Πολιτικός κινημτογράφος

Η δεκαετία του’70 ήταν μια δεκαετία ριζοσπαστικοποίσης πολλών, νέων κυρίως, ανθρώπων,  που στράφηκαν στην ένοπλη δράση με όλες τις συνέπειες που είχε αυτή η επιλογή, σε διάφορες κοινωνίες και σε διάφορες συνθήκες. Κι’εμείς ζήσαμε και ζούμε ακόμα, σε κάποιο βαθμό, τα δικά μας «μολυβένια χρόνια», για τα οποία ο καθένας μας μπορεί να έχει τη δική του ερμηνεία και να κάνει τη δική του αποτίμηση. Και υπάρχουν ενδιαφέρουσε ταινίες που μπορούν να δώσουν ερεθίσματα για έναν τέτοιο προβληματισμό.

Η «Λέσχη Εκτός Γραμμής», Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, κάπου κοντά στη διασταύρωση Χ. Τρικούπη και Λασκάρεως (κέντρο Αθήνας) διοργανώνει μια σειρά προβολών με ταινίες που αναφέρονται στο ένοπλο κίνημα διαφόρων χωρών και στον τρόπο αντιμετώπισής του από την εξουσία. Κάμποσες από αυτές ίσως να τις έχουμε δει, κάποιες άλλες όχι.  Στον παρακάτω σύνδεσμο υπάρχει το πρόγραμμα των προβολών και γίνεται μια σύντομη παρουσίασή τους. Νομίζω πως αξίζει τον κόπο να δούμε ορισμένες απ’αυτές.

http://rednotebook.gr/2014/10/politiki-kai-via/?utm_source=Newsletter+Red&utm_campaign=71a5fa9f2f-RSS_EMAIL_CAMPAIGN&utm_medium=email&utm_term=0_8d4a8f2e2

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΟΙ ΚΑΤΡΑΠΑΚΙΕΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΣΤΟ ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Η επιτυχία - και η συνακόλουθη μακρά πολιτική κυριαρχία - ή η αποτυχία με συνοπτικές διαδικασίες - και η εξαφάνιση με ταχείς ρυθμούς από το πολιτικό σκηνικό - της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ θα κριθούν στους πρώτους τρεις με έξι μήνες της διακυβέρνησής της.

Με μοναδικό κρίσιμο μέγεθος την ικανότητα της νέας κυβέρνησης να διαχειριστεί την εμπόλεμη κατάσταση που θα δημιουργηθεί στο εσωτερικό της χώρας, ενόσω θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Η εξευτελιστική επιστροφή της κυβέρνησης Σαμαρά στη «νομιμοφροσύνη του Μνημονίου» μετά τις πρόσφατες κατραπακιές από δανειστές και αγορές προσφέρεται για μια σειρά από χρήσιμα συμπεράσματα.

Το πρώτο είναι ότι οι δανειστές δεν παίρνουν στα σοβαρά τις ελληνικές κυβερνήσεις. Έχουν την πεποίθηση πως με την πρώτη καρπαζιά θα βάλουν την ουρά στα σκέλια και θα υπογράψουν λευκά χαρτιά.

Είναι γεγονός ότι η εμπειρία τους δικαιώνει. Από τη «διαπραγμάτευση με το πιστόλι στο τραπέζι» του Γιώργου Παπανδρέου την άνοιξη του 2010, μέχρι την «άρνηση» του υπουργού Οικονομικών Ευ. Βενιζέλου να συναντηθεί με την Τρόικα και τις επί ένα μήνα απελπισμένες εκκλήσεις του προς αυτήν να επιστρέψει στην Ελλάδα το φθινόπωρο του 2011 και  την υπογραφή του δεύτερου Μνημονίου από τον «αντιμηνμονιακό» Αντώνη Σαμαρά, πριν το εγκρίνει η Βουλή, χωρίς πολλές αντιρρήσεις το Γενάρη του 2012, τα παραδείγματα είναι πολλά.

Αν σε αυτά προστεθεί η «εθνικά υπερήφανη», στάση της ελληνοκυπριακής Βουλής, το Μάρτιο του 2013, που μετατράπηκε μέσα σε μια εβδομάδα σε μια εξ ίσου «εθνικά υπερήφανη» αποδοχή του Κυπριακού Μνημονίου, είναι σαφές ότι οι λεονταρισμοί του Μεγαλέξανδρου Σαμαρά όλο το καλοκαίρι για επικείμενες, «μονομερείς πρωτοβουλίες πρόωρης εξόδου από το Μνημόνιο», μάλλον συγκαταβατικά χαμόγελα προκαλούσαν μεταξύ των εκπροσώπων των δανειστών.

Το μόνο ειλικρινές σε όλα αυτά είναι ο σπαραγμός του Μεγαλέξανδρου Σαμαρά, ο οποίος συνειδητοποιεί πως οι ίδιοι άνθρωποι που τον έχρισαν κατ' όνομα πρωθυπουργό - γιατί πραγματικός πρωθυπουργός ήταν ο Γιάννης Στουρνάρας, τον οποίο διαδέχθηκε ο Γκίκας Χαρδούβελης - ετοιμάζονται να τον πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Όμως αυτό είναι άλλου παππά Ευαγγέλιο.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι πως ο μόνος τρόπος για να αποφασίσουν οι δανειστές να διαπραγματευτούν μια αλλαγή πορείας της Ελλάδας είναι να συμβεί κάτι που θα τους τρομάξει και να τους πείσει ότι αν δεν αποφασίσουν να δώσουν τα καπέλα τους κινδυνεύουν να χάσουν τα κεφάλια τους.
Η υποψία κρίσης της περασμένης εβδομάδας απέδειξε ότι το μοναδικό όπλο μιας ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές παραμένει η απειλή στάσης πληρωμών. Όχι πια λόγω της έκθεσης των ευρωπαϊκών ή άλλων τραπεζών στο ελληνικό χρέος, αλλά λόγω της ασύμμετρης απειλής που μια ελληνική χρεοκοπία αντιπροσωπεύει για τα ιταλικά, τα ισπανικά και, κυρίως, τα γαλλικά ομόλογα.
Το τρίτο συμπέρασμα είναι πως για να πείσει μια ελληνική κυβέρνηση τους δανειστές να διαπραγματευτούν πρέπει από την πρώτη στιγμή να τους πείσει ότι ναι, δεν κολώνει να κηρύξει στάση πληρωμών εντός του ευρώ. Κι ο μόνος τρόπος για να τους πείσει γι αυτό, άρα να αποφύγει την υλοποίηση της απειλής της,  είναι να δείξει πως είναι έτοιμη να τη διαχειριστεί.
Όμως για να γίνει αυτό πρέπει η ελληνική κυβέρνηση, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, να είναι σε θέση να διαχειριστεί επιτυχώς τις συνθήκες οικονομίας πολέμου που θα διαρκέσουν τόσο χρόνο, όσο και οι διαπραγματεύσεις.
Διότι είναι βέβαιο πως κάποιες χιλιάδες πολιτών, που ακόμα διαθέτουν κάποιες καταθέσεις, θα σπεύσουν πατείς με πατώ στις τράπεζες για να τις αποσύρουν. Και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει έτοιμο σχέδιο δράσης για να μείνουν οι καταθέσεις στις τράπεζες. Και πρέπει το σχέδιο αυτό να είναι επιτυχές. 
Διότι είναι βέβαιο πως η εισροή κοινοτικών πόρων θα κοπεί με το μαχαίρι. Παράνομα μεν, αλλά θα κοπεί. Και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έχει έτοιμο ένα σχέδιο αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης.
Διότι είναι βέβαιο πως οι τουριστικές αφίξεις, για ένα χρόνο τουλάχιστον, θα μειωθούν δραστικά. Κι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι σε θέση να διαχειριστεί τη μείωση του εισερχόμενου συναλλάγματος.
Διότι είναι βέβαιο πως, εξ αιτίας όλων των παραπάνω λόγων και όχι μόνο, θα υπάρξουν ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης, ακόμα και σε τρόφιμα. Κι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει την κοινωνία, με έργα κι όχι με πράξεις, πως οι ελλείψεις αυτές θα είναι παροδικές. 
Επιπλέον πρέπει άμεσα να βρει τρόπο να ταΐσει αυτούς που πεινούν, ώστε ναμην πανικοβληθούν αυτοί που φοβούνται ότι θα πεινάσουν.
Από την επιτυχή αντιμετώπιση όλων των παραπάνω προκλήσεων θα κριθεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να διαπραγματευτεί κάτι καλύτερο με τους πιστωτές της χώρας.
Με την έννοια αυτή  το πρόσφατο  άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη που ζητούσε από το ΣΥΡΙΖΑ να υποσχεθεί αίμα, ιδρώτα και δακρυα ήταν ιδιαίτερα εύστοχο.  
Εξ αιτίας της αποτυχίας του Γιώργου Παπανδρέου να συλλάβει το μέγεθος της κρίσης και να αντιδράσει με τη δέουσα αποφασιστικότητα, υποστήκαμε την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση από την κατάρρευση της Χούντας το 1974.
Τυχόν αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ θα ανοίξει διάπλατα το δρόμο για την πολιτική κυριαρχία της ακροδεξιάς, είτε με τη μορφή μιας νεοναζιστικής, είτε με τη μορφή μιας στρατιωτικής δικτατορίας.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

