Η ΚΟΠΡΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΟΥ

Οσο και να θέλω ν' αποφύγω ακραίους χαρακτηρισμούς για το αποκρουστικό πρόσωπο της εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, πολύ φοβάμαι οτι δεν προκειται να τα καταφέρω, γιατί όλα αυτά τα κατάπτιστα και παρασιτικά καθάρατα έχουν ξεπεράει κατά πολύ τις κόκκινες γραμμές της ανεκτικότητάς μας.

Απευθυνόμενος λοιπόν, - μ' όποιες δυνατότητες διαθέτω μέσα απ' αυτό το ιστολόγιο - στην Πρωθυπουργική και Υπουργική Πασοκαρία, τους λέω προεδοποιώ.

Προσέξτε καλά, γιατί ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται και εαν θέλετε να περιφρουρήσετε το τομάρι σας, πάψτε επιτέλους να συναινείτε με τις συνταγές της μονεταριστικής πολιτικής που μας επιβάλουν οι ''νομιμόφρονες'' της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Προσέξτε καλά, γιατί οι περικοπές και το γλίστρο εισόδημα έχουν δημιουργήσει στρατιές ανέργων και νεόπτωχων πολιτών, που η αγανάκτηση όων αυτών των μικρών, μοιραίων , άβουλων αλλά κυρίως απεγνωσμένων ανθρώπων εαν εκφραστεί καθολικά και πιο δυναμικά (Δεκέμβρης 2008) τότε δεν σας σώζει τίποτε.

Προσέξτε καλά, γιατί ο αμοραλισμός, η παλιανθρωπιά και η πολιτική αγυρτεία σας, δεν σας διαφοροποιεί σε τίποτε απο μια συμμορία βάρβαρων σοσια-ληστων που η παραμονή τους στην εξουσία έχει καθαρά ληστρικό χαρακτήρα.

Επειδή λοιπον, καταντήσατε τη χώρα ''μπανανία'' και τους πολίτες παριάς και θύματα της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου, έχω να σας πω ''είστε άθλια υποκείμενα, χρεοκοπήσατε, ο ρόλος σας τελείωσε, πηγαίνετε εκεί που ανήκετε - στον σκουπιδοντενεκέ της ιστορίας'' Τρότσκι.

Χαράλαμπος Κουκάκης

Η ΗΤΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΜΕΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ

Στην προχθεσινή μου ανάρτηση είχα επισημάνει ότι η ανακοίνωση των τελευταίων μέτρων συνιστά μια διπλή βαριά πολιτική ήττα της Κυβέρνησης.Είναι πολιτική ήττα διότι βρίσκονται στον αντίποδα του πολιτικού προγράμματος με βάση το οποίο το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε να κυβερνήσει. Κι αυτό εξηγεί και την οργή των πολιτών. Αισθάνονται εξαπατημένοι διότι άλλη ήταν η πολιτική εντολή που είχαν δώσει στο ΠΑΣΟΚ.
Οφείλουμε όμως να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα. Η ήττα αυτή δεν αφορά μόνο στην εσωτερική οικονομική πολιτική, όπως φιλάρεσκα εθελοτυφλούν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Η ήττα αυτή αφορά τη χώρα. Είναι ήττα σε ένα πόλεμο οικονομικής φύσης. Η λαϊκή βούληση υποχρεώθηκε να υποταχθεί στις επιταγές απρόσωπων μηχανισμών, που διοικούνται από ανθρώπους οι οποίοι δε διαθέτουν καμιά λαϊκή νομιμοποίηση και τα μηνιαία εισοδήματα των οποίων είναι πολλαπλάσια των ετησίων εισοδημάτων των εκατομμυρίων ανθρώπων που καταδικάζουν ,«χάριν της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας», σε ανέχεια και, συχνά, σε λιμό.
Επειδή τέτοιες είναι οι διαστάσεις της ήττας, οι ευθύνες της επιμερίζονται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου και της κοινωνίας.
Η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης έγκειται στο ότι, δε διέγνωσαν από την αρχή τη σοβαρότητα της επίθεσης, αιφνιδιάστηκαν από αυτή, δε διέθεταν στρατηγική αντιμετώπισης και, όταν ήρθε η ώρα να παίξουν το πόκερ της διαπραγμάτευσης, έπαιξαν με όλα τα φύλλα τους ανοιχτά. Η αλήθεια είναι ότι πραγματικά διαπραγματευτικά χαρτιά δε διέθετε η κυβέρνηση, είχε όμως την ευχέρεια μιας μπλόφας: να απειλήσει με αποχώρηση από το ευρώ και στάση πληρωμών. Αν υποχρεωνόταν η κυβέρνηση να πραγματοποιήσει αυτή την απειλή το αποτέλεσμα θα ήταν γενικευμένη φτώχεια στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως θα κατέρρεαν οι σημαντικότερες βρετανικές, γαλλικές και γερμανικές τράπεζες και μαζί τους και το ευρώ. Κάτι που κανείς δε θέλει στην Ευρώπη. Γι αυτό και η πειστική απειλη εφαρμογής μιας πολιτικής «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων» θα είχε αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση δε διανοήθηκε καν να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο, και οδήγησε την κοινωνία, ως πρόβατον επί σφαγήν, στην ήττα.
Η ευθύνη της ΝΔ δε χρειάζεται να αναλυθεί. Εξέθεσε τη χώρα, με τη συνειδητή πολιτική διάλυσης του φοροεισπρακτικού και του εισφοροεισπρακτικού μηχανισμού σε αυτή την επίθεση, και αν η πολιτική της αυτή δεν συνιστούσε τη μείζονα υπόσχεση με την οποία κέρδισε τις εκλογές το 2004 και το 2007, ο τ. Πρωθυπουργός και οι υπουργοί Οικονομίας του θα έπρεπε να είχαν οδηγηθεί σε Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Υλοποίησαν όμως τις προεκλογικές τους υποσχέσεις κι αυτό τους απαλλάσσει κάθε ποινικής ευθύνης.
Τα κόμματα της Αριστεράς όμως δεν είναι και αυτά άμοιρα ευθυνών. Για να έχει ελπίδες επιτυχίας η μπλόφα στην οποία δεν κατέφυγε η Κυβέρνηση, έπρεπε η Αριστερά να έχει παίξει το δικό της κοινωνικό ρόλο. Έπρεπε να είναι καθημερινά παρούσα στο πεζοδρόμιο απαιτώντας από την κυβέρνηση να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα όποια κελεύσματα και να ασκήσει την πολιτική για την οποία είχε εκλεγεί. Θες όμως από πολιτικό κυνισμό - την πεποίθηση ότι η επιτυχία μιας τέτοιας τακτικής δε θα επαλήθευε το ιδεολόγημα περί σοσιαλδημοκρατίας στην υπηρεσία του Κεφαλαίου - θες από φετιχισμό προς την τελετουργία του αγώνα αντί για τον ίδιο τον αγώνα, θες διότι είναι αποκομένη από την πραγματική κοινωνία, θες εξ αιτίας ενός φονικού μείγματος όλων των παραπάνω, ήταν εδώ και μήνες πολιτικά απούσα.
Απομένουν οι ευθύνες της κοινωνίας. Αυτής που εξέλεξε και επανεξέλεξε μια κυβέρνηση που υπόσχονταν την «κατάργηση του ΣΔΟΕ και του ΑΣΕΠ». Αυτής που έχει εκχωρήσει την εκπροσώπησή της στους θεσμικούς της εκπροσώπους, παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα ως θεατής της ρωμαϊκής αρένας. Αυτής που, ακόμα και τώρα, που οι θεσμικοί της εκπρόσωποι έχουν αποδειχθεί «ανεπαρκείς» αρνείται να γεννήσει μορφές αυτοοργάνωσης και να διατυπώσει τα δικά της θέλω. Αυτής που «δειλή, μοιραία, κι άμοιρη αντάμα, προσμένει ίσως κάποιο θάμα»

