ΑΠΟ ΤΟ «ΜΑΥΡΟ» ΤΗΣ ΕΡΤ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗς ΝΕΡΙΤ

Πολύ πιο σοβαρή από την αναίσχυντη λογοκρισία «με εντολή Σαμαρά», που οδήγησε στην παραίτηση τριών υψηλόβαθμων στελεχών της ΝΕΡΙΤ, είναι η εικόνα ενός Πρωθυπουργού εξουσιομανούς και σε κρίση παράνοιας.

Κι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι πάντα πολύ επικίνδυνος. Καλό θα είναι λοιπόν η αντιπολίτευση να προετοιμαστεί από τώρα για να αντιμετωπίσει τα χειρότερα. Μήπως και τα αποτρέψει. 

Μια ολόκληρη εβδομάδα πριν από το «επεισόδιο της ΝΕΡΙΤ» η ομιλία του Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης προβλημάτισε. Ένας πολιτικός λόγος προδικτατορικός, που παρέπεμπε σε ομιλίες βουλευτών της ΕΡΕ στη δεκαετία του '50, και του οποίου η κεντρική ιδέα ήταν ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνιστά εθνικό κίνδυνο. Και αυτό ήταν το στίγμα όλων των ομιλιών του Πρωθυπουργού από εκείνη την ημέρα και μετά.

Στα μισά της περασμένης εβδομάδας  το γραφείο τύπου του Πρωθυπουργού εξέδωσε μια οργίλη ανακοίνωση: «Το άθλιο πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα "Το Ποντίκι", οι εμπνευστές του και όσοι κρύβονται πίσω από τους εμπνευστές του, να γνωρίζουν ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν άγεται, ούτε φέρεται, ούτε κάμπτεται από κανέναν».

Εμβρόντητοι οι παραλήπτες αυτού του δελτίου τύπου διαπίστωσαν ότι το επίμαχο πρωτοσέλιδο δεν περιελάμβανε ένα υβριστικό ή συκοφαντικό για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού τίτλο, αλλά μια... γελοιογραφία. 

Σε κάποιο αυταρχικό καθεστώς ο διευθυντής του εντύπου κι ο δημιουργός της «ασεβούς» γελοιογραφίας θα συλλαμβάνονταν, θα φυλακίζονταν, ίσως και να εξαφανίζονταν. Σε μια κοινοβουλευτική Δημοκρατία συνηθίζεται ο θιγόμενος να γελάει. Η έκδοση ανακοίνωσης για μια γελοιογραφία συνιστά παγκόσμια πρωτοτυπία. Και ναι μεν είναι γελοία, αλλά όχι για γέλια. Γιατί αναδεικνύει έναν Πρωθυπουργό που έχει χάσει τουλάχιστον την ψυχραιμία του.

Η καταγγελία του διαδικτυακού ΜΜΕ TOC  της Έλλης Στάη, σύμφωνα με την οποία «ο Αντώνης Σαμαράς τηλεφώνησε σε πρόσωπα-κλειδιά στις διοικήσεις κεντρικών ΜΜΕ για να μη μεταδοθεί η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα από τα ιδιωτικά κανάλια», ενώ «ανώτερα κυβερνητικά στελέχη έκαναν τηλεφωνήματα σε εφημερίδες για να υπάρξει επιθετική στάση έναντι της ομιλίας Αλέξη Τσίπρα στα φύλλα της Δευτέρας» δίνει μια άλλη διάσταση στην κυβερνητική παρέμβαση στη ΝΕΡΙΤ.

Ο Πρωθυπουργός αναλαμβάνει προσωπικά την εκστρατεία φίμωσης της αντιπολίτευσης. Στους επόμενους μήνες είναι προφανές ότι το τρίπτυχο «λογοκρισία, παραπληροφόρηση, διασπορά ψευδών ειδήσεων» θα συνιστά την επικοινωνιακή πολιτική της Κυβέρνησης.