Συμπαράσταση στη Ντόα

Από ένα email που έλαβα, πληροφορήθηκα για την καμπάνια της Avaaz με αίτημα τη χορήγηση άδειας παραμονής σε μια νεαρή πρόσφυγα από τη Συρία. Λέω να διαβάσουμε το σύντομο κείμενο που ακολουθεί, να μπούμε στη σχετική ιστοσελίδα για πληρέστερη ενημέρωση και, αν συμφωνούμε, να υπογράψουμε.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Στην παρακάτω ηλεκτρονική αίτηση υπογράφουμε για να μπορούμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Υπογράφουμε επειδή σε αυτό το κορίτσι από τη Συρία οφείλεται ένα πραγματικό θαύμα. Διότι ως κοινωνία της οφείλουμε μια ευκαιρία να πατήσει ξανά γερά στα πόδια της. Υπογράφουμε διότι μονάχα με άδεια παραμονής αυτό το κορίτσι θα μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι της μακριά από την εμπόλεμη και κατεστραμμένη πατρίδα της.

http://fmkritis.wordpress.com/2014/09/27/%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%88%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%B1-%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE/

ΑΠΟ ΤΟ «ΜΑΥΡΟ» ΤΗΣ ΕΡΤ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗς ΝΕΡΙΤ

Πολύ πιο σοβαρή από την αναίσχυντη λογοκρισία «με εντολή Σαμαρά», που οδήγησε στην παραίτηση τριών υψηλόβαθμων στελεχών της ΝΕΡΙΤ, είναι η εικόνα ενός Πρωθυπουργού εξουσιομανούς και σε κρίση παράνοιας.

Κι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πάντα πολύ επικίνδυνος. Καλό θα είναι λοιπόν η αντιπολίτευση να προετοιμαστεί από τώρα για να αντιμετωπίσει τα χειρότερα. Μήπως και τα αποτρέψει. 

Μια ολόκληρη εβδομάδα πριν από το «επεισόδιο της ΝΕΡΙΤ» η ομιλία του Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης προβλημάτισε. Ένας πολιτικός λόγος προδικτατορικός, που παρέπεμπε σε ομιλίες βουλευτών της ΕΡΕ στη δεκαετία του '50, και του οποίου η κεντρική ιδέα ήταν ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνιστά εθνικό κίνδυνο. Και αυτό ήταν το στίγμα όλων των ομιλιών του Πρωθυπουργού από εκείνη την ημέρα και μετά.

Στα μισά της περασμένης εβδομάδας  το γραφείο τύπου του Πρωθυπουργού εξέδωσε μια οργίλη ανακοίνωση: «Το άθλιο πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα "Το Ποντίκι", οι εμπνευστές του και όσοι κρύβονται πίσω από τους εμπνευστές του, να γνωρίζουν ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν άγεται, ούτε φέρεται, ούτε κάμπτεται από κανέναν».

Εμβρόντητοι οι παραλήπτες αυτού του δελτίου τύπου διαπίστωσαν ότι το επίμαχο πρωτοσέλιδο δεν περιελάμβανε ένα υβριστικό ή συκοφαντικό για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού τίτλο, αλλά μια... γελοιογραφία. 

Σε κάποιο αυταρχικό καθεστώς ο διευθυντής του εντύπου κι ο δημιουργός της «ασεβούς» γελοιογραφίας θα συλλαμβάνονταν, θα φυλακίζονταν, ίσως και να εξαφανίζονταν. Σε μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία συνηθίζεται ο θιγόμενος να γελάει. Η έκδοση ανακοίνωσης για μια γελοιογραφία συνιστά παγκόσμια πρωτοτυπία. Και ναι μεν είναι γελοία, αλλά όχι για γέλια. Γιατί αναδεικνύει έναν Πρωθυπουργό που έχει χάσει τουλάχιστον την ψυχραιμία του.

Η καταγγελία του διαδικτυακού ΜΜΕ TOC  της Έλλης Στάη, σύμφωνα με την οποία «ο Αντώνης Σαμαράς τηλεφώνησε σε πρόσωπα-κλειδιά στις διοικήσεις κεντρικών ΜΜΕ για να μη μεταδοθεί η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα από τα ιδιωτικά κανάλια», ενώ «ανώτερα κυβερνητικά στελέχη έκαναν τηλεφωνήματα σε εφημερίδες για να υπάρξει επιθετική στάση έναντι της ομιλίας Αλέξη Τσίπρα στα φύλλα της Δευτέρας» δίνει μια άλλη διάσταση στην κυβερνητική παρέμβαση στη ΝΕΡΙΤ.

Ο Πρωθυπουργός αναλαμβάνει προσωπικά την εκστρατεία φίμωσης της αντιπολίτευσης. Στους επόμενους μήνες είναι προφανές ότι το τρίπτυχο «λογοκρισία, παραπληροφόρηση, διασπορά ψευδών ειδήσεων» θα συνιστά την επικοινωνιακή πολιτική της Κυβέρνησης.

Μια τέτοια πολιτική όμως από μόνη της οδηγεί απλώς στη γελοιοποίηση, αν δεν συνοδευτεί από συλλήψεις στελεχών της Αντιπολίτευσης με ψευδείς κατηγορίες, με βία και νοθεία στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Το αν η κυβέρνηση είναι σε θέση να σπρώξει την αυταρχική της κατρακύλα ως τις ακραίες της συνέπειες δεν το γνωρίζουμε. Πιθανότατα όμως θα το επιδιώξει. 

Ευχή όλων μας πρέπει να είναι να πρόκειται για απεγνωσμένες κινήσεις πανικού των απελπισμένων κυβερνώντων. Με τις ευχές όμως πολιτική δε γίνεται. Κι εδώ που φτάσαμε πρέπει να ετοιμαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τα χειρότερα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 Η αποχή μου από τις δημοσιεύσεις στη διάρκεια ενός καλοκαιριού πυκνού σε γεγονότα οφείλονταν αφ' ενός σε υπερκόπωση, αφ' ετέρου στην απέχθειά μου προς δηλώσεις της μορφής «εγώ τα έλεγα».

