ΟΙ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΒΑΪΜΑΡΗΣ

Με το «έργο» της κυβέρνησης Παπαδήμου να οδεύει προς την ολοκλήρωσή του και με μοναδικό(;) άγνωστο την οριστική ημερομηνία των εκλογών όλα φαίνονται να «βαίνουν καλώς».

Με τη διαφορά ότι η κοινωνική κρίση με βεβαιότητα θα οξυνθεί, τα μαύρα σύννεφα της κοινωνικής έκρηξης πληθαίνουν και καμιά πολιτική δύναμη δε φαίνεται ικανή να μετατρέψει την οργή λαού (στην κυριολεξία) σε πολιτικό όραμα. Με αποτέλεσμα πάνω από την Ελλάδα να πλανάται το φάντασμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Η σημερινή δημοσκόπηση της VPRC για το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, δεν είχε άσχημα νέα μονάχα για τον Αντώνη Σαμαρά και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Η δημοσκόπηση, που επιβεβαιώνει κάποιες τάσεις ήδη ορατές από την πρόσφατη δημοσκόπηση της PUBLIC ISSUE για το Μάρτιο δείχνει δυο πράγματα: το διαζύγιο μιας σαφούς πλειοψηφίας του ελληνικού λαού από την πολιτική της κυβέρνησης Παπαδήμου και των κομμάτων που τη στηρίζουν, και την εξ ίσου σαφή πρόθεση της πλειοψηφίας να δώσει ψήφο διαμαρτυρίας.

Το 54% των πολιτών ζητάει την άμεση απεμπλοκή της χώρας από την πολιτική του Μνημονίου II, έναντι 22% που τη θεωρούν ως το μικρότερο κακό και μόλις 8% που τη στηρίζουν, ενώ 16% εμφανίζεται να μην έχει σαφή άποψη.

Επίσης το 51% δηλώνει την πρόθεσή του να ψηφίσει με γνώμονα την τιμωρία του πολιτικού συστήματος, έναντι μόλιες 32% του δείγματος που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν το κόμμα που είναι πιο κοντά στις απόψεις τους και με 9% να θέλουν ένα συνδυασμό των δυο παραπάνω.

Αν αυτή την προφανή οργή της κοινωνίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα υπήρχε κάποια πολιτική δύναμη ικανή να τη μετουσιώσει σε εναλλακτική πολιτική πρόταση και σε όραμα για την κοινωνία, τα πράγματα θα ήταν απολύτως θετικά. Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο, κι αυτό αποτυπώνεται στις απότομες αυξομειώσεις των ποσοστών των κομμάτων, με μοναδικό σταθερό δεδομένο τη συνεχή μείωση του αθροίσματος ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ - ΠΑΣΟΚ.

Επιπλέον, και με την προϋπόθεση ότι τα δημοσκοπικά ευρήματα  θα επαληθευτούν στην κάλπη, πρόκειται για την πρώτη δημοσκόπηση σύμφωνα με την οποία η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και το ΠΑΣΟΚ μαζί αδυνατούν να σχηματίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είναι προφανές πως, ό,τι και αν συμβεί, η επόμενη κυβέρνηση θα έχει ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και θα είναι συνεχώς αντιμέτωπη με μια άγρια αντιμνημονιακή αντιπολίτευση. 

Και τα στοιχεία που βλέπουν τη δημοσιότητα τόσο από την έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, που προβλέπει περαιτέρω μείωση μισθών κατά 20% στην επόμενη διετία, όσο και στην κοινή έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που απαιτεί επιπλέον μείωση κατά 50% του μισθολογικού κόστους (σύμφωνα με την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ) δε διευκολύνουν καθόλου το έργο των δυο κομμάτων της συγκυβέρνησης. Αν στα παραπάνω συμπεριληφθεί και η δεδομένη νέα μείωση των συντάξεων τον προσεχή Ιούνιο, αντιλαμβάνεται κανείς το κοινωνικό κλίμα με το οποίο θα έρθει αντιμέτωπη η επόμενη κυβέρνηση.

