Στο παρακάτω link μπορείτε να δείτε ένα ενδιαφέρον 45λεπτο ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε για λογαριασμό του Al Jazeera, με θέμα τον Δεκέμβριο του 2008 και ότι επακολούθησε ως σήμερα. Δίνεται έμφαση στο πώς η νεολαία προσέλαβε όλα αυτά τα γεγονότα. Δε μπήκα ακόμα στον κόπο να δω όλο το ντοκυμαντέρ, καθότι διαρκεί πολύ και ο υπολογιστής μου είναι αργός, όμως νομίζω πως αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσει κανείς.
http://omniatv.com/blog/al-jazeera-.html
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης
Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011
Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011
Νόμος είναι το δίκιο και του ΜΑΤατζή;
Ένα πολύ εύστοχο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Που αναδεικνύει κι αυτό ότι οδεύουμε, με ταχείς ρυθμούς, προς ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Γιάννης Χρυσοβέργης
|
 |
Η σκοτεινή πλευρά της Apple
Όπως συνηθίζεται σε κάθε παρόμοια περίπτωση, τα ΜΜΕ όλου του κόσμου γέμισαν με αγιογραφίες του θανόντος ιδρυτή της APPLE, Steve Jobs.
Όμως κάθε πράγμα έχει πολλές όψεις. Και, χωρίς να επιτρέπεται στον οιονήποτε να αμφισβητήσει ότι ο Steve Jobs, πολύ πριν γίνει επιχειρηματίας ήταν ένας οραματιστής από αυτούς που άλλαξαν τη μορφή του κόσμου, καλό είναι να έχουμε κατά νου και κάποιες άλλες πτυχές της APPLE, για τις οποίες ο ιδρυτής της και Διευθύνων Σύμβουλός της από το 1996 μέχρι πρόσφατα, μολονότι έχει αντικειμενική ευθύνη, μπορεί να μην τις είχε φανταστεί ποτέ.
Αναδημοσιεύουμε λοιπόν το σχετικό άρθρο του Νίκου Σμυρναίου από το smyrneosnet
Γιάννης Χρυσοβέργης*
*Ευχαριστώ τη Βάλια Καϊμάκη που το αναδημοσίευσε στην ομάδα του facebook infocafe προσφέροντάς μου έτσι την ευκαιρία να το διαβάσω.
Είναι γνωστό ότι η Apple αποτελεί την αγαπημένη εταιρεία των απανταχού geeks, τουλάχιστον όσων δεν προτιμούν το ελεύθερο λογισμικό. Ο Steve Jobs είναι κάτι σαν ροκ σταρ με χιλιάδες φαν ανά τον πλανήτη και κάθε νέο προϊόν που ανακοινώνει (βλέπε iPad) τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας. Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που η Apple λογοκρίνει;
Εκτός από μια εταιρεία με θετική εικόνα και ποιοτικό hardware, η Apple είναι μέρος ενός μονοπωλιακού συστήματος , μαζί με τη Google και τη Microsoft, το οποίο ελέγχει το μεγαλύτερο κομμάτι της επιγραμμικής διανομής περιεχομένου και λογισμικού σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η αρχή έγινε με το iTunes, το οποίο από συμπληρωματική υπηρεσία για το iPod γρήγορα εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη πλατφόρμα διανομής πολιτισμικού περιεχομένου (μουσική, βίντεο, παιχνίδια) στο παγκόσμιο διαδίκτυο. Η εμφάνιση του iPhone και η εγκαθίδρυση του ως το πιο διαδεδομένο εργαλείο νομαδικής χρήσης του διαδικτύου υποχρέωσε όλους τους προμηθευτές υπηρεσιών και περιεχομένων να περάσουν από την πλατφόρμα AppStore.
Πλέον ο διαφαινόμενος θρίαμβος του iPad θα καταστήσει την Apple κυρίαρχο και στην διανομή γραπτού περιεχομένου όπως εφημερίδες και βιβλία. Οι κίνδυνοι από μια τέτοια εξέλιξη είναι πολλοί. Ο πρώτος είναι η ασφυξία που μια τέτοια οικονομική συγκέντρωση επιφέρει στον τομέα των καινοτόμων εφαρμογών και μοντέλων επιγραμμικής διανομής. Ο δεύτερος κίνδυνος είναι η δυνατότητα που έχει πλέον η Apple να λογοκρίνει τα περιεχόμενα που διανέμει στη βάση δικών της κριτηρίων, στερώντας από τους εκάστοτε προμηθευτές την πρόσβαση σε εκατομμύρια χρήστες ανά τον πλανήτη.
Τα παραδείγματα μιας τέτοιας καταχρηστικής συμπεριφοράς είναι πολλά. Το τελευταίο όμως αποτέλεσε πραγματικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ. Πρόκειται για την περίπτωση του Mark Fiore διαδικτυακού σκιτσογράφου και καρτουνίστα ο οποίος είναι ο πρώτος στο είδος του που κέρδισε το βαρυσήμαντο βραβείο Pulitzer τη Δευτέρα 12 Απριλίου. Μόλις έγινε γνωστή η είδηση πήρε δημοσιότητα και η λογοκρισία που υπέστη ο Fiore από την Apple λίγους μήνες πριν.
Όταν ο Fiore έκανε αίτηση στην Apple για να διανείμει την εφαρμογή του NewsToons από το AppStore, η εταιρεία την απέρριψε με το αιτιολογικό ότι προσβάλλει δημόσιες προσωπικότητες. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το μέηλ της Apple στο οποίο εξηγεί ότι οι καρικατούρες του Fiori δεν τηρούν τις προϋποθέσεις του iPhone Developer Program License Agreement. Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε για πιο είδος « προσβολής προσωπικότητας » πρόκειται.
Το βραβείο Pulitzer αποτέλεσε την αφορμή για να πάρει δημοσιότητα το θέμα με αποτέλεσμα η Apple να ανακαλέσει κι ο Steve Jobs να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον Fiore. Όμως το πρόβλημα παραμένει. Τι γίνεται με τους χιλιάδες προμηθευτές περιεχομένου, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, προγραμματιστές, που δεν έχουν τη δημοσιότητα του Fiore;
Το βραβείο Pulitzer αποτέλεσε την αφορμή για να πάρει δημοσιότητα το θέμα με αποτέλεσμα η Apple να ανακαλέσει κι ο Steve Jobs να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον Fiore. Όμως το πρόβλημα παραμένει. Τι γίνεται με τους χιλιάδες προμηθευτές περιεχομένου, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, προγραμματιστές, που δεν έχουν τη δημοσιότητα του Fiore;
Update 09/11: νέα περίπτωση λογοκρισίας εδώ στο Appstore
Το θέμα γίνεται ακόμη σοβαρότερο αν αναλογιστεί κανείς ότι μέσω του iPad η Apple μπορεί να εξελιχθεί σε λίγα χρόνια ο κύριος διανομέας του τύπου. Με ποια κριτήρια μια ιδιωτική εταιρεία αποφασίζει για το τι μπορεί κάποιος να διαβάσει και τι όχι; Ποιες εγγυήσεις έχουν οι εκδότες ότι δεν θα αποτελέσουν αντικείμενο λογοκρισίας για λόγους εμπορικούς ή πολιτικούς;
Σε παρόμοιες περιπτώσεις ο νομοθέτης έχει μεριμνήσει ώστε η ολιγοπωλιακή θέση ενός διανομέα να μην έχει επιπτώσεις στον πλουραλισμό της πληροφόρησης. Στη Γαλλία για παράδειγμα σύμφωνα με τον νόμο τα πρακτορεία τύπου είναι υποχρεωμένα να διανέμουν όλες της εφημερίδες και τα περιοδικά άσχετα με το περιεχόμενο τους. Η αρχή της ουδετερότητας του διαδικτύου (net neutrality), παρόλες τις επιθέσεις που δέχεται τελευταία, υποχρεώνει του πάροχους να διανέμουν όλα τα πρωτόκολλα και εφαρμογές με τον ίδιο τρόπο.
