ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΜΕΡΑ25: Ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΚΔΟΣΗ 2023

Η διαδικασία της διαγραφής της Σοφίας Σακοράφα μετά από τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΜΕΡΑ25 παραπέμπει σε νοοτροπία και φρασεολογία που θυμίζει την αποκήρυξη του εκτελεσμένου Νίκου Πλουμπίδη ως «πράκτορα του καπιταλισμού». 

Και σε καμιά περίπτωση δε μπορεί να πείσει ότι δε συνιστά απόπειρα να μη συζητηθούν οι ορατές δια γυμνού οφθαλμού -ακόμα κι αν ο οφθαλμός έχει οκτώ βαθμούς μυωπία- ευθύνες του Γιάνη Βαρουφάκη για την καταστροφική προεκλογική εκστρατεία του κόμματος, με συνέπεια τη δεινή του εκλογική ήττα. 

Η αναζήτηση «προδοτών» μετά από μια βαριά ήττα, όπως αυτή που υπέστη το ΜΕΡΑ25 στις εκλογές, φέρνει στο νου τις πιο μαύρες στιγμές της ιστορίας της Αριστεράς, στις αρχές της δεκαετίας του '50. Όταν ο Νίκος Ζαχαριάδης χαρακτήριζε «προδότες» στελέχη πρώτης γραμμής του ΚΚΕ για να μη γίνει συζήτηση για τις ευθύνες του ίδιου και της υπόλοιπης ηγεσίας του κόμματος για την καταστροφή του Εμφυλίου. Με το Γιάνη Βαρουφάκη σε ρόλο Νίκου Ζαχαριάδη.

Οι διαδικασίες αποπομπής από το ΜΕΡΑ25 της Σοφίας Σακοράφα σε καμιά περίπτωση δε συνιστούν σεβασμού κανόνων των δημοκρατικών διαδικασιών ενός κόμματος. Δε συνιστούν καν διαδικασία αποπομπής στελεχών σε αρχηγικό κόμμα, καθ' όσον σε αυτές τις περιπτώσεις -το πιο κλασικό παράδειγμα είναι αυτό του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου- η κομματική ηγεσία δεν αισθανόταν καν την ανάγκη να σπιλώσει την υπόληψη των διαγραφέντων. Έβγαινε μια λιτή ανακοίνωση, «έθεσε εαυτόν (εαυτήν) εκτός κόμματος» και τελείωνε το ζήτημα.

«Τον περασμένο Φλεβάρη, είχε δημοσιευτεί φωτογραφία με την Σοφία να βραβεύει τον Αχιλλέα Μπέο, τον άνθρωπο της νύχτας που τρομοκρατεί συστηματικά τους συνοδοιπόρους μας στον Βόλο. Αναγκάστηκα, τότε, να ζητήσω συγγνώμη εκ μέρους του ΜέΡΑ25 (και της Σοφίας!), καθώς η Σοφία δεν δέχθηκε να το κάνει. Μου υποσχέθηκε ότι δεν θα επαναληφθεί κάτι ανάλογο. Κι όμως. Μέσα στην πιο σκληρή αναμέτρησή μας με τον Μαρινάκη και τους γνωστούς έξι-επτά ολιγάρχες, την ώρα που εμείς ματώναμε τη φανέλα του ΜέΡΑ25 κόντρα στον Μαρινάκη και την φάρα του, η Σοφία επέλεξε – χωρίς να με προειδοποιήσει, προστατεύσει, προϊδεάσει – να βρεθεί στο ίδιο κάδρο («θεσμικά») με χαμόγελα και χειραψίες με τον αρχι-ολιγάρχη που ο Κλέων, ο Κρίτων, η Λίτσα, εγώ, εσείς με κίνδυνο προσωπικό καταγγέλλουμε μέσα κι έξω από τη Βουλή – τον ολιγάρχη ο οποίος δεδηλωμένα δούλεψε φιλότιμα να εξαφανίσει το ΜέΡΑ25», έγραψε σε προσωπικό του μήνυμα ο Γιάνης Βαρουφάκης.

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ...

Διότι η Σοφία Σακοράφα, πέραν της ιδιότητας της Αντιπροέδρου της προηγούμενης Βουλής και της βουλεύτριας του ΜΕΡΑ25, το Μάρτιο του 2021 εξελέγη και πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ. Το ασυμβίβαστο μεταξύ της βουλευτικής ιδιότητας με τη σημαία του ΜΕΡΑ25 και της Προέδρου του ΣΕΓΑΣ ήταν προφανές, όμως το ΜΕΡΑ25 επί δυο χρόνια το κατάπινε αμάσητο.

Ως πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ η Σοφία Σακοράφα είχε θεσμική υποχρέωση να βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους εκπροσώπους της μαφιοκρατίας που λυμαίνονται το χώρο του αθλητισμού. Ως βουλεύτρια του ΜΕΡΑ25 είχε ηθική υποχρέωση να μην πλησιάζει τους ανθρώπους αυτούς σε απόσταση 50 μέτρων. Οι φωτογραφίες από τη βράβευσή του Αχιλλέα Μπέου και της χειραψίας της με το Βαγγέλη Μαρινάκη, τις οποίες παρέθεσε το ΜΕΡΑ25 στην ανακοίνωσή του με τίτλο «μηδενική ανοχή στην ολιγαρχία και τη διαπλοκή», είναι γεγονότα που συνέβησαν στο πλαίσιο των καθηκόντων της ως προέδρου του ΣΕΓΑΣ.

Ανεξαρτήτως του αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις της Σοφίας Σακοράφα, από τη στιγμή που το κόμμα της δεν της έθεσε το ζήτημα είτε της μη διεκδίκησης της προεδρίας του ΣΕΓΑΣ, είτε, εφ' όσον αυτή εξελέγη πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, της παραίτησής της από το βουλευτικό αξίωμα, το ΜΕΡΑ25 κι ο Γιάνης Βαρουφάκης δε νομιμοποιούνται να την εγκαλούν για πράξεις της στο πλαίσιο των καθηκόντων της ως προέδρου του ΣΕΓΑΣ.

Τους πραγματικούς λόγους της διαγραφής της Σοφίας Σακοράφα τους αποκαλύπτει ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης στο προσωπικό του μήνυμα προς τον κόσμο του ΜΕΡΑ25: «Και σαν να μην έφτανε αυτό, στην χτεσινή Κεντρική μας Επιτροπή, που στόχος μας ήταν η ενωτική συμπόρευση, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια ύπουλη προσπάθεια να τιναχτεί το κόμμα κυριολεκτικά στον αέρα. Δεν τα κατάφεραν».

Η δυσανεξία του Γιάνη Βαρουφάκη προς την κριτική γίνεται προφανής και είναι θλιβερή όταν πρόκειται για έναν ηγέτη της Αριστεράς. Εξ ίσου θλιβερή όμως είναι και η προσφυγή από μέρους του σε συμπεριφορές και φρασεολογίες που παραπέμπουν στις πιο ζοφερές στιγμές της Ιστορίας της Αριστεράς.

Σε μια εποχή που, το τελευταίο που χρειάζεται η Αριστερά είναι οι διασπάσεις, ο Γιάνης Βαρουφάκης αποφασίζει να αποκαθάρει - έτσι νομίζει για την ακρίβεια- το κόμμα του από τα «μιάσματα». Υποχρεώνοντας όσες και όσους τοποθετούν εαυτούς στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και δε μπορούν να χωρέσουν στο σεχταρισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επιλέξουν μεταξύ της υποταγής στις προσωπικές του επιλογές και στην προσπάθεια συγκρότησης ενός άλλου φορέα της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 Η ΔΗΜΑΡοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ κι ο αυτοχειριασμός του ΜΕΡΑ25

Απέναντι σε μια επιθετική προεκλογική εκστρατεία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ η οποία προέβαλλε ένα αποκρουστικό πλην όμως σαφές κοινωνικό όραμα, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε με μια πολιτική εκστρατεία χωρίς προσωπικότητα, ο δε ηγέτης του ΜΕΡΑ25 επιδίδονταν σε διαλέξεις περί τραπεζικού συστήματος, αντί να προβάλει το πρόγραμμα του κόμματός του.

Υπό αυτές τις συνθήκες η ήττα των δυο σοσιαλδημοκρατικών τάσεων της χώρας ήταν προδιαγεγραμμένη. 

Στο βάθος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου καραδοκεί.

Η ΔΗΜΑΡοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ

Στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 ο Αλέξης Τσίπρας έκανε προεκλογική εκστρατεία με ένα
απλό και σαφές αφήγημα -δεν πετύχαμε αυτό που θέλαμε, αλλά κρατήσαμε την κοινωνία όρθια- κι ένα εξ ίσου απλό και σαφές αίτημα -τώρα που δεν υπάρχει μνημόνιο ζητάμε την εντολή για να κυβερνήσουμε σύμφωνα με το πρόγραμμά μας-.

Και, μολονότι δεν κέρδισε τις εκλογές, πέτυχε ένα παραπάνω από αξιοπρεπές εκλογικό αποτέλεσμα -το 31,5% ήταν μόλις τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το 35,5% του Σεπτεμβρίου του 2015- αν λάβει κανείς υπ' όψιν του τη λυσσαλέα και βρίθουσα ψευδών ειδήσεων αντιπολίτευση του συνόλου των ΜΜΕ, αλλά και το γεγονός ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε προβεί στο «ανοσιούργημα» να «ξεπουλήσει τη Μακεδονία μας» -για τη Συμφωνία των Πρεσπών ο λόγος-.

Στην τετραετία που πέρασε αντί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να προσαρμόσει το αφήγημά του στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν -πανδημία, αστυνομοκρατία, πληθωρισμός, ασύστολη προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης και ενορχηστρωμένες συκοφαντικές επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ- και να αναζητήσει τρόπους επικοινωνίας με την κοινωνία που να παρακάμπτουν την καθεστωτική προπαγάνδα, παραδόθηκε στη μοίρα του και προσπάθησε να γίνει αρεστό σε αυτούς που βυσσοδομούσαν εναντίον του.

Επιπροσθέτως, τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ επιδίδονταν σε ένα εκ του ασφαλούς -με την ευλογία των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ- μονομέτωπο αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαξιούσε να αντιδράσει. Προφανώς και η προεκλογική περίοδος δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γίνει αυτό, η τετραετής όμως αφωνία επ' αυτού δημιούργησε την εντύπωση του κόμματος καρπαζοεισπράκτορα κι αυτό μόνο καλό δεν ήταν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της κεντροαριστεράς. Δε χρειάζεται να μετακινηθεί ούτε προς τα αριστερά ούτε προς το κέντρο. Τρία πράγματα χρειάζεται να κάνει άμεσα. 

Το πρώτο είναι το πρόγραμμά του, αυτό με το οποίο κατέβηκε στις εκλογές, να το προβάλει θετικά και δυναμικά. Να καταστήσει σαφές ότι μετά τις εκλογές θα συνεχίσει να αγωνίζεται γι' αυτό και δε θα κρυφτεί πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα. Και να αφήσει κατά μέρος τις καρμίρικες ΔΗΜΑΡικές λογικές περί «κοστολόγησης» του προγράμματος,  τα δημόσια αυτομαστιγώματα  και τις αχρείαστες δηλώσεις νομιμοφροσύνης, στις οποίες πλήθος εκπροσώπων του προέβησαν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στα τηλεοπτικά πάνελ. 

