε αυτό που μπορούσε: δευτερεύουσας σημασίας διορθωτικές κινήσεις.Αντιλαμβάνεται κανείς τις αντιδράσεις τους αν οι ΚΙνέζοι είχαν πράγματι κάνει κάποια πρόταση δανειοδότησης, ζητώντας, από «ανυπόκριτο ενδιαφέρον για τους Έλληνες αδελφούς» - ναι, αυτή είναι η ορολογία που χρησιμοποιούν επίσημα- το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, της Ελευσίνας και τον ΟΣΕ. Για να μην αναφερθώ στη λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πόρων των αφρικανικών χωρών που έχει δανειοδοτήσει η Κίνα στην τελευταία δεκαετία και στην εξαφάνιση κάθε τοπικής μεταποιητικής δραστηριότητας.
Η δεύτερη «ελκυστική πρόταση» που «προέρχεται από τους Ρώσους» περιέχει τόσο χοντροκομένα ψέματα που ίσως θα ήταν ανάξια αναφοράς. Και μόνο ότι ο «περήφημος αγωγός» (Ποιός άραγε; Ο Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη; Ή ο αγωγός φυσικού αερίου;) έχει μπλοκάρει από τη βουλγαρική κυβέρνηση και όχι από την ελληνική τα λέει όλα. για αν μην αναφερθούμε στη μεταχείριση που επεφύλαξε η Ρωσία στην «αδελφή» Λευκορωσία, όταν η τελευταία βρέθηκε σε δυσχέρεια αποπληρωμής των οφειλών της για το φυσικό αέριο που εισήγαγε. Όσο για τη συμφωνία για τη Σύρο, μα ακόμα και επί ΕΣΣΔ τα σοβιετικά πλοία πραγματοποιούσαν εκεί επισκευές.
Η τρίτη είναι η πρόταση που έχει πιο πολλή πλάκα. Η πρόσφατη χρεωκοπία του Ντουμπάι τα λέει όλα.

Κι όμως τις απίστευτες αυτές θεωρίες συνομωσίας τις διακινούν κατά λοιπά σοβαροί άνθρωποι. Οι οποίοι απλώς αρνούνται να παραδεχθούν το προφανές. Ότι η νεόπλουτη επιδειξιομανία της πολυπληθούς μεσαίας αστικής τάξης αυτής της χώρας, σε συνδυασμό με τις τζάμπα μαγκιές κατά Τούρκίας και «Γυφτοσκοπιανών», που κοστίζουν 10 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο σε αμυντικές δαπάνες, και με την απέχθειά της στην καταβολή των αντιστοιχούντων στο εισόδημα φόρων, διότι «φόρους πληρώνουν μόνο οι μαλάκες», μας οδήγησε εκεί που μας οδήγησε.
Η ίδια νοοτροπία θέλει να πιστεύει, ότι αρκούσε μια «μαγκιά» και μια απειλή στάσης πληρωμών για να «κλάσουν πατάτες οι Κουτόφραγκοι». Κι επειδή το θέμα αυτό το έχει κάνει καραμέλα ο ΣΥΡΙΖΑ, καλό είναι να σταθούμε σε μια πτυχή του: Αυτή, όχι της στάσης πληρωμών, αλλά της επαναδιαπραγμάτευσης της αποπληρωμής του χρέους.
Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό έπρεπε να είχε γίνει. Δεν το έκανε η κυβέρνηση, διότι φοβήθηκε ότι θα κατέρρεε το ευρώ και μαζί και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκείνο όμως που δε λέει κανείς από το ΣΥΡΙΖΑ και για το λόγο αυτό η πρότασή τους συνιστά πολιτική απάτη, είναι ότι σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ναι μεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να δημιουργήσει ένα πλαίσιο προστασίας για τη φτωχολογιά, ναι μεν θα έμπαιναν οι βάσεις για μια πιο υγιή ανάπτυξη της οικονομίας, όμως για τη μεσαία τάξη - αυτή που διαδήλωσε στις 5 Μαΐου μαζικά και αποπειράθηκε να εισβάλει στη Βουλή και έκαψε και τρεις ανθρώπους ζωντανούς - οι συνέπειες θα είναι ακριβώς οι ίδιες.
Αλλά είπαμε:

«Ακόμα τούτη την άνοιξη,
ραγιάδες, ραγιάδες,
τούτο, το καλοκαίρι,
όσο να 'ρθει ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι»

Όμως, όπως και το 1770 έτσι και τώρα, κανένας Μόσκοβος δε θά 'ρθει.

Γιάννης Χρυσοβέργης