Στην πράξη η νομοθεσία δεν τηρείται πάντα και φυσικά οι εμπορικές βλέψεις κυριαρχούν της θεωρητικής επιδίωξης του πλουραλισμού. Όμως τουλάχιστον είναι γενικά παραδεκτός ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους, η εφαρμογή του οποίου σαφώς και εξαρτάται από κοινωνικούς συσχετισμούς.
Τι γίνεται όταν μια κλειστή ιδιωτική εφαρμογή γίνεται μοναδικός διανομέας για εκατομμύρια χρήστες; Εκεί προς το παρόν δεν υπάρχει πρόβλεψη γιατί απλά το διακύβευμα δεν έχει τεθεί ως τέτοιο σε ότι αφορά τις νέες χρήσεις και τα νέα μέσα όπως αυτά αναπτύσσονται σήμερα.
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Κι άλλες ατακτολογίες...
Μιας και έχουν μπει πολλά θέματα στο τραπέζι, ας γράψω άλλη μια φορά.
Κατ’ αρχάς, στο σχόλιό σου Γιάννη εκλαμβάνεις ότι είμαι ένας πιστός υποστηρικτής της κυβέρνησης, κάτι που δεν ισχύει. Υποστηρίζω, αλλά φυσικά και μπορώ να κάνω αυστηρή κριτική για όλα όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα, ακόμα και για το «λεφτά υπάρχουν» του προεκλογικού Παπανδρέου, (αν και αυτό το ζήτημα το τοποθετώ στο χώρο της πολιτικολογίας και της εύκολης συνθηματολογίας της σάπιας δεξιάς). Φυσικά και έχουν γίνει καθυστερήσεις, υπάρχουν ολιγωρίες και φυσικά πολλά και διάφορα μικρο ή μεγαλο-συμφέροντα εμποδίζουν πολλές φορές τη ρόδα να γυρίσει. Και για όλα αυτά ευθύνη έχει η κυβέρνηση.
Όμως, η βασική κριτική που γίνεται, είναι για το αν έπρεπε να υπογραφεί το Μνημόνιο και να έρθει η τρόικα.
Εδώ, ψηφίζω Μνημόνιο με χέρια και πόδια. Ποτέ πριν στην ελληνική ιστορία δεν παρουσιάστηκε μια τέτοια ευκαιρία για να οικοδομηθεί επιτέλους ένα κράτος πραγματικό, να αρχίσει επιτέλους η οικονομία μας να αποκτά ουσία και βάθος. Φυσικά και ερχόταν η φτωχοποίηση ενός ευρύτατου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. Φυσικά και θα βουτούσαμε – όπως και βουτήξαμε – σε μια τρικυμισμένη θάλασσα από προβλήματα και επικίνδυνες δίνες. Η προσαρμογή δεν θα μπορούσε να είναι ανώδυνη. Ούτε χωρίς πισωγυρίσματα ή λάθη, μερικές φορές κεφαλαιώδους σημασίας.
Όμως μπροστά μας δεν υπήρχε άλλη πολιτική επιλογή. Μπορεί στις εκλογές του 09 το ΠΑΣΟΚ να εξελέγη με άλλη ατζέντα, όμως αυτό δεν ήταν δική του ευθύνη. Ήταν προεχόντως ευθύνη του Καραμανλή, που έχοντας τα κάνει σκατά κι απόσκατα επί πέντε χρόνια και θέλοντας ο θρασύδειλος να λακίσει από τη φουρτούνα που ερχόταν, έκανε πρόωρες εκλογές παγιδεύοντας τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Η κουτοπονηριά της αιώνια άθλιας δεξιάς σε όλο της το μεγαλείο. (Και εμείς τώρα αναμασάμε ως Μιχελάκηδες το «λεφτά υπάρχουν», λες και ο Παπανδρέου έπρεπε να ήταν ο τέλειος και άμωμος πολιτικός ήρωας, που αν φυσικά έλεγε όλη την αλήθεια προεκλογικά, θα εξελέγετο μεν, αλλά αδύναμος και δεν θα μπορούσε ούτε έξι μήνες να βγάλει στην κυβέρνηση. Αποτέλεσμα; Θα πτωχεύαμε στα χέρια του και θα… ερχόταν και πάλι η πονηρούλα ΝΔ…)
Αυτή η αντιστροφή του βάρους αποδείξεως (ή κατηγορίας) – όπως θα λέγαμε και στη νομική επιστήμη – από τις πλάτες του θρασύδειλου, στις πλάτες κάποιου που στο τέλος – τέλος αποδέχεται το βάρος αυτό με παλικαριά, είναι ο πιο βασικός λόγος που ακόμα υποστηρίζω την κυβέρνηση και τις – όποιες – προσπάθειες κάνει, επιβραβεύοντας έτσι όχι την πολιτική αλητεία και την εθνοπροδοσία, αλλά το πολιτικό θάρρος και την πολιτική ευθύνη.
Τώρα όσον αφορά τις προβλέψεις ότι το Μνημόνιο θα αποτύχει κλπ, κλπ…
Το Μνημόνιο δεν θα αποτύγχανε, αν υπήρχαν δυο βασικές προϋποθέσεις:
1. Μια στοιχειώδης υποστήριξη των στόχων του από τον ελληνικό λαό και τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.
2. Ένα αναπτυξιακό ευρωπαϊκό οικονομικό περιβάλλον, που θα «κρατούσε» άνετα τα ελληνικά προβλήματα ύφεσης, που φυσικά είναι και η αναγκαία και αναπόφευκτη προσωρινή συνέπεια του «πικρού» φαρμάκου του Μνημονίου.
Και οι δύο προϋποθέσεις δεν υπήρξαν…
Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, ίσως σε μια άλλη ευκαιρία.
Η ουσία είναι ότι τώρα βρισκόμαστε σε ένα ευρωπαϊκό χάος, με την ύφεση να επικρέμαται επί των κεφαλών ακόμη και της Γερμανίας και την Ιταλία στα πρόθυρα του Μηχανισμού Στήριξης. Βρισκόμαστε ενδεείς μπροστά στις ιστορικές μας ευθύνες και ως λαός και ως άτομα, όμως ακόμα μετράμε τα ευρώ στις τσέπες μας και τρέχουμε να τα θάψουμε έντρομοι, επιτείνοντας τη φρίκη.
Λειτουργούμε ως κτήνη άλογα, ως ιδανικοί αυτόχειρες (στο ευγενέστερο). Το αποτέλεσμα θα είναι αδιανόητο για ένα λαό στη στροφή του 21ου αιώνα. Πολύ απλά, αν συνεχίσει έτσι, θα βρεθεί στη στροφή του 19ου…
Τέλος, η πρόταση του Αθανασόπουλου. Με βρίσκει σύμφωνο εκατό τοις εκατό. Πάντοτε πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Σημίτης είναι το μοναδικό πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει η χώρα. Δεν υπάρχει άλλος καταλληλότερος γι αυτό το ρόλο. Έχω όμως την υποψία ότι κι ο ίδιος θα δείλιαζε μπροστά στο βάρος μιας τέτοιας ευθύνης.
Πέρα όμως από το αν δειλιάζει ή όχι, η πρόταση είναι ανεδαφική, αφού για να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο βήμα, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να συναινέσει η ΝΔ κι ο Σαμαράς…
Κι αυτό θα έκανε τις μουστάκες του Χρύσανθου Λαζαρίδη (οϊμέ που φτάσαμε… να έχει λόγο κι αυτός!..) να σηκωθούν ως τον ουρανό…
Δεν μένει παρά να ευχόμαστε «καλά μυαλά» στην μετριότατη ευρωπαϊκή ηγεσία και υπομονή και κουράγιο συναμεταξύ μας…
Κ.Λ.
Κατ’ αρχάς, στο σχόλιό σου Γιάννη εκλαμβάνεις ότι είμαι ένας πιστός υποστηρικτής της κυβέρνησης, κάτι που δεν ισχύει. Υποστηρίζω, αλλά φυσικά και μπορώ να κάνω αυστηρή κριτική για όλα όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα, ακόμα και για το «λεφτά υπάρχουν» του προεκλογικού Παπανδρέου, (αν και αυτό το ζήτημα το τοποθετώ στο χώρο της πολιτικολογίας και της εύκολης συνθηματολογίας της σάπιας δεξιάς). Φυσικά και έχουν γίνει καθυστερήσεις, υπάρχουν ολιγωρίες και φυσικά πολλά και διάφορα μικρο ή μεγαλο-συμφέροντα εμποδίζουν πολλές φορές τη ρόδα να γυρίσει. Και για όλα αυτά ευθύνη έχει η κυβέρνηση.
