ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΜΕΡΑ25: Ο ΖΑΧΑΡΙΑΔΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΚΔΟΣΗ 2023

Η διαδικασία της διαγραφής της Σοφίας Σακοράφα μετά από τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΜΕΡΑ25 παραπέμπει σε νοοτροπία και φρασεολογία που θυμίζει την αποκήρυξη του εκτελεσμένου Νίκου Πλουμπίδη ως «πράκτορα του καπιταλισμού». 

Και σε καμιά περίπτωση δε μπορεί να πείσει ότι δε συνιστά απόπειρα να μη συζητηθούν οι ορατές δια γυμνού οφθαλμού -ακόμα κι αν ο οφθαλμός έχει οκτώ βαθμούς μυωπία- ευθύνες του Γιάνη Βαρουφάκη για την καταστροφική προεκλογική εκστρατεία του κόμματος, με συνέπεια τη δεινή του εκλογική ήττα. 

Η αναζήτηση «προδοτών» μετά από μια βαριά ήττα, όπως αυτή που υπέστη το ΜΕΡΑ25 στις εκλογές, φέρνει στο νου τις πιο μαύρες στιγμές της ιστορίας της Αριστεράς, στις αρχές της δεκαετίας του '50. Όταν ο Νίκος Ζαχαριάδης χαρακτήριζε «προδότες» στελέχη πρώτης γραμμής του ΚΚΕ για να μη γίνει συζήτηση για τις ευθύνες του ίδιου και της υπόλοιπης ηγεσίας του κόμματος για την καταστροφή του Εμφυλίου. Με το Γιάνη Βαρουφάκη σε ρόλο Νίκου Ζαχαριάδη.

Οι διαδικασίες αποπομπής από το ΜΕΡΑ25 της Σοφίας Σακοράφα σε καμιά περίπτωση δε συνιστούν σεβασμού κανόνων των δημοκρατικών διαδικασιών ενός κόμματος. Δε συνιστούν καν διαδικασία αποπομπής στελεχών σε αρχηγικό κόμμα, καθ' όσον σε αυτές τις περιπτώσεις -το πιο κλασικό παράδειγμα είναι αυτό του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου- η κομματική ηγεσία δεν αισθανόταν καν την ανάγκη να σπιλώσει την υπόληψη των διαγραφέντων. Έβγαινε μια λιτή ανακοίνωση, «έθεσε εαυτόν (εαυτήν) εκτός κόμματος» και τελείωνε το ζήτημα.

«Τον περασμένο Φλεβάρη, είχε δημοσιευτεί φωτογραφία με την Σοφία να βραβεύει τον Αχιλλέα Μπέο, τον άνθρωπο της νύχτας που τρομοκρατεί συστηματικά τους συνοδοιπόρους μας στον Βόλο. Αναγκάστηκα, τότε, να ζητήσω συγγνώμη εκ μέρους του ΜέΡΑ25 (και της Σοφίας!), καθώς η Σοφία δεν δέχθηκε να το κάνει. Μου υποσχέθηκε ότι δεν θα επαναληφθεί κάτι ανάλογο. Κι όμως. Μέσα στην πιο σκληρή αναμέτρησή μας με τον Μαρινάκη και τους γνωστούς έξι-επτά ολιγάρχες, την ώρα που εμείς ματώναμε τη φανέλα του ΜέΡΑ25 κόντρα στον Μαρινάκη και την φάρα του, η Σοφία επέλεξε – χωρίς να με προειδοποιήσει, προστατεύσει, προϊδεάσει – να βρεθεί στο ίδιο κάδρο («θεσμικά») με χαμόγελα και χειραψίες με τον αρχι-ολιγάρχη που ο Κλέων, ο Κρίτων, η Λίτσα, εγώ, εσείς με κίνδυνο προσωπικό καταγγέλλουμε μέσα κι έξω από τη Βουλή – τον ολιγάρχη ο οποίος δεδηλωμένα δούλεψε φιλότιμα να εξαφανίσει το ΜέΡΑ25», έγραψε σε προσωπικό του μήνυμα ο Γιάνης Βαρουφάκης.

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ...

Διότι η Σοφία Σακοράφα, πέραν της ιδιότητας της Αντιπροέδρου της προηγούμενης Βουλής και της βουλεύτριας του ΜΕΡΑ25, το Μάρτιο του 2021 εξελέγη και πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ. Το ασυμβίβαστο μεταξύ της βουλευτικής ιδιότητας με τη σημαία του ΜΕΡΑ25 και της Προέδρου του ΣΕΓΑΣ ήταν προφανές, όμως το ΜΕΡΑ25 επί δυο χρόνια το κατάπινε αμάσητο.