Το δεύτερο είναι να δούμε επί τέλους τις δεκάδες χιλιάδες των μελών του ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο. Να προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ. Να μάθουμε επί τέλους ποιοι είναι οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ στη γειτονιά μας. Και να τους αξιολογήσουμε. 

Το τρίτο είναι να θάψει βαθιά αυτή τη μαύρη διαφήμιση που μονοπώλησε την προηγούμενη προεκλογική του εκστρατεία. Ένα πράγμα είναι να καταγγέλλεις την παραβίαση από την απερχόμενη κυβέρνηση της δημοκρατικής νομιμότητας κι άλλο να ασχολείσαι μόνο με αυτό το θέμα.

Και, μετά τις εκλογές, να ασχοληθεί επί τέλους με τη δημιουργία δικών του διαύλων επικοινωνίας με την κοινωνία. Τα πετσομπουκωμένα ΜΜΕ θα συνεχίσουν απτόητα και μετά τις εκλογές το ίδιο τροπάρι. Και δε θα σταματήσουν αν δε διαγράψουν το ΣΥΡΙΖΑ από το πολιτικό σκηνικό. Επίσης, να τον απασχολήσει επί τέλους το διαζύγιο που έχει πάρει με τη νεολαία. Η παντελής απουσία ανθρώπων κάτω των 40 ετών από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης λέει πολλά.

Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΡΑ25

Στην τετραετία που μας πέρασε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΜΕΡΑ25 διαμόρφωσε μια εξαιρετική εικόνα για το κόμμα. Οι βουλεύτριες κι οι βουλευτές του έφερναν με συγκροτημένο τρόπο στη Βουλή όλα εκείνα τα θέματα που μόνο ένα κόμμα της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας μπορούσε να φέρει.

Επίσης, κάλυπτε αξιοπρεπώς την πολιτική ανυπαρξία  των Οικολόγων στην Ελλάδα -η κοινωνία έδωσε σε αυτούς δυο ευκαιρίες σε διάστημα 20 χρόνων και τις κλώτσησαν και τις δυο, δε νομίζω ότι θα τους δώσει τρίτη- φέρνοντας στη Βουλή, με συγκροτημένο τρόπο, τα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Στην τετραετία που πέρασε το εν λόγω κόμμα δεν κατόρθωσε να αποκτήσει ένα συγκροτημένο πυρήνα μελών τα οποία να έχουν συναίσθηση ότι δεν αρκεί να έχουν δίκιο, πρέπει να πείσουν και την κοινωνία γι' αυτό.

Παρ' όλα αυτά η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για το ΜΕΡΑ25, καθώς ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας το έβλεπε με συμπάθεια κι αυτό αποτυπώνονταν καθαρά στις δημοσκοπήσεις.

Το αποτέλεσμα υπήρξε καταστροφικό. το ΜΕΡΑ25 έχασε 50.000 ψήφους και, μοιραία δεν μπήκε στη Βουλή, με το κύριο μέρος της υπαιτιότητας να βαραίνει το Γιάνη Βαρουφάκη. Ο οποίος, απέδειξε ότι δε μπορεί να ξεχωρίσει ένα κοινό φοιτητών από τους εκλογείς και μιλούσε σαν να έκανε διάλεξη σε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Επιπροσθέτως, επαναλάμβανε κάθε τρεις και λίγο, εντελώς αχρείαστα, ότι ο ίδιος είναι  «φιλελεύθερος» αγνοώντας ότι η λέξη αυτή είναι κόκκινο πανί για το εκλογικό σώμα στο οποίο απευθύνονταν.

Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου  είναι πολύ δύσκολο το ΜΕΡΑ25 να ανακτήσει όσες ψήφους του χρειάζονται για εκπροσωπηθεί στη νέα Βουλή. Ακόμα και αν η καινούρια προεκλογική του εκστρατεία είναι βελτιωμένη θα βρεθεί ανάμεσα στις συμπληγάδες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, υπέρ των οποίων θα λειτουργήσει -μένει να δούμε σε ποιο βαθμό- η λογική της χαμένης ψήφου. Και, στην περίπτωση αυτή, η μετεκλογική του επιβίωση καθίσταται εξαιρετικά αβέβαιη, καθώς θα αποστερηθεί τους πενιχρούς μεν, απαραίτητους δε για την συντήρηση ενός στοιχειώδους κομματικού πόρους.

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ, Η ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ

Το αποτέλεσμα των εκλογών έφερε την ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ένα από τα πλέον προσωποπαγή -η λέξη αρχηγικό είναι λίγη για να το περιγράψει- κόμματα του νέου πολιτικού σκηνικού.

Ο πολιτικός της λόγος από την ημέρα που αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφωθεί σε ένα μείγμα ακραίου εθνικισμού -η αρνητικότητα της στάσης της έναντι της Συμφωνίας των Πρεσπών μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτές του Μίκη Θεοδωράκη και της Αφροδίτης Μάνου για ν' αναφερθούμε σε δυο καλλιτέχνες με μακρά ιστορία στην Αριστερά- και κοινωνικής πολιτικής, που όμως ηχεί ευχάριστα σε αυτιά από όλο το πολιτικό φάσμα -με εξαίρεση τους αναρχικούς φυσικά- από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέχρι την άκρα Δεξιά.

Το γεγονός ότι είναι τέως πρόεδρος της Βουλής θα της δώσει, εφ' όσον κατορθώσει να υπερβεί το 3%, δικαιώματα παρεμβάσεων πολλαπλάσια από αυτά του ηγέτη μιας κοινοβουλευτικής ομάδας με οκτώ μέλη. Αυτό, δεδομένης της εμπειρίας που υπάρχει από το κοινοβουλευτικό της παρελθόν, καθιστά βέβαιο πως θα είναι συχνή πρωταγωνίστρια κοινοβουλευτικών επεισοδίων, τα οποία δε θα μπορούν -για την ακρίβεια δε θα επιθυμούν, καθώς θα είναι επεισόδια από αυτά που αυξάνουν την τηλεθέαση- να πνίξουν τα πετσομπουκωμένα ΜΜΕ.

Δεδομένης δε και την αδιαμφισβήτητης ρητορικής της δεινότητας είναι βέβαιο πως σύντομα θα αρχίσει να ψαρεύει εκλογική πελατεία, από το σύνολο των κομμάτων της Αριστεράς και της λαϊκής Δεξιάς. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δε συνέλθει άμεσα και δεν κατορθώσει να επιβιώσει το ΜΕΡΑ25, θα τη δούμε, μεσοπρόθεσμα, να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι μια αδιαμφισβήτητη νίκη της μαφιοκρατίας επί της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και μια αδιαμφισβήτητη ήττα της Αριστεράς, που είχε απομείνει μοναδικός υπερασπιστής των δημοκρατικών ελευθεριών της Μεταπολίτευσης. Η χώρα οδεύει πλέον με ταχείς ρυθμούς προς ένα καθεστώς ανάλογο με της Τουρκίας και της Ρωσίας.
Τα γεγονότα δε μπορούμε να τα αλλάξουμε, οφείλουμε όμως να τα κατανοήσουμε και να ετοιμαστούμε για ένα μακρόχρονο αντιδικτατορικό αγώνα.

Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Στα επιτελεία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ ζούσαν τις τελευταίες μέρες με τον εφιάλτη ενός εκλογικού ντέρμπι, ακόμα και του ενδεχομένου το κόμμα της μαφιοκρατίας να βρεθεί δεύτερο. 

Η κάλπη τους επιφύλαξε μια έκπληξη που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν είχαν φανταστεί, όπως κι οι ίδιοι ομολόγησαν στα πρώτα τους σχόλια μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων.

Είναι αναμφισβήτητα η πρώτη φορά που η προπαγάνδα των ΜΜΕ κατορθώνει να χειραγωγήσει σε τέτοιο βαθμό την ελληνική κοινωνία. Όμως αυτό δεν είναι ανεξήγητο. 

Αφ' ενός η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ τήρησε στο ακέραιο τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Υποσχέθηκε ένα αστυνομικό Κράτος και το έπραξε καταλύοντας κάθε έννοια Κράτους Δικαίου. Υποσχέθηκε ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Παιδείας και Υγείας και το πράττει με ταχείς ρυθμούς. Υποσχέθηκε εργασιακή ζούγκλα και φορολογική ασυδοσία στους μικροεπιχειρηματίες και το έπραξε.

Αφ' ετέρου η ορθή επιδοματική πολιτική την οποία εφάρμοσε στη διάρκεια της πανδημίας, σε συνδυασμό με την προπαγάνδα των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ της επέτρεψε να περάσει στη φτωχολογιά το μήνυμα «όλοι ίδιοι είμαστε, εμείς όμως σας δίνουμε λεφτά».

ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΗΤΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια βαριά ήττα για την Αριστερά. Είναι μια στρατηγική ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 650.000 ψήφους σε σχέση με το 2019 και το ΜΕΡΑ25 άλλες 50.000 ψήφους. Όμως τα εκλογικά οφέλη του ΚΚΕ, που κακώς πανηγυρίζει, είναι μόλις 112.000 ψήφοι.

Οι ισοπεδωτικές επικρίσεις του ΚΚΕ και του ΜΕΡΑ25 κατά του ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησαν αναμφισβήτητα  συμπληρωματικά προς την προπαγάνδα των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ, και απέφεραν στο μεν ΚΚΕ πενιχρά οφέλη, στο δε ΜΕΡΑ25 απολύτως κανένα όφελος.

Επιπροσθέτως, ενώ και τα τρία κόμματα κατάγγειλαν σε πολύ υψηλούς τόνους τις δολοφονίες πολιτών θεωρούμενων Β' κατηγορίας, Ρομά δηλαδή,  από αστυνομικούς, τις παράνομες παρακολουθήσεις των τηλεπικοινωνιών  πολιτικών, δημοσιογράφων και χιλιάδων απλών πολιτών το γεγονός ότι ουδέποτε διανοήθηκαν να κάνουν κάτι από κοινού είχε ως αποτέλεσμα να μην πάρει στα σοβαρά η κοινωνία τις καταγγελίες τους.

Όλα αυτά όμως θα ήταν πταίσματα, αν το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε ξοδέψει όλη την τετραετία που μας πέρασε προσπαθώντας να γίνει αρεστός στους ωφελημένους της πολιτικής της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,  θεωρώντας παράλληλα ως δεδομένους αυτούς που τον στήριξαν στη δύσκολη εκλογική αναμέτρηση του Ιουλίου του 2019.

Ο πολιτικός του λόγος υπήρξε χωρίς νεύρο, ακραία διαχειριστικός, χωρίς ίχνος οράματος για το μέλλον. Σπατάλησε την προεκλογική του εκστρατεία σε μια στείρα καταγγελία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, χωρίς να αναδείξει τις δικές του προτάσεις, χωρίς να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του που, το 2019, του είχαν δώσει 31,5%.

Οι δεκάδες χιλιάδες των μελών του υπήρξαν πανταχού απούσες από τους χώρους που συνευρίσκονται και ανταλλάσσουν γνώμες οι πολίτες (λαϊκές αγορές, καφετέρειες, πλατείες -ναι, αγαπητά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, στην τελευταία δεκαετία πολλές χιλιάδες ανθρώπων, που δεν έχουν την πολυτέλεια να κάτσουν στην καφετέρια αράζουν στα παγκάκια των πλατειών συνομιλώντας με τους γείτονές τους-).

Το αποτέλεσμα ήταν να υποστεί εκλογική καθίζηση σε εκείνες τις εκλογικές περιφέρειες που ήταν τα προπύργιά του: στη Δυτική Αθήνα,  σε κάποιους δήμους του Βόρειου Τομέα της Αθήνας, στη Β' Πειραιώς, στη Δυτική Αττική, στους περιφερειακούς δήμους της Θεσσαλονίκης. 

Ενδεικτικό είναι δε ότι, στην Α' εκλογική περιφέρεια Αθηνών, μια περιφέρεια στην οποία από την εποχή που ξεκόλλησε ο ΣΥΡΙΖΑ από τα ποσοστά του 3%-4% είχε επιδόσεις αισθητά κατώτερες από τις αντίστοιχες σε εθνικό επίπεδο, σήμερα πήρε 22,6%, ποσοστό αισθητά υψηλότερο από το πανεθνικό 20,06%.

Επέτρεψε επίσης στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, ενός ανθρώπου ο οποίος δε λέει απολύτως τίποτα στην κοινωνία αλλά έχει την υποστήριξη της μαφιοκρατίας, να πλησιάσει και να υπερκεράσει, σε ορισμένες αγροτικές εκλογικές περιφέρειες το ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης πήρε, στην κυριολεξία, διαζύγιο, από τη νεολαία. Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν υπήρχε άνθρωπος κάτω των 40 ετών ούτε για δείγμα. Κι ας ήταν, μακράν, πολυπληθέστερες από αυτές της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ποτέ ως τώρα δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο.

ΕΝΑ ΖΟΦΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ

Θα ήταν αφελές να πιστεύει κανείς ότι στις τρεις-τέσσερις εβδομάδες μπορεί να ανατραπεί η κατάσταση ή, έστω, να περιοριστούν οι ζημιές. Είναι ενδεχόμενο, αν και αμφίβολο, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ να βελτιωθούν ελαφρά, σε βάρος του ΜΕΡΑ25 και, πιθανώς, και του ΚΚΕ, όμως η ΝΕΑ ΔΗΜΟΡΑΤΙΑ θα βγει νικήτρια με μια πλειοψηφία που θα αγγίζει, και ενδεχομένως θα ξεπερνάει, τις 180 έδρες, πράγμα που θα της δώσει την ευκαιρία να προσπεράσει τα τελευταία συνταγματικά εμπόδια στην υλοποίηση του προγράμματός της.

Με την πλειοψηφία αυτή θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο το καθεστώς αστυνομοκρατίας, θα μπορέσει να επιβάλει σε όσες ανεξάρτητες αρχές δεν το είχε κατορθώσει ως τώρα ανθρώπους πειθήνιους σε αυτή, ο Άρειος Πάγος θα φροντίζει να αποκλείει από τις μελλοντικές εκλογικές αναμετρήσεις όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις τις οποίες η μαφιοκρατία θα εκλαμβάνει ως επικίνδυνες.

Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο τα κόμματα της Αριστεράς οφείλουν -αλλά πολύ αμφιβάλλω αν θα το πράξουν- να αφήσουν στην άκρη την αυτάρεσκη ικανοποίηση για την ορθότητα των απόψεών τους και να προσπαθήσουν να πιάσουν ξανά, μετά από τρεις δεκαετίες τουλάχιστον, το νήμα της επικοινωνίας με τους χαμένους του προγράμματος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:  τη φτωχολογιά και τη νεολαία. 

Να χτίσουν δίκτυα αλληλεγγύης προς τους αποκλεισμένους και τους διωκόμενους, να τους πείσουν ότι «δεν είναι όλοι ίδιοι».

Ταυτόχρονα, να μάθουν να μη λένε από τα τηλέφωνα, ούτε να διακινούν με οποιαδήποτε ηλεκτρονική μορφή όσα δε θα ήθελαν να ξέρουν οι δυνάμεις καταστολής και να εκπαιδευτούν και πάλι στην αποφυγή της φυσικής παρακολούθησης.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΕΚΛΟΓΕΣ 2023: ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΜΕ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ;

Έκαναν το Σύνταγμα κουρελόχαρτο, παραβίασαν ασύστολα όλους τους νόμους, ακόμα κι αυτούς που οι ίδιοι ψήφισαν, κυβέρνησαν με πρωτοφανή αλαζονεία κι ευνοιοκρατία, διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα.

Οι εκλογές της 21ης Μαΐου είναι μια καθοριστική μάχη για το πολιτικό μέλλον της χώρας. Από το αποτέλεσμά τους θα εξαρτηθεί αν θα παραμείνει μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία ή αν θα γίνει, με συνοπτικές διαδικασίες, κάτι μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.

Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, όχι όμως για ασυνέπεια. Στην τετραετία που πέρασε εργάσθηκε νυχθημερόν για την υλοποίηση των προεκλογικών της υποσχέσεων.

Υποσχέθηκε καθεστώς αστυνομοκρατίας και το έπραξε στο ακέραιο. Η αστυνομική βαρβαρότητα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, από το 1974, ενώ η ΕΥΠ, διευθυνόμενη προσωπικά από τον Μητσοτάκη, παρακολουθεί τους πάντες: ενοχλητικούς δημοσιογράφους, πολιτικούς της Αντιπολίτευσης, υπουργούς, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Υποσχέθηκε την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Παιδείας και της Δημόσιας Υγείας και έχει ήδη υλοποιήσει το πρώτο σκέλος του σχεδίου της: τη δραστική μείωση προσωπικού και, στον τομέα της Υγείας, την άνευ λόγου μεταφορά αρμοδιοτήτων του ΕΣΥ σε ιδιώτες.

Υποσχέθηκε τα πάντα σε «λίγους και εκλεκτούς» και τίποτα στην πλέμπα και το υλοποίησε: οι χαμηλοί μισθοί και οι συντάξεις έχασαν 30%-40% της αγοραστικής τους δύναμης σε μια τετραετία, εξαφανίστηκαν τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι σημειώνουν κέρδη-ρεκόρ.

Όλα αυτά όμως είναι ακριβώς ό,τι του ζητούσε  η γνωστή ως «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» κοινωνική συμμαχία, αποτελούμενη από τη μεγαλοαστική τάξη, τα ανώτερα στρώματα της μεσαίας αστικής τάξης που μεγαλοπιάνονται και τους μονίμως δυσαρεστημένους μικροεπιχειρηματίες -ιδίως αυτούς που σχετίζονται με τον τουρισμό, αλλά όχι μόνο- οι οποίοι πιστεύουν πως οι εργαζόμενοι  θα έπρεπε να εργάζονται δωρεάν ει δυνατόν δε, αλυσοδεμένοι. Είναι αυτοί που κέρδισαν από τη χρεοκοπία του 2010 και μετά σε βάρος όλων ημών των υπολοίπων, θέλουν να συνεχίσουν να θησαυρίζουν σε βάρος μας και γι' αυτό θα ψηφίσουν ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δαγκωτό. Και δεν είναι λίγοι. Είναι περίπου το 25% του πληθυσμού.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΥΡΙΖΑ

Με αυτά τα δεδομένα είναι προφανές ότι το αποτέλεσμα των εκλογών εξαρτάται από ένα και μόνο πράγμα. Πόσοι από αυτούς που δεν ανήκουν στους ευνοημένους της χρεοκοπίας του ελληνικού Κράτους το 2010 θα πάνε να ψηφίσουν.

Σε αυτό το σημείο γίνεται αισθητή η ανικανότητα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διατυπώσει ένα λόγο κατανοητό σε όλους αυτούς που βρέθηκαν στο περιθώριο της ζωής -μακροχρόνια άνεργοι, εργαζόμενοι με ωράρια λάστιχο ατελείωτες ώρες και αμειβόμενοι με 300-400 ευρώ το μήνα, οικογένειες που ζουν με τον τρόμο της κατάσχεσης του σπιτιού τους- στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας.

Μολονότι το εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δίνει έμφαση στα προβλήματα της φτωχολογιάς, όλη του η προεκλογική εκστρατεία απευθύνθηκε σε ένα μόνο κομμάτι των χαμένων της κρίσης, τη φτωχοποιημένη μεσαία αστική τάξη.

Η στόχευση αυτή είναι απόρροια μιας χρόνιας ανικανότητας των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να μιλήσουν στη φτωχολογιά. Έχουν περάσει εννέα χρόνια από τότε που εντόπιζα αυτή την αδυναμία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (βλ ΤΟ ΠΗΡΑΤΕ ΛΑΘΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΘΑ ΚΑΤΣΕΙ Η ΒΑΡΚΑ ) να επικοινωνήσει με μεγάλο μέρος των πολιτών.

Στα χρόνια που πέρασαν ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε, κέρδισε εκλογές, ηττήθηκε στην αντιπαράθεσή του με τους δανειστές,  κυβέρνησε παρ' όλα αυτά επί τέσσερα και πλέον χρόνια, όμως μυαλό δεν έβαλε.

Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ισοπεδωτική και καταιγιστική προπαγάνδα της κυβέρνησης και των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ εναντίον του δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να δημιουργήσει εναλλακτικούς διαύλους με το κομμάτι της κοινωνίας στο οποίο απευθύνεται, να εξηγήσει γιατί κυβέρνησε όπως κυβέρνησε, να ακούσει την κριτική της κοινωνίας , να χτίσει μια νέα σχέση εμπιστοσύνης μέσα από ένα δύσκολο μεν, απαραίτητο δε διάλογο μαζί της.

Οι 120.000 μέλη που διεκδικεί είναι πανταχού απόντα από τους χώρους που συγκεντρώνονται άνθρωποι στις γειτονιές -π.χ. λαϊκές αγορές-, κι έχουν μηδενική συμμετοχή στις όποιες κινηματικές διαδικασίες αναπτύσσονται σε τοπικό επίπεδο.

Κι αν το 2014 διακατέχονταν από την ακλόνητη πεποίθηση ότι η κοινωνία θα τους ακούσει επειδή «έχουν δίκιο», σήμερα περιορίζονται στο να αναρωτιούνται «γιατί η κοινωνία δεν πείθεται αφού έχουν δίκιο».

Ο λόγος των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ - με εξαίρεση τον Τσίπρα, την Τσαπανίδου και μια φούχτα στελεχών μετρημένων στα δάχτυλα- είναι κατανοητός μονάχα από απόφοιτους Πανεπιστημίου.