Όμως, η βασική κριτική που γίνεται, είναι για το αν έπρεπε να υπογραφεί το Μνημόνιο και να έρθει η τρόικα.
Εδώ, ψηφίζω Μνημόνιο με χέρια και πόδια. Ποτέ πριν στην ελληνική ιστορία δεν παρουσιάστηκε μια τέτοια ευκαιρία για να οικοδομηθεί επιτέλους ένα κράτος πραγματικό, να αρχίσει επιτέλους η οικονομία μας να αποκτά ουσία και βάθος. Φυσικά και ερχόταν η φτωχοποίηση ενός ευρύτατου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. Φυσικά και θα βουτούσαμε – όπως και βουτήξαμε – σε μια τρικυμισμένη θάλασσα από προβλήματα και επικίνδυνες δίνες. Η προσαρμογή δεν θα μπορούσε να είναι ανώδυνη. Ούτε χωρίς πισωγυρίσματα ή λάθη, μερικές φορές κεφαλαιώδους σημασίας.
Όμως μπροστά μας δεν υπήρχε άλλη πολιτική επιλογή. Μπορεί στις εκλογές του 09 το ΠΑΣΟΚ να εξελέγη με άλλη ατζέντα, όμως αυτό δεν ήταν δική του ευθύνη. Ήταν προεχόντως ευθύνη του Καραμανλή, που έχοντας τα κάνει σκατά κι απόσκατα επί πέντε χρόνια και θέλοντας ο θρασύδειλος να λακίσει από τη φουρτούνα που ερχόταν, έκανε πρόωρες εκλογές παγιδεύοντας τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Η κουτοπονηριά της αιώνια άθλιας δεξιάς σε όλο της το μεγαλείο. (Και εμείς τώρα αναμασάμε ως Μιχελάκηδες το «λεφτά υπάρχουν», λες και ο Παπανδρέου έπρεπε να ήταν ο τέλειος και άμωμος πολιτικός ήρωας, που αν φυσικά έλεγε όλη την αλήθεια προεκλογικά, θα εξελέγετο μεν, αλλά αδύναμος και δεν θα μπορούσε ούτε έξι μήνες να βγάλει στην κυβέρνηση. Αποτέλεσμα; Θα πτωχεύαμε στα χέρια του και θα… ερχόταν και πάλι η πονηρούλα ΝΔ…)
Αυτή η αντιστροφή του βάρους αποδείξεως (ή κατηγορίας) – όπως θα λέγαμε και στη νομική επιστήμη – από τις πλάτες του θρασύδειλου, στις πλάτες κάποιου που στο τέλος – τέλος αποδέχεται το βάρος αυτό με παλικαριά, είναι ο πιο βασικός λόγος που ακόμα υποστηρίζω την κυβέρνηση και τις – όποιες – προσπάθειες κάνει, επιβραβεύοντας έτσι όχι την πολιτική αλητεία και την εθνοπροδοσία, αλλά το πολιτικό θάρρος και την πολιτική ευθύνη.
Τώρα όσον αφορά τις προβλέψεις ότι το Μνημόνιο θα αποτύχει κλπ, κλπ…
Το Μνημόνιο δεν θα αποτύγχανε, αν υπήρχαν δυο βασικές προϋποθέσεις:
1. Μια στοιχειώδης υποστήριξη των στόχων του από τον ελληνικό λαό και τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.
2. Ένα αναπτυξιακό ευρωπαϊκό οικονομικό περιβάλλον, που θα «κρατούσε» άνετα τα ελληνικά προβλήματα ύφεσης, που φυσικά είναι και η αναγκαία και αναπόφευκτη προσωρινή συνέπεια του «πικρού» φαρμάκου του Μνημονίου.
Και οι δύο προϋποθέσεις δεν υπήρξαν…
Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, ίσως σε μια άλλη ευκαιρία.
Η ουσία είναι ότι τώρα βρισκόμαστε σε ένα ευρωπαϊκό χάος, με την ύφεση να επικρέμαται επί των κεφαλών ακόμη και της Γερμανίας και την Ιταλία στα πρόθυρα του Μηχανισμού Στήριξης. Βρισκόμαστε ενδεείς μπροστά στις ιστορικές μας ευθύνες και ως λαός και ως άτομα, όμως ακόμα μετράμε τα ευρώ στις τσέπες μας και τρέχουμε να τα θάψουμε έντρομοι, επιτείνοντας τη φρίκη.
Λειτουργούμε ως κτήνη άλογα, ως ιδανικοί αυτόχειρες (στο ευγενέστερο). Το αποτέλεσμα θα είναι αδιανόητο για ένα λαό στη στροφή του 21ου αιώνα. Πολύ απλά, αν συνεχίσει έτσι, θα βρεθεί στη στροφή του 19ου…
Τέλος, η πρόταση του Αθανασόπουλου. Με βρίσκει σύμφωνο εκατό τοις εκατό. Πάντοτε πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Σημίτης είναι το μοναδικό πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει η χώρα. Δεν υπάρχει άλλος καταλληλότερος γι αυτό το ρόλο. Έχω όμως την υποψία ότι κι ο ίδιος θα δείλιαζε μπροστά στο βάρος μιας τέτοιας ευθύνης.
Πέρα όμως από το αν δειλιάζει ή όχι, η πρόταση είναι ανεδαφική, αφού για να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο βήμα, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να συναινέσει η ΝΔ κι ο Σαμαράς…
Κι αυτό θα έκανε τις μουστάκες του Χρύσανθου Λαζαρίδη (οϊμέ που φτάσαμε… να έχει λόγο κι αυτός!..) να σηκωθούν ως τον ουρανό…
Δεν μένει παρά να ευχόμαστε «καλά μυαλά» στην μετριότατη ευρωπαϊκή ηγεσία και υπομονή και κουράγιο συναμεταξύ μας…
Κ.Λ.
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011
Η Αριστερά των αποστράτων
Κι ένα εξ ίσου ενδιαφέρον άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΓιάννης Χρυσοβέργης
O Στρατός και η Eκκλησία, μπροστάρηδες στους κοινωνικούς αγώνες. Το οξύμωρον της φράσης θα έκανε κάθε αριστερό που σέβεται τον εαυτό του να ανατριχιάσει. Τον τελευταίο καιρό, όμως, ζούμε μέρες αλλόκοτες. «Η φύσις ξελογιάστηκε, της έστριψαν οι βίδες, μπήκαν στους τόπους τα θεριά, και βγήκαν έξω στη στεριά, οι γόπες κι οι μαρίδες», όπως έγραφε το 1880 ο Γιώργος Σουρής στα «Σημεία των καιρών» του.
Ετσι, «πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες» ορκίστηκαν πενήντα περίπου απόστρατοι, οπλισμένοι με Γαλανόλευκες, οι οποίοι εισέβαλαν στο Πεντάγωνο την περασμένη εβδομάδα. Εμπλεοι αγανάκτησης κι αυτοί σαν τους Indignados της πλατείας Συντάγματος διαμαρτύρονται με αυτόν τον τρόπο για την περικοπή των συντάξεών τους. Ενας εξ αυτών, μόλις 47 ετών, δηλώνει, κλαίγοντας σχεδόν, σε ρεπόρτερ που κάλυπτε το «ντου» ότι η σύνταξή του μειώθηκε από 2.700 ευρώ σε 1.700.