Ως πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ η Σοφία Σακοράφα είχε θεσμική υποχρέωση να βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους εκπροσώπους της μαφιοκρατίας που λυμαίνονται το χώρο του αθλητισμού. Ως βουλεύτρια του ΜΕΡΑ25 είχε ηθική υποχρέωση να μην πλησιάζει τους ανθρώπους αυτούς σε απόσταση 50 μέτρων. Οι φωτογραφίες από τη βράβευσή του Αχιλλέα Μπέου και της χειραψίας της με το Βαγγέλη Μαρινάκη, τις οποίες παρέθεσε το ΜΕΡΑ25 στην ανακοίνωσή του με τίτλο «μηδενική ανοχή στην ολιγαρχία και τη διαπλοκή», είναι γεγονότα που συνέβησαν στο πλαίσιο των καθηκόντων της ως προέδρου του ΣΕΓΑΣ.

Ανεξαρτήτως του αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις της Σοφίας Σακοράφα, από τη στιγμή που το κόμμα της δεν της έθεσε το ζήτημα είτε της μη διεκδίκησης της προεδρίας του ΣΕΓΑΣ, είτε, εφ' όσον αυτή εξελέγη πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, της παραίτησής της από το βουλευτικό αξίωμα, το ΜΕΡΑ25 κι ο Γιάνης Βαρουφάκης δε νομιμοποιούνται να την εγκαλούν για πράξεις της στο πλαίσιο των καθηκόντων της ως προέδρου του ΣΕΓΑΣ.

Τους πραγματικούς λόγους της διαγραφής της Σοφίας Σακοράφα τους αποκαλύπτει ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης στο προσωπικό του μήνυμα προς τον κόσμο του ΜΕΡΑ25: «Και σαν να μην έφτανε αυτό, στην χτεσινή Κεντρική μας Επιτροπή, που στόχος μας ήταν η ενωτική συμπόρευση, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια ύπουλη προσπάθεια να τιναχτεί το κόμμα κυριολεκτικά στον αέρα. Δεν τα κατάφεραν».

Η δυσανεξία του Γιάνη Βαρουφάκη προς την κριτική γίνεται προφανής και είναι θλιβερή όταν πρόκειται για έναν ηγέτη της Αριστεράς. Εξ ίσου θλιβερή όμως είναι και η προσφυγή από μέρους του σε συμπεριφορές και φρασεολογίες που παραπέμπουν στις πιο ζοφερές στιγμές της Ιστορίας της Αριστεράς.

Σε μια εποχή που, το τελευταίο που χρειάζεται η Αριστερά είναι οι διασπάσεις, ο Γιάνης Βαρουφάκης αποφασίζει να αποκαθάρει - έτσι νομίζει για την ακρίβεια- το κόμμα του από τα «μιάσματα». Υποχρεώνοντας όσες και όσους τοποθετούν εαυτούς στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και δε μπορούν να χωρέσουν στο σεχταρισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επιλέξουν μεταξύ της υποταγής στις προσωπικές του επιλογές και στην προσπάθεια συγκρότησης ενός άλλου φορέα της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 Η ΔΗΜΑΡοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ κι ο αυτοχειριασμός του ΜΕΡΑ25

Απέναντι σε μια επιθετική προεκλογική εκστρατεία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ η οποία προέβαλλε ένα αποκρουστικό πλην όμως σαφές κοινωνικό όραμα, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε με μια πολιτική εκστρατεία χωρίς προσωπικότητα, ο δε ηγέτης του ΜΕΡΑ25 επιδίδονταν σε διαλέξεις περί τραπεζικού συστήματος, αντί να προβάλει το πρόγραμμα του κόμματός του.

Υπό αυτές τις συνθήκες η ήττα των δυο σοσιαλδημοκρατικών τάσεων της χώρας ήταν προδιαγεγραμμένη. 

Στο βάθος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου καραδοκεί.

Η ΔΗΜΑΡοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ

Στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 ο Αλέξης Τσίπρας έκανε προεκλογική εκστρατεία με ένα
απλό και σαφές αφήγημα -δεν πετύχαμε αυτό που θέλαμε, αλλά κρατήσαμε την κοινωνία όρθια- κι ένα εξ ίσου απλό και σαφές αίτημα -τώρα που δεν υπάρχει μνημόνιο ζητάμε την εντολή για να κυβερνήσουμε σύμφωνα με το πρόγραμμά μας-.

Και, μολονότι δεν κέρδισε τις εκλογές, πέτυχε ένα παραπάνω από αξιοπρεπές εκλογικό αποτέλεσμα -το 31,5% ήταν μόλις τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το 35,5% του Σεπτεμβρίου του 2015- αν λάβει κανείς υπ' όψιν του τη λυσσαλέα και βρίθουσα ψευδών ειδήσεων αντιπολίτευση του συνόλου των ΜΜΕ, αλλά και το γεγονός ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε προβεί στο «ανοσιούργημα» να «ξεπουλήσει τη Μακεδονία μας» -για τη Συμφωνία των Πρεσπών ο λόγος-.