Μ' αυτά και μ' εκείνα η Αριστερά καθ' όσον τα κουσούρια του ΣΥΡΙΖΑ είναι και όλης της υπόλοιπης Αριστεράς δυστυχώς -ακόμα και το ΚΚΕ, που μέχρι πριν από 20 χρόνια έδινε συστηματικά το παρών στις γειτονιές, πλέον έχει κλειστεί, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις κάποιων μεσαίων στελεχών του στο δικό του μικρόκοσμο- είναι πλέον ανίκανη να επικοινωνήσει με τι φτωχολογιά, την οποία έχει αφήσει έρμαιο στην προπαγάνδα των φανατισμένων ρασοφόρων και των νεοναζί.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προστεθεί κι ο πολιτικός αυτισμός σύσσωμης της Αριστεράς -το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να λογαριαστεί διότι μοιράζεται με τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων, τους ευνοημένους της κρίσης και για το λόγο αυτό ακόμα κι όταν αποδείχτηκε ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον ηγέτη του έκανε ό,τι ήταν εφικτό για να μην πάρει έκταση το σκάνδαλο- , που είναι ανίκανη να κατανοήσει πως εδώ και τέσσερα χρόνια οικοδομείται το θεσμικό πλαίσιο ενός αυταρχικού καθεστώτος.

Ουδείς έλαβε στα σοβαρά τη δήλωση, του 2018, του Βορίδη πως «πρέπει να δημιουργηθεί εκείνο το θεσμικό πλαίσιο «που θα αποτρέπει μια νέα εκλογική νίκη της Αριστεράς».

Ουδείς πήρε στα σοβαρά την υπαγωγή της ΕΥΠ της ΕΡΤ και του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων απ' ευθείας στον πρωθυπουργό.

Σήμερα όμως η ΕΥΠ παρακολουθεί δεκάδες χιλιάδες πολιτών, ενοχλητικούς για την κυβέρνηση και τους εντολείς της δημοσιογράφους, υπουργούς, ακόμα και τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας. 

Το Αθηναϊκό Πρακτορείο ειδήσεων, που είναι ο κυριότερος πάροχος ενημέρωσης, ιδίως των περιφερειακών ΜΜΕ, έχει μεταβληθεί σε απροσχημάτιστο προπαγανδιστή  του Μαξίμου, φθάνοντας σε σημείο ακόμα και να αποσιωπά ειδήσεις.

Ουδείς ενοχλήθηκε όταν, με πρόσχημα  τον αποκλεισμό της συμμετοχής του Κασιδιάρη στις εκλογές, ο οποίος έχτισε το κόμμα του μέσα από τη φυλακή με τις ευλογίες της κυβέρνησης -θεωρητικά υπάρχει δρακόντειος έλεγχος των εκτός φυλακής προσώπων που έχουν το δικαίωμα να επικοινωνούν με ένα φυλακισμένο ο Καιδιάρης όμως είχε το «ελεύθερο» της κυβέρνησης να βγάζει από τη φυλακή μηνύματα προς τους οπαδούς του έσω διαδικτύου- δόθηκε στον Άρειο Πάγο το δικαίωμα να αποφασίζει με προκλητικά ελαστικά κριτήρια ποιο κόμμα έχει δικαίωμα να συμμετάσχει στις εκλογές και ποιο όχι. Αύριο, αυτό το πρόδηλα αντισυνταγματικό νομικό πλαίσιο, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον της Αριστεράς.

Πριν μερικές δεκαετίες, για πολύ λιγότερα, θα είχε γίνει κοινή σύσκεψη των ηγετών όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης και θα είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινό πλαίσιο κινητοποιήσεων για την προστασία της Δημοκρατίας.

Σήμερα, ο καθένας αρκείται σε υψηλών τόνων καταγγελίες στη Βουλή, τις οποίες όμως, ακριβώς επειδή δεν διαφέρουν από τις συνήθεις καταγγελτικές ανακοινώσεις των κομμάτων της Αντιπολίτευσης στη Βουλή, η κοινωνία δεν παίρνει στα σοβαρά.

Στο μεταξύ, «περίεργα» πράγματα συνέβησαν με την ηλεκτρονική πλατφόρμα υποβολής των συνδυασμών των κομμάτων στον Άρειο Πάγο, την οποία εκπόνησε η εταιρεία SıngularLogıc, που εδώ και 40 χρόνια αναλαμβάνει την έκδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες δυο κομμάτων της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ του Νίκου Νικολόπουλου, η πλατφόρμα, επικαλούμενη «σφάλματα» αρνούνταν να αποδεχθεί την υποβολή των συνδυασμών τους. Η διαφορά είναι ότι η μεν Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε την ετοιμότητα να κάνει διάβημα στον Άρειο Πάγο και να ζητήσει την προσωπική επέμβαση της υπουργού Εσωτερικών, Καλλιόπης Σπανού, πριν λήξει η προθεσμία της υποβολής των υποψηφιοτήτων, με αποτέλεσμα οι συνδυασμοί της να γίνουν δεκτοί, ο δε Νίκος Νικολόπουλος άργησε να αντιδράσει, με αποτέλεσμα να απορριφθούν οι συνδυασμοί του.

Γεγονός που γεννά εύλογα ερωτηματικά, αν λάβουμε υπ' όψιν ότι η συλλογή και μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι μια ευαίσθητη διαδικασία που δεν σηκώνει «τεχνικά σφάλματα».

Σε αυτό το πλαίσιο και με τα κόμματα της Αριστεράς ανίκανα να συμφωνήσουν σε πέντε πράγματα που τα ενώνουν -χωρίς κανείς να έχει την αξίωση να υποστείλουν τις ιδεολογικές τους διαφοροποιήσεις και, κατά μείζονα λόγο, χωρίς κανείς να τους ζητάει να συμπήξουν εκλογική συμμαχία- οδεύουμε προς μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία η αντιπολίτευση θυμίζει την κατάσταση της ιταλικής αντιπολίτευσης στις εκλογές του 1924, τις οποίες κέρδισε ο Μουσολίνι.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ: ΤΟ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Έχει περάσει ένας χρόνος από τη μέρα που το αδιανόητο, μια στρατιωτική σύγκρουση της Δύσης με τη Ρωσία σε ευρωπαϊκό έδαφος, έγινε πραγματικότητα.

Έκτοτε, παρά την ένθεν κακείθεν προπαγάνδα, όλοι οι σχεδιασμοί των εμπλεκομένων έχουν αποτύχει παταγωδώς, και πλέον ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει το τέλος του πολέμου.

Ενός πολέμου που έχει ήδη αλλάξει ριζικά όλο τον κόσμο. Η πυρηνική απειλή, μετά από 30 και πλέον χρόνια αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας,  ενώ καλό σενάριο για το μέλλον δεν υπάρχει. Υπάρχουν το κακό, το χειρότερο και το ολέθριο.

ΤΟ ΓΑΪΤΑΝΑΚΙ ΤΩΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΩΝ

Όπως συμβαίνει πάντα στους πολέμους, οι σχεδιασμοί των επιτελείων έχουν πάει από την πρώτη μέρα κατά διαβόλου.  Ο Πούτιν αψήφησε τις απειλές των Ευρωπαίων για κυρώσεις και εισέβαλε στην Ουκρανία. Το ουκρανικό καθεστώς δεν κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος άμα τη εμφανίσει των ρωσικών θωρακισμένων, όπως βαυκαλίζονταν η Μόσχα. Οι περιβόητες κυρώσεις της Δύσης στη Ρωσία, που θα προκαλούσαν κατάρρευση της οικονομίας της κι ανατροπή του Πούτιν, το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να προκληθεί ένας πρωτοφανής πληθωρισμός στην Ευρώπη, που πλήττει όλο και περισσότερο την κοινωνική συνοχή.

Στο μεταξύ ουδείς ενδιαφέρεται σοβαρά για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Οι εμπόλεμοι πιστεύουν ότι θα κερδίσουν στο πεδίο της μάχης. Ο ΟΗΕ, από τον οποίο θα περίμενε κανείς να πράξει αυτό που προβλέπει ο καταστατικός του χάρτης και έκανε σε όλους ανεξαιρέτως τους προηγούμενους πολέμους από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, να βρίσκεται σε αδιάκοπη επαφή με τους εμπόλεμους για την εξεύρεση κοινών σημείων από τα οποία θα μπορούσαν να ξεκινήσουν κάποιες διαπραγματεύσεις, λάμπει δια της απουσίας του. Κι η Τουρκία, η μόνη χώρα που συστηματικά συντηρεί επαφές με τους δυο εμπόλεμους, δεν έχει το γεωπολιτικό βάρος το οποίο θα της επέτρεπε να παίξει το διαμεσολαβητικό ρόλο που η ίδια επιθυμεί.

ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Ο πόλεμος παρατείνεται για άγνωστο χρονικό διάστημα. Οι δυο εμπόλεμοι σπαταλούν τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων Ρώσων και Ουκρανών νέων σε επιθέσεις κι αντεπιθέσεις οι οποίες θα ακολουθούν το ρυθμό προμήθειάς τους σε όλο και πιο σύγχρονα όπλα, με πενιχρά αποτελέσματα και, κάποια στιγμή το μέτωπο σταθεροποιείται σε κάποιο σημείο. Τότε, με τη διαμεσολάβηση της Κίνας -μόνο αυτή μπορεί να το πράξει μιας και ο γ.γ. του ΟΗΕ έχει αποποιηθεί το θεσμικό του ρόλο- μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, υπογράφεται κάποια κατάπαυση του πυρός -ούτε καν ανακωχή-, όπως στην περίπτωση του πολέμου της Κορέας πριν από 70 χρόνια. Εξυπακούεται ότι τη γνώμη των Ουκρανών ουδείς θα τη ζητήσει.

Στο μεταξύ στην Ουκρανία δε θα έχει μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα. Ο πόλεμος θα έχει φτωχοποιήσει ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού της Δυτικής Ευρώπης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικές αναταραχές και πολιτική αστάθεια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πολιτικός οργανισμός, αν δεν έχει διαλυθεί, θα είναι κλινικά νεκρός. Κι η Ρωσία, θα έχει απωλέσει την πολιτική της αυτονομία και θα έχει μετατραπεί σε έναν ελάσσονα σύμμαχο της Κίνας.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Παρά τη δυτική προπαγάνδα ο ρωσικός στρατός καταγάγει στρατηγικής σημασίας νίκες κι ενδεχομένως φτάνει μέχρι το Κίεβο, όπου ο Πούτιν εγκαθιστά μια κυβέρνηση-μαριονέτα. Σε ό,τι αφορά στην Ουκρανία, στη δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα ισχύει ό,τι και στην προηγούμενη περίπτωση.

Όμως, ο Πούτιν θα έχει καταγάγει άλλη μια νίκη εναντίον της Δύσης κι αυτό θα είναι κίνητρο για να συνεχίσει την επέκτασή του προς δυσμάς. Η απειλή πυρηνικού πολέμου αν κάνει ακόμα ένα βήμα ενδέχεται να μην πιάσει -οπότε θα φθάσουμε χωρίς να το καταλάβουμε στο επόμενο σενάριο- ενώ ταυτόχρονα θα είναι λιγότερο δεκτικός σε κινεζικές πιέσεις.

Στην περίπτωση αυτή θα απαιτηθεί συντονισμένη προσπάθεια Δύσης-Κίνας για να περιορίσουν τον Πούτιν. Μια προσπάθεια που θα προϋποθέτει συνολική ρύθμιση στις διαφορές των δυο πλευρών προς το αμοιβαίο συμφέρον.

Το κακό είναι πως αν η προσέγγιση αυτή ήταν εφικτή για τις στρατιές των ημιμαθών αλαζόνων ηλιθίων που λυμαίνονται τη διπλωματία όλων ανεξαιρέτως των δυτικών χωρών και διαγωνίζονται για το Όσκαρ πολιτικής ανοησίας -για το οποίο ακλόνητο φαβορί είναι η Αναλένα Μπέρμποκ-  η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ουδέποτε θα είχε συμβεί.

ΤΟ ΟΛΕΘΡΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Ο ουκρανικός στρατός καταγάγει στρατηγικές νίκες εκδιώκει τους Ρώσους από την Ουκρανία και εισβάλλει στη Ρωσία. Όχι, δεν πρόκειται να ανατραπεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως ονειρεύονται οι ανερμάτιστοι διακινητές της δυτικής προπαγάνδας. Απλώς θα πατήσει το κόκκινο κουμπί, προκαλώντας την αντίστοιχη αμερικανική αντίδραση.   

Πάνω από 10.000 πυρηνικές κεφαλές θα εκτοξευθούν κατά των εχθρικών στόχων και, ακόμα κι αν οι αεράμυνες καταστρέψουν το 90% από αυτές -σενάριο εξαιρετικά αισιόδοξο- το υπόλοιπο 10% είναι αρκετό για να σβήσει, περισσότερες από μια φορές, κάθε μορφή ζωής από τον πλανήτη.

Αν τυχόν επιβιώσουν κάποιοι άνθρωποι αυτοί θα βρίσκονται στις εσχατιές του Νοτίου ημισφαιρίου και είναι άγνωστο το αν και το πότε θα κατορθώσουν κάποια στιγμή να οικοδομήσουν κάποιο νέο ανθρώπινο πολιτισμό.

ΚΙ Η ΚΙΝΑ;

Έτσι όπως έχουν εξελιχτεί τα πράγματα η Κίνα δεν έχει κανένα λόγο να επιθυμεί τον τερματισμό της σύγκρουσης. Στο διάστημα αυτού του χρόνου, ενώ Αμερικανοί και Ευρωπαίοι προσπαθούν να «ταπεινώσουν την τρισκατάρατη Ρωσία του Πούτιν» η Κίνα χτίζει ανενόχλητη συμμαχίες σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

Έβαλε στον πάγο την αντιπαράθεσή της με την Ινδία, αφαιρώντας έτσι έναν πολύτιμο εταίρο από την αντικινεζική συμμαχία που είχε κατορθώσει να συγκροτήσει η διακυβέρνηση Ομπάμα στην Άπω Ανατολή, με κύριους πυλώνες την Ιαπωνία, την Ινδία και την Αυστραλία.

Οδηγεί με σταθερά βήματα τη Ρωσία σε σχέση οικονομικής εξάρτησης από αυτήν προσδοκώντας να καλύψει έτσι το έλλειμμα σε πυρηνικές κεφαλές που έχει έναντι των ΗΠΑ.

Διευρύνει την οικονομική της επιρροή σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική, ενώ παράλληλα αυξάνει την πίεση προς την Ταϊβάν και, σε μικρότερο βαθμό, την Ιαπωνία, επωφελούμενη του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει την προσοχή τους στην εξουθένωση του Πούτιν.

Και όλα αυτά χωρίς να τίθεται ακόμα σε κίνδυνο η εμπορική της διείσδυση στη Δυτική Ευρώπη.

Είναι λοιπόν σαφές ότι η Κίνα θα παράσχει στη Ρωσία τόση υποστήριξη όση χρειάζεται για να μην ηττηθεί στην Ουκρανία, αλλά όχι αρκετή για να νικήσει τους Δυτικούς. Κι όταν θα κρίνει ότι η μεν Ρωσία είναι επαρκώς εξασθενημένη ώστε να περιέλθει στη ζώνη επιρροής της, οι δε δυτικοί αρκούντως  απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, θα μεσολαβήσει μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για να βρεθεί μια φόρμουλα τερματισμού του πολέμου.

Η ΔΥΣΗ ΚΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ένωσε όσο ποτέ τα τελευταία 30 χρόνια τη Δύση καθιστώντας ηγέτες της τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο και περιορίζοντας όλους τους υπόλοιπους - τη Γαλλία και τη Γερμανία δηλαδή- σε ρόλο θλιβερών κομπάρσων.

Την ίδια στιγμή όμως, ο φορτικός τρόπος με τον οποίο αξίωσε από τον υπόλοιπο κόσμο τη συσστράτευσή του με αυτήν κατά της Ρωσίας έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η Κίνα, η Ινδία, η Νότια Αφρική -αλλά και σχεδόν όλες οι χώρες της αφρικανικής ηπείρου-, η Βραζιλία, η Αργεντινή, το Μεξικό και τόσες άλλες αρνήθηκαν να στοιχηθούν με τα δυτικά κελεύσματα. Η φράση «έχει περάσει πια η εποχή της αποικιοκρατίας», που πρώτη φορά ακούστηκε από τα χείλη των Κινέζων ιθυνόντων, ακούγεται όλο και πιο συχνά στις πρωτεύουσες των αφρικανικών κι ασιατικών χωρών. 

Ενδεικτικό είναι ότι η πρόσφατη πολιτική αλλαγή στη Βραζιλία σε ένα μόνο θέμα δε σήμανε αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας: στην αντιμετώπιση του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα για τη Δύση διότι δεν διαθέτει πλέον το τεχνολογικό πλεονέκτημα που διέθετε το 19ο αιώνα. Το αντίθετο, η Κίνα, πρωτίστως, και η Ινδία πρωταγωνιστούν στην έρευνα και ανάπτυξη των τεχνολογιών αιχμής.

Είναι πιθανόν κάποιοι ηγετικοί κύκλοι, ιδίως στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο - αν λάβουμε υπ' όψιν μια σειρά αποκλινόντων από τη γραμμή της δυτικής προπαγάνδας άρθρων που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στις εφημερίδες Washington Post και Guardian -η μεν πρώτη δημοσίευσε ένα εκτενές άρθρο στο οποίο έθετε το ερώτημα για πόσο καιρό η Δύση μπορεί να στηρίζει στρατιωτικά την Ουκρανία, η δε δεύτερη δημοσίευσε μια έρευνα ανά τον κόσμο για τον τρόπο πρόσληψης της ουκρανικής κρίσης ανά τον κόσμο- να έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της παγίδας στην οποία έχει πέσει η Δύση στην Ουκρανία.

Χρειάζεται όμως χρόνος για να μεταβάλλουν την άποψή τους οι ημιμαθείς κι αλαζόνες διεκπεραιωτές της δυτικής διπλωματίας, οι οποίοι νομίζουν ακόμα πως ζούμε το «Τέλος της Ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα. Και χρόνος δεν υπάρχει.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ ΚΙ Η ΚΡΙΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ο καταιγισμός των αποκαλύψεων σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών προκάλεσε, έστω και καθυστερημένα, την αντίδραση πλήθους ανθρώπων οι οποίοι μέχρι πρόσφατα είτε αδιαφορούσαν για το αντιδημοκρατικό όργιο της κυβέρνησης είτε την υπερασπίζονταν με φανατισμό.

Το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν -κάποιοι είχαν μια χαλαρή σχέση στην περίοδο της νιότης τους, αλλά μακριά από τους «ακραίους»- με την Αριστερά, ακόμα δε περισσότερο με το ΣΥΡΙΖΑ, δε μας επιτρέπει, δυστυχώς, να μιλάμε για ένα δημοκρατικό μέτωπο εν τη γενέσει.

Αντιθέτως, υπάρχουν σοβαροί λόγοι που καθιστούν αμφίβολο αν η με μεγάλη καθυστέρηση αφύπνιση των, κατά τα λοιπά, αξιοσέβαστων αυτών ανθρώπων θα συμβάλει στην αποτροπή του κατήφορου της χώρας προς ένα αυταρχικό καθεστώς μαφιοκρατίας, στα πρότυπα της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας.

ΓΕΜΙΣΑΜΕ «ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΑ»;

Τι το κοινό έχουν ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού δικαίου, Νίκος Αλιβιζάτος, ο θεωρητικός και αρχιτέκτονας του ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο συμπαθής μεν, για την αδιαμφισβήτητη εντιμότητά του, διαβόητος δε για την πρωτοφανή έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου και γι' αυτό αποτυχημένος ως πρωθυπουργός, Γεώργιος Παπανδρέου,  ο απόστολος του νεοφιλελευθερισμού στην ελληνική δημοσιογραφία, Πάσχος Μανδραβέλης, ο συντηρητικός εκδότης κι ευρωβουλευτής, Γιώργος Κύρτσος κι οι βουλευτές της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Κώστας Τζαβάρας και Όλγα Κεφαλογιάννη; 

Με εξαίρεση τους άρρωστους προπαγανδιστές του μητσοτακικού καθεστώτος ουδείς μπορεί να καταλογίσει στα παραπάνω πρόσωπα συμπόρευση με το ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερο που -με εξαίρεση το Γιώργο Κύρτσο ο οποίος σε πρόσφατο άρθρο του πρότεινε συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ για την ανατροπή του μητσοτακικού καθεστώτος- ουδείς εξ αυτών τολμά να διανοηθεί το άνοιγμα, έστω, πολιτικού διαλόγου με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Προοίμιο κατάρρευσης μητσοτακικού καθεστώτος;

Η ευαισθητοποίηση προσωπικοτήτων που, χωρίς να κινούνται στο χώρο της Αριστεράς, έχουν συνδέσει, οι περισσότεροι από αυτούς,  το όνομά τους με την προάσπιση των θεσμών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας για το όργιο των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων και πρακτικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει την αξία της.  Καταρρίπτει, για κάθε καλόπιστο πολίτη, την καθεστωτική προπαγάνδα περί «ανύπαρκτων σκανδάλων» και «σκευωριών του ΣΥΡΙΖΑ».

Εντούτοις, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο, ούτε  το σκάνδαλο των υποκλοπών, ούτε η χιονοστιβάδα των οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων που ξεσπούν τους τελευταίους μήνες με ρυθμό ένα την ημέρα -Πάτσης, Χειμάρρας, Θεοδωρικάκος- είναι από μόνα τους επαρκή για να εξασφαλίσουν την ήττα του μητσοτακικού καθεστώτος στις κάλπες.