Εξίσου δακρύβρεχτη ήταν και η εγκύκλιος του μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου, ο οποίος καλεί τους πολίτες σε ανυπακοή και όσους δεν μπορούν, να μην πληρώσουν το χαράτσι για τα ακίνητα. Δεσμεύθηκε, μάλιστα, πως «αν σε έναν κόψουν το ρεύμα, εμείς θα το κόψουμε σε όλους τους ναούς. Θα κάνουμε γάμους με κεριά στα χέρια και λειτουργίες με δάκρυα στα μάτια». «Αδικα κι επικίνδυνα» χαρακτήρισε όσα συμβαίνουν ο προστάτης των αδυνάμων μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, κατά τη συνεδρίαση της Ιεραρχίας την περασμένη Τρίτη. Η επωδός των εργασιών ήταν το παράδοξο συμπέρασμα: «Η Eκκλησία δεν έχει χρήματα». Μήπως πρέπει να θεσπιστεί και νέο τέλος για την ενίσχυση της Εκκλησίας; Ισως ακόμη πιο σουρεαλιστική από τη στάση των αποστράτων και της Εκκλησίας ήταν η αντίδραση των κομμάτων της Αριστεράς, ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, απέναντι στο φαινόμενο οικειοποίησης της λαϊκής δυσαρέσκειας από απόστρατους και ιεράρχες. Στην περίπτωση της εισβολής στο Πεντάγωνο, ο Αλέξης Τσίπρας εκτίμησε ότι σήμερα η δημοκρατία δεν απειλείται από απόστρατους αξιωματικούς, αλλά από μία ιδιότυπη πραξικοπηματική πολιτική οικονομικής επιβολής, παρέχοντας έμμεση κάλυψη στους μπαχαλάκηδες του Στρατού. Μετά την πρόσφατη συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, ο κ. Τσίπρας είχε, άλλωστε, πει ότι «σε μια περίοδο κοινωνικής διάλυσης, η Αριστερά εντείνει την προσπάθειά της για αλληλεγγύη προς όσους περνούν το κατώφλι της φτώχειας και της εξαθλίωσης». Και πρόσθεσε: «Σύμμαχο σε αυτήν την προσπάθεια θεωρούμε ότι πρέπει να έχουμε και την Εκκλησία, η οποία πρέπει να πρωτοστατήσει στο κοινωνικό της έργο».Είναι άκρως απογοητευτικό αυτό το καιροσκοπικό φλερτ της Αριστεράς με όποιον βρει μπροστά της υπό την σκέπη του λαϊκισμού και της υποτιθέμενης κοινωνικής ευαισθησίας. Οι εκλεκτικές συμμαχίες της Αριστεράς με απόστρατους και εκκλησιαστικούς παράγοντες μόνο με την ποίηση του Σουρή μπορούν να ερμηνευθούν.
| |
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Αναδημοσιεύω το άρθρο του Παύλου Αθανασόπουλου που δημοσιεύτηκε στην ομάδα του Facebook ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Το άρθρο θεωρώ ότι έχει να πει αρκετά πράγματα, αν και, εν μέρει μόνο συμφωνώ με το συμπέρασμά του και δεν μπορώ να αποφύγω το σχόλιο ότι είναι υπερβολικά ευγενικό με το ΠΑΣΟΚ. Ίσως γιατί, τα όσα προτείνει ο συντάκτης, χωρίς το ΠΑΣΟΚ δε γίνονται, κι αυτό είναι μια αλήθεια.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Τα διλήμματα μπροστά στα οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία γίνονται κάθε μέρα περισσότερο ευκρινή και η απάντηση σε αυτά αποκτά επιτακτικό χαρακτήρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με το άρθρο του στην «Καθημερινή» περιέγραψε με εξαιρετική ακρίβεια την πραγματικότητα στην οποία βρισκόμαστε και επεσήμανε με έντονο τρόπο τους κινδύνους που απειλούν την χώρα.
Έδωσε δε το στίγμα της ανάγκης σοβαρής και στιβαρής διαχείρισης της κατάστασης για να αποφύγουμε το μοιραίο.
Ταυτόχρονα οι εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και στις διεθνείς χρηματαγορές δημιουργούν ένα κλίμα γενικευμένης αβεβαιότητας.
Η εκταμίευση της έκτης δόσης αναβλήθηκε.
Και όλο και περισσότερο γενικεύεται μια συζήτηση ότι οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου είναι πια ξεπερασμένες και δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίσουν το ελληνικό πρόβλημα.
Γίνεται όλο και πιο πιθανό ένα γενναίο κούρεμα έως και 50% του ελληνικού χρέους.
Αυτό μπορεί να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και να ανακουφίσει κάπως την χώρα, ταυτόχρονα όμως δημιουργεί κινδύνους ανεξέλεγκτων γεγονότων και στην Ελλάδα και την ευρωζώνη, κινδύνους για το τραπεζικό σύστημα και τα ασφαλιστικά ταμεία και γενικότερα πλήθος παρενεργειών.
Είναι φανερό ότι το προσεχές διάστημα η χώρα θα βρεθεί μπροστά σε εξαιρετικά κρίσιμες, περίπλοκες και επικίνδυνες καταστάσεις που θα απαιτούν πολύ λεπτούς χειρισμούς.
Και είναι αναγκαίο να έχει μια στιβαρή και αποτελεσματική πολιτική διεύθυνση.
Αυτό δεν αποτελεί αιχμή κατά των κ. Παπανδρέου και Βενιζέλου που παρά τα λάθη τους προσπαθούν και παλεύουν όταν άλλοι αρκούνται στην εύκολη κριτική.
Όμως η κατάσταση απαιτεί ευρύτερη συνεννόηση, μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων, ισχυρότερη αξιοποίηση ικανοτήτων.
Γι’ αυτό μια προσπάθεια όσο το δυνατόν ευρύτερης εθνικής συνεννόησης είναι επείγουσα.
Και πρέπει να οδηγήσει σε μια κυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης και εθνικής σωτηρίας που να αποτελείται από ότι πιο ικανό υπάρχει από όλους τους πολιτικούς χώρους και που να έχει ευρύτατη πολιτική στήριξη.
Θέτω δε προς συζήτηση το ερώτημα αν μιας τέτοιας προσπάθειας ο πιο ικανός να ηγηθεί είναι ο Κώστας Σημίτης όπως συνέβη το 1974 με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Στην παρούσα ιστορική συγκυρία είναι η προσωπικότητα που έχει πλήρη συνείδηση της πραγματικότητας και ισχυρή πολιτική βούληση να την αντιμετωπίσει.
Σε κάθε περίπτωση είναι κρίσιμη αυτή την ώρα η ενίσχυση των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων και η πάλη κατά του λαϊκισμού.
Ενίσχυση μεταρρυθμιστικών δυνάμεων κεντροαριστερών, φιλελεύθερων, αριστερών οικολογικών.
Στα πλαίσια αυτά αποκτά εξαιρετική σημασία η ύπαρξη μιας σοβαρής αριστεράς στη χώρα.
Και τέτοια μπορεί να είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
Είναι σαφές ότι όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε να υπάρχει στην επόμενη Βουλή μια ισχυρή ΔΗΜΑΡ.Ατακτολογίες...
Καλές είναι οι επετειακές προσεγγίσεις, όμως αν θέλουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας, θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος την εύκολη πολιτικολογία και την ακόμα πιο εύκολη και βολική καταφυγή στον καταγγελτικό λόγο και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Έντρομος (ομολογώ) άκουσα τον πρόεδρο του ΔΣΑ Αδαμόπουλο να λοιδορεί από τηλεοράσεως τους δικαστικούς λειτουργούς γιατί λέει δέχτηκαν στο Πρωτοδικείο την επίσκεψη στελεχών της τρόικας. Κι όταν δημοσιογράφος του επεσήμανε ότι δεν είναι δα και προς θάνατο κάτι τέτοιο, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλό του ο κ. πρόεδρος ρώτησε:
«Μήπως είστε υπέρ της τρόικας;»
Μούγκα ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα δημοσιογράφος… Κατάπιε τη γλώσσα του. Και ο κ. πρόεδρος συνέχισε με χαμόγελο ικανοποίησης: «Αυτό δα έλειπε, να είστε και με την τρόικα… αυτό θα ήταν προδοσία κατά της πατρίδας!»…
Κατηγόρησε επίσης τους δικαστικούς, ότι το έκαναν αυτό διότι… συναλλάχθηκαν για να κρατήσουν έξω από το ενιαίο μισθολόγιο τους δικούς τους μισθούς.
Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι φωνές (άναρθρες κατά βάση) πολλών και διαφόρων κατά της τρόικας και κατά του μνημονίου. Κι όχι μόνο αυτό, αναφέρονται «στα κόμματα του μνημονίου», «στις δυνάμεις του μνημονίου» και συχνά – πυκνά πετάνε και υπονοούμενα για «γουδή» και «προδότες σε διατεταγμένη υπηρεσία».
Σε άλλες εποχές αυτά θα ήταν μέρος του φολκλορικού πολιτικού λόγου των πάσης φύσεως γραφικών την εδώδιμης πολιτικής τάξης.
Στις μέρες όμως που περνάμε, όλα αυτά βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Οι αναφορές στους «Τσολάκογλου» και σε «πρωθυπουργούς του δωσιλογισμού» προοιωνίζουν άσχημες εξελίξεις.
Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία, το Μνημόνιο ψηφίστηκε από τρία κόμματα στη βουλή των Ελλήνων και αποτελεί νόμο του κράτους.
Πρέπει επίσης όλοι να μην ξεχνάμε ότι η περίφημη «τρόικα» δεν είναι τίποτε νταηλήδες που περνούσαν από τη γειτονιά μας, είδαν φως και μπήκαν… Πρόκειται για θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ψήφισε και αποφάσισε τον Μηχανισμό Στήριξης με τη συμμετοχή και της χώρας μας. Συνεπώς έχει αρμοδιότητες και εξουσίες που η Ευρωπαϊκή Ένωση της έχει απονείμει και εμείς ως μέλη της Ε.Ε. και της ζώνης του ευρώ, οφείλουμε να τις δεχόμαστε.
Διαφορετικά, όλοι αυτοί οι ψευτοτσαμπουκάδες του νεοελληνικού επαρχιωτισμού – τύπου Σαμαρά, Τσίπρα, Αδαμόπουλου, Τράγκα, Κουρή και δε συμμαζεύεται – ας μας το πούνε στα ίσια, ορθά – κοφτά: Να φύγουμε από την Ε.Ε.!
Τι τους φταίει η τρόικα δηλαδή;
Αλλά δεν το λένε… Γιατί απλούστατα τώρα πια σκέφτονται οι ευρωπαίοι να μας ξαποστείλουν…
Με τις υγείες μας φίλοι της πτωχής – πλην υπερήφανης – ψωροκώσταινας…
Κ.Λ.
Έντρομος (ομολογώ) άκουσα τον πρόεδρο του ΔΣΑ Αδαμόπουλο να λοιδορεί από τηλεοράσεως τους δικαστικούς λειτουργούς γιατί λέει δέχτηκαν στο Πρωτοδικείο την επίσκεψη στελεχών της τρόικας. Κι όταν δημοσιογράφος του επεσήμανε ότι δεν είναι δα και προς θάνατο κάτι τέτοιο, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλό του ο κ. πρόεδρος ρώτησε:
«Μήπως είστε υπέρ της τρόικας;»
Μούγκα ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα δημοσιογράφος… Κατάπιε τη γλώσσα του. Και ο κ. πρόεδρος συνέχισε με χαμόγελο ικανοποίησης: «Αυτό δα έλειπε, να είστε και με την τρόικα… αυτό θα ήταν προδοσία κατά της πατρίδας!»…
Κατηγόρησε επίσης τους δικαστικούς, ότι το έκαναν αυτό διότι… συναλλάχθηκαν για να κρατήσουν έξω από το ενιαίο μισθολόγιο τους δικούς τους μισθούς.
Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι φωνές (άναρθρες κατά βάση) πολλών και διαφόρων κατά της τρόικας και κατά του μνημονίου. Κι όχι μόνο αυτό, αναφέρονται «στα κόμματα του μνημονίου», «στις δυνάμεις του μνημονίου» και συχνά – πυκνά πετάνε και υπονοούμενα για «γουδή» και «προδότες σε διατεταγμένη υπηρεσία».
Σε άλλες εποχές αυτά θα ήταν μέρος του φολκλορικού πολιτικού λόγου των πάσης φύσεως γραφικών την εδώδιμης πολιτικής τάξης.
Στις μέρες όμως που περνάμε, όλα αυτά βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Οι αναφορές στους «Τσολάκογλου» και σε «πρωθυπουργούς του δωσιλογισμού» προοιωνίζουν άσχημες εξελίξεις.
Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία, το Μνημόνιο ψηφίστηκε από τρία κόμματα στη βουλή των Ελλήνων και αποτελεί νόμο του κράτους.
Πρέπει επίσης όλοι να μην ξεχνάμε ότι η περίφημη «τρόικα» δεν είναι τίποτε νταηλήδες που περνούσαν από τη γειτονιά μας, είδαν φως και μπήκαν… Πρόκειται για θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ψήφισε και αποφάσισε τον Μηχανισμό Στήριξης με τη συμμετοχή και της χώρας μας. Συνεπώς έχει αρμοδιότητες και εξουσίες που η Ευρωπαϊκή Ένωση της έχει απονείμει και εμείς ως μέλη της Ε.Ε. και της ζώνης του ευρώ, οφείλουμε να τις δεχόμαστε.
Διαφορετικά, όλοι αυτοί οι ψευτοτσαμπουκάδες του νεοελληνικού επαρχιωτισμού – τύπου Σαμαρά, Τσίπρα, Αδαμόπουλου, Τράγκα, Κουρή και δε συμμαζεύεται – ας μας το πούνε στα ίσια, ορθά – κοφτά: Να φύγουμε από την Ε.Ε.!
Τι τους φταίει η τρόικα δηλαδή;
Αλλά δεν το λένε… Γιατί απλούστατα τώρα πια σκέφτονται οι ευρωπαίοι να μας ξαποστείλουν…
Με τις υγείες μας φίλοι της πτωχής – πλην υπερήφανης – ψωροκώσταινας…
Κ.Λ.
5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Δυο χρόνια μετά τη θεαματική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, στις 4 Οκτωβρίου 2009, τίποτα δε θυμίζει εκείνη τη νύχτα: τη θέση της ελπίδας για κοινωνική και οικονομική πρόοδο έχουν καταλάβει ανάμικτα συναισθήματα οργής και μελαγχολίας. Οργής για την πρωτοφανή εξαπάτηση του εκλογικού σώματος - η χονδροειδέστερη από αυτή των Μοναρχικών στις εκλογές του 1920 όταν είχαν υποσχεθεί την επιστροφή του Ελληνικού Στρατού από τη Μικρασία και συνέχισαν τον πόλεμο - και μελαγχολίας γιατί τίποτα δε φαίνεται ικανό να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της χώρας. Στο μεταξύ ο συναυτουργός του Κορκονέα στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου Σαραλιώτης αποφυλακίσθηκε και οι «πραίτωρες του Πολύδωρα» γιόρτασαν την επέτειο ξυλοφορτώνοντας δυο φωτορεπόρτερ. Καλώς ορίσατε στην Ελλάδα του 2011.
Ενενήντα χρόνια είχε να δει η Ελλάδα τέτοια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος. Το προεκλογικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ (ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ) κι η λογική επεξήγησή του (μόνο τις επιδόσεις των κυβερνήσεων Σημίτη στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής αν έχουμε, θα αυξήσουμε τα δημόσια έσοδα κατά 50%) είχαν δώσει την ελπίδα για μια διαχείριση του προβλήματος του δημοσίου χρέους με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αντ' αυτού, η κυβέρνηση Παπανδρέου, αφού επί τρεις σχεδόν μήνες καμώνονταν πως δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού επί άλλους τρεις μήνες θρηνούσε για τη χαμένη τιμή της χώρας, δεσμεύτηκε σε ένα Μνημόνιο, που υλοποιούσε όλες ανεξαιρέτως τις επιθυμίες των δανειστών και μετέφερε το βάρος της κρίσης αποκλειστικά στους ώμους αυτών που δεν είχαν να πληρώσουν. Με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει από 125% του ΑΕΠ στο 167%, η πραγματική ανεργία - αφαιρουμένων των εξ επαγγέλματος τεμπέληδων - να τριπλασιαστεί και να φτάσει σε επίπεδα άγνωστα στη χώρα από τις αρχές της δεκαετίας του '60, αντί για ανάκαμψη η χώρα να βυθίζεται σε ολοένα βαθύτερη ύφεση, η φοροδιαφυγή να αυξάνεται ακόμα περισσότερο και, πλέον, ολοένα αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού να αντιμετωπίζει ακόμα και το φάσμα της πείνας.