Στην τετραετία που πέρασε αντί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να προσαρμόσει το αφήγημά του στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν -πανδημία, αστυνομοκρατία, πληθωρισμός, ασύστολη προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης και ενορχηστρωμένες συκοφαντικές επιθέσεις κατά του ΣΥΡΙΖΑ- και να αναζητήσει τρόπους επικοινωνίας με την κοινωνία που να παρακάμπτουν την καθεστωτική προπαγάνδα, παραδόθηκε στη μοίρα του και προσπάθησε να γίνει αρεστό σε αυτούς που βυσσοδομούσαν εναντίον του.

Επιπροσθέτως, τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ επιδίδονταν σε ένα εκ του ασφαλούς -με την ευλογία των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ- μονομέτωπο αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαξιούσε να αντιδράσει. Προφανώς και η προεκλογική περίοδος δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γίνει αυτό, η τετραετής όμως αφωνία επ' αυτού δημιούργησε την εντύπωση του κόμματος καρπαζοεισπράκτορα κι αυτό μόνο καλό δεν ήταν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της κεντροαριστεράς. Δε χρειάζεται να μετακινηθεί ούτε προς τα αριστερά ούτε προς το κέντρο. Τρία πράγματα χρειάζεται να κάνει άμεσα. 

Το πρώτο είναι το πρόγραμμά του, αυτό με το οποίο κατέβηκε στις εκλογές, να το προβάλει θετικά και δυναμικά. Να καταστήσει σαφές ότι μετά τις εκλογές θα συνεχίσει να αγωνίζεται γι' αυτό και δε θα κρυφτεί πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα. Και να αφήσει κατά μέρος τις καρμίρικες ΔΗΜΑΡικές λογικές περί «κοστολόγησης» του προγράμματος,  τα δημόσια αυτομαστιγώματα  και τις αχρείαστες δηλώσεις νομιμοφροσύνης, στις οποίες πλήθος εκπροσώπων του προέβησαν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στα τηλεοπτικά πάνελ. 

Το δεύτερο είναι να δούμε επί τέλους τις δεκάδες χιλιάδες των μελών του ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο. Να προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ. Να μάθουμε επί τέλους ποιοι είναι οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ στη γειτονιά μας. Και να τους αξιολογήσουμε. 

Το τρίτο είναι να θάψει βαθιά αυτή τη μαύρη διαφήμιση που μονοπώλησε την προηγούμενη προεκλογική του εκστρατεία. Ένα πράγμα είναι να καταγγέλλεις την παραβίαση από την απερχόμενη κυβέρνηση της δημοκρατικής νομιμότητας κι άλλο να ασχολείσαι μόνο με αυτό το θέμα.

Και, μετά τις εκλογές, να ασχοληθεί επί τέλους με τη δημιουργία δικών του διαύλων επικοινωνίας με την κοινωνία. Τα πετσομπουκωμένα ΜΜΕ θα συνεχίσουν απτόητα και μετά τις εκλογές το ίδιο τροπάρι. Και δε θα σταματήσουν αν δε διαγράψουν το ΣΥΡΙΖΑ από το πολιτικό σκηνικό. Επίσης, να τον απασχολήσει επί τέλους το διαζύγιο που έχει πάρει με τη νεολαία. Η παντελής απουσία ανθρώπων κάτω των 40 ετών από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης λέει πολλά.

Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΡΑ25

Στην τετραετία που μας πέρασε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΜΕΡΑ25 διαμόρφωσε μια εξαιρετική εικόνα για το κόμμα. Οι βουλεύτριες κι οι βουλευτές του έφερναν με συγκροτημένο τρόπο στη Βουλή όλα εκείνα τα θέματα που μόνο ένα κόμμα της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας μπορούσε να φέρει.

Επίσης, κάλυπτε αξιοπρεπώς την πολιτική ανυπαρξία  των Οικολόγων στην Ελλάδα -η κοινωνία έδωσε σε αυτούς δυο ευκαιρίες σε διάστημα 20 χρόνων και τις κλώτσησαν και τις δυο, δε νομίζω ότι θα τους δώσει τρίτη- φέρνοντας στη Βουλή, με συγκροτημένο τρόπο, τα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Στην τετραετία που πέρασε το εν λόγω κόμμα δεν κατόρθωσε να αποκτήσει ένα συγκροτημένο πυρήνα μελών τα οποία να έχουν συναίσθηση ότι δεν αρκεί να έχουν δίκιο, πρέπει να πείσουν και την κοινωνία γι' αυτό.

Παρ' όλα αυτά η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για το ΜΕΡΑ25, καθώς ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας το έβλεπε με συμπάθεια κι αυτό αποτυπώνονταν καθαρά στις δημοσκοπήσεις.