Όμως η ζωή συνεχίζεται κι η συμβολή όλων μας στον πολιτικό διάλογο και στην πολιτική αντιπαράθεση είναι επιβεβλημένη. Επιστρέφω λοιπόν «εις τας αιπάλξης, αφοιδός αρθωγραφόν», όπως θα έγραφε και ο αείμνηστος Μποστ.

Πέρασαν δυομισι μήνες από τη μέρα που έκανα την προηγούμενη ανάρτηση στο διαδικτυακό μας αυτό καφενείο. Απουσία χωρίς προηγούμενο στα τεσσεράμισι χρόνια της ύπαρξης του ΑΤΑΚΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.

Ένας προφανής λόγος της μακράς αυτής απουσίας ήταν η ανάγκη μου για ανάπαυση, καθώς είχα φτάσει στα όρια της υπερκόπωσης.

Ο δεύτερος λιγότερος προφανής λόγος είναι η επιβεβαίωση, στη διάρκεια αυτού του καλοκαιριού, πολλών προβλέψεων για τις οποίες πολύ θα επιθυμούσα να είχα διαψευσθεί πανηγυρικά. Το να υπενθυμίσω ότι τα είχα προβλέψει δε μου προκαλούσε ποτέ την παραμικρή ικανοποίηση, προς τι λοιπόν να γράψω;

Η απαγόρευση της αναμετάδοσης από τη ΝΕΡΙΤ της ομιλίας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του '70, που οδήγησε στην παραίτηση του διευθύνοντος συμβούλου της ΝΕΡΙΤ Αντώνη Μακρυδημήτρη και του αναπληρωτή του Ροδόλφου Μορώνη - και οι δυο Νεοδημοκράτες εξ απαλών ονύχων - είναι το κερασάκι στην τούρτα μιας διαδικασίας αποκλεισμού από τα ΜΜΕ κάθε φωνής που «τολμά» να διαφοροποιείται από την πρωθυπουργική «μοναδική αλήθεια», η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από το μεσοδιάστημα των δυο εκλογικών αναμετρήσεων του 2012 και κορυφώθηκε με το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ.

Μόλις μια εβδομάδα πριν, με σκηνικό και πάλι τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, είχαμε γίνει μάρτυρες ενός πρωθυπουργικού παραληρήματος αντί ομιλίας, το επιστέγασμα του οποίου ήταν πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι εχθρός του Έθνους. Και φαίνεται πως ακόμα είμαστε μονάχα στην αρχή μιας επίθεσης προς την αντιπολίτευση χωρίς όρια και σεβασμό στις επιταγές του συνταγματικού χάρτη της χώρας. Μακάρι να αποτύχουν.

Τις ίδιες ακριβώς ημέρες, στο χώρο της Υγείας, συνέβησαν δυο γεγονότα μοναδικά ως προς τον κυνισμό που τα διέπει.

Το πρώτο ήταν η ανακοίνωση του ΕΟΠΥΥ για διακοπή της κάλυψης μιας σειράς διαγνωστικών εξετάσεων, πολύτιμων για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου: του τεστ Παπ για γυναίκες κάτω των 21 ετών και της μαστογραφίας για γυναίκες κάτω των 40 ετών. Το μήνυμα είναι σαφές: δικαίωμα στην πρόληψη του καρκίνου έχουν μόνο οι πλούσιοι. Οι άλλοι...

Παράλληλα με νόμο που ψηφίστηκε από το τμήμα διακοπών της Βουλής, η διαχείριση των οικονομικών πόρων όλων των νοσοκομείων περιέρχεται σε μια ανώνυμη εταιρεία που δρα «με αυστηρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια». Το ότι προσωρινά το σύνολο των μετοχών αυτής της εταιρείας θα ανήκει στο Δημόσιο δεν έχει καμιά σημασία. Το πρωταρχικό πλέον θα είναι κερδοφορία της εταιρείας όχι η παροχή υπηρεσιών υγείας στους πολίτες.

Πιο πριν μέσα στο καλοκαίρι με το νόμο για τα δάση  νομιμοποιήθηκαν οι καταπατήσεις και επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να γίνει το ίδιο με τους καταπατητές του αιγιαλού, μέσω του αντίστοιχου νομοσχεδίου, που, προς το παρόν, έχει αποσυρθεί.

Εκτός συνόρων, στο Κυπριακό συμβαίνει αυτό που πλείστες φορές έχει επισημανθεί. Η ελληνοκυπριακή και, κατ' επέκταση, η ελληνική ηγεσία καλούνται να επιλέξουν μεταξύ μιας θεσμοθετημένης διχοτόμησης του νησιού κατά μήκος της πράσινης γραμμής, στην καλύτερη περίπτωση, σε μια λύση πολύ επαχθέστερη του Σχεδίου Ανάν στη χειρότερη (το Σχέδιο Ανάν παραμένει, κατά την ταπεινή μου άποψη, αφ' ενός η καλύτερη προσφορά που ο διεθνής παράγων πρότεινε ποτέ στους Ελληνοκύπριους, αφ' ετέρου η δικαιότερη πρόταση λύσης του Κυπριακού).

Στην Ουκρανική κρίση επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι: η Ουκρανία πλέον, χάρη στους αλαζονικούς χειρισμούς των ηγετών της ΕΕ, μετατράπηκε σε μια δεύτερη Κύπρο, στην καλύτερη περίπτωση, σε ένα δεύτερο Βιετναμ μέσα στην καρδιά της Ευρώπης, στη χειρότερη.

Σε κάθε περίπτωση, η ηγεσία της ΕΕ πρόσφερε στον Πούτιν την ευκαιρία που αυτός έψαχνε μανιωδώς προκειμένου να βάλει τέλος στα τελευταία ψύγματα Δημοκρατίας που ακόμα υπάρχουν στη Ρωσία.

Επίσης, με δεδομένη την προφανή ανικανότητά της να διαχειριστεί μια διεθνή κρίση που μόνη της δημιούργησε, απεμπολεί την πολιτική της αυτοτέλεια έναντι των ΗΠΑ, που με τόσους κόπους είχε χτίσει στα τελευταία 25 χρόνια.

Την ίδια στιγμή η Μέση Ανατολή βυθίζεται σε ένα θρησκευτικό πόλεμο χωρίς έλεος μεταξύ σιιτών και σουνιτών, απέναντι στον οποίο ΕΕ και ΗΠΑ αδυνατούν να διαμορφώσουν μια στρατηγική.

Η μόνη χώρα με στρατηγική σε αυτή την κρίση είναι το Ισραήλ. Και η στρατηγική αυτή είναι απλή: εξόντωση των Παλαιστινίων και καταστροφή κάθε οργανωμένης κρατικής οντότητας στα σύνορά του.

Τις επόμενες ημέρες το αποτέλεσμα του αμφίρροπου  δημοψηφίσματος στη σκωτία για την απόσχισή της από το Ηνωμένο Βασίλειο θα δρομολογήσει εξελίξεις που μπορεί να αποβούν καθοριστικές για την επιβίωση της ΕΕ.

Καλό φθινόπωρο

Γιάννης Χρυσοβέργης

Μυρωδιά θάλασσας

“Μυρίζεις τη θάλασσα;” είπε η κυρία στο μικρό παιδί της καθώς περπατούσαν στην παραλία. “Αύριο φεύγουμε και του χρόνου πάλι θα ξαναβρεθούμε εδώ”. Τα λόγια αυτά τα άκουσα καθώς περπατούσα λίγα μέτρα πίσω. Ήταν πριν από δυο χρόνια, τέλος Αυγούστου όπως και τώρα, και ο καθένας μας ετοιμαζόταν να γυρίσει πίσω στη δουλειά και στις υποχρεώσεις. Μελαγχολία και προσαρμογή στους ρυθμούς του χειμώνα.