Τα μέλη της κυβέρνησης, που ήταν καταδικασμένη να εμφυσήσει αισιοδοξία στον πληθυσμό και να του προσφέρει ένα νέο όραμα, να συμμαζέψει το όργιο της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος προστατεύοντας ταυτόχρονα τα πιο ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας, ολοφύρονται σε καθημερινή βάση μπροστά στις κάμερες, καθιστώντας έκδηλο ότι είναι ανίκανοι να διαχειριστούν στοιχειωδώς την κατάσταση. Ανίκανοι να αναλάβουν την παραμικρή πρωτοβουλία, έχουν περιοριστεί στο ρόλο των μαριονετών των εκπροσώπων των δανειστών, οι οποίοι δε βρίσκουν καθόλου άκομψο να κοινοποιούν στα ΜΜΕ τη βούλησή τους, πριν ακόμα ενημερώσουν γι αυτήν την κυβέρνηση.
Απέναντι σε αυτή την εμφανώς άβουλη κι ανερμάτιστη κυβέρνηση ορθώνεται μια εξ ίσου άβουλη κι ανερμάτιστη αντιπολίτευση, που ελλείψει συνεκτικών πολιτικών προτάσεων, ονειρεύεται και πάλι ειδικά δικαστήρια ή καλύτερα - για λόγους αποφυγής ενός νέου ρεζιλέματος σαν αυτού του 1990 - εξωδικαστικές εκτελέσεις.
Η μεν ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, χαϊδεύει τ' αυτιά όσων είναι, δικαίως ή αδίκως, οργισμένοι με την κυβέρνηση, υποσχόμενη πράγματα τα οποία ξέρει ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει και κλείνοντας το μάτι στα λαμόγια που ετοιμάζονται ν' αγοράσουν «μπιρ παρά» τον πλούτο της χώρας την επαύριο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της, που κάθε μέρα φαντάζει και πιο αναπόφευκτη. Το φλέρτ του Αντώνη Σαμαρά με αυτούς που ονειρεύονται «την επιστροφή στη δραχμούλα» δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των αναμφίβολα σχεδόν μηδενικών πολιτικών του ικανοτήτων. Είναι συνειδητή επιλογή μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν επενδύσει στη μετατροπή της χώρας σε παράδεισο του οργανωμένου εγκλήματος, και δη της ρωσικής Μαφίας (ας θυμηθούμε την υπόθεση Βατοπεδίου και κάποιες λεπτομέρειές της).
Ανάλογες με της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι οι στρατηγικές επιλογές του ΚΚΕ, ενώ το ΛΑΟΣ ονειρεύεται μέσα από αυτό τον ορυμαγδό, την επιστροφή στην Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών (όπως κι ο Αντώνης Σαμαράς άλλωστε).
Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, ανίκανος να εκπονήσει μια στοιχειώδη αριστερή στρατηγική προστασίας των αδυνάτων σε περίοδο κρίσης κι έχοντας απωλέσει κάθε ικανότητα διαλόγου με την κοινωνία, επιδίδεται αφ' ενός σε διαγωνισμό επικλήσεων του γνωστού τόπου εκτελέσεων στου Γουδή με το ΛΑΟΣ, αφ' ετέρου στην άκριτη υιοθέτηση κάθε αντικοινωνικής συμπεριφοράς - από τους βανδαλισμούς των ταξιτζήδων, των φορτηγατζήδων και των οικοπεδοφάγων της Κερατέας, μέχρι τους εμπόρους που επιτίθενται στα συνεργεία του ΣΔΟΕ και τους ελεγκτές του ΙΚΑ.Σε αυτό το αποκρουστικό πολιτικό πλαίσιο, με την προοπτική της μετατροπής της Ελλάδας σε Ρωσία του Γιέλτσιν, όπου άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα και το κρύο, κάθε μέρα πιο κοντά, η κοινωνία επιλέγει ανάμεσα στην οργή και στην κατάθλιψη.
Οι εκδηλώσεις οργής στις διαδηλώσεις είναι ευθέως ανάλογες της ταχύτητας με την οποία μειώνεται το βιωτικό επίπεδο. Κι όσο η πλειοψηφία του πληθυσμού θα μπουκώνεται με αντικαταθλιπτικά φάρμακα, τόσο πιο οργισμένες θα είναι οι αντιδράσεις της μειοψηφίας.
Και μιας και η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε ηθική νομιμοποίηση λόγω των προεκλογικών υποσχέσεων που δεν προσπάθησε καν να υλοποιήσει, το μόνο μέσο που της απομένει είναι η προσφυγή στην κτηνώδη αστυνομική βία.
Η πρωτοφανής βιαιότητα - όμοιό της μεταπολιτευτικά υπάρχει μόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου το 1980 και στις ημέρες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα το Γενάρη του 1991 - με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι δεκάδες χιλιάδες των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος - φοβούμαι ότι επρόκειτο για την τελευταία ειρηνική διαδήλωση για πάρα πολύ καιρό - όπως και οι σημερινές επιθέσεις της Αστυνομίας στους φωτορεπόρτερ μόνο τυχαίες δεν είναι.
Ταυτόχρονα, η σαφής διαχωριστική γραμμή που υπήρχε για χρόνια μεταξύ του κύριου όγκου των διαδηλωτών και των μπαχαλάκηδων, γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη. Κι είναι ορατός ο κίνδυνος να διολισθήσει η χώρα σε έναν άτυπο εμφύλιο, σαν αυτό που βίωσε η Ιταλία στη δεκαετία του '70. Με τη διαφορά ότι απέναντι στην κρατική εξουσία θα είναι βίαιοι διαδηλωτές και όχι στρατιωτικά οργανωμένες κομμουνιστικές οργανώσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο αυξανόμενης αστυνομικής και πολιτικής βίας, απόπειρες μικρότερων πολιτικών δυνάμεων όπως οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ να διατυπώσουν έναν ψύχραιμο συνεκτικό λόγο, όσο καλοδεχούμενες κι αν είναι, δεν έχουν σοβαρές ελπίδες να βρουν ευρεία ανταπόκριση. Η ανεπάρκεια κυβέρνησης και αντιπολίτευσης βυθίζουν τη χώρα σε ένα σκηνικό κλιμακούμενης βίας, με προδιαγραφές ζοφερής κατάληξης.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011
ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ Σκέψεις αναφορικά με το άρθρο του Κώστα Σημίτη
Το άρθρο του τ. Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ προκάλεσε αίσθηση, και δικαίως. Με λιτή γλώσσα ο τ. Πρωθυπουργός επισημαίνει τα αυτονόητα, που όμως έχουν πάψει πλέον να είναι αυτονόητα. Την ίδια στιγμή όμως του διαφεύγει, όπως και σε όλους όσοι συμμερίζονται τις απόψεις του νυν Πρωθυπουργού - θα τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας ό,τι θυσίες κι αν χρειαστεί να γίνουν - ότι πλέον μια σημαντική μερίδα κατοίκων αυτής της χώρας, μερικοί από τους οποίους μέχρι χθες ζούσαν στις παρυφές της μεσαίας αστικής τάξης, κινδυνεύουν να πεινάσουν κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Κι όσο θα αρνούνται να δουν αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, θα ανοίγουν δρόμο στους νοσταλγούς της Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών και σε αυτούς του Πατερούλη Στάλιν.