Το αποτέλεσμα υπήρξε καταστροφικό. το ΜΕΡΑ25 έχασε 50.000 ψήφους και, μοιραία δεν μπήκε στη Βουλή, με το κύριο μέρος της υπαιτιότητας να βαραίνει το Γιάνη Βαρουφάκη. Ο οποίος, απέδειξε ότι δε μπορεί να ξεχωρίσει ένα κοινό φοιτητών από τους εκλογείς και μιλούσε σαν να έκανε διάλεξη σε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Επιπροσθέτως, επαναλάμβανε κάθε τρεις και λίγο, εντελώς αχρείαστα, ότι ο ίδιος είναι  «φιλελεύθερος» αγνοώντας ότι η λέξη αυτή είναι κόκκινο πανί για το εκλογικό σώμα στο οποίο απευθύνονταν.

Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου  είναι πολύ δύσκολο το ΜΕΡΑ25 να ανακτήσει όσες ψήφους του χρειάζονται για εκπροσωπηθεί στη νέα Βουλή. Ακόμα και αν η καινούρια προεκλογική του εκστρατεία είναι βελτιωμένη θα βρεθεί ανάμεσα στις συμπληγάδες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, υπέρ των οποίων θα λειτουργήσει -μένει να δούμε σε ποιο βαθμό- η λογική της χαμένης ψήφου. Και, στην περίπτωση αυτή, η μετεκλογική του επιβίωση καθίσταται εξαιρετικά αβέβαιη, καθώς θα αποστερηθεί τους πενιχρούς μεν, απαραίτητους δε για την συντήρηση ενός στοιχειώδους κομματικού πόρους.

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ, Η ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ

Το αποτέλεσμα των εκλογών έφερε την ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ένα από τα πλέον προσωποπαγή -η λέξη αρχηγικό είναι λίγη για να το περιγράψει- κόμματα του νέου πολιτικού σκηνικού.

Ο πολιτικός της λόγος από την ημέρα που αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφωθεί σε ένα μείγμα ακραίου εθνικισμού -η αρνητικότητα της στάσης της έναντι της Συμφωνίας των Πρεσπών μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτές του Μίκη Θεοδωράκη και της Αφροδίτης Μάνου για ν' αναφερθούμε σε δυο καλλιτέχνες με μακρά ιστορία στην Αριστερά- και κοινωνικής πολιτικής, που όμως ηχεί ευχάριστα σε αυτιά από όλο το πολιτικό φάσμα -με εξαίρεση τους αναρχικούς φυσικά- από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέχρι την άκρα Δεξιά.

Το γεγονός ότι είναι τέως πρόεδρος της Βουλής θα της δώσει, εφ' όσον κατορθώσει να υπερβεί το 3%, δικαιώματα παρεμβάσεων πολλαπλάσια από αυτά του ηγέτη μιας κοινοβουλευτικής ομάδας με οκτώ μέλη. Αυτό, δεδομένης της εμπειρίας που υπάρχει από το κοινοβουλευτικό της παρελθόν, καθιστά βέβαιο πως θα είναι συχνή πρωταγωνίστρια κοινοβουλευτικών επεισοδίων, τα οποία δε θα μπορούν -για την ακρίβεια δε θα επιθυμούν, καθώς θα είναι επεισόδια από αυτά που αυξάνουν την τηλεθέαση- να πνίξουν τα πετσομπουκωμένα ΜΜΕ.

Δεδομένης δε και την αδιαμφισβήτητης ρητορικής της δεινότητας είναι βέβαιο πως σύντομα θα αρχίσει να ψαρεύει εκλογική πελατεία, από το σύνολο των κομμάτων της Αριστεράς και της λαϊκής Δεξιάς. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δε συνέλθει άμεσα και δεν κατορθώσει να επιβιώσει το ΜΕΡΑ25, θα τη δούμε, μεσοπρόθεσμα, να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι μια αδιαμφισβήτητη νίκη της μαφιοκρατίας επί της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και μια αδιαμφισβήτητη ήττα της Αριστεράς, που είχε απομείνει μοναδικός υπερασπιστής των δημοκρατικών ελευθεριών της Μεταπολίτευσης. Η χώρα οδεύει πλέον με ταχείς ρυθμούς προς ένα καθεστώς ανάλογο με της Τουρκίας και της Ρωσίας.
Τα γεγονότα δε μπορούμε να τα αλλάξουμε, οφείλουμε όμως να τα κατανοήσουμε και να ετοιμαστούμε για ένα μακρόχρονο αντιδικτατορικό αγώνα.

Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Στα επιτελεία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ ζούσαν τις τελευταίες μέρες με τον εφιάλτη ενός εκλογικού ντέρμπι, ακόμα και του ενδεχομένου το κόμμα της μαφιοκρατίας να βρεθεί δεύτερο. 

Η κάλπη τους επιφύλαξε μια έκπληξη που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν είχαν φανταστεί, όπως κι οι ίδιοι ομολόγησαν στα πρώτα τους σχόλια μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων.