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ: ΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Η ανακοίνωση των νέων οικονομικών μέτρων δε με εξέπληξε. Είχαν προαναγγελθεί. Οι δραματικοί τόνοι του Πρωθυπουργού δεν με εξέπληξαν κι αυτοί. Είμαι βέβαιος ότι πήρε τις αποφάσεις αυτές κάτω από αφόρητη πολιτική πίεση.
Μένει η αποτίμηση των μέτρων. Αύξηση του ΦΠΑ κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες, περιστολή των δημοσίων επενδύσεων κατά €500 εκατομμύρια, περικοπή €100 εκατομμυρίων, των κρατικών επενδύσεων στην Παιδεία, περικοπή €100 εκατομμυρίων από το πρόγραμμα πιστώσεων του Υπουργείου Παιδείας για νέα προγράμματα. Σε αυτά προσθέτω την περικοπή των δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας. Όλα τα υπόλοιπα μέτρα δε με απασχολούν, καθώς επιβαρύνουν αποκλειστικά «έχοντες και κατέχοντες» και, ανεξαρτήτως των προσδοκώμενων από αυτά εσόδων, κυρίως στοχεύουν στην ικανοποίηση του «κοινού περί Δικαίου αισθήματος».
Όταν εξελέγη η κυβέρνηση αυτή, ουδείς αμφισβητούσε την αναγκαιότητα άσκησης περιοριστικής πολιτικής. Ουδείς αγνοούσε ότι η καταστροφική δημοσιονομική κατάσταση που παραλάμβαναν οι νικητές των εκλογών θα είχε βαριές επιπτώσεις στην ικανότητα της χώρας να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος. Ουδείς αγνοούσε επίσης ότι βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούσε να υπάρξει, καθόσον απαγορεύεται ρητά από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ είχαν υπερψηφίσει το 1992 με συνοπτικές διαδικασίες. Υπήρχαν όμως δυο στοιχήματα.
Το πρώτο ήταν η προστασία του εισοδήματος του 20%-25% του πληθυσμού που ζει με λιγότερα από €20.000 το χρόνο (γι αυτούς που πραγματικά έχουν αυτό το εισόδημα μιλάμε, όχι για τους εφοπλιστές με το χαρτί απορίας).
Το δεύτερο στοίχημα ήταν η μετατροπή της Παιδείας σε έναν από τους κύριους μοχλούς μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης ανάπτυξης της χώρας.
Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν σήμερα το μεσημέρι σηματοδοτούν μια διπλή βαριά πολιτική ήττα της Κυβέρνησης. Οι άνθρωποι που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας θα βρεθούν αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας. Το γεγονός ότι το πινάκιο στο Αυτόφωρο, εδώ και ένα περίπου χρόνο, φορτώνεται, κάθε μήνα και περισσότερο, με υποθέσεις που αφορούν σε κλοπές τροφίμων αξίας λίγων ευρώ από σουπερμάρκετ - επ' αυτού δημοσιεύτηκε πριν από δυο μήνες ένα εξόχως ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Κατερίνας Καττή στο Ε της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ - θα έπρεπε να είχε προβληματίσει ήδη σοβαρά την Κυβέρνηση.
Η περιστολή των δαπανών για την Παιδεία κατά €200 εκατομμύρια σημαίνει πρακτικά την απεμπόληση του δεύτερου μεγάλου στόχου της Κυβέρνησης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η αδιαμφισβήτητη απώλεια μιας μεγάλης μάχης σημαίνει και την ολοκληρωτική ήττα. Φοβούμαι πως αυτό θα συμβεί. Η Κυβέρνηση πήρε όσα μέτρα έχει ανακοινώσει από την αρχή του χρόνου υπό την ασφυκτική ανάγκη για ζεστό χρήμα. Όμως η περιρέουσα ατμόσφαιρα ωθεί τα μεσαία εισοδήματα, των €25.000-40.000 να περιορίζουν δραστικά τις καταναλωτικές τους δαπάνες (το διαπιστώνω και από τον εαυτό μου), με αποτέλεσμα τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους να είναι, με βεβαιότητα, αισθητά λιγότερα από τα προσδοκώμενα. Η μείωση της κατανάλωσης επιφέρει αυτόματα απώλεια θέσεων εργασίας στις υπηρεσίες, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη μείωση της κατανάλωσης.
Το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ που επικαλέστηκε ο Πρωθυπουργός αν δεν υπάρξει στήριξη από την ΕΕ, δε λύνει το πρόβλημα, καθώς οι συνταγές του εξασφαλίζουν με μαθηματική ακρίβεια τη χρεοκοπία (η Αργεντινή το 2002 και το Μεξικό το 1995 είναι τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα, όχι όμως τα μοναδικά).
Υπό αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένη τη θεσμική αδυναμία της ΕΕ, αλλά και την πολιτική της δυσκαμψία, να συνδράμει την Ελλάδα, η χρεοκοπία του ελληνικού Κράτους είναι δύσκολο να αποφευχθεί.Η μόνη ελπίδα αποτροπής της - και με την προϋπόθεση ότι αλυσιδωτές αντιδράσεις δεν θα προκαλέσουν τη χρεοκοπία του Κράτους εντός του 2010, πράγμα που δεν είναι βέβαιο, αν και έχει μικρές πιθανότητες - είναι να συγκροτηθεί ένας εισπρακτικός μηχανισμός που θα υποχρεώσει τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι φοροδιαφεύγουν αγρίως, να καταβάλλουν, μέρος έστω, των οφειλόμενων φόρων. Γιατί, μην το ξεχνάμε, η χρεοκοπία είναι αποτέλεσμα της εσκεμμένης διάλυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Γιάννης Χρυσοβέργης