Μια τέτοια πολιτική όμως από μόνη της οδηγεί απλώς στη γελοιοποίηση, αν δεν συνοδευτεί από συλλήψεις στελεχών της Αντιπολίτευσης με ψευδείς κατηγορίες, με βία και νοθεία στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Το αν η κυβέρνηση είναι σε θέση να σπρώξει την αυταρχική της κατρακύλα ως τις ακραίες της συνέπειες δεν το γνωρίζουμε. Πιθανότατα όμως θα το επιδιώξει. 

Ευχή όλων μας πρέπει να είναι να πρόκειται για απεγνωσμένες κινήσεις πανικού των απελπισμένων κυβερνώντων. Με τις ευχές όμως πολιτική δε γίνεται. Κι εδώ που φτάσαμε πρέπει να ετοιμαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τα χειρότερα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

Η πρωτοφανούς ιταμότητας ποινική δίωξη για κατασκοπεία σε βάρος της δημοσιογράφου Πόπης Χριστοδουλίδου, επειδή αναδημοσίευσε ένα τεύχος του Φύλλου της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως,  και η θρασεία αξίωση μιας ανακριτού της Κω να μην προβληθεί στις 18 Φεβρουαρίου το αφιερωμένο στην τραγωδία στο Φαρμακονήσι επεισόδιο της εκπομπής του MEGA «Πρωταγωνιστές», σηματοδοτούν τη γενικευμένη επίθεση, εκ μέρους του Σαμαρικού παρακράτους, κατά της Ελευθερίας του Τύπου.  

Θα μπορούσε να είναι επεισόδιο από κάποια σπαρταριστή κωμωδία, όμως είναι πραγματικότητα και συνέβη στην Ελλάδα, όχι στο καθεστώς της Βορείου Κορέας: στη δημοσιογράφο Πόπη Χριστοδουλίδου ασκήθηκε ποινική δίωξη για παραβίαση των άρθρων 143 και 144 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα (δημοσιοποίηση στρατιωτικών μυστικών). 

Το έγκλημά της; Αναδημοσίευσε τροπολογία, που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων και δημοσιεύτηκε στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως στις 9 Δεκεμβρίου 2013. Και φυσικά, διατύπωσε τις επιφυλάξεις της για όσα είχε ψηφίσει η Βουλή και είχαν γίνει Νόμος του Κράτους (Βλ. http://peiratikoreportaz.blogspot.gr/2014/02/blog-post_9411.html ). 

Βεβαίως, μετά το θόρυβο που ξέσπασε, στον οποίο τα «πολιτικώς ορθά ΜΜΕ» και ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ φρόντισαν να μη συμμετάσχουν, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών έβγαλε μια ανακοίνωση στην οποία επισημαίνεται ότι διατάχθηκε «απλώς προκαταρκτική εξέταση». Ανακοίνωση η οποία προσβάλλει τον κοινό νου, μιας και κάτι που έχει δημοσιευτεί σε ΦΕΚ δε μπορεί να θεωρηθεί στρατιωτικό μυστικό.

Ανακοίνωση η οποία διαψεύδεται από το πρακτικό της κατάθεσης της Πόπης Χριστοδουλίδου, η οποία είναι απολογία κατηγορούμενης παρουσία των συνηγόρων της. Η δε κατάθεσή της έλαβε χώρα στη Διεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας, όπου στην αρχή, με την απειλή της άσκησης δίωξης, της ασκήθηκαν πιέσεις για να διαγράψει το επίμαχο δημοσίευμα από το ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ, σύμφωνα με δηλώσεις του δικηγόρου της Παναγιώτη Σαπουντζάκη σε ξένο ΜΜΕ.

Θα μπορούσε κανείς, επικαλούμενος την ανακοίνωση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, να ισχυριστεί ότι υπήρξε παράνομη συμπεριφορά εκ μέρους των Αστυνομικών της Διεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας, όμως το γεγονός ότι ουδεμία έρευνα έχει ξεκινήσει σε βάρος των αξιωματικών που ανέκριναν την Πόπη Χριστοδουλίδου, αποδεικνύει ότι σίγουρα η ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης ήταν εν γνώσει των ενεργειών τους και πιθανότατα, είναι τυπικά καλυμμένοι.