Είναι αναμφισβήτητα η πρώτη φορά που η προπαγάνδα των ΜΜΕ κατορθώνει να χειραγωγήσει σε τέτοιο βαθμό την ελληνική κοινωνία. Όμως αυτό δεν είναι ανεξήγητο. 

Αφ' ενός η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ τήρησε στο ακέραιο τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Υποσχέθηκε ένα αστυνομικό Κράτος και το έπραξε καταλύοντας κάθε έννοια Κράτους Δικαίου. Υποσχέθηκε ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας Παιδείας και Υγείας και το πράττει με ταχείς ρυθμούς. Υποσχέθηκε εργασιακή ζούγκλα και φορολογική ασυδοσία στους μικροεπιχειρηματίες και το έπραξε.

Αφ' ετέρου η ορθή επιδοματική πολιτική την οποία εφάρμοσε στη διάρκεια της πανδημίας, σε συνδυασμό με την προπαγάνδα των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ της επέτρεψε να περάσει στη φτωχολογιά το μήνυμα «όλοι ίδιοι είμαστε, εμείς όμως σας δίνουμε λεφτά».

ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΗΤΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια βαριά ήττα για την Αριστερά. Είναι μια στρατηγική ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 650.000 ψήφους σε σχέση με το 2019 και το ΜΕΡΑ25 άλλες 50.000 ψήφους. Όμως τα εκλογικά οφέλη του ΚΚΕ, που κακώς πανηγυρίζει, είναι μόλις 112.000 ψήφοι.

Οι ισοπεδωτικές επικρίσεις του ΚΚΕ και του ΜΕΡΑ25 κατά του ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησαν αναμφισβήτητα  συμπληρωματικά προς την προπαγάνδα των πετσομπουκωμένων ΜΜΕ, και απέφεραν στο μεν ΚΚΕ πενιχρά οφέλη, στο δε ΜΕΡΑ25 απολύτως κανένα όφελος.

Επιπροσθέτως, ενώ και τα τρία κόμματα κατάγγειλαν σε πολύ υψηλούς τόνους τις δολοφονίες πολιτών θεωρούμενων Β' κατηγορίας, Ρομά δηλαδή,  από αστυνομικούς, τις παράνομες παρακολουθήσεις των τηλεπικοινωνιών  πολιτικών, δημοσιογράφων και χιλιάδων απλών πολιτών το γεγονός ότι ουδέποτε διανοήθηκαν να κάνουν κάτι από κοινού είχε ως αποτέλεσμα να μην πάρει στα σοβαρά η κοινωνία τις καταγγελίες τους.

Όλα αυτά όμως θα ήταν πταίσματα, αν το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε ξοδέψει όλη την τετραετία που μας πέρασε προσπαθώντας να γίνει αρεστός στους ωφελημένους της πολιτικής της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,  θεωρώντας παράλληλα ως δεδομένους αυτούς που τον στήριξαν στη δύσκολη εκλογική αναμέτρηση του Ιουλίου του 2019.

Ο πολιτικός του λόγος υπήρξε χωρίς νεύρο, ακραία διαχειριστικός, χωρίς ίχνος οράματος για το μέλλον. Σπατάλησε την προεκλογική του εκστρατεία σε μια στείρα καταγγελία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, χωρίς να αναδείξει τις δικές του προτάσεις, χωρίς να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του που, το 2019, του είχαν δώσει 31,5%.

Οι δεκάδες χιλιάδες των μελών του υπήρξαν πανταχού απούσες από τους χώρους που συνευρίσκονται και ανταλλάσσουν γνώμες οι πολίτες (λαϊκές αγορές, καφετέρειες, πλατείες -ναι, αγαπητά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, στην τελευταία δεκαετία πολλές χιλιάδες ανθρώπων, που δεν έχουν την πολυτέλεια να κάτσουν στην καφετέρια αράζουν στα παγκάκια των πλατειών συνομιλώντας με τους γείτονές τους-).

Το αποτέλεσμα ήταν να υποστεί εκλογική καθίζηση σε εκείνες τις εκλογικές περιφέρειες που ήταν τα προπύργιά του: στη Δυτική Αθήνα,  σε κάποιους δήμους του Βόρειου Τομέα της Αθήνας, στη Β' Πειραιώς, στη Δυτική Αττική, στους περιφερειακούς δήμους της Θεσσαλονίκης. 

Ενδεικτικό είναι δε ότι, στην Α' εκλογική περιφέρεια Αθηνών, μια περιφέρεια στην οποία από την εποχή που ξεκόλλησε ο ΣΥΡΙΖΑ από τα ποσοστά του 3%-4% είχε επιδόσεις αισθητά κατώτερες από τις αντίστοιχες σε εθνικό επίπεδο, σήμερα πήρε 22,6%, ποσοστό αισθητά υψηλότερο από το πανεθνικό 20,06%.