Εμένα, εκτός από τη δουλειά με περίμεναν και άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις. Σοβαρά προβλήματα υγείας, και για μένα και για τη σύζυγο. Αλλεπάλληλες επισκέψεις στα νοσοκομεία και στους γιατρούς. Αγωνία για το πώς θα πάνε τα πράγματα. Ουρές αναμονής για μια εξέταση ή για την έγκριση μιας συνταγής. Αλλά και γνωριμία με άξιους επιστήμονες, που πασχίζουν για το καλύτερο, χωρίς καμια υστερόβουλη απαίτηση, δουλεύοντας σε ιδρύματα που προσπαθούν να κρατήσουν ένα επίπεδο περίθαλψης μέσα σε μια δυσμενέστατη οικονομική συγκυρία. Και η περιπέτεια συνεχίζεται...

Και μαζί με αυτά και κάποιες καλές εξελίξεις που σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις. Μια επαγγελματική προαγωγή για μένα και μια επιτυχία της κόρης μου στις πανελλαδικές εξετάσεις. Η αίσθηση ότι οι προσπάθειες δεν πάνε χαμένες και μπορούν τα πράγματα να πάνε καλύτερα.

Φέτος μπόρεσα να κάνω κάποιες ήσυχες διακοπές στην ίδια παραλία και να απολαύσω την καλοκαιρινή ραθυμία και τη μυρωδιά της θάλασσας. Ελπίζοντας ότι με περιμένουν ακόμα πολλά τέτοια καλοκαίρια. Οψόμεθα... 

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Έτος 2525

Το 1964, ένας άγνωστος τότε μουσικός, ο Richard Evans, έγραψε ένα τραγούδι που οι στίχοι του μιλούσαν για τις ζοφερές προοπτικές της ανθρωπότητας εξαιτίας της αλόγιστης ανάπτυξης της τεχνολογίας και της κατασπατάλησης των γήινων φυσικών πόρων. Η καλλιτεχνική αυτή δημιουργία έμεινε στα αζήτητα για μια τετραετία και το 1968 ηχογραφήθηκε από μια όχι ιδιαίτερα γνωστή δισκογραφική εταιρία. Ο Evans είχε ήδη φτιάξει ένα συγκρότημα με τον Denny Zager και άλλους και οι δυο τους εμφανίζονταν στα φωνητικά. Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν «in the year 2525» και το κομμάτι άρχισε να παίζεται σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Η μεγάλη επιτυχία όμως ήρθε το 1969, όταν η RCA το ηχογράφησε στα δικά της στούντιο και το προώθησε σε όλον τον κόσμο. Κι’εμείς το ακούσαμε ως πιτσιρικάδες. Για να το θυμηθούμε λίγο...

http://www.youtube.com/watch?v=1FgSmdfRUus

Νομίζω πως η RCA έκανε τη σωστή κίνηση στο σωστό χρόνο: από το 1968 είχε παιχτεί στους κινηματογράφους το «2001, η Οδύσσεια του Διαστήματος», του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και ήδη γινόταν πολύς λόγος για της προοπτικές της διαστημικής περιπέτειας και για τις συνέπειές  της στην ανθρώπινη ζωή. Και, ως αποκορύφωμα, στις 20 Ιουλίου του 1969 ο κόσμος είδε από τις τηλεοράσεις την προσελήνωση του Απόλλων 11 και τον πρώτο στην ιστορία αστροναύτη να πατάει πάνω στο σεληνιακό τοπίο. Θαυμασμός για το επίτευγμα, απομυθοποίηση ενός ουράνιου σώματος που επί αιώνες υμνήθηκε ως κάτι το μαγευτικό και απρόσιτο για τα ανθρώπινα μέτρα και προβληματισμός για το πού πάμε ως ανθρωπότητα. Όλα αυτά τα έβγαζαν οι απλοϊκοί, κατά τα άλλα, στίχοι του τραγουδιού και αυτό ίσως εξηγεί το γιατί ο σκοπός του έχει εγγραφεί στη μνήμη μας.

45 χρόνια μετά από την κατάκτηση της Σελήνης και την ευρεία κυκλοφορία του τραγουδιού των Zager και Evans, βρισκόμαστε μάρτυρες μιας εξελισσόμενης κλιματικής αλλαγής, που μπορεί να έχει δραματικές συνέπειες. Μερικοί λένε ότι η γη δε γλυτώνει την καταστροφή και η λύση είναι η μετανάστευση σε άλλον πλανήτη. Η ίδια η διαστημική τεχνολογία έχει μπει στη ζωή μας με διάφορους τρόπους και οι συγκυρίες το έφεραν να γίνει η μελέτη της δορυφορικής εικόνας το επάγγελμά μου. Όσο για τους Zager και Evans, δεν κατάφεραν να κάνουν άλλη επιτυχία και εδώ και χρόνια έχουν αποσυρθεί από το καλλιτεχνικό κύκλωμα. Ας είναι. Μέσα σε λίγους στίχους τα είπαν όλα...

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης  

ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΕΦΕΔΡΟΙ: ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΜΕ

Αναδημοσιεύω από τον ιστότοπο του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα» τη δημόσια δήλωση 50 Ισραηλινών εφέδρων που αρνούνται να υπηρετήσουν ξανά στον ισραηλινό στρατό.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Lo-Meshartot και αναδημοσιεύτηκε από την εφημερίδα Washington Post .

Προς όσους θα ανασηκώσουν τους ώμους λέγοντας «σιγά το πράμα» (ξέρω ότι είναι πολλοί αυτοί στους κύκλους των Ελλήνων «επαναστατών») τους υπενθυμίζω ότι αυτοί οι 50 - άμποτε να γίνουν περισσότεροι - με αυτή τους την υπογραφή καταδίκασαν εαυτούς σε πολύμηνες φυλακίσεις.

Επίσης υπενθυμίζω σε όσους αντέδρασαν στις αναφορές μου περί αντιεβραϊκών συναισθημάτων της Αριστεράς στην Ελλάδα σε πρόσφατη ανάρτηση με τίτλο «Το ταμπού του αντιεβραϊσμού στην Ελλάδα», αποστέλλοντάς μου αναλύσεις για τη φύση του σιωνισμού - με τις οποίες οφείλω να σημειώσω ότι συμφωνώ, απλώς θεωρώ ότι ο σιωνισμός σε τίποτα δεν υπολείπεται σε βαρβαρότητα του ελληνικού ή οποιουδήποτε άλλου εθνικισμού - ότι η ταύτιση των Εβραίων ή των Ισραηλινών συλλήβδην με τους σιωνιστές συνιστά αντιεβραϊκό στερεότυπο. 

Στο μόνο που θα συμφωνήσω μαζί τους είναι ότι οι σιωνιστές συνιστούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών. Τόσο πλειοψηφία, όσο πλειοψηφία συνιστούν και στην Ελλάδα οι «ελληναράδες».

Καλή ανάγνωση

 

Γιάννης Χρυσοβέργης 

Όποτε ο ισραηλινός στρατός καλεί τις εφεδρείες – οι οποίες αποτελούνται από πρώην στρατιώτες – υπάρχουν διαφωνούντες, αρνητές και άτομα που βγαίνουν αδικαιολογήτως απόντα μεταξύ των στρατιωτών που καλούνται στον πόλεμο. Τώρα που το Ισραήλ έχει στείλει στρατεύματα στη Γάζα και πάλι, και οι εφεδρείες καλούνται να υπηρετήσουν, δεκάδες αρνούνται να λάβουν μέρος.