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις -ως προς τις οποίες έχουμε κάθε λόγο να είμαστε δύσπιστοι μιας και την τελευταία δεκαετία σχεδόν όλες δίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ συστηματικά δυο έως τρεις ποσοστιαίες μονάδες λιγότερες από αυτές που παίρνει στην κάλπη, για να μη μιλήσουμε για το φιάσκο του Δημοψηφίσματος-, τα θέματα της διαφθοράς -ιδίως αυτά των Πάτση και Χειμάρρα- και των υποκλοπών θα είναι οι δεύτεροι, μετά από την ακρίβεια παράγοντες καθορισμού της ψήφου πολύ υψηλού ποσοστού ψηφοφόρων (σε κάθε περίπτωση πάνω από το 50% όσων απαντούν).

ΤΟ ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ ΜΕΤΩΠΟ

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ κέρδισε τις εκλογές το 2019 υποσχόμενη την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας, υγείας και συντάξεων, την κατάργηση κάθε προστασίας στην εργασία, την άρση κάθε περιβαλλοντικού και φορολογικού περιορισμού στους «επενδυτές» και τη δραστική περιστολή των ατομικών ελευθεριών. 

Χάρη σε αυτό το προεκλογικό πρόγραμμα κατόρθωσε να συμπήξει μια ευρεία κοινωνική συμμαχία  αποτελούμενη από τη μεγαλοαστική τάξη, τα ανώτερα μεσοαστικά στρώματα που μεγαλοπιάνονται και τους μονίμως δυσαρεστημένους μικροεπιχειρηματίες που πιστεύουν πως οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις τους θα έπρεπε να εργάζονται δωρεάν. Και με αυτό το προεκλογικό πρόγραμμα πήρε το 39,85% των ψήφων, ενώ, οφείλουμε να διαπιστώσουμε, παρόμοιες αντιλήψεις κυριαρχούσαν και στο εκλογικό σώμα των όμορων κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, της Ελληνικής Λύσης και της Χρυσής Αυγής.

Το ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που συγκροτούσαν οι ψηφοφόροι των κομμάτων αυτών είχε ως συνεκτικό ιστό αυτό το μείγμα ακραίου οικονομικού φιλελευθερισμού και κρατικού αυταρχισμού που πρεσβεύει η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και είναι απόρροια μιας τριακονταετούς προπαγάνδας της ιδιωτικής τηλεόρασης, η οποία εξυμνούσε τον απόλυτο ατομισμό, τη φοβία απέναντι σε οτιδήποτε είναι διαφορετικό,  τη βλαχογκλαμουριά, την ακραία ημιμάθεια με προεξάρχοντες τους τηλεοπτικούς παρουσιαστές.

Τέσσερα χρόνια μετά είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε να τηρήσει στο ακέραιο τις προεκλογικές της υποσχέσεις σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς. 

Αυτό σημαίνει ότι ο κύριος όγκος του εκλογικού σώματος που την τίμησε με την ψήφο του θα είχε κάθε λόγο να ανανεώσει την εμπιστοσύνη του προς αυτή. Η αστυνομική βαρβαρότητα, τα απίστευτα οικονομικά σκάνδαλα, η χωρίς προσχήματα εύνοια σε έναν πολύ συγκεκριμένο κλειστό κύκλο ολιγαρχών, η φίμωση της ενημέρωσης, ακόμα και το σκάνδαλο των υποκλοπών ήταν απότοκα των προεκλογικών υποσχέσεων της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και ουδόλως απασχολούσαν το εκλογικό της σώμα.

 Όλα λοιπόν έδειχναν ότι οι επικείμενες εκλογές θα ήταν ένας υγιεινός περίπατος για την κυβέρνηση και σε αυτό βοηθούσε η ανόητα ηθικολογική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, που εστίαζε στα οικονομικά σκάνδαλα των εκλεκτών της  αντί να ασχολείται με τις κοινωνικές συνέπειες της πολιτικής της  και, κυρίως, να προσπαθεί να βρει ένα τρόπο για να πείσει τα θύματά της -τα οποία δείχνουν όλο και λιγότερη εμπιστοσύνη στον κοινοβουλευτισμό διότι πλέον δεν πιστεύουν ότι η κοινοβουλευτική Δημοκρατία μπορεί να τους εξασφαλίσει μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή- ότι προτίθεται να αποκαταστήσει τις αδικίες. 

Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΑΝΑΚΑΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΤΡΑΠΟΥΛΑ

Την τράπουλα ανακάτεψε το ξέσπασμα του πληθωρισμού. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πιστή τους ολιγάρχες εντολείς της, χειρίστηκε το πρόβλημα με αποκλειστικό γνώμονα τη μεγιστοποίηση των κερδών τους. Όμως η διαχείριση αυτή πλήττει πλέον σημαντικά και ένα κομμάτι της εκλογικής βάσης του ΑΝΤΙ-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, που πλέον δε μπορεί να ικανοποιήσει τις οικονομικές του προσδοκίες.

Όμως, μολονότι φουσκώνει η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση ακριβώς εξ αιτίας της πολιτικής της διαχείρισης του πληθωρισμού, επειδή το κόστος της ενέργειας γίνεται κάθε μέρα και πιο δυσβάσταχτο για όλο και περισσότερα νοικοκυριά, τα ενοίκια αγγίζουν πλέον τις τιμές του τέλους της δεκαετίας του 2000 και το κόστος της διατροφής κάθε μέρα και ακριβότερο, ενώ οι μισθοί είναι οι μισοί των αντίστοιχων του 2009, δεν είναι σαφές ότι η δυσαρέσκεια αυτή θα μεταφραστεί σε ψήφο κατά της κυβέρνησης. Διότι είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να μεταφραστεί και σε μαζική αποχή από τις εκλογές.

Το κλειδί λοιπόν για να σταματήσει ο κατήφορος του πολιτικού συστήματος προς μια δικτατορία με κοινοβουλευτικό προσωπείο, όπως στην Τουρκία, το Ιράν, τη Ρωσία, την Ουγγαρία και την Πολωνία, είναι η οικονομία.

Τα κάθε λογής σκάνδαλα που έχουν αποκαλυφθεί -το εξωφρενικότερο όλων μέχρι στιγμής, ισότιμο σε βαρύτητα με αυτό των τηλεφωνικών υποκλοπών, είναι αυτό του Θεοδωρικάκου και του γιου του- θα λειτουργήσουν επικουρικά υπέρ του σχηματισμού μιας δημοκρατικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, μόνο εφ' όσον τα κόμματα της Αριστεράς και, κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, κατορθώσουν να πείσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς θα βγάλουν το μήνα ότι αξίζει τον κόπο να πάνε μέχρι την κάλπη. Και το στοίχημα αυτό δεν είναι εύκολο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΝΙΚΟΣ ΣΑΜΠΑΝΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ
Η ζωή των Ρομά αξίζει; 

Την εποχή που ο Βικτόρ Ουγκώ έγραφε τους ΑΘΛΙΟΥΣ η κλοπή ενός καρβελιού ψωμιού επέσυρε πενταετή καταναγκαστικά έργα. 

Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη επισύρει θανατική ποινή και μάλιστα με εξωδικαστική εκτέλεση. Ιδίως όταν ο σύγχρονος Γιάννης Αγιάννης είναι «βρωμόγυφτος».

Η δολοφονική απόπειρα κατά του Κώστα Φραγκούλη μόνο τυχαίο γεγονός δεν ήταν. Είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα  του ρατσισμού της κοινωνίας κατά των Ρομά, του μίσους αυτής της κυβέρνησης κατά της νεολαίας και του δικαιώματος στην ασυδοσία που έχει εκχωρήσει στην Αστυνομία καθώς, στην προσπάθειά της  να μετατραπεί σε καθεστώς, έχει ανάγκη Πραιτωριανών.

Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτική εικόνα του ρατσισμού της κοινωνίας μας κατά των Ρομά -και όχι μόνο- από το περιστατικό του θανάτου, πριν από ένα χρόνο, ενός μικρού κοριτσιού στο Κερατσίνι, όταν εγκλωβίστηκε από γκαραζόπορτα βιομηχανίας και παρέμεινε εγκλωβισμένο για περισσότερη από μια ώρα, υπό το αδιάφορο βλέμμα εργαζομένων της επιχείρησης και περαστικών -στα βίντεο που δημοσιεύτηκαν καταγράφηκαν τουλάχιστον  τέσσερις άνθρωποι που πέρασαν από δίπλα του αδιαφορώντας για το τι συνέβαινε-.

Η ειδεχθής δολοφονία του 17χρονου  Νίκου Σαμπάνη -σε βίντεο που έπαιξε το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ ακούγονται πάνω από 10 πυροβολισμοί αστυνομικών-, δεν προκάλεσε  έκρηξη οργής της νεολαίας όπως η αντίστοιχη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ούτε καν τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε ο «τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού». Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι οι φονιάδες όχι μόνο δε συνελήφθησαν, όπως ο δράστης της απόπειρας δολοφονίας του Κώστα Φραγκούλη, αλλά επιβραβεύθηκαν κιόλας.

Από το γεγονός ότι οι Ρομά πέφτουν πάντα «σε λάθος μπάτσου χέρια», μέχρι το μάταιο των προσπαθειών τους να πείσουν τους δικαστές ότι δεν είναι ελέφαντες, από τις προσπάθειες των κατά τόπους δημάρχων να εκδιώξουν με κάθε μέσο, νομότυπο ή μη, τους καταυλισμούς τους από το Δήμο τους μέχρι τον απροκάλυπτα προσβλητικό για την αξιοπρέπειά τους τρόπο που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ τις ειδήσεις που τους αφορούν, ο κατάλογος των ρατσιστικών διακρίσεων σε βάρος τους τελειωμό δεν έχει.

Κακά τα ψέματα, για την πλειοψηφία των Ελλήνων οι Ρομά είναι στην καλύτερη περίπτωση πολίτες Β' κατηγορίας που πρέπει να υφίστανται αδιαμαρτύρητα τις κάθε είδους προσβολές και διακρίσεις και στη χειρότερη δίποδα για τα οποία μεταχείριση σαν αυτή των Αφρικανών σκλάβων στις αμερικανικές φυτείες του Νότου το 19ο αιώνα είναι επίδειξη μεγαλοψυχίας.

Όλα αυτά τα γνωρίζει η κυβέρνηση και γι' αυτό επέλεξε την ακραία καταστολή και τις προκλήσεις ως απάντηση στη δολοφονία του Σαμπάνη και στην απόπειρα δολοφονίας του Φραγκούλη.

Ούτε η επιβράβευση των δολοφόνων του Σαμπάνη, ούτε ο ξυλοδαρμός του πατέρα του Φραγκούλη από τα ΜΑΤ, ούτε η μετατροπή των οικισμών των Ρομά στη Δυτική Αττική σε κατεχόμενη ζώνη ήταν άστοχες κινήσεις. Μέσα από αυτές η κυβέρνηση προσπαθεί να εδραιώσει την επιρροή της στο πιο σκατόψυχο κομμάτι της κοινωνίας εν όψει των εκλογών.

ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Καμιά κυβέρνηση από την κατάρρευση της Δικτατορίας και μετά δεν έχει επιδείξει τέτοιο μένος κατά της νεολαίας όπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από τις προσαγωγές 12χρονων παιδιών, το έγκλημα των οποίων ήταν ότι έβλεπαν ταινία ακατάλληλη για ανηλίκους σε κινηματογράφο, μέχρι το δημόσιο ξεβράκωμα εφήβων γιατί είχαν λάθος μήκος μαλλιών, και ως τη συστηματική στοχοποίηση της νεολαίας, με τη βοήθεια των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ, ως υπαίτιας για τα κρούσματα του κορωνοϊού στη διάρκεια της μακράς περιόδου απαγόρευσης κυκλοφορίας του χειμώνα 2020-21, σε κάθε ευκαιρία η κυβέρνηση αυτή δηλώνει χωρίς περιστροφές το ακραίο μίσος της για τη νεολαία.

Δεν πρόκειται για απώλεια επαφής με την πραγματικότητα αλλά για ακραίο κυνισμό και καλά στοχευμένη προπαγάνδα. Αποδέκτης της οποίας είναι ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, οι ηλικιωμένοι ψηφοφόροι που έχουν κλειστεί στα σπίτια τους αι εκλαμβάνουν ως καθημερινή πραγματικότητα αυτή που τους πασάρουν οι πετσομπουκωμένες τηλεοράσεις. Και οι οποίοι αντιμετωπίζουν οποιονδήποτε ζει και σκέφτεται διαφορετικά από αυτούς ως εν δυνάμει δολοφόνο.

ΤΡΟΜΟΣ ΚΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πέρα από όλα τα παραπάνω η πλήρης κάλυψη και επιβράβευση των ένστολων δολοφόνων με το διαβόητο επίδομα των 600 ευρώ -το οποίο δε δόθηκε ούτε στους πυροσβέστες ούτε στο υγειονομικό προσωπικό των δημοσίων νοσοκομείων- το κυβερνητικό μήνυμα είναι σαφές προς κάθε κατεύθυνση.

Η Αστυνομία έχει το ελεύθερο να δέρνει, να κακοποιεί, να δολοφονεί και σ' όποιον αρέσει.

Η επιβράβευση, έργω και λόγω, της αστυνομικής βίας ακόμα και όταν αυτή καταλήγει σε δολοφονίες για πλημμεληματικές πράξεις που αν έφθαναν στο δικαστήριο θα επέσυραν ποινές λίγων μόλις μηνών με αναστολή έχει τον ίδιο στόχο με τις γενικευμένες παρακολουθήσεις τηλεπικοινωνιών, χιλιάδων πολιτών, δημοσιογράφων, πολιτικών.

Το μήνυμα πρέπει να γίνει απολύτως σαφές σε μια κοινωνία που έχει μάθει να σκέφτεται ελεύθερα, να λέει τη γνώμη της να αμφισβητεί τον «κυβερνήτη» της, όπως αρέσκεται να τον αποκαλούν ο Κυριακούλης.

Τη θέση της ελευθερίας έκφρασης πρέπει να πάρει η αφομοίωση της καθεστωτικής προπαγάνδας, τη θέση της αμφισβήτησης η χωρίς όρους υποταγή,  τη θέση της ελευθερίας έκφρασης ο φόβος.

Οι ένστολοι κουμπουροφόροι που σήμερα δολοφονούν νεαρούς Ρομά κι αύριο και όποιον άλλο τους γουστάρει ενεργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Το μόνο τυχαίο είναι τα θύματά τους.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΚΙ ΟΙ ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Ο ορυμαγδός  των καταγγελιών για κακοποιήσεις ανηλίκων στις δομές της Κιβωτού του Κόσμου, της ΜΚΟ του... ανθρώπου του Θεού, πατέρα Αντωνίου Παπανικολάου, δε μας παραπέμπει απλώς στον Όλιβερ Τουίστ του Τσαρλς Ντίκενς. Μας θέτει αντιμέτωπους με την υποκρισία σύσσωμης της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 50 χρόνια, η οποία έχει εναποθέσει τη στήριξη των πιο αδύναμων μελών της σε ιδιωτικούς οργανισμούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άμεσα ελεγχόμενοι από την Εκκλησία, ή, ακόμα χειρότερα, από ανεξέλεγκτες σέχτες θρησκολήπτων. 

Δε θα είχα αποφασίσει να γράψω αυτό το κείμενο αν δε με είχε σοκάρει η αντίδραση του ιδρυτή της Κιβωτού του Κόσμου στις πρώτες καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας για κακοποιήσεις ανηλίκων σε δομές της από στελέχη της οργάνωσης.

«Εμείς έχουμε και φιλοξενούμε παιδιά, τα οποία δεν είναι τα συνηθισμένα παιδιά, από παραβατικές οικογένειες, παιδιά μεγάλα σε ηλικία που έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα τους, παιδιά που δεν ήξεραν από όρια, παιδιά θέλουν να παραβατούν. Η Κιβωτός του Κόσμου με όλο το εξειδικευμένο προσωπικό της, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να θεραπεύσουμε το τραύμα της ψυχής αυτών των παιδιών από την απώλεια του φυσικού τους γονιού και αυτό είναι που πολλές φορές δεν μπορούν να συγχωρέσουν σε εμάς, ότι πήραμε τη θέση αυτή. Δεν πρόκειται να συγχωρέσουν ότι εμείς είμαστε στη ζωή τους και όχι οι γονείς τους.», δήλωσε ο ... άνθρωπος του Θεού.

Η ανακοίνωσή αυτή μου δημιούργησε την αίσθηση ότι ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου ΔΕΝ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ τις καταγγελίες. Αντιθέτως, παραδέχεται έμμεσα πως  για ό,τι συνέβη φταίνε οι καταγγέλλοντες οι οποίοι είναι παιδιά «που θέλουν να παραβατούν».

Κι επειδή «δεν ήξεραν από όρια» όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. «Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο» άλλωστε κι ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου, ως άνθρωπος του Θεού, γνωρίζει καλύτερα από τους υπόλοιπους τι είναι θεάρεστη πράξη και τι όχι.

Η υπόθεση είναι στο στάδιο της δικαστικής διερεύνησης και είναι πολύ νωρίς για να συμπεράνει κανείς αν η χρήση βίας κατά των απείθαρχων» τροφίμων των δομών ήταν μέρος των πάγιων πρακτικών της οργάνωσης ή αν οι βίαιες συμπεριφορές κάποιων στελεχών της γίνονταν αποδεκτές. Το βέβαιο όμως είναι πως ήταν εν γνώσει της ηγεσίας της Κιβωτού.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

«Δεν είχε φτάσει κάτι στα αυτιά μας, αν είχε φτάσει θα είχαμε κινηθεί άμεσα» ήταν η αντίδραση της καθ' ύλιν αρμόδιας υφυπουργού που σε αυτή τη σύντομη φράση περιέκλεισε μισό αιώνα -αρχής γενομένης από την πτώση της Δικτατορίας- συλλογικής υποκρισίας κι αναλγησίας.

Διότι ουδέποτε, είτε ως κοινωνία είτε ως Αριστερά, δε διεκδικήσαμε ένα αξιόπιστο δημόσιο πλαίσιο Πρόνοιας. Στο οποίο θα μπορούσαν να κουμπώσουν και να λειτουργήσουν συμπληρωματικά και οι όποιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες -ιδρύματα, κληροδοτήματα, ΜΚΟ-  αλλά πάντα σε ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο και συστηματικά ελεγχόμενες για την αρτιότητα των υπηρεσιών που παρέχουν. Αντιθέτως, βολευτήκαμε με την υπάρχουσα κατάσταση κάνοντας, αραιά και πού, κάποιες γενικόλογες αναφορές σε ένα «σύγχρονο σύστημα Πρόνοιας».

Ποια είναι όμως η υπάρχουσα κατάσταση;

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στο σύνολο των οργανισμών που υποδέχονται παιδιά διαλυμένων οικογενειών θα βρει: α) μια πλειάδα ιδρυμάτων που εξαρτώνται είτε άμεσα από την Ορθόδοξη Εκκλησία είτε από παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, με ασαφές πλαίσιο λειτουργίας, β) ένα σημαντικό αριθμό ιδιωτικών ιδρυμάτων και κληροδοτημάτων που συντηρούν κυρίως ορφανοτροφεία και γ) το Χαμόγελο του Παιδιού και τα Παιδικά Χωριά SOS. Ούτε ΕΝΑΣ δημόσιος φορέας.

Ακόμα χειρότερα, δεν υπάρχει κανένας οργανωμένος ή, έστω, υποστελεχωμένος, δημόσιος μηχανισμός, ο οποίος να ελέγχει την αρτιότητα της λειτουργίας όλων των παραπάνω οργανισμών.

Ειδικά η Δόμνα Μιχαηλίδου ελέγχεται διπλά, καθώς πριν από ένα μόλις χρόνο ανακοίνωσε εν χορδαίς και οργάνοις τη συνεργασία του υπουργείου με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, ώστε να απασχολούνται ανήλικοι τρόφιμοι των δομών των παραπάνω οργανισμών σε ξενοδοχεία. Μάλιστα παρουσίασε την πρωτοβουλία της αυτή ως «ήπια αποϊδρυματοποίηση».

Δε γνωρίζω αν τελικά το όλο εγχείρημα τέθηκε φέτος σε εφαρμογή ή αν εγκαταλείφθηκε λόγω των τεράστιων νομικών κενών που επέτρεπαν σε διευθυντές δομών, οι οποίοι σύμφωνα με το νόμο έχουν την κηδεμονία των ανηλίκων που ζουν σε αυτές, να κερδοσκοπούν παρέα με ξενοδόχους στις πλάτες  ανήλικων εργαζομένων. 

Το μόνο βέβαιο είναι ότι αν υπήρχε ένα στοιχειώδες  ενδιαφέρον όλων ημών των «ενεργών πολιτών», που σήμερα, παρέα με του αστέρες της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας «πέφτουμε από τα σύννεφα» και ζητάμε την κεφαλήν επί πίνακι ενόχων και αθώων,  για τη μοίρα των των παιδιών που ποτέ δεν είχαν ή έχασαν την οικογένειά τους πολλά πράγματα θα ήταν καλύτερα.

Και φυσικά, δεν τρέφω την παραμικρή  ψευδαίσθηση ότι οι καταγγελίες για τα όσα φαίνεται πως συμβαίνουν στην Κιβωτό του Κόσμου θα γίνουν η ευκαιρία για έναν  ουσιαστικό πολιτικό διάλογο για το τι Πρόνοια θέλουμε.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
Το ελληνικό Κράτος αντιμέτωπο με τις συνέπειες της μεγαλομανίας του 

Κι ενώ τα ελληνικά ΜΜΕ κι η κυβέρνηση βαυκαλίζονται αδιάκοπα με την υποτιθέμενη «διεθνή απομόνωση της Τουρκίας» όλα δείχνουν ότι πολύ σύντομα το ελληνικό Κράτος θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα της αμετροεπούς πολιτικής του απέναντι σε αυτή με έναν οδυνηρό συμβιβασμό, υπό την ασφυκτική πίεση των Δυτικών χωρών.

Πριν από δυο χρόνια, με αφορμή την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί ( Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ) αλλά και σε παλαιότερα κείμενα στον ΑΤΑΚΤΟ ΛΟΓΟ επισήμαινα το  παράλογο μείγμα μαξιμαλισμού και δέους με το οποίο η ελληνική κοινωνία κι ο πολιτικός κόσμος αντιμετωπίζουν την Τουρκία.

Κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση, παρά τις απανωτές διπλωματικές της αποτυχίες -εμπλοκή στον πόλεμο της Λιβύης στο πλευρό του «στρατάρχη» Χαφτάρ και όχι της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης, αποτυχία επιβολής εμπάργκο εξαγωγών όπλων από τις ευρωπαϊκές χώρες στην Τουρκία το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2020 ενώ οι δυο χώρες βρίσκονταν στα πρόθυρα του πολέμου, εκκωφαντική άρση της στήριξης των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο διαβόητο αγωγό φυσικού αερίου EastMed- περιφέρει αυτάρεσκα στα εγχώρια ΜΜΕ δηλώσεις περί «διεθνούς απομόνωσης του Ερντογάν», αυτός άλλαξε και πάλι τους κανόνες του παιγνιδιού θέτοντας ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Όπως και στην περίπτωση του εμφυλίου στη Λιβύη, όπου ενώ η Τουρκία υπέγραφε μνημόνιο συνεργασίας με τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της χώρας το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών υποδέχονταν τον ανεκδιήγητο «στρατάρχη» Χαφτάρ με τιμές αρχηγού Κράτους -οι χώρες που τον χρηματοδοτούσαν κι ίσως να τον χρηματοδοτούν ακόμα, Ρωσία, Αίγυπτος Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα ούτε τουριστική βίζα δεν του έδιναν- έτσι και σήμερα το ΥΠΕΞ περιφέρει ανακοινώσεις των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σύμφωνα με τις οποίες «αναγνωρίζεται η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου». 

Ξεχνώντας να αναφέρουν πως την ελληνική κυριαρχία στα νησιά, ούτε η Τουρκία την αμφισβητεί. Εκείνο που αμφισβητεί είναι το δικαίωμα της Ελλάδας να έχει στρατό σε αυτά και βασίζει την αξίωσή της στις διεθνείς συνθήκες που τα κατέστησαν ελληνικό έδαφος..

Τα «τρελά» σενάρια περί  αποκλεισμού μεγάλου ελληνικού νησιού

Η ανάδειξη της στρατιωτικοποίησης των νησιών του Βορείου Αιγαίου από την Τουρκία δεν είναι καθόλου τυχαία. 

Τόσο η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, με την οποία τα νησιά του Βορείου Αιγαίου στην Ελλάδα, όσο και η Συνθήκη του Παρισιού του 1947, που αποδίδει στην Ελλάδα τη Δωδεκάνησο, ορίζουν ρητά πως τα επίμαχα νησιά πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα και έτσι ήταν μέχρι το1974.

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο τόσο η Δωδεκάνησος όσο και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου εξοπλίστηκαν με ταχείς ρυθμούς και σήμερα είναι βαρύτατα εξοπλισμένα. 

Το ελληνικό αντεπιχείρημα στις τουρκικές αιτιάσεις είναι πως ο εξοπλισμός των νησιών συνιστά κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας, από τη στιγμή που στην απέναντι ακτή του Αιγαίου εδρεύει μια ολόκληρη στρατιά κι ο μεγαλύτερος αποβατικός στόλος της Μεσογείου.

Επιχειρήματα που μπορεί μεν να ακούγονται λογικά σ' έναν καλόπιστο τρίτο και, κυρίως, να πείθουν την ελληνική κοινή γνώμη για το δίκαιο του ελληνικού Κράτους, όμως δεν αρκούν για να ανατρέψουν το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει παραβιάσει διεθνείς συνθήκες, άρα και το Διεθνές Δίκαιο, που υποτίθεται ότι συνιστά το γνώμονα της εξωτερικής της πολιτικής.

Αντιθέτως, ουδεμία διεθνής συνθήκη υποχρεώνει την Τουρκία να μην έχει στρατιωτικές δυνάμεις στη δική της ακτή του Αιγαίου.

Μιλώντας με δημοσιογράφους off the record Τούρκοι διπλωμάτες επισημαίνουν ότι, από όλες τις ελληνοτουρκικές διαφορές, αυτή που είναι πιο εύκολο να κερδηθεί σε μια διαπραγμάτευση υπό διεθνή αιγίδα. Είναι λοιπόν προφανές ότι σε αυτό το θέμα θα αυξήσει την πίεσή της η Τουρκία, καθώς έχει την ευκαιρία μιας εύκολης κι αναίμακτης νίκης. Την οποία φυσικά ο Ερντογάν θα φροντίσει να κεφαλαιοποιήσει στις επερχόμενες τουρκικές εκλογές.

Δεν είναι λοιπόν τυχαία η δημοσίευση χθες δυο άρθρων με θέμα ένα ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο.

Το πρώτο το υπέγραφε ο Δήμος Βερύκιος στο ieidiseis , στο οποίο γίνεται λόγος για σχέδια αποτροπής του αποκλεισμού ενός νησιού από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Πολλοί έχουν πολλά να πουν για το χαρακτήρα του Βερύκιου, ουδείς όμως μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι ένας από τους καλύτερους ρεπόρτερ στα θέματα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Άρα εκτός από καπνό υπάρχει και φωτιά.

Το δεύτερο το υπέγραφε ο Γιώργος Καρελιάς στο news247.gr και προειδοποιούσε την ελληνική κυβέρνηση, με μια έμμεση αναφορά στην κρίση των Ιμίων το 1997, ότι δεν έχει το δικαίωμα να αιφνιδιαστεί.

Η Ελλάδα με την πλάτη στον τοίχο

Το ήδη δυσμενές για την Ελλάδα κλίμα -αφ' ενός εξ αιτίας των καμωμάτων των ελληνοκυπριακών ηγεσιών που δυο φορές την τελευταία εικοσαετία (2004 και 2017) σαμποτάρισαν την τελευταία στιγμή κυριολεκτικά λύσεις του Κυπριακού οι οποίες ήταν φρούτα μακράς διπλωματικής προσπάθειας του ΟΗΕ, αφ' ετέρου εξ αιτίας των μαξιμαλιστικών ελληνικών θέσεων, που συνοψίζονται στον εξωφρενικό για όλους πλην ημών των Ελλήνων ισχυρισμό ότι το Καστελλόριζο έχει περισσότερη υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ από τα 900 χιλιόμετρα της τουρκικής ακτογραμμής στην Ανατολική Μεσόγειο- έχει επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο με την εισβολή της  Ρωσίας στην Ουκρανία.

Εκτός του γεγονότος ότι η Τουρκία έχει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς της Ατλαντικής Συμμαχίας, είναι και στην πρώτη γραμμή σε ενδεχόμενη μετωπική αντιπαράθεση του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. 

Για το λόγο αυτό, με τίποτα η Δύση δε θα διακινδυνεύσει να δυσαρεστήσει την Τουρκία σε βαθμό αποχώρησής της από την Ατλαντική Συμμαχία ή, έστω, μετατροπής της σε απρόθυμό σύμμαχο.

Το ότι σύσσωμος ο ελληνικός λαός θεωρεί, δικαίως, ενδεχόμενη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου προοίμιο της αναίμακτης κατάληψής τους από την Τουρκία ποσώς τους απασχολεί και το καθιστούν άπαντες σαφές στους Έλληνες συνομιλητές τους, με προεξάρχοντες το γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, και τους εκπροσώπους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (βλ. Οι γκρίζες δηλώσεις του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα ελληνικά νησιά )

Οι οδυνηρές επιλογές της ελληνικής διπλωματίας

Μεταξύ μιας υποχώρησης στις τουρκικές πιέσεις και αποστρατιωτικοποίηση των νησιών υπό την ασφυκτική πίεση των Δυτικών χωρών, που όμως θα προκαλέσει τεκτονικές αντιδράσεις στην Ελλάδα κι ενός πολέμου με την Τουρκία στον οποίο το ελληνικό Κράτος δεν μπορεί να βγει νικητής -ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο ελληνικός στρατός αντιμετωπίζει με απόλυτη επιτυχία τις τουρκικές επιθέσεις και καταλαμβάνει τουρκικό έδαφος, τα όποια κέρδη του δε θα είναι τόσο σοβαρά ώστε να αντισταθμίσουν την κατάληψη από την Τουρκία της Κυπριακής Δημοκρατίας- έχει επιλογές το ελληνικό Κράτος;

Ενδεχομένως ναι, όχι όμως με τα καραγκιοζιλίκια του Δένδια που υποδέχονταν ξένους ομολόγους του φορώντας μάσκα με τα χρώματα του Παναθηναϊκού, ούτε επαναπροσεγγίζοντας τη Ρωσία.

Η Ρωσία, ακόμα κι αν δεχθούμε ότι επιθυμεί να βοηθήσει την Ελλάδα για να αποκτήσει ερείσματα πίσω από την πρώτη γραμμή του ΝΑΤΟ, δεν θα το πράξει. 

Πρώτον, διότι δε μπορεί, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν της επιτρέπει ένα δεύτερο μέτωπο. Δεύτερον διότι δεν υπάρχει περίπτωση να το επιθυμεί. Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται στο καλύτερο σημείο των τελευταίων δυο αιώνων κι η Τουρκία είναι μια αγορά 80 εκατομμυρίων ανθρώπων για τις ρωσικές εξαγωγές.

Η μόνη ελπίδα του ελληνικού Κράτους να αποτρέψει την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών είναι, την ύστατη στιγμή, να καταστήσει σαφές προς κάθε κατεύθυνση, πως για να συμβεί κάτι τέτοιο θα είναι αποτέλεσμα ενός μακράς διαρκείας ενδονατοϊκού πολέμου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνοχή της Συμμαχίας.

Ταυτόχρονα όμως, για να δεχθούν οι ΝΑΤΟικοί εταίροι να ασκήσουν πίεση στην Τουρκία ώστε να κάνει πίσω σε αυτή την απόλυτα σύννομη με βάση το Διεθνές Δίκαιο αξίωσή της, πρέπει να αποδεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις τόσο στο Κυπριακό -που θα μεταφραστούν με προσάρτηση, σε ένα προσεχές μέλλον του βορείου τμήματος της Κύπρου στην Τουρκία- όσο και στα θέματα των θαλασσίων ζωνών.

Πράγμα που σημαίνει ότι το ελληνικό Κράτος θα ενταφιάσει οριστικά το μύθο περί ελληνικής θάλασσας για το Αιγαίο, έναν από τους πιο ισχυρούς μύθους της ελληνικής κοινωνίας. Ας ελπίσουμε ότι θα το πράξει με λιγότερο οδυνηρό τρόπο από αυτόν με τον οποίο ενταφίασε τη Μεγάλη Ιδέα πριν από εκατό ακριβώς χρόνια.

Γιάννης Χρυσοβέργης