Επέτρεψε επίσης στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, ενός ανθρώπου ο οποίος δε λέει απολύτως τίποτα στην κοινωνία αλλά έχει την υποστήριξη της μαφιοκρατίας, να πλησιάσει και να υπερκεράσει, σε ορισμένες αγροτικές εκλογικές περιφέρειες το ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης πήρε, στην κυριολεξία, διαζύγιο, από τη νεολαία. Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν υπήρχε άνθρωπος κάτω των 40 ετών ούτε για δείγμα. Κι ας ήταν, μακράν, πολυπληθέστερες από αυτές της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ποτέ ως τώρα δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο.

ΕΝΑ ΖΟΦΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ

Θα ήταν αφελές να πιστεύει κανείς ότι στις τρεις-τέσσερις εβδομάδες μπορεί να ανατραπεί η κατάσταση ή, έστω, να περιοριστούν οι ζημιές. Είναι ενδεχόμενο, αν και αμφίβολο, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ να βελτιωθούν ελαφρά, σε βάρος του ΜΕΡΑ25 και, πιθανώς, και του ΚΚΕ, όμως η ΝΕΑ ΔΗΜΟΡΑΤΙΑ θα βγει νικήτρια με μια πλειοψηφία που θα αγγίζει, και ενδεχομένως θα ξεπερνάει, τις 180 έδρες, πράγμα που θα της δώσει την ευκαιρία να προσπεράσει τα τελευταία συνταγματικά εμπόδια στην υλοποίηση του προγράμματός της.

Με την πλειοψηφία αυτή θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο το καθεστώς αστυνομοκρατίας, θα μπορέσει να επιβάλει σε όσες ανεξάρτητες αρχές δεν το είχε κατορθώσει ως τώρα ανθρώπους πειθήνιους σε αυτή, ο Άρειος Πάγος θα φροντίζει να αποκλείει από τις μελλοντικές εκλογικές αναμετρήσεις όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις τις οποίες η μαφιοκρατία θα εκλαμβάνει ως επικίνδυνες.

Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο τα κόμματα της Αριστεράς οφείλουν -αλλά πολύ αμφιβάλλω αν θα το πράξουν- να αφήσουν στην άκρη την αυτάρεσκη ικανοποίηση για την ορθότητα των απόψεών τους και να προσπαθήσουν να πιάσουν ξανά, μετά από τρεις δεκαετίες τουλάχιστον, το νήμα της επικοινωνίας με τους χαμένους του προγράμματος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:  τη φτωχολογιά και τη νεολαία. 

Να χτίσουν δίκτυα αλληλεγγύης προς τους αποκλεισμένους και τους διωκόμενους, να τους πείσουν ότι «δεν είναι όλοι ίδιοι».

Ταυτόχρονα, να μάθουν να μη λένε από τα τηλέφωνα, ούτε να διακινούν με οποιαδήποτε ηλεκτρονική μορφή όσα δε θα ήθελαν να ξέρουν οι δυνάμεις καταστολής και να εκπαιδευτούν και πάλι στην αποφυγή της φυσικής παρακολούθησης.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΤΟ 3ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η ολοκλήρωση του 3ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον κύκλο του μετασχηματισμού του κόμματος αυτού σε μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική δύναμη, η οποία καλείται πλέον να αποδείξει ότι είναι άξια διάδοχος του ΠΑΣΟΚ.

Θα ήταν εντούτοις λάθος να αγνοήσει κανείς τις σημαντικές μεν, αθέατες σε μεγάλο βαθμό δε, διεργασίες που έχουν γίνει και στα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς και οι οποίες έχουν οδηγήσει σε ενδιαφέροντες μετασχηματισμούς, που μένει ν' αποδεχθεί αν θα είναι διαρκείς ή εφήμεροι.

ΣΥΡΙΖΑ: ΑΠΟ ΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

Η κρίσιμη ημερομηνία σε αυτό το μακρύ ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ από τη Ριζοσπαστική  Αριστερά στην Κεντροαριστερά είναι αναμφίβολα η νύχτα της 12ης προς τη 13η Φεβρουαρίου του 2012, όταν η Βουλή υπερψήφιζε το 2ο Μνημόνιο ενώ στους δρόμους της Αθήνας η μαζικότερη και μαχητικότερη αντιμνημονιακή διαδήλωση, μια λαοθάλασσα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, συγκρούονταν επί πολλές ώρες με τις δυνάμεις της Αστυνομίας που προσπάθησαν να τη διαλύσουν.

Η νύχτα εκείνη υπήρξε το κύκνειο άσμα της αντίστασης των πολιτών στην καταστροφή της ζωής τους με κινηματικούς όρους. Το μέγεθος της απελπισίας των χιλιάδων διαδηλωτών αντανακλάται στον εμπρησμό δεκάδων κτηρίων στο κέντρο της Αθήνας, κάτι που είχε να συμβεί από το Δεκέμβρη του 1944.