Είμαστε πάνω από 50 Ισραηλινοί/ες που ήμασταν κάποτε στρατιώτες και τώρα διακηρύσσουμε την άρνησή μας να είμαστε μέρος των εφεδρειών. Είμαστε αντίθετοι στον Ισραηλινό Στρατό και το νόμο υποχρεωτικής στράτευσης. Εν μέρει, επειδή βρίζουμε την τωρινή στρατιωτική επιχείρηση. Αλλά οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες πιο κάτω είναι γυναίκες και δεν θα πολεμούσαν στη μάχη. Για μας, ο στρατός είναι προβληματικός για λόγους πολύ ευρύτερους από την «Επιχείρηση Protective Edge» ή ακόμα και την κατοχή. Λυπούμαστε για τη στρατιωτικοποίηση του Ισραήλ και τις πολιτικές διακρίσεων του στρατού. Ένα παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες συχνά υποβιβάζονται σε χαμηλόβαθμες γραμματειακές θέσεις. Άλλο ένα είναι το σύστημα επιλογής που κάνει διακρίσεις ενάντια στους Μιζραχί (εβραίοι των οποίων οι οικογένειες κατάγονται από αραβικές χώρες) εμποδίζοντάς τους να εκπροσωπούνται δίκαια μέσα στις πιο διακεκριμένες μονάδες του στρατού. Στην ισραηλινή κοινωνία η μονάδα κάποιου και η θέση του καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επαγγελματική σταδιοδρομία στην μετέπειτα πολιτική ζωή.

Για μας, η τωρινή στρατιωτική επιχείρηση και ο τρόπος με τον οποίο η στρατιωτικοποίηση επηρεάζει την ισραηλινή κοινωνία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Στο Ισραήλ, ο πόλεμος δεν είναι απλώς πολιτική με άλλα μέσα – αντικαθιστά την πολιτική. Το Ισραήλ δεν είναι πια ικανό να σκεφτεί μια λύση σε μια πολιτική σύγκρουση παρά μόνο με όρους σωματικής δύναμης∙ δεν είναι περίεργο που είναι επιρρεπές σε ατέρμονους κύκλους φονικής βίας. Και όταν ρίχνουν τα κανόνια, καμιά κριτική δεν μπορεί να ακουστεί.

Αυτή η έκκληση, για καιρό στα σκαριά, είναι ιδιαιτέρως επείγουσα εξαιτίας της κτηνώδους στρατιωτικής επιχείρησης που λαμβάνει τώρα χώρα στο όνομά μας. Και παρόλο που οι μάχιμοι στρατιώτες είναι γενικά εκείνοι που διεξάγουν το σημερινό πόλεμο, η δουλειά τους δεν θα ήταν δυνατή χωρίς πολλούς διοικητικούς ρόλους στους οποίους πολλοί/ες από εμάς υπηρετήσαμε. Έτσι εάν υπάρχει ένας λόγος να αντιταχθούμε στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Γάζα, υπάρχει επίσης ένας λόγος να αρνηθούμε τον ισραηλινό στρατιωτικό μηχανισμό ως σύνολο. Αυτό είναι το μήνυμα αυτής της έκκλησης:

«Ήμασταν στρατιώτες σε ένα ευρύ φάσμα μονάδων και θέσεων στον ισραηλινό στρατό – ένα γεγονός για το οποίο έχουμε μετανιώσει, επειδή, κατά τη θητεία μας, ανακαλύψαμε ότι οι στρατιώτες που δρουν στα κατεχόμενα εδάφη δεν είναι οι μόνοι που εφαρμόζουν τους μηχανισμούς ελέγχου πάνω στις παλαιστινιακές ζωές. Στην πραγματικότητα,ολόκληρος ο στρατός εμπλέκεται. Γι’ αυτόν το λόγο, αρνούμαστε τώρα να συμμετάσχουμε στα εφεδρικά μας καθήκοντα και υποστηρίζουμε όλους όσους αρνούνται όταν καλούνται για θητεία.

Ο ισραηλινός στρατός, ένα θεμελιώδες κομμάτι των ζωών των Ισραηλινών, είναι επίσης η δύναμη που κυριαρχεί πάνω στους Παλαιστίνιους που ζουν στα εδάφη που κατακτήθηκαν το 1967. Όσο υπάρχει σ’ αυτήν του την τωρινή δομή, ο λόγος και η νοοτροπία μας ελέγχουν: Διαιρούμε τον κόσμο σε καλό και κακό σύμφωνα με τις κατηγορίες που θέτει ο στρατός∙ ο στρατός λειτουργεί ως η κορυφαία αρχή για το ποιος έχει μεγαλύτερη αξία στην κοινωνία και ποιος μικρότερη – ποιος είναι πιο υπεύθυνος για την κατοχή, ποιος επιτρέπεται να εκφράζει την αντίστασή τους και ποιος όχι, και πώς επιτρέπεται να το κάνουν. Ο στρατός παίζει κεντρικό ρόλο σε κάθε σχέδιο δράσης και πρόταση που συζητιέται σε εθνική συζήτηση, κάτι που εξηγεί την απουσία οποιουδήποτε πραγματικού επιχειρήματος για μη-στρατιωτικές λύσεις στις συγκρούσεις που έχει εγκλωβιστεί το Ισραήλ με τους γείτονές του.

Οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας στερούνται τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματά τους. Ζουν κάτω από ένα διαφορετικό νομικό σύστημα από τους εβραίους γείτονές τους. Αυτό δεν είναι σφάλμα αποκλειστικά των στρατιωτών που επιχειρούν σε αυτά τα εδάφη. Αυτοί οι στρατιώτες δεν είναι, έτσι, οι μόνοι που υποχρεούνται να αρνηθούν. Πολλοί από εμάς υπηρετήσαμε σε υποστηρικτικούς ρόλους διαχείρισης και γραφειοκρατίας∙ εκεί ανακαλύψαμε πωςολόκληρος ο στρατός βοηθά στην άσκηση καταπίεσης στους Παλαιστίνιους.

Πολλοί στρατιώτες που υπηρετούν σε μη-μάχιμους ρόλους αρνούνται να αντισταθούν επειδή πιστεύουν ότι οι πράξεις τους, συχνά ρουτινιάρικες και κοινότυπες, απέχουν από τα βίαια αποτελέσματα αλλού. Και πράξεις που δεν είναι κοινότυπες – για παράδειγμα αποφάσεις για τη ζωή ή το θάνατο Παλαιστινίων γίνονται σε γραφεία πολλά χιλιόμετρα μακριά από τη Δυτική Όχθη – είναι απόρρητες, και έτσι είναι δύσκολο να υπάρξει δημόσια συζήτηση γι’ αυτές. Δυστυχώς, δεν αρνηθήκαμε πάντα να εκτελέσουμε τα καθήκοντα που μας ανέθεσαν, και με αυτόν τον τρόπο κι εμείς, επίσης, συμβάλλαμε στις βίαιες πράξεις του στρατού.

Κατά τη διάρκεια της θητείας μας στο στρατό, γίναμε μάρτυρες (ή συμμετείχαμε) στην συμπεριφορά διακρίσεων του στρατού: οι δομικές διακρίσεις εναντίον των γυναικών, που ξεκινούν με την αρχική επιλογή και ανάθεση ρόλων∙ η σεξουαλική παρενόχληση που είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για κάποιες από εμάς∙ τα κέντρα απορρόφησης μεταναστών που εξαρτώνται από ένστολη στρατιωτική υποστήριξη. Κάποιοι από εμάς είδαν επίσης από πρώτο χέρι πως η γραφειοκρατία εσκεμμένα διοχετεύει φοιτητές τεχνικούς σε τεχνικές θέσεις, χωρίς να τους δίνει τη δυνατότητα να υπηρετήσουν σε άλλους ρόλους. Μας έθεσαν σε εκπαίδευση ανάμεσα σε ανθρώπους που έμοιαζαν και ακούγονταν όπως κι εμείς, παρά αναμιχθήκαμε και κοινωνικοποιηθήκαμε όπως ισχυρίζεται πως κάνει ο στρατός.

Ο στρατός προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ένα θεσμό που καθιστά δυνατή την κοινωνική κινητικότητα – ένα σκαλοπάτι για την ισραηλινή κοινωνία. Στην πραγματικότητα διαιωνίζει το διαχωρισμό. Πιστεύουμε πως δεν είναι τυχαίο ότι εκείνοι που προέρχονται από οικογένειες μεσαίων και υψηλών εισοδημάτων βρίσκονται σε μονάδες πληροφοριών που αποτελούν την ελίτ, και από εκεί συχνά φεύγουν για να δουλέψουν σε τεχνολογικές εταιρίες με υψηλούς μισθούς. Πιστεύουμε πως δεν είναι τυχαίο πως όταν στρατιώτες από τις μονάδες συντήρησης όπλων ή επιμελητείας λιποτακτούν ή φεύγουν από τον στρατό, συχνά οδηγούμενοι από την ανάγκη να υποστηρίξουν οικονομικά τις οικογένειές τους, αποκαλούνται «κοπανατζήδες». Ο στρατός καθιερώνει μια εικόνα του «καλού Ισραηλινού» που στην πραγματικότητα αντλεί την εξουσία του υποτάσσοντας άλλους. Η κεντρική θέση του στρατού στην ισραηλινή κοινωνία, και αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα που δημιουργεί, δουλεύουν από κοινού για να σβήσουν τις κουλτούρες και τους αγώνες των Μιζραχί, των Αιθιόπων, των Παλαιστινίων, των Ρώσων, των Δρούζων, των Υπερ-Ορθόδοξων, των Βεδουίνων, των γυναικών.

Όλοι μας συμμετείχαμε, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, σε αυτήν την ιδεολογία και λάβαμε μέρος στο παιχνίδι του «καλού Ισραηλινού» που υπηρετεί πιστά το στρατό. Σε μεγάλο βαθμό η θητεία μας πράγματι προώθησε τις θέσεις μας σε πανεπιστήμια και την αγορά εργασίας. Κάναμε διασυνδέσεις και επωφεληθήκαμε από τη ζεστή αγκαλιά της ισραηλινής συναίνεσης. Αλλά για τους παραπάνω λόγους, αυτά τα οφέλη δεν άξιζαν το κόστος.

Κατά το νόμο, κάποιοι/ες από εμάς είμαστε ακόμα καταγεγραμμένοι/ες ως μέρος των εφεδρικών δυνάμεων (άλλοι κατάφεραν να κερδίσουν απαλλαγές ή τους δόθηκαν όταν απολύθηκαν), και ο στρατός διατηρεί τα ονόματά μας και τις προσωπικές μας πληροφορίες, όπως και τη νομική δυνατότητα να μας διατάξει να «υπηρετήσουμε». Αλλά δε θα συμμετάσχουμε – με κανέναν τρόπο.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που οι άνθρωποι αρνούνται να υπηρετήσουν στον Ισραηλινό Στρατό. Έχουμε ακόμα και διαφορές στο υπόβαθρο και τα κίνητρα για τα οποία υπογράψαμε αυτήν την επιστολή. Παρόλα αυτά, απέναντι στις επιθέσεις σε εκείνους που αντιστέκονται στην υποχρεωτική στράτευση, υποστηρίζουμε τους αρνητές: τους τελειόφοιτους που έγραψαν μια επιστολή διακήρυξης άρνησης, τους υπερ-ορθόδοξους που διαμαρτύρονται για τον νέο νόμο υποχρεωτικής στράτευσης, τους Δρούζους αρνητές, και όλους εκείνους που η συνείδηση, η προσωπική ή οικονομική κατάσταση δεν τους επιτρέπει να υπηρετήσουν. Υπό το πρόσχημα μιας συζήτησης περί ισότητας, αυτοί οι άνθρωποι αναγκάζονται να πληρώσουν το τίμημα. Όχι πια.»

 Ακολουθούν οι υπογραφές των 50 εφέδρων

Να κάνουμε κάτι για τη Γάζα

Αυτές τις μέρες είμαστε μάρτυρες, για άλλη μια φορά, της επίθεσης του ισραηλινού στρατού στη λωρίδα της Γάζας, που μέχρι τώρα έχει προκαλέσει εκατοντάδες θύματα. Μπορούμε άραγε ως πολίτες να κάνουμε κάτι για να σταματήσει το μακελειό; Ίσως ναι. Η οργάνωση Avaaz καλεί σε αποστολή email σε επιχειρήσεις με αίτημα να αποσύρουν τις επενδύσεις τους από τα κατεχόμενα. Ποιός ξέρει, οι απανταχού ιμπεριαλιστές δεν πολυκαταλαβαίνουν από ηθικές αξίες και ανθρώπινα δικαιώματα, όμως το οικονομικό μποϋκοτάζ μπορεί και να τους τσούξει. Παρακάτω ανεβάζω το κείμενο της Avaaz με το σύνδεσμο για την έκκληση διακοπής επενδύσεων. Άμα συμφωνούμε, ας μπούμε στο κόπο να προσυπογράψουμε.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Καθώς ένα νέο κύμα βίας θερίζει την Παλαιστίνη και το Ισραήλ και μικρά παιδάκια σκοτώνονται, δεν θα ήταν αρκετό να ζητούσαμε απλά ανακωχή. Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε καθοριστική, ειρηνική δράση που θα φέρει τέλος στον εφιάλτη δεκαετιών. 

Οι κυβερνήσεις μας έχουν αποτύχει παταγωδώς -- απ΄τη μια μιλούν για ειρήνη και περνούν ψηφίσματα στον ΟΗΕ, κι απ΄τη άλλη συνεχίζουν μαζί με μεγάλες εταιρίες να στηρίζουν, να εμπορεύονται και να επενδύουν στη βία. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσουμε την αρπαγή της παλαιστινιακής γης, την καθημερινή και μαζική καταπίεση αθώων Παλαιστίνιων οικογενειών, τις ρουκέτες της Χαμάς και το βομβαρδισμό της Γάζας είναι να κάνουμε το οικονομικό κόστος αυτής της σύγκρουσης τόσο υψηλό ώστε να μην τους συμφέρει πλέον να συνεχίσουν.

Είναι γνωστό πως αυτή η τακτική φέρνει αποτελέσματα -- όταν 17 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζήτησαν να σταματήσουν οι επενδύσεις στις παράνομες αποικίες που έχουν χτίσει ισραηλινοί στα παλαιστινιακά εδάφη, σείστηκαν οι Βρυξέλες κι όταν απλοί πολίτες κατάφεραν να πείσουν ένα Ολλανδικό ταμείο συντάξεων, το PGGM, να αποσύρει τις επενδύσεις του, δημιουργήθηκε πολιτική θύελλα. 