Λεπτομέρεια: η Πόπη Χριστοδουλίδου ασκεί έντονη κριτική στην ηγεσία του Λιμενικού Σώματος και στο Λιμενάρχη Πειραιά, όπως προκύπτει από μια περιήγηση στο ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ. 

Οπότε η παράνομη δίωξη που της ασκήθηκε για ανύπαρκτο αδίκημα με κινητοποίηση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών και της Διεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας έχει ένα και μόνο στόχο: να την τρομοκρατήσει και να την υποχρεώσει σε σιωπή. 

Αντίστοιχης ιταμότητας είναι και η αξίωση της ανακριτού της Κω, η οποία διεξάγει την ανάκριση για το τι ακριβώς συνέβη και πνίγηκαν 12 μετανάστες στο Φαρμακονήσι, να μη δημοσιευτεί το αφιερωμένο σε αυτή την τραγωδία επεισόδιο της εκπομπής του MEGA «Πρωταγωνιστές», του Σταύρου Θεοδωράκη, με το πρόσχημα ότι «θα έβλαπτε τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης».
Είναι προφανές ότι η ιδιάζουσα αντίληψη της κυρίας ανακριτού περί Ελευθερίας των ΜΜΕ είναι ασύμβατη με το Κράτος Δικαίου. Αντιθέτως είναι απολύτως συμβατή με καθεστώτα σαν της Βόρειας Κορέας ή των χωρών της Κεντρικής Ασίας.
Θα ήταν σκόπιμο σε αυτή την περίπτωση να υπενθυμίσουμε ότι η Κυβέρνηση, δια στόματος του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας είχε αρνηθεί επί μέρες να διατάξει τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, κατηγορώντας μάλιστα τον Επίτροπο του Συμβουλίου της Ευρώπης Νιλς Μούιζνιεκς, ούτε λίγο ούτε πολύ, για προπαγάνδα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. 
Τη δικαστική διερεύνηση τη ζήτησε τελικά ο κ. υπουργός με βαριά καρδιά,μετά από επίμονες επεμβάσεις της Ευρωπαίας Επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων Σεσίλια Μάλστρομ και τις αντιδράσεις ακόμα και του ΠΑΣΟΚ.
Το μήνυμα σε αυτή την περίπτωση είναι ακόμα πιο ισχυρό και απευθύνεται στο Σταύρο Θεοδωράκη: «Δε μας ενδιαφέρει κύριε αν εργάζεσαι σε ΜΜΕ - κολαούζο της εξουσίας. Αυτό δε σου δίνει το δικαίωμα να ασχολείσαι με ό,τι θέλεις».
Προς το παρόν μένει να αποδειχθεί αν το MEGA και ο δημοσιογράφος θα «συμμορφωθούν προς τα υποδείξεις» ή αν θα τις αγνοήσουν και σε ποιο βαθμό.
Γεγονός είναι ότι ο παρακρατικός μηχανισμός του Αντώνη Σαμαρά αισθάνεται πλέον αρκετά ισχυρός ώστε  να κινεί παράνομες δικαστικές διώξεις, να αξιώνει το δικαίωμά του στη λογοκρισία, να ζητάει απολύσεις δημοσιογράφων. 
Πιστεύουν πως έχουν τη δύναμη, και είναι σίγουρο ότι θα την αποκτήσουν αν οι δημοσιογράφοι δεν κινητοποιήσουν όσο κουράγιο τους έχει απομείνει - η ανεργία ξεπερνάει το 40% στον κλάδο -  για να βάλουν φραγμό στις ολοκληρωτικές διαθέσεις του Αντώνη Σαμαρά και της καμαρίλας του.
Κι αν η κοινωνία δε στρέψει επιδεικτικά τα νώτα τους προς τα ΜΜΕ που συμπεριφέρονται ως μηχανισμοί προπαγάνδας της Εξουσίας  - η κυβερνητική εξουσία δεν είναι η μόνη που απαιτεί από τα ΜΜΕ το ρόλο του κολαούζου, στην παρούσα φάση όμως είναι μακράν η πιο επικίνδυνη - και  προς τους δημοσιογράφους που προτιμούν το ρόλο του παπαγάλου από αυτόν του ελεύθερου ανθρώπου.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ, ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ

Οι καταιγιστικές αλλαγές στην εκλογική νομοθεσία, στις οποίες επιδίδεται το δίδυμο Σαμαρά - Βενιζέλου θα ήταν για σπαρταριστά γέλια αν δεν συνιστούσαν απόδειξη της προκλητικής περιφρόνησης και των δυο προς τους Δημοκρατικούς θεσμούς.