Από την επαύριον άρχισε μια ιλιγγιώδης δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, που από μια πρόθεση ψήφου 6% σκαρφάλωσε στο 16,8% στις εκλογές του Μαΐου και στο 26,9% σε αυτές του Ιουνίου ενώ αντιστοίχως, το ΠΑΣΟΚ, το παραδοσιακό κόμμα της κεντροαριστεράς, βυθίζονταν στην πολιτική ανυποληψία. 

Στην συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας σε εκπροσώπους των ΜΜΕ στο Ζάππειο μεταξύ των δυο αυτών αναμετρήσεων, έδωσε τα πρώτα δείγματα της μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ προς μετριοπαθέστερες θέσεις. Το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν ο επόμενος σταθμός της σοσιαλδημοκρατικής μετάβασης του ΣΥΡΙΖΑ η οποία επισημοποιήθηκε με τη διαχείριση της συνθηκολόγησης τον Ιούλιο του 2015.

Για εμένα ήταν ευχάριστη έκπληξη η αντίσταση της πρώτης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωπαϊκό κατεστημένο, την εγχώρια ολιγαρχία και το ΔΝΤ επί επτά ολόκληρους μήνες κι αποτιμώ ως επιτυχή -με την έννοια ότι ανά πάσα στιγμή είχε ως γνώμονα την ανακούφιση των φτωχότερων πολιτών- τη διαχείριση του Τρίτου Μνημονίου από πλευράς του.

Έμενε τη μετάβαση αυτή να τη συνειδητοποιήσουν τα εναπομείναντα, μετά τη διάσπαση του καλοκαιριού του 2015, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και να την αποτυπώσουν και στον προγραμματικό λόγο του κόμματος, πράγμα που έγινε με το 3ο Συνέδριο. 

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα περισσότερο σοσιαλδημοκρατικό παρά κεντροαριστερό  γενικώς και αορίστως -η θετική κληρονομιά της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν του επιτρέπει να διολισθήσει προς ακραίες εθνικιστικές θέσεις σαν αυτές του ΠΑΣΟΚ- που καλείται, είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, να προωθεί μεταρρυθμίσεις με προοδευτικό και κοινωνικό πρόσημο. Επίσης διαθέτει έναν χαρισματικό ηγέτη, ο οποίος προτιμά να είναι πρώτος μεταξύ ίσων αντί να θεωρεί το κόμμα ιδιοκτησία του, καθώς και μια αξιόλογη αριστερή κομματική αντιπολίτευση η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στις σειρήνες του συντηρητισμού.

ΜΕΡΑ25: ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ;

Παράλληλα το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη, το ΜΕΡΑ25 έχει κατοχυρώσει την παρουσία του στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, διατυπώνοντας έναν πολιτικό λόγο που θυμίζει τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, αυτόν της πρώτης δεκαετίας του 2000.

Η κοινοβουλευτική παρουσία του κόμματος μέχρι σήμερα υπήρξε απόλυτα θετική, με τους βουλευτές του να διακρίνονται για τον συγκροτημένο τους ριζοσπαστικό λόγο.

Στα θετικά του κόμματος αυτού πρέπει να προστεθεί η υιοθέτηση θέσεων για το περιβάλλον που προσιδιάζουν σε οικολογικό κόμμα -κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε έκανε-, πράγμα πολύ σημαντικό λαμβανομένης υπ' όψιν της αποδεδειγμένης ανικανότητας των Οικολόγων αυτής της χώρας να συγκροτήσουν ένα βιώσιμο πολιτικό σχήμα.

Στα αρνητικά του καταλογίζονται η απόλυτη εσωστρέφειά του, για την οποάι κάτι πρέπει να κάνει αν θέλει να μακροημερεύσει ως κοινοβουλευτική δύναμη, και ο αρχηγικός του χαρακτήρας, για τον οποίο τίποτα δε μπορεί να γίνει. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι Ο ΗΓΕΤΗΣ κι όποια(ος) επιθυμεί να δώσει τις μάχες του μέσα από το ΜΕΡΑ25 οφείλει να λάβει σοβαρά υπ' όψιν αυτό το δεδομένο.

 Σε κάθε περίπτωση η παρουσία του κόμματος αυτού ως εκπροσώπου της ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας είναι πολύ σημαντική, μιας και δημιουργεί ένα αριστερό αντίβαρο, που θα συγκρατεί τη διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ προς συντηρητικότερες θέσεις.

ΚΚΕ: ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ;

Δυο γεγονότα που πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, δείχνουν ότι στο ΚΚΕ υπάρχουν τάσεις εξόδου από την ακινησία και τον ξύλινο πολιτικό λόγο των τελευταίων τριών δεκαετιών.

Το πρώτο ήταν η ανυπόκριτη και ουσιαστική βοήθεια που προσέφεραν οι συνδικαλιστές του Σωματείου Επισιτισμού -που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ- στους εργαζόμενους της e-Food, όταν η εταιρεία αποπειράθηκε να μετατρέψει τις συμβάσεις εργασίας σε συμβάσεις έργου. 

Η συνεργασία των συνδικαλιστών του ΚΚΕ με τους αντιεξουσιαστές της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) ήταν κάτι πρωτοφανές και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία (περίπου 40% των άνω των 2.000 εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων και των διοικητικών υπαλλήλων). Σε συνδυασμό δε  με τη μαζική συμπαράσταση των χρηστών των υπηρεσιών της e-Food προς τους εργαζομένους της -δεκάδες χιλιάδες απενεργοποιήσεις της εφαρμογής σε διάστημα μικρότερο των 24 ωρών- συνέβαλε στην πρώτη απεργιακή νίκη εργαζομένων, μετά από τρία χρόνια (η προηγούμενη ήταν η κατάκτηση του δικαιώματος στο συνδικαλισμό των εργαζομένων στην COSCO).

Σημαίνει άραγε αυτό μια αλλαγή στάσης του ΠΑΜΕ απέναντι σε συνδικαλιστικές πρωτοβουλίες και μορφές οργάνωσης που δε χωράνε στα δικά του καλούπια; Κάτι τέτοιο μόνο θετικό θα είναι σε μια εποχή που η ΓΣΕΕ, εντελώς απαξιωμένη, δεν κατορθώνει ούτε συνέδριο να κάνει εδώ και τρία χρόνια.

Το δεύτερο ήταν η ταχύτατη αντίδραση του ΚΚΕ στη ρωσική εισβολή  στην Ουκρανία κι η μαζική συμμετοχή του στις διαδηλώσεις καταγγελίας της.

Το αν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά ή για μια αλλαγή στάσης του αρχαιότερου κόμματος της Αριστεράς απέναντι στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις είναι κάτι που θα φανεί πολύ σύντομα. Προς το παρόν, μόνο να ευχηθούμε να συμβαίνει το δεύτερο μπορούμε.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΚΙ ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΠΟΛΟΣ;

Η γενική απεργία της ΓΣΕΕ στις 6 Απριλίου ενάντια στην ακρίβεια προβλέπονταν να είναι άλλη μια αποτυχημένη απεργία με υποτονικές διαδηλώσεις. Πράγματι, ελάχιστοι εργαζόμενοι απήργησαν και οι διαδηλωτές, 12.000 περίπου, σίγουρα θα μπορούσαν να είναι περισσότεροι.

Η κινητοποίηση του ΠΑΜΕ, που παραδοσιακά αποτελεί τον κύριο πυρήνα των διαδηλωτών, υπήρξε «μια από τα ίδια», περίπου 5.000 διαδηλωτές, θαρρείς και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές του δεν είχαν πιστέψει στη δυναμική μιας διαδήλωσης κατά της ακρίβειας.

Εκείνο που ήταν όμως αξιοπρόσεκτο ήταν η μαζικότητα του «τρίτου μπλοκ» -το δεύτερο είναι πάντα της ΓΣΕΕ-, στο οποίο παραδοσιακά συναθροίζονται 1.000-1.500 άτομα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. 

Στο μπλοκ αυτό στις 6 Απριλίου συμμετείχε ένα πολύχρωμο πλήθος -δεκάδες πρωτοβάθμια σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, οι παραδοσιακές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, το μπλοκ του ΜΕΡΑ25 και οι αναρχικές συλλογικότητες- που ξεπερνούσε τις 5.000, νέων κυρίως, ανθρώπων.

Είναι προφανές πως ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, που δεν συμμερίζονται κατ' ανάγκη τις απόψεις των αντιεξουσιαστών και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλλά και αισθάνονταν ότι δε χωρούσαν με τίποτα στα άλλα δυο μπλοκ, επέλεξε να διαδηλώσει μαζί τους.

Σε αυτό πρέπει να προστεθεί η αξιοσημείωτη δουλειά μυρμηγκιού κάποιων αντιεξουσιαστών στο πλαίσιο της ΣΒΕΟΔ, που έχουν κατορθώσει να κινητοποιήσουν σημαντικό αριθμό από τους σύγχρονους «κολασμένους της γης», τους εργαζόμενους με τα μηχανάκια.

Είναι πολύ νωρίς για να πει κανείς αν πρόκειται για περιστασιακό γεγονός ή για ένδειξη μιας τάσης, νέων ανθρώπων να αναζητήσουν νέες μορφές οργάνωσης, πέρα από το πλαίσιο των κομμάτων της Αριστεράς.

Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές ότι πολλά πράγματα κινούνται στην ελληνική Αριστερά. Το πόσα από αυτά θα μακροημερεύσουν και πόσα θα είναι εφήμερα δε μπορούμε να το ξέρουμε. Όμως ΚΑΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ.

Γιάννης Χρυσοβέργης