Το πρώτο αυτονόητο που επισημαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης επιστροφής στη δραχμή, ηθελημένης ή μη. Συνέπειες που οι υποστηρικτές της καμώνονται πως αγνοούν, είτε από λαμογιά, είτε από ιδεολογική τύφλωση. Έχουν βεβαίως ένα επιχείρημα: ότι θα γίνουν ανταγωνιστικές οι ελληνικές εξαγωγές. επιχείρημα που όμως χάνει την αξία του αν λάβει υπ' όψιν του κανείς ότι, πέρα από τον τουρισμό, όλες οι άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες αντιστοιχούν σε ποσοστό πολύ μικρότερο του 10% του ΑΕΠ και σε συνθήκες βίαιης επιστροφής στη δραχμή δε θα υπάρχουν τα απαραίτητα κεφάλαια για εξαγωγικού προσανατολισμού επενδύσεις.
Το δεύτερο αυτονόητο που επισημαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι ότι για να συζητήσεις με κάποιον πρέπει αυτός να έρθει στη θέση σου κι εσύ να πας στη θέση του. Είναι προφανής η έλλειψη βούλησης των πολιτικών ηγεσιών των χωρών της Βόρειας Ευρώπης να έρθουν στη θέση των Νοτίων, αλλά εξ ίσου προφανής είναι η αντίστοιχη έλλειψη βούλησης των πολιτικών ηγεσιών, ιδίως σε Ελλάδα και Ιταλία, να κατανοήσουν ότι πίσω από τη στάση αυτή των βορείων υπάρχει και κάποιο δίκιο.
Εδώ όμως ερχόμαστε αντιμέτωποι με το άλλο σύνδρομο της στρουθοκαμήλου. Τη δογματική αδυναμία τόσο του Κώστα Σημίτη, όσο και του Γιώργου Παπανδρέου να δουν, και να το καταστήσουν σαφές με όλα τα μέσα στους συνομιλητές τους, ότι μεταρρυθμίσεις, που για να γίνουν πρέπει να οδηγήσουν στην πείνα εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων αυτής της χώρας - κάποιοι ήδη βρίσκονται σε αυτή την κατηγορία αν λάβει κανείς υπ' όψιν του τις με εκθετικούς ρυθμούς αυξανόμενες σε μήκος ουρές στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων και της Εκκλησίας - είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.
Και ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου αδυνατούν να κατανοήσουν τι σημαίνει δυο άνεργοι σε μια οικογένεια, τι σημαίνει να πρέπει με 800 ευρώ το μήνα να πληρώσεις νοίκι και να ταΐσεις την οικογένεια, τι σημαίνει για μια οτετραμελή οικογένεια με 20.000 ευρώ μικτό οικογενειακό εισόδημα και δόση στεγαστικού δανείου 500 ευρώ για ένα διαμέρισμα 70 τετραγωνικών, να πληρώσει 500 ευρώ τέλος ακινήτων και 200 ευρώ επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης (sic!).
Όμως οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν. Είναι τρομοκρατημένοι και εξοργισμένοι. Κι έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και στις αξίες της. Μια ματιά στην ελληνική μπλογκόσφαιρα αναδεικνύει σε όλο της το εύρος αυτή την κρίση νομιμότητας του πολιτεύματος. Κι ας μη βιαστεί κανείς να κάνει λόγο για συνομωσία οργανωμένων συμφερόντων που έχουν καταλάβει εξ εφόδου τη μπλογκόσφαιρα. Η μπλογκόσφαιρα είναι μια πιστή απεικόνιση του τρόπου σκέψης ενός σημαντικού κοματιού της ελληνικής κοινωνίας. Του πιο μορφωμένου.
Είναι αλήθεια βεβαίως ότι στις συνάξεις των «Αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος μάλλον δε θα συναντήσει κανείς αυτούς που δυσκολεύονται να κλείσουν τις άκρες του μήνα. Είναι αλήθεια ότι αυτοί που κάνουν την πολλή φασαρία είναι αυτοί που δε μπορούν πια να πηγαίνουν με δανεικά διακοπές στο Μπαλί και να αγοράζουν τρίλτρες λιμουζίνες κάθε τρια χρόνια με δανεικά χρήματα.
Η οργή αυτών που δε μπορούν να τα φέρουν βόλτα είναι βουβή ακόμα κι ίσως ποτέ να μη γίνει θορυβώδης. Δε σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει. Κι όταν κάποιος τρελός - με ή χωρίς εισαγωγικά - θα κατεβάσει μερικές εκατοντάδες καταδρομέων και τριάντα τανκς στο κέντρο της Αθήνας, όλοι αυτοί θα είναι εκεί για να τον χειροκροτήσουν.
Τα σύννεφα συσσωρεύονται απειλητικά στον ουρανό. Το αδιανόητο σκηνικό της περασμένης Παρασκευής, όπου μερικές εκατοντάδες αποστράτων έσπασαν την πύλη του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, χωρίς η Ασφάλεια του στρατοπέδου να μπορέσει να τους αντιμετωπίσει και κατέληξαν να διαπραγματεύονται με τον Αρχηγό ΓΕΣ, πρέπει να προβληματίσει πολλούς. Γιατί αν ουδείς μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους άοπλους εισβολείς ποιος θα αντιμετωπίσει τους μελλοντικούς ένοπλους;
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σε τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα πάψει να υφίσταται ως κρατική οντότητα με συνοπτικές διαδικασίες. Τη στάση πληρωμών που θα κηρύξουν οι επίδοξοι εθνοσωτήρες θα την ακολουθήσει μια καταστροφική πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία, μιας και η μόνη τους διέξοδος για τη δικαιολόγηση των συνεπειών της πολιτικής τους θα είναι μια πολεμική περιπέτεια.
Αν όμως έστω και τώρα, στο παρά ένα - ή μήπως ήδη και πέντε; - ο Πρωθυπουργός και οι ελάχιστοι που συμμερίζονται τις απόψεις του σε αυτή τη χώρα δεν κατανοήσουν ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι αν δεν καταστήσουν σαφές στους Ευρωπαίους εταίρους ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν σε πολιτειακή εκτροπή, που θα οδηγήσει τη μεν Ελλάδα σε αφανισμό, τη δε ευρωζώνη και την ΕΕ σε κατάρρευση, το μέλλον είναι ζοφερό. Για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Υ.Γ. Είχε ολοκληρωθεί η ανάρτηση όταν διάβασα το σχόλιο του εκπροσώπου των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ. «Η απόλυση 30000 δημοσίων υπαλλήλων ισοδυναμεί, σε οικονομία, με τη μείωση των αμυντικών δαπανών κατά 5%». Τα όποια σχόλια περιττεύουν.
Το πρώτο αυτονόητο που επισημαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης επιστροφής στη δραχμή, ηθελημένης ή μη. Συνέπειες που οι υποστηρικτές της καμώνονται πως αγνοούν, είτε από λαμογιά, είτε από ιδεολογική τύφλωση. Έχουν βεβαίως ένα επιχείρημα: ότι θα γίνουν ανταγωνιστικές οι ελληνικές εξαγωγές. επιχείρημα που όμως χάνει την αξία του αν λάβει υπ' όψιν του κανείς ότι, πέρα από τον τουρισμό, όλες οι άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες αντιστοιχούν σε ποσοστό πολύ μικρότερο του 10% του ΑΕΠ και σε συνθήκες βίαιης επιστροφής στη δραχμή δε θα υπάρχουν τα απαραίτητα κεφάλαια για εξαγωγικού προσανατολισμού επενδύσεις.
Το δεύτερο αυτονόητο που επισημαίνει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι ότι για να συζητήσεις με κάποιον πρέπει αυτός να έρθει στη θέση σου κι εσύ να πας στη θέση του. Είναι προφανής η έλλειψη βούλησης των πολιτικών ηγεσιών των χωρών της Βόρειας Ευρώπης να έρθουν στη θέση των Νοτίων, αλλά εξ ίσου προφανής είναι η αντίστοιχη έλλειψη βούλησης των πολιτικών ηγεσιών, ιδίως σε Ελλάδα και Ιταλία, να κατανοήσουν ότι πίσω από τη στάση αυτή των βορείων υπάρχει και κάποιο δίκιο.
Εδώ όμως ερχόμαστε αντιμέτωποι με το άλλο σύνδρομο της στρουθοκαμήλου. Τη δογματική αδυναμία τόσο του Κώστα Σημίτη, όσο και του Γιώργου Παπανδρέου να δουν, και να το καταστήσουν σαφές με όλα τα μέσα στους συνομιλητές τους, ότι μεταρρυθμίσεις, που για να γίνουν πρέπει να οδηγήσουν στην πείνα εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων αυτής της χώρας - κάποιοι ήδη βρίσκονται σε αυτή την κατηγορία αν λάβει κανείς υπ' όψιν του τις με εκθετικούς ρυθμούς αυξανόμενες σε μήκος ουρές στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων και της Εκκλησίας - είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.
Και ο Κώστας Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου αδυνατούν να κατανοήσουν τι σημαίνει δυο άνεργοι σε μια οικογένεια, τι σημαίνει να πρέπει με 800 ευρώ το μήνα να πληρώσεις νοίκι και να ταΐσεις την οικογένεια, τι σημαίνει για μια οτετραμελή οικογένεια με 20.000 ευρώ μικτό οικογενειακό εισόδημα και δόση στεγαστικού δανείου 500 ευρώ για ένα διαμέρισμα 70 τετραγωνικών, να πληρώσει 500 ευρώ τέλος ακινήτων και 200 ευρώ επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης (sic!).
Όμως οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν. Είναι τρομοκρατημένοι και εξοργισμένοι. Κι έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και στις αξίες της. Μια ματιά στην ελληνική μπλογκόσφαιρα αναδεικνύει σε όλο της το εύρος αυτή την κρίση νομιμότητας του πολιτεύματος. Κι ας μη βιαστεί κανείς να κάνει λόγο για συνομωσία οργανωμένων συμφερόντων που έχουν καταλάβει εξ εφόδου τη μπλογκόσφαιρα. Η μπλογκόσφαιρα είναι μια πιστή απεικόνιση του τρόπου σκέψης ενός σημαντικού κοματιού της ελληνικής κοινωνίας. Του πιο μορφωμένου.
Είναι αλήθεια βεβαίως ότι στις συνάξεις των «Αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος μάλλον δε θα συναντήσει κανείς αυτούς που δυσκολεύονται να κλείσουν τις άκρες του μήνα. Είναι αλήθεια ότι αυτοί που κάνουν την πολλή φασαρία είναι αυτοί που δε μπορούν πια να πηγαίνουν με δανεικά διακοπές στο Μπαλί και να αγοράζουν τρίλτρες λιμουζίνες κάθε τρια χρόνια με δανεικά χρήματα.
Η οργή αυτών που δε μπορούν να τα φέρουν βόλτα είναι βουβή ακόμα κι ίσως ποτέ να μη γίνει θορυβώδης. Δε σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει. Κι όταν κάποιος τρελός - με ή χωρίς εισαγωγικά - θα κατεβάσει μερικές εκατοντάδες καταδρομέων και τριάντα τανκς στο κέντρο της Αθήνας, όλοι αυτοί θα είναι εκεί για να τον χειροκροτήσουν.
Τα σύννεφα συσσωρεύονται απειλητικά στον ουρανό. Το αδιανόητο σκηνικό της περασμένης Παρασκευής, όπου μερικές εκατοντάδες αποστράτων έσπασαν την πύλη του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, χωρίς η Ασφάλεια του στρατοπέδου να μπορέσει να τους αντιμετωπίσει και κατέληξαν να διαπραγματεύονται με τον Αρχηγό ΓΕΣ, πρέπει να προβληματίσει πολλούς. Γιατί αν ουδείς μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους άοπλους εισβολείς ποιος θα αντιμετωπίσει τους μελλοντικούς ένοπλους;
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σε τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα πάψει να υφίσταται ως κρατική οντότητα με συνοπτικές διαδικασίες. Τη στάση πληρωμών που θα κηρύξουν οι επίδοξοι εθνοσωτήρες θα την ακολουθήσει μια καταστροφική πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία, μιας και η μόνη τους διέξοδος για τη δικαιολόγηση των συνεπειών της πολιτικής τους θα είναι μια πολεμική περιπέτεια.
Αν όμως έστω και τώρα, στο παρά ένα - ή μήπως ήδη και πέντε; - ο Πρωθυπουργός και οι ελάχιστοι που συμμερίζονται τις απόψεις του σε αυτή τη χώρα δεν κατανοήσουν ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι αν δεν καταστήσουν σαφές στους Ευρωπαίους εταίρους ότι τα μέτρα αυτά οδηγούν σε πολιτειακή εκτροπή, που θα οδηγήσει τη μεν Ελλάδα σε αφανισμό, τη δε ευρωζώνη και την ΕΕ σε κατάρρευση, το μέλλον είναι ζοφερό. Για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Υ.Γ. Είχε ολοκληρωθεί η ανάρτηση όταν διάβασα το σχόλιο του εκπροσώπου των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ. «Η απόλυση 30000 δημοσίων υπαλλήλων ισοδυναμεί, σε οικονομία, με τη μείωση των αμυντικών δαπανών κατά 5%». Τα όποια σχόλια περιττεύουν.
Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011
Σε ρυθμό τάνγκο
Τρισήμισυ η ώρα το μεσημέρι, στον π(ρ)εζόδρομο της Τοσίτσα. Στη μια πλευρά, αυτήν του Πολυτεχνείου, βλέπει κανείς τους άστεγους και τους ναρκομανείς να περιφέρονται, ως μη έχοντες πού την κεφαλήν κλίναι. Στην απέναντι πλευρά, αυτήν του Μουσείου, το σκηνικό είναι διαφορετικό. Άσπρες πλαστικές καρέκλες και τραπεζάκια έξω. Έκθεση φωτογραφίας με θέμα την υποβάθμιση των Εξαρχείων. Και στο δρομάκι έξω από την είσοδο του Μουσείου, μερικά ζευγάρια χορεύουν υπό την υπόκρουση μουσικής τάνγκο. Σε ένα από τα κομμάτια ακούγεται και η φωνή του Κάρλος Γκαρδέλ, που αποχαιρετάει, όλος νοσταλγία, την πάμπα. Κάπου εκεί στα πέριξ, συναντάω και δυο φίλους από το Δίκτυο, που απ’ότι φαίνεται συμμετέχουν σε αυτήν την πρωτοβουλία, που διοργανώνεται από τους αρχαιολόγους και από τους υπαλλήλους του Υπουργείου Πολιτισμού.
Δυο κόσμοι απέναντι ο ένας από τον άλλο, ωστόσο κάποιοι περνούν τη νοητή διαχωριστική γραμμή. Και βάλτε τώρα στο μυαλό σας τη σκηνή που είδα με τα μάτια μου, να χορεύει το ζευγάρι ένα αισθησιακό τάνγκο και, ακριβώς από δίπλα τους, να περνάει το πρεζόνι με ένα απλανές βλέμμα. Σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να εμπνεύσει μια θεατρική παράσταση με τίτλο «χρεοκοπία α λα Αργεντινή», ή ακόμα, «το τελευταίο ταγκό στον Τιτανικό».
Εν πάση περιπτώσει, βρίσκω αξιέπαινη αυτήν την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση εκδηλώσεων στον πεζόδρομο της Τοσίτσα, για το διάστημα από 1/10 ως 7/10. Έχει μουσική, θέατρο, συναντήσεις και δωρεάν ξεναγήσεις στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Βλέπετε, δεν είναι εύκολο να ξεπεράσουμε τα στραβά που μας ταλαιπωρούν (ναρκωτικά, ανεργία, φτώχεια και όλα τα συμπαρομαρτούντα). Θα ήταν όμως λάθος να κλειστούμε στο σπίτι μας και να φοβόμαστε να ξεμυτίσουμε μήπως και μας την πέσει κανένα πρεζόνι που θέλει τη δόση του, ή κανένας ταλαίπωρος ανέστιος μετανάστης, που είναι ικανός για το χειρότερο προκειμένου να επιβιώσει. Ο δρόμος μας ανήκει και θα τον περπατήσουμε κατά πώς το συνηθίζαμε χρόνια τώρα. Και με την ελπίδα ότι τελικά ο Τιτανικός δεν θα βουλιάξει...
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