Ακόμα πιο ανησυχητική όμως είναι η απουσία αντιδράσεων από μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μέτρα και μεθοδεύσεις που φλερτάρουν με τη συνταγματική εκτροπή.

Η απέχθεια του Αντώνη Σαμαρά προς τους δημοκρατικούς θεσμούς ήταν γνωστή από το 1983, όταν, επικεφαλής των ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ - μιας παραστρατιωτικά οργανωμένης δύναμης κρούσης της ΟΝΝΕΔ - φρόντιζε να μείνει η επίσκεψη Αβέρωφ - τότε Προέδρου της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ για τους νεότερους - αξέχαστη στους Πελοποννήσιους και ιδίως στους Καλαματιανούς. Επί τρεις ημέρες οι Κένταυροι έσπαγαν τις βιτρίνες όσων καταστημάτων είχαν τολμήσει να μην κολλήσουν στην προθήκη τους τη φωτογραφία του Ευάγγελου Αβέρωφ Τοσίτσα.

Μας την υπενθύμισε στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν, πριν ακόμα συγκροτήσει με χρήματα του υπουργείου Εξωτερικών το κόμμα του, την αλήστου μνήμης ΠΟΛΑΝ, είχε συγκροτήσει το περιβόητο ΔΙΚΤΥΟ 21, που φρόντιζε να απολύονται οι «ανθέλληνες», δημοσιογράφοι οι οποίοι αμφισβητούσαν την «μια, μοναδική και, φυσικά, ελληνική και μόνο ελληνική Μακεδονία».

Και φυσικά, έσπευσε να το διαλαλήσει σε όλους τους τόνους, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Με έναν πολιτικό λόγο ρατσιστικό, ακραία εθνικιστικό, μισαλλόδοξο, υστερικό (αλήθεια πόσοι θυμούνται τις απειλές του για παραπομπή στο ειδικό δικαστήριο του τότε Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου;).

Άλλο τόσο γνωστή σε όλους είναι και η εξουσιολαγνεία του Ευ. Βενιζέλου. Και είναι τόση, που μπροστά της κανένας συμβιβασμός δεν είναι ανεπίτρεπτος, καμιά πολιτική συμμαχία δεν είναι παρά φύσιν. Σίγουρα πολλοί λίγοι τον θυμούνται, ως συνδικαλιστή της προσκείμενης στην ΕΔΗΚ (Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου) Δημοκρατικής Πορείας, να βγάζει στα φοιτητικά αμφιθέατρα πύρινους λόγους κατά του «ολετήρα του ελληνισμού», όπως αποκαλούσε τότε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Για να σπεύσει, δέκα χρόνια αργότερα, «νέος καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου» ων, να προσφέρει συνταγματική κάλυψη σε, τουλάχιστον προβληματικές θεσμικά, ενέργειες του Α. Παπανδρέου, την εποχή που ο τελευταίος προσπαθούσε αντί πάσης θυσίας να κουκουλώσει το σκάνδαλο Κοσκωτά. Και ανταμείφθηκε πλουσιοπάροχα με μια ταχύτατης εξέλιξης πολιτική σταδιοδρομία.

Ήταν εντελώς φυσικό, από τη στιγμή που συναντήθηκαν οι δυο αυτοί «Ηρακλείς της Δημοκρατίας», να επιδοθούν σε ένα χωρίς προηγούμενο κρεσέντο αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων.

Έτσι είδαμε την κατάχρηση της προσφυγής σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, είδαμε να κλείνει η Δημόσια τηλεόραση της χώρας «διότι δεν προέβαλλε το εθνικόν έργον του Πρωθυπουργού», είδαμε να επιβάλλονται φόροι με υπουργικές αποφάσεις, και να ψηφίζονται νόμοι με αναδρομική ισχύ. 