Εκ πρώτης όψεως, ίσως να μη φαντάζει ως ο πιο άμεσος τρόπος για να σταματήσουμε τους σκοτωμούς, αλλά η ιστορία μας έχει δείξει πως όταν το οικονομικό κόστος της κατοχής μεγαλώνει, τότε ανοίγει ο δρόμος προς την ειρήνη. Κάνε κλικ για να ζητήσεις από 6 μεγάλες τράπεζες, συνταξιοδοτικά ταμεία κι εταιρίες να αποσύρουν τις επενδύσεις τους απ΄τα κατεχόμενα. Αν ο καθένας και καθεμιά από εμάς συμμετέχουμε στην έκκληση τώρα, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια πραγματικά παγκόσμια κατακραυγή που θα τους αναγκάσει να αποσύρουν τις επενδύσεις τους -- η οικονομία του Ισραήλ θα ταρακουνηθεί κι έτσι θα ανατρέψουμε τα όποια πολιτικά οφέλη επιδιώκονται μέσα απ’αυτή τη διαμάχη:

https://secure.avaaz.org/el/israel_palestine_this_is_how_it_ends_loc/?tNuVncb

Μέσα σε πέντε εβδομάδες, τρεις ισραηλινοί έφηβοι δολοφονήθηκαν στη δυτική όχθη, ένα αγόρι απ΄την Παλαιστίνη πυρπολήθηκε ζωντανό, ένα παιδί Αμερικανικής υπηκοότητας ξυλοκοπήθηκε βάναυσα απ’την ισραηλινή αστυνομία και πάνω από 40 παιδιά της Γάζας έχουν σκοτωθεί από ισραηλινές εναέριες επιθέσεις. Δεν πρόκειται πλέον για το Παλαιστινιακό -- πρόκειται για έναν πόλεμο εναντίων αθώων παιδιών κι ο κόσμος έχει αρχίσει να αναπτύσσει ανοσία στις εικόνες παγκόμιας ντροπής. 

Τα διεθνή ΜΜΕ το παρουσιάζουν λες και είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ίσες, αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Σίγουρα οι επιθέσεις Παλαιστινίων εξτρεμιστών σε αθώους και αμάχους είναι καταδικαστέες και πρέπει να σταματήσουν, αλλά η ρίζα της διαμάχης βρίσκεται αλλού -- στο ξεκλήρισμα και την καταπίεση του Παλαιστινιακού λαού. Αυτή τη στιγμή, το Ισραήλ εισβάλει, καταπατά, χτίζει αποικίες, βομβαρδίζει και ελέγχει το νερό, το εμπόριο και τα σύνορα ενός νόμιμα ελεύθερου κράτους το οποίο έχει αναγνωριστεί απ’τα Ηνωμένα Έθνη. Το Ισραήλ έχει ουσιαστικά μετατρέψει τη Γάζα στη μεγαλύτερη, υπαίθρια φυλακή που υπήρξε ποτέ και την έχει περιφράξει. Τώρα που οι βόμβες πέφτουν βροχή, χιλιάδες οικογένειες είναι παγιδευμένες χωρίς καμία διέξοδο. 

Είμαστε μάρτυρες φρικτών εγκλημάτων πολέμου τα οποία δεν θα γίνονταν ανεκτά οπουδήποτε αλλού στον κόσμο -- γιατί επιτρέπουμε να συμβαίνουν στην Παλαιστίνη; Πριν μισό αιώνα, το Ισραήλ και οι γειτονικές, αραβικές χώρες ήρθαν σε ρήξη κι έτσι το Ισραήλ κατέλαβε τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Η κατοχή εδάφους μετά από πολέμους είναι συχνό φαινόμενο. Αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε καμία στρατιωτική κατοχή να εξελίσσεται σε τυραννία δεκαετιών. Το μόνο που πετυχαίνει η διαιώνιση αυτής της κατάστασης είναι να πυροδοτεί και να επωφελεί εξτρεμιστές οι οποίοι τρομοκρατούν αθώους πολίτες. Και ποιος την πληρώνει στο τέλος; Η πλειοψηφία των απλών οικογενειών κι απ’τις δυο πλευρές που το μόνο που ζητούν είναι ελευθερία και ειρήνη. 

Το ξέρουμε πως για πολλούς το αίτημα μας προς τις εταιρίες για απόσυρση των επενδύσεών τους απ΄τα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης ίσως ν’ακούγεται μεροληπτικό, ιδίως στην Ευρώπη και στην Αμερική -- αλλά δεν είναι. Πρόκειται για την πιο δραστική, ειρηνική τακτική που μπορεί να φέρει τέλος στον κύκλο βίας, να επιτύχει ασφάλεια για το Ισραήλ κι ελευθερία για την Παλαιστίνη. Η Παλαιστίνη από μόνη της φαντάζει σαν μυρμήγκι μπροστά στη δύναμη και τον πλούτο του Ισραήλ κι αφού το Ισραήλ αρνείται να δώσει τέλος στην παράνομη κατοχή των Παλαιστινιακών εδαφών, ο κόσμος όλος πρέπει να ξεσηκωθεί και να κάνει το κόστος της κατοχής αβάσταχτο. 

Το Ολλανδικό συνταξιοδοτικό ταμείο ABP, επενδύει σε ισραηλινές τράπεζες που χρηματοδοτούν την κατοχή της Παλαιστίνης. Τεράστιες τράπεζες όπως η Barclays επενδύουν σε προμηθευτές όπλων του Ισραήλ και σ’άλλες κατοχικές εταιρίες. Ο κολοσσός πληροφορικής Hewlett-Packard προμηθεύει εξελιγμένα συστήματα παρακολούθησης για τον έλεγχο των κινήσεων των Παλαιστινίων. Κι η Caterpillar παρέχει μπουλντόζες που χρησιμοποιούνται για την κατεδάφιση Παλαιστινιακών σπιτιών κι αγροκτημάτων. Αν όμως δημιουργήσουμε τη μεγαλύτερη κατακραυγή που υπήρξε ποτέ ζητώντας απ΄τις εταιρίες να αποσυρθούν απ΄την περιοχή, θα αποδείξουμε πως η ανθρωπότητα δεν είναι πια συμμέτοχη σ’αυτό το λουτρό αίματος. Ο λαός της Παλαιστίνης και οι προοδευτικοί ισραηλινοί καλούν τον κόσμο να στηρίξει αυτή τη διέξοδο. Ας τους δείξουμε τη συμπαράστασή μας:

https://secure.avaaz.org/el/israel_palestine_this_is_how_it_ends_loc/?tNuVncb

Το κίνημά μας έχει αγωνιστεί για να φέρει ειρήνη, ελπίδα κι αλλαγή ακόμη και στις πιο σκληρές διαμάχες. Αυτό συχνά μας αναγκάζει να παίρνουμε δύσκολες θέσεις για ν’αντιμετωπίζουμε τη ρίζα των προβλημάτων. Εδώ και χρόνια το κίνημά μας ψάχνει για πολιτικές λύσεις σ’αυτόν τον εφιάλτη, αλλά με την αναδίπλωση αυτού του νέου κύκλου αίματος στη Γάζα, ήρθε η στιγμή να προσφύγουμε σε κυρώσεις και οικονομικές συνέπειες ώστε να βοηθήσουμε να τελειώσει ο εφιάλτης για τους ισραηλινούς και τους παλαιστινίους.

Με ελπίδα κι αποφασιστικότητα,

Alice, Fadi, Ben, Laila, Anna, Ricken, Jo, Nell, Mais κι ολόκληρη η ομάδα του Avaaz

ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ

Η έναρξη του συνεδρίου του ΠΟΤΑΜΙΟΥ στο Λαύριο έφερε στην ίδια αίθουσα εκπροσώπους όλων σχεδόν των κομμάτων .

Τα όσα ακούστηκαν από τους εκπροσώπους των κομμάτων αυτών πείθουν πως ο νεόκοπος πολιτικός σχηματισμός υπό τον Σταύρο Θεοδωράκη είναι πλέον μια πολύφερνη νύφη, παρά την πενιχρή της προίκα.

Ίσως γιατί όλο αυτό το διάστημα, ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι συνεργάτες του φρόντισαν, συστηματικά και ανεπαίσθητα, να χτίσουν διακριτικές και δυσδιάκριτες γέφυρες προς κάθε κατεύθυνση.

Ελάχιστοι παρατήρησαν ότι, σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Σταύρος Θεοδωράκης απέφυγε με περισσή επιμέλεια να αναφερθεί, έστω και μια φορά, με αρνητικό τρόπο στο ΣΥΡΙΖΑ. 

Σε αντίθεση με τους ανταγωνιστικούς προς αυτόν σχηματισμούς της Κεντροαριστεράς, οι οποίοι διαγωνίζονταν σε υστερικές αντισυριζικές κραυγές, όμοιες με αυτές της ανέραστης γεροντοκόρης (γεροντοκόρου) που βρίσκεται αντιμέτωπη(ος) με ένα νεαρό ζευγάρι σε τρυφερή στιγμή, ο Σταύρος Θεοδωράκης προτίμησε ένα προσεκτικά αποστειρωμένο από αιχμές και πάθος λόγο, με συνθήματα που πάνε με όλους και όλα και απέφυγε κάθε ίχνος προσωπικής - πολύ δε περισσότερο πολιτικής - αντιπαράθεσης με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι περισσότεροι αναμφίβολα εκτίμησαν ότι η τακτική αποφυγής αντιπαραθέσεων εντάσσονταν σε μια απέλπιδα προσπάθεια συγκάλυψης της απουσίας θέσεων του κόμματος, όμως έχουν άδικο. Γιατί το ΠΟΤΑΜΙ είναι μοναδικό στα χρονικά - και όχι μόνο τα ελληνικά - φαινόμενο πολιτικού σχηματισμού που επαίρεται για την απουσία πολιτικών θέσεών του. 

Οι γενικόλογες εκκλήσεις προς το εκλογικό σώμα για «αναγέννηση της χώρας», για «κοινό αγώνα για την προκοπή της χώρας» και λοιπά παρεμφερή δε συνιστούν διακριτό πολιτικό σχήμα αφού, με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο, υπάρχουν στο σύνολο του πολιτικού φάσματος από την άκρα Δεξιά μέχρι την αντικοινοβουλευτική Αριστερά.

Και μπορεί αυτή ακριβώς η απουσία πολιτικών θέσεων σε μια αναμέτρηση που διεξάγονταν σε εξαιρετικά πολωμένο κλίμα και με ένα εκλογικό σώμα επιθετικά δύσπιστο προς κάθε πολιτικό σχηματισμό να του κόστισε την ταχεία καταβύθιση από το δημοσκοπικό 11,5% στο αναιμικό 6,5%, όμως στη σημερινή εναρκτήρια συνεδρίαση του συνεδρίου του ΠΟΤΑΜΙΟΥ ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπήθηκε από το γ.γ. της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και στενό συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα, Δημήτρη Βίτσα. 

Η γέφυρα είναι εδώ. Το ΠΟΤΑΜΙ πλασάρεται πλέον ως μελλοντικός κεντροαριστερός εταίρος σε μια κυβέρνηση υπό το ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τα βαρίδια του Βενιζελικού ΠΑΣΟΚ και τις εμμονές της μακαρίτισσας πλέον  ΔΗΜΑΡ.

Η δημιουργία της γέφυρας αυτής δυο πιθανές ερμηνείες έχει. 

Η πρώτη είναι ότι ο πατριάρχης της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας και εμπνευστής του εν λόγω πολιτικού σχήματος, ο Γ. Μπόμπολας έλαβε την απόφαση αν δεν μπορέσει να αποτρέψει μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ να επωφεληθεί από αυτή με τον μοναδικό τρόπο που αυτός γνωρίζει: κάνοντας business as usual. 

Η δεύτερη είναι ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης αποφάσισε να αυτονομηθεί από το δημιουργό του. Στην περίπτωση αυτή όμως η τύχη του είναι προδιαγεγραμμένη. Την υπερπροβολή από τα ΜΜΕ, όταν και όποτε αυτός επιθυμεί θα την αντικαταστήσει στο αμέσως επόμενο μέλλον ο εξοστρακισμός, η επιθετική κριτική χωρίς δικαίωμα αντιλόγου και, στο τέλος, η δημιουργία ενός «νέου» κόμματος, υπό την ηγεσία κάποιου άλλου «τηλεοπτικού αστέρα».

Σε κάθε περίπτωση, η μέχρι στιγμής προβολή του συνεδρίου του ΠΟΤΑΜΙΟΥ από τα ΜΜΕ του ΠΗΓΑΣΟΥ και, κυρίως, η υπερπροβολή όσων εγκαταλείπουν το ναυάγιο της ΔΗΜΑΡ για να επιβιβαστούν στο σκάφος του Σταύρου Θεοδωράκη συνηγορούν υπέρ της πρώτης εκδοχής.

Όμως η γέφυρα προς την Αριστερά στήθηκε χωρίς να κοπούν οι γέφυρες με τον κυβερνώντα συνασπισμό.

Στην εναρκτήρια ομιλία του ο Σταύρος Θεοδωράκης περιορίστηκε σε μια πολύ επιφανειακή κριτική έναντι ορισμένων «παρωχημένων πολιτευτών», οι οποίοι «καταψηφίζουν τον προϋπολογισμό αλλά μετά τον εφαρμόζουν» και «πρώην υμνητές της δικτατορίας». Κι όλα αυτά συνοδευόμενα από άσφαιρα πυρά  - μην κάνουμε καμιά ζημιά στην άλλη γέφυρα - κατά του «αριστερού λαϊκισμού», ο οποίος, ώ του θαύματος, δεν έχει πολιτικό ονοματεπώνυμο και ύμνους προς την Ευρώπη.

Ταυτοχρόνως φρόντισε να απέχει κάθε σχολίου για τα μείζονος σημασίας θέματα επί των οποίων πρόκειται να νομοθετήσουν τα θερινά τμήματα της Βουλής και τα οποία θα καθορίσουν τη ζωή μας στις επόμενες δεκαετίες. Η σιωπή είναι χρυσός.

Κι αυτή η γέφυρα είναι εδώ. Και επιβεβαιώθηκε από την παρουσία των γραμματέων της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του ΠΑΣΟΚ στην τελετή έναρξης του συνεδρίου.

Εδώ οφείλουμε όμως να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Η δημιουργία ενός κόμματος που, με σαφείς προγραμματικές προϋποθέσεις θα ήταν διατεθειμένο να συνεργαστεί με την παρούσα κυβέρνηση και με κάποιες άλλες, επίσης σαφείς προγραμματικές προϋποθέσεις, με την Αριστερά θα είχε πολλαπλά θετική συνεισφορά στην πολιτική ζωή.

Όμως το ΠΟΤΑΜΙ  δεν είναι κάτι τέτοιο. Οι διατυπώσεις των απόψεών του, που εκφράζονται δια στόματος Σταύρου Θεοδωράκη και μόνον αυτού, παραπέμπουν στις «οδηγίες προς νεαρό συνθέτη» του Λουκιανού Κηλαηδόνη. «...Και σιγά-σιγά αρχίζεις να τους βάζεις μουσική, που όλο κάτι να θυμίζει και να μην ξέρουμε τι...».

Η συνταγή αυτή, μπορεί σε άλλες εποχές να είχε πέραση. Όμως σε μια εποχή που οι πολίτες είναι επιθετικά δύσπιστοι όσο ποτέ προς όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς η επιμελημένη ασάφεια του ΠΟΤΑΜΙΟΥ προς χάριν των διακριτικών και δυσδιάκριτων γεφυρών του εμπεριέχει τον κίνδυνο να μείνουν μεν οι γέφυρες, το ποτάμι όμως να στερέψει πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις. 

Γιάννης Χρυσοβέργης