Σε αυτό το πλαίσιο της ταχύτατα εξαπλούμενης φτώχειας και των συνακόλουθων απρόβλεπτων - ως προς τη χρονική στιγμή που θα ξεσπούν και μόνο - βίαιων εκρήξεων λαϊκής οργής, μπροστά στις οποίες τα γεγονότα της 12ης Φεβρουαρίου θα φαίνονται αστεία, και με δεδομένη  την αδυναμία της επόμενης κυβέρνησης δυο μονάχα προβλέψεις μπορούν να γίνουν για το προσεχές μέλλον της Ελλάδας: είτε το απόλυτο χάος, όπως συνέβη το 1997 στην Αλβανία, είτε (και) η, ελεγχόμενη από το πολιτικό σύστημα ή μη, αυταρχική εκτροπή.

Τα πρωτοφανή αστυνομικά μέτρα που έχουν ανακοινωθεί για να «προστατέψουν» τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου είναι ενδεικτικά του πανικού που έχει αρχίσει να καταλαμβάνει το πολιτικό σύστημα. Και δικαίως. Διότι από τη στιγμή που δεν κατέστη δυνατό να γίνει η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη δρομολογήθηκε η πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου. 

Ταυτόχρονα όμως γίνεται σαφές ότι ο σχεδιασμός των μέτρων αφορά αποκλειστικά και μόνο στην προστασία της πολιτικής ηγεσίας που θα παρίσταται. Και γεννάται το ερώτημα: πώς θα μπορέσει να γίνει παρέλαση αν η Αστυνομία βρεθεί αντιμέτωπη με χιλιάδες εξοργισμένων διαδηλωτών; Πώς θα τους απομακρύνει, μετά από πόσο χρόνο, και τι παρέλαση θα γίνει σε μια Αθήνα πνιγμένη στα χημικά;

Βεβαίως υπάρχει και το ευφάνταστο(;) σενάριο των εκτεταμένων επεισοδίων, που οδηγούν την κυβέρνηση στην κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, στην επικύρωσή της από τη Βουλή με ευρεία πλειοψηφία, στην αναβολή των εκλογών, στη διάλυση των κομμάτων της Αριστεράς, και στην επιβολή της εφαρμογής της δανειακής σύμβασης κάτω από τη σιδερένια φτέρνα μιας στρατιωτικοποιημένης εξουσίας. Με ό,τι αυτό θα μπορούσε να σημάνει.

Γιάννης Χρυσοβέργης

5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Δυο χρόνια μετά τη θεαματική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, στις 4 Οκτωβρίου 2009, τίποτα δε θυμίζει εκείνη τη νύχτα: τη θέση της ελπίδας για κοινωνική και οικονομική πρόοδο έχουν καταλάβει ανάμικτα συναισθήματα οργής και μελαγχολίας. Οργής για την πρωτοφανή εξαπάτηση του εκλογικού σώματος - η χονδροειδέστερη από αυτή των Μοναρχικών στις εκλογές του 1920 όταν είχαν υποσχεθεί την επιστροφή του Ελληνικού Στρατού από τη Μικρασία και συνέχισαν τον πόλεμο - και μελαγχολίας γιατί τίποτα δε φαίνεται ικανό να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της χώρας. Στο μεταξύ ο συναυτουργός του Κορκονέα στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου Σαραλιώτης αποφυλακίσθηκε και οι «πραίτωρες του Πολύδωρα» γιόρτασαν την επέτειο ξυλοφορτώνοντας δυο φωτορεπόρτερ. Καλώς ορίσατε στην Ελλάδα του 2011.    

Ενενήντα χρόνια είχε να δει η Ελλάδα τέτοια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος. Το προεκλογικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ (ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ)  κι η λογική επεξήγησή του (μόνο τις επιδόσεις των κυβερνήσεων Σημίτη στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής αν έχουμε, θα αυξήσουμε τα δημόσια έσοδα κατά 50%) είχαν δώσει την ελπίδα για μια  διαχείριση του προβλήματος του δημοσίου χρέους με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. 

Αντ' αυτού, η κυβέρνηση Παπανδρέου, αφού επί τρεις σχεδόν μήνες καμώνονταν πως δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού επί άλλους τρεις μήνες θρηνούσε για τη χαμένη τιμή της χώρας, δεσμεύτηκε σε ένα Μνημόνιο, που υλοποιούσε όλες ανεξαιρέτως τις επιθυμίες των δανειστών και μετέφερε το βάρος της κρίσης αποκλειστικά στους ώμους αυτών που δεν είχαν να πληρώσουν. Με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει από 125% του ΑΕΠ στο 167%,  η πραγματική ανεργία - αφαιρουμένων των εξ επαγγέλματος τεμπέληδων - να τριπλασιαστεί και να φτάσει σε επίπεδα άγνωστα στη χώρα από τις αρχές της δεκαετίας του '60, αντί για ανάκαμψη η χώρα να βυθίζεται σε ολοένα βαθύτερη ύφεση, η φοροδιαφυγή να αυξάνεται ακόμα περισσότερο και, πλέον, ολοένα αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού να αντιμετωπίζει ακόμα και το φάσμα της πείνας.

Τα μέλη της κυβέρνησης, που ήταν καταδικασμένη να εμφυσήσει αισιοδοξία στον πληθυσμό και να του προσφέρει ένα νέο όραμα, να συμμαζέψει το όργιο της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος προστατεύοντας ταυτόχρονα τα πιο ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας, ολοφύρονται σε καθημερινή βάση μπροστά στις κάμερες, καθιστώντας έκδηλο ότι είναι ανίκανοι να διαχειριστούν στοιχειωδώς την κατάσταση. Ανίκανοι να αναλάβουν την παραμικρή πρωτοβουλία, έχουν περιοριστεί στο ρόλο των μαριονετών των εκπροσώπων των δανειστών, οι οποίοι δε βρίσκουν καθόλου άκομψο να κοινοποιούν στα ΜΜΕ τη βούλησή τους, πριν ακόμα ενημερώσουν γι αυτήν την κυβέρνηση.

Απέναντι σε αυτή την εμφανώς άβουλη κι ανερμάτιστη κυβέρνηση ορθώνεται μια εξ ίσου άβουλη κι ανερμάτιστη αντιπολίτευση, που ελλείψει συνεκτικών πολιτικών προτάσεων, ονειρεύεται και πάλι ειδικά δικαστήρια ή  καλύτερα - για λόγους αποφυγής ενός νέου ρεζιλέματος σαν αυτού του 1990 - εξωδικαστικές εκτελέσεις.

Η μεν ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, χαϊδεύει τ' αυτιά όσων είναι, δικαίως ή αδίκως, οργισμένοι με την κυβέρνηση, υποσχόμενη πράγματα τα οποία ξέρει ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει και κλείνοντας το μάτι στα λαμόγια που ετοιμάζονται ν' αγοράσουν «μπιρ παρά» τον πλούτο της χώρας την επαύριο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της, που κάθε μέρα φαντάζει και πιο αναπόφευκτη. Το φλέρτ του Αντώνη Σαμαρά με αυτούς που ονειρεύονται «την επιστροφή στη δραχμούλα» δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των αναμφίβολα σχεδόν μηδενικών πολιτικών του ικανοτήτων. Είναι συνειδητή επιλογή μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν επενδύσει στη μετατροπή της χώρας σε παράδεισο του οργανωμένου εγκλήματος, και δη της ρωσικής Μαφίας (ας θυμηθούμε την υπόθεση Βατοπεδίου και κάποιες λεπτομέρειές της). 

Ανάλογες με της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  είναι οι στρατηγικές επιλογές του ΚΚΕ, ενώ το ΛΑΟΣ ονειρεύεται μέσα από αυτό τον ορυμαγδό, την επιστροφή στην Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών (όπως κι ο Αντώνης Σαμαράς άλλωστε).

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, ανίκανος να εκπονήσει μια στοιχειώδη αριστερή στρατηγική προστασίας των αδυνάτων σε περίοδο κρίσης κι έχοντας απωλέσει κάθε ικανότητα διαλόγου με την κοινωνία, επιδίδεται αφ' ενός σε διαγωνισμό επικλήσεων του γνωστού τόπου εκτελέσεων στου Γουδή με το ΛΑΟΣ, αφ' ετέρου στην άκριτη υιοθέτηση κάθε αντικοινωνικής συμπεριφοράς - από τους βανδαλισμούς των ταξιτζήδων, των φορτηγατζήδων και των οικοπεδοφάγων της Κερατέας, μέχρι τους εμπόρους που επιτίθενται στα συνεργεία του ΣΔΟΕ και τους ελεγκτές του ΙΚΑ.

Σε αυτό το αποκρουστικό πολιτικό πλαίσιο, με την προοπτική της μετατροπής της Ελλάδας σε Ρωσία του Γιέλτσιν, όπου άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα και το κρύο, κάθε μέρα πιο κοντά, η κοινωνία επιλέγει ανάμεσα στην οργή και στην κατάθλιψη.

Οι εκδηλώσεις οργής στις διαδηλώσεις είναι ευθέως ανάλογες της ταχύτητας με την οποία μειώνεται το βιωτικό επίπεδο. Κι όσο η πλειοψηφία του πληθυσμού θα μπουκώνεται με αντικαταθλιπτικά φάρμακα, τόσο πιο οργισμένες θα είναι οι αντιδράσεις της μειοψηφίας.

Και μιας και η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε ηθική νομιμοποίηση λόγω των προεκλογικών υποσχέσεων που δεν προσπάθησε καν να υλοποιήσει, το μόνο μέσο που της απομένει είναι η προσφυγή στην κτηνώδη αστυνομική βία. 

Η πρωτοφανής βιαιότητα - όμοιό της μεταπολιτευτικά υπάρχει μόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου το 1980 και στις ημέρες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα το Γενάρη του 1991 - με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι δεκάδες χιλιάδες των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος - φοβούμαι ότι επρόκειτο για την τελευταία ειρηνική διαδήλωση για πάρα πολύ καιρό - όπως και οι σημερινές επιθέσεις της Αστυνομίας στους φωτορεπόρτερ μόνο τυχαίες δεν είναι. 

Ταυτόχρονα, η σαφής διαχωριστική γραμμή που υπήρχε για χρόνια μεταξύ του κύριου όγκου των διαδηλωτών και των μπαχαλάκηδων, γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη. Κι είναι ορατός ο κίνδυνος να διολισθήσει η χώρα σε έναν άτυπο εμφύλιο, σαν αυτό που βίωσε η Ιταλία στη δεκαετία του '70. Με τη διαφορά ότι απέναντι στην κρατική εξουσία θα είναι βίαιοι διαδηλωτές και όχι στρατιωτικά οργανωμένες κομμουνιστικές οργανώσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο αυξανόμενης αστυνομικής και πολιτικής βίας, απόπειρες μικρότερων πολιτικών δυνάμεων όπως οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ και η  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ να διατυπώσουν έναν ψύχραιμο συνεκτικό λόγο, όσο καλοδεχούμενες κι αν είναι, δεν έχουν σοβαρές ελπίδες να βρουν ευρεία ανταπόκριση. Η ανεπάρκεια κυβέρνησης και αντιπολίτευσης βυθίζουν τη χώρα σε ένα σκηνικό κλιμακούμενης βίας, με προδιαγραφές ζοφερής κατάληξης.

Γιάννης Χρυσοβέργης