Αυτό όμως που συμβαίνει με τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν έχει το ταίρι του. Στην αρχή οι κυβερνώντες επιδίωξαν, κατά παράβαση του γράμματος της σχετικής νομοθεσίας, να αναβάλουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές ως τα τέλη του 2015. Ακολούθως, παραβιάζοντας το πνεύμα του νόμου, αποφάσισαν οι ευρωεκλογές να συμπέσουν με το δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, ευελπιστώντας, προφανώς, σε υψηλή αποχή λόγω του ότι δεύτερος γύρος δε θα λάβει χώρα σε όλους τους δήμους. Τα τελευταία τους επιτεύγματα ήταν η καθιέρωση της σταυροδοσίας στις ευρωεκλογές και η μεθόδευση της απαγόρευσης της ψήφου των ετεροδημοτών στις αυτοδιοικητικές εκλογές στον τόπο κατοικίας τους. Και φυσικά η ακύρωση του νόμου του 2010 που επέτρεπε σε ομογενείς και νόμιμους μετανάστες να ψηφίζουν στις Δημοτικές Εκλογές, αν και το τελευταίο απλώς αποτελούσε εφαρμογή μιας κατάφωρα ενάντιας στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της ΕΣΔΑ απόφασης του Δ' Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, προς τέρψιν των νεοναζιστικών αποβρασμάτων.

Όλα αυτά αναμφίβολα παραπέμπουν σε πρακτικές χωρών με «μακρά δημοκρατική παράδοση», όπως η Ταϋλάνδη, η Ζιμπάμπουε, η Αίγυπτος, η Γεωργία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία κ.λ.π.

Στην Ελλάδα, σε κάθε περίπτωση, τέτοια κατάσταση είχαμε να ζήσουμε από τις εκλογές του 1956 και του 1958, όπου το εκλογικό σύστημα κόβονταν και ράβονταν για την επίτευξη δυο σκοπών: την εξασφάλιση της πολιτικής κυριαρχίας της ΕΡΕ, ακόμα κι αν ήταν μειοψηφία και την κοινοβουλευτική περιθωριοποίηση της ΕΔΑ.

Απέναντι σε αυτό το αντικοινοβουλευτικό όργιο οι χλιαρές έως ανύπαρκτες αντιδράσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης τουλάχιστον προβληματίζουν. Διότι, ανεξαρτήτως του αν τα ηγετικά στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιστεύουν πως στις αυτοδιοικητικές εκλογές και στις ευρωεκλογές θα καταγάγουν περιφανή νίκη, υποχρέωσή τους είναι να αναδείξουν αυτό το αντικοινοβουλευτικό και αντιδημοκρατικό όργιο, να το καταγγείλουν, να καλέσουν τους πολίτες σε αντίδραση, να αξιώσουν τη λογοδοσία των υπεύθυνων.

Και οι εξηγήσεις για την παράδοξη αυτή συμπεριφορά είναι δυο: είτε είναι πεπεισμένοι πως, ανεξάρτητα από τις εκλογικές μεθοδεύσεις, οι οποίες αποσκοπούν μονάχα στη φαλκίδευση του εκλογικού αποτελέσματος, θα πετύχουν περιφανή νίκη, είτε τα δημοκρατικά τους αντανακλαστικά είναι πολύ υποτονικά και αδυνατούν να κατανοήσουν τη σημασία της προστασίας των κοινοβουλευτικών θεσμών.

Αν ισχύει το πρώτο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνα αφελής. Διότι το επόμενο βήμα των κυβερνώντων, αν δεν υπάρξει αντίδραση, θα είναι η μεθόδευση εκλογών βίας και νοθείας, στο πρότυπο αυτών του 1961.

Αν ισχύει το δεύτερο τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά. Διότι σε αυτή την περίπτωση, τα ασθενή δημοκρατικά αντανακλαστικά συνεπάγονται ασθενή πίστη στη Δημοκρατία και, κατά συνέπεια, επίσης ροπή σε αυταρχικές πολιτικές επιλογές.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης