Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΑΣ

Η απομάκρυνση από τις εκπομπές της ΝΕΤ των Κώστα Αρβανίτη και Μαριλένας Κατσίμη είναι ένα ακόμα επεισόδιο στο γαϊτανάκι των κινήσεων σωφρονισμού των δημοσιογράφων στη Δημόσια τηλεόραση.
Για την ιδιωτική τηλεόραση ας μη μιλάμε καλύτερα, μιας και οι δημοσιογράφοι έχουν απόλυτη ελευθερία να συμφωνούν με την πολιτική γραμμή που καθορίζει η «Αγία Τετράς» του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA.
Όσο για τον ημερήσιο τύπο, οι δημοσιογράφοι έχουν απόλυτη ελευθερία να ελεεινολογούν το ΣΥΡΙΖΑ. 

Ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη απομακρύνθηκαν από την ενημερωτική εκπομπή ΠΡΩΙΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, διότι προέβησαν σε «απαράδεκτους υπαινιγμούς» κατά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Ν. Δένδια, μας ενημερώνει ο γενικός διευθυντής ενημέρωσης της ΝΕΤ Αιμίλιος Λιάτσος.
Οι «απαράδεκτοι υπαινιγμοί» των δυο δημοσιογράφων συνίστανται στη διατύπωση της απορίας «αν ο κ. Δένδιας θα ζητήσει συγνώμη απότην εφημερίδα THE GUARDIAN, την οποία απειλούσε με αγωγή, τώρα που οι ιατροδικαστικές εκθέσεις επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες της για ξυλοδαρμό στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ 15 αντιεξουσιαστών που συνελήφθησαν σε αντιναζιστική διαδήλωση στις αρχές Οκτωβρίου».
Η ενέργεια αυτή έρχεται σε συνέχεια της διακοπής στον «αέρα» ρεπορτάζ από τη Θεσσαλονίκη της ΕΤ3 στις 26 Οκτωβρίου, επειδή ο δημοσιογράφος τόλμησε να πει ότι «η πόλη αστυνομοκρατείται» (στην πραγματικότητα στρατοκρατούνταν μιας και είχαν παραταχθεί σε επίκαιρα σημεία 1000 περίπου ένοπλοι στρατιωτικοί).
Έρχεται επίσης σε συνέχεια της παράνομης σύλληψης - το υπενθυμίζουμε, για να προλάβουμε τους καλοθελητές, η σύλληψη ήταν παράνομη, όχι η άσκηση δίωξης - του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη στις 28 Οκτωβρίου.
Ποτέ στα 38 χρόνια της Δημοκρατίας δεν είχε υπάρξει τέτοια μονομερής ενημέρωση από τα ΜΜΕ, ιδιωτικά και δημόσια. Πάντα οι δημοσιογράφοι καλούνταν να αυτολογοκριθούν και πάντα η Δημόσια τηλεόραση - με εξαίρεση περιόδους κατά τις οποίες δεν υπήρχε κυβερνητική σταθερότητα, οπότε οι δημοσιογράφοι της αναδείκνυαν απίστευτες αρετές πλουραλισμού στην ενημέρωση - ήταν λάφυρο του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Όμως οι συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των εκδοτικών συγκροτημάτων επέτρεπαν στον πολίτη να έχει ενημέρωση.
Σήμερα, βοηθούσης και της απίστευτα υψηλής ανεργίας - άνω του 35% των δημοσιογράφων είναι πλέον άνεργοι - η δημοσιογραφία τείνει να μετατραπεί σε κατ' εντολήν σύνταξη κειμένων ή τηλεοπτικών ρεπορτάζ* τα οποία οφείλουν να αναπαράγουν τη μία και μοναδική αλήθεια: το «πόση αυταπάρνηση επιδεικνύει η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να διατηρήσει τη χώρα στην Ευρώπη και γιατί οι θυσίες στις οποίες υπιβάλλεται ο καημένος ο λαουτζίκος είναι μονόδρομος». Όσοι τολμούν να διαφοροποιηθούν απολύονται χωρίς ελπίδα να ξαναβρούν δουλειά, εσχάτως δε υφίστανται και παράνομες συλλήψεις.
Σε αυτό το ζοφερό μιντιακό πεδίο, όπου οι διαφορές αποχρώσεων στην ενημέρωση είναι αυτές που υπήρχαν μεταξύ της ΠΡΑΒΔΑ και της ΙΣΒΕΣΤΙΑ στη Σοβιετική Ένωση, μοναδικός χώρος ελευθερίας έκφρασης γνώμης έχει απομείνει το διαδίκτυο, με όλα τα άλυτα προβλήματα αξιοπιστίας  του.
Όμως όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε προπαγάνδα, τότε τα ΜΜΕ χάνουν την αξιοπιστία τους και η Δημοκρατία αργοπεθαίνει. Η πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, χαμηλή κυκλοφορία των εφημερίδων και χαμηλή τηλεθέαση των δελτίων ειδήσεων, είναι αψευδείς μάρτυρες αυτής της κρίσης.
Η αντιστροφή αυτού του κλίματος είναι καθήκον όσων δημοσιογράφων έχουν ακόμα δουλειά. Καιρός είναι να αποκτήσουν αυτό που τους λείπει, το συλλογικό αυτοσεβασμό και να κάνουν πράξη το απόφθεγμα του Φιλέλληνα εκδότη Ιάκωβου Ιωάννη Μάγερ τα Ελληνικά Χρονικά του οποίου είχαν ως προμετωπίδα τη φράση: «η δημοσίευσις είναι η πηγή της Δικαιοσύνης». Φράση με την οποία υποδέχεται τον επισκέπτη και ο ιστότοπος της ΕΣΗΕΑ. Καιρός είναι η φράση αυτή να αποκτήσει το νόημά της.

Γιάννης Χρυσοβέργης

*«Οι γραφιάδες των εφημερίδων σε περιφρονούν
Γιατί τόσο υπερβολικά σε εξυμνούνε
Που κι ένας ηλίθιος δε μπορεί να μη χαμογελάσει 
                                                   ειρωνικά για σένα»
έγραφε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Βολφ Μπίρμαν, απευθυνόμενος στο δικτάτορα της Ανατολικής Γερμανίας Βάλτερ Ούλμπριχτ (εκδόσεις Κάλβος, σε μετάφραση του Δημοσθένη Κούρτοβικ).

Η σκοτεινή πλευρά της Apple

Όπως συνηθίζεται σε κάθε παρόμοια περίπτωση, τα ΜΜΕ όλου του κόσμου γέμισαν με αγιογραφίες του θανόντος ιδρυτή της APPLE, Steve Jobs.

Όμως κάθε πράγμα έχει πολλές όψεις. Και, χωρίς να επιτρέπεται στον οιονήποτε να αμφισβητήσει ότι ο Steve Jobs, πολύ πριν γίνει επιχειρηματίας ήταν ένας οραματιστής από αυτούς που άλλαξαν τη μορφή του κόσμου, καλό είναι να έχουμε κατά νου και κάποιες άλλες πτυχές της APPLE, για τις οποίες ο ιδρυτής της και Διευθύνων Σύμβουλός της από το 1996 μέχρι πρόσφατα, μολονότι έχει αντικειμενική ευθύνη, μπορεί να μην τις είχε φανταστεί ποτέ.

Αναδημοσιεύουμε λοιπόν το σχετικό άρθρο του Νίκου Σμυρναίου από το smyrneosnet  

Γιάννης Χρυσοβέργης*

*Ευχαριστώ τη Βάλια Καϊμάκη που το αναδημοσίευσε στην ομάδα του facebook infocafe  προσφέροντάς μου έτσι την ευκαιρία να το διαβάσω.

Είναι γνωστό ότι η Apple αποτελεί την αγαπημένη εταιρεία των απανταχού geeks, τουλάχιστον όσων δεν προτιμούν το ελεύθερο λογισμικό. Ο Steve Jobs είναι κάτι σαν ροκ σταρ με χιλιάδες φαν ανά τον πλανήτη και κάθε νέο προϊόν που ανακοινώνει (βλέπε iPad) τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας. Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που η Apple λογοκρίνει;

Εκτός από μια εταιρεία με θετική εικόνα και ποιοτικό hardware, η Apple είναι μέρος ενός μονοπωλιακού συστήματος , μαζί με τη Google και τη Microsoft, το οποίο ελέγχει το μεγαλύτερο κομμάτι της επιγραμμικής διανομής περιεχομένου και λογισμικού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η αρχή έγινε με το iTunes, το οποίο από συμπληρωματική υπηρεσία για το iPod γρήγορα εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη πλατφόρμα διανομής πολιτισμικού περιεχομένου (μουσική, βίντεο, παιχνίδια) στο παγκόσμιο διαδίκτυο.  Η εμφάνιση του iPhone και η εγκαθίδρυση του ως το πιο διαδεδομένο εργαλείο νομαδικής χρήσης του διαδικτύου υποχρέωσε όλους τους προμηθευτές υπηρεσιών και περιεχομένων να περάσουν από την πλατφόρμα AppStore.

Πλέον ο διαφαινόμενος θρίαμβος του iPad θα καταστήσει την Apple κυρίαρχο και στην διανομή γραπτού περιεχομένου όπως εφημερίδες και βιβλία. Οι κίνδυνοι από μια τέτοια εξέλιξη είναι πολλοί. Ο πρώτος είναι η ασφυξία που μια τέτοια οικονομική συγκέντρωση επιφέρει στον τομέα των καινοτόμων εφαρμογών και μοντέλων επιγραμμικής διανομής. Ο δεύτερος κίνδυνος είναι η δυνατότητα που έχει πλέον η Apple να λογοκρίνει τα περιεχόμενα που διανέμει στη βάση δικών της κριτηρίων, στερώντας από τους εκάστοτε προμηθευτές την πρόσβαση σε εκατομμύρια χρήστες ανά τον πλανήτη.

Τα παραδείγματα μιας τέτοιας καταχρηστικής συμπεριφοράς είναι πολλά. Το τελευταίο όμως αποτέλεσε πραγματικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ. Πρόκειται για την περίπτωση του Mark Fiore διαδικτυακού σκιτσογράφου και καρτουνίστα ο οποίος είναι ο πρώτος στο είδος του που κέρδισε το βαρυσήμαντο βραβείο Pulitzer τη Δευτέρα 12 Απριλίου. Μόλις έγινε γνωστή η είδηση πήρε δημοσιότητα και η λογοκρισία που υπέστη ο Fiore από την Apple λίγους μήνες πριν.

Όταν ο Fiore έκανε αίτηση στην Apple για να διανείμει την εφαρμογή του NewsToons από το AppStore, η εταιρεία την απέρριψε με το αιτιολογικό ότι προσβάλλει δημόσιες προσωπικότητες. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το μέηλ της Apple στο οποίο εξηγεί ότι οι καρικατούρες του Fiori  δεν τηρούν τις προϋποθέσεις του iPhone Developer Program License Agreement. Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε για πιο είδος « προσβολής προσωπικότητας » πρόκειται.
Το βραβείο Pulitzer αποτέλεσε την αφορμή για να πάρει δημοσιότητα το θέμα με αποτέλεσμα η Apple να ανακαλέσει κι ο Steve Jobs να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον Fiore. Όμως το πρόβλημα παραμένει. Τι γίνεται με τους χιλιάδες προμηθευτές περιεχομένου, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, προγραμματιστές, που δεν έχουν τη δημοσιότητα του Fiore;

Update 09/11: νέα περίπτωση λογοκρισίας εδώ στο Appstore

Το θέμα γίνεται ακόμη σοβαρότερο αν αναλογιστεί κανείς ότι μέσω του iPad η Apple μπορεί να εξελιχθεί σε λίγα χρόνια ο κύριος διανομέας του τύπου. Με ποια κριτήρια μια ιδιωτική εταιρεία αποφασίζει για το τι μπορεί κάποιος να διαβάσει και τι όχι; Ποιες εγγυήσεις έχουν οι εκδότες ότι δεν θα αποτελέσουν αντικείμενο λογοκρισίας για λόγους εμπορικούς ή πολιτικούς;

Σε παρόμοιες περιπτώσεις ο νομοθέτης έχει μεριμνήσει ώστε η ολιγοπωλιακή θέση ενός διανομέα να μην έχει επιπτώσεις στον πλουραλισμό της πληροφόρησης. Στη Γαλλία για παράδειγμα σύμφωνα με τον νόμο τα πρακτορεία τύπου είναι υποχρεωμένα να διανέμουν όλες της εφημερίδες και τα περιοδικά άσχετα με το περιεχόμενο τους. Η αρχή της ουδετερότητας του διαδικτύου (net neutrality), παρόλες τις επιθέσεις που δέχεται τελευταία, υποχρεώνει του πάροχους να διανέμουν όλα τα πρωτόκολλα και εφαρμογές με τον ίδιο τρόπο.

Στην πράξη η νομοθεσία δεν τηρείται πάντα και φυσικά οι εμπορικές βλέψεις κυριαρχούν της θεωρητικής επιδίωξης του πλουραλισμού. Όμως τουλάχιστον είναι γενικά παραδεκτός ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους, η εφαρμογή του οποίου σαφώς και εξαρτάται από κοινωνικούς συσχετισμούς.

Τι γίνεται όταν μια κλειστή ιδιωτική εφαρμογή γίνεται μοναδικός διανομέας για εκατομμύρια χρήστες; Εκεί προς το παρόν δεν υπάρχει πρόβλεψη γιατί απλά το διακύβευμα δεν έχει τεθεί ως τέτοιο σε ότι αφορά τις νέες χρήσεις και τα νέα μέσα όπως αυτά αναπτύσσονται σήμερα.