Την ώρα που ο Γιάννης παρακολουθούσε την εκδήλωση των πράσινων για την ελληνική οικονομική κρίση, εγώ ήμουνα στο στέκι των μεταναστών και παρακολουθούσα μια άλλη συζήτηση για το ίδιο όμως θέμα, με εισηγητή τον Γιάννη το Μηλιό. Παρακάτω παρουσιάζω συνοπτικά το τι ειπώθηκε.
Ο εισηγητής από την αρχή έδειξε πως δεν βλέπει την Ελλάδα ως ακραία ή εξαιρετική περίπτωση και στάθηκε στα δημοσιονομικά προβλήματα που παρουσιάζονται σε οξυμένη μορφή και σε άλλες μεγάλες οικονομίες (π.χ. Ιαπωνία: 250% δημόσιο χρέος). Είπε επίσης ότι ειδικά για την Ευρώπη η παρούσα κρίση, αιχμή της οποίας συγκυριακά είναι το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα, αναδεικνύει τη θεμελιώδη αδυναμία της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης: ενιαίο νόμισμα, όχι όμως ενιαία ευρωπαϊκή τράπεζα που να δανείζει τα ενδιαφερόμενα κράτη και να συντονίζει με τον τρόπο της την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Εκτίμησε μάλιστα ότι αυτό που έκαναν οι ΗΠΑ στη δεκαετία του’30, με τη δημιουργία της FED, πιέζεται εκ των πραγμάτων να το κάνει η Ευρώπη σήμερα. Και ότι στη συνάντηση του Eurogroup, που έγινε στα μέσα του Φεβρουαρίου, ήδη καταστρώθηκαν κάποια σχέδια συντονισμού της οικονομικής πολιτικής με αφορμή την ελληνική περίπτωση, ανεξάρτητα από μετέπειτα αποστασιοποιήσεις και αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν μεταξύ κρατών.
Στη συνέχεια στάθηκε στην ελληνική πραγματικότητα και υποστήριξε ότι η διαχείριση της κρίσης, πέρα από τη σοβαρότητα του δημοσιονομικού προβλήματος, εμπεριέχει ένα σαφές ταξικό πρόσημο που εκδηλώνεται στην εισοδηματική πολιτική και στις περικοπές κρατικών δαπανών. Και πιο συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι από ένα εναλλακτικό πακέτο μέτρον που θα συνδύαζε δραστική περικοπή των αμυντικών δαπανών και φορολόγηση μέσω ΦΠΑ επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που εξακολουθούν να είναι στο απυρόβλητο (ιδιωτικά σχολεία, ιδιωτικά κέντρα υγείας και δραστηριότητες ναυτιλιακών εταιριών), θα μπορούσε να εισρεύσει στα κρατικά ταμεία ένα ποσό 6 δις, μεγαλύτερο δηλαδή από αυτό που προσπαθεί τώρα η κυβέρνηση να εξασφαλίσει μέσω σκληρής λιτότητας. Σε αυτό το σημείο εγώ έκανα λίγο το συνήγορο του διαβόλου και του είπα ότι το εφοπλιστικό κεφάλαιο διατηρεί ή εύκολα μεταφέρει ένα μεγάλο μέρος του πλούτου του στο εξωτερικό, οπότε είναι δύσκολη υπόθεση η φορολόγησή του. Ωστόσο ο εισηγητής επέμεινε ότι έστω κι’έτσι, οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις διατηρούν συμφέροντα και δραστηριότητες στον ελλαδικό χώρο και είναι τεχνικά δυνατή η αποτελεσματική φορολόγησή τους (εκεί σταμάτησα την παρέμβασή μου γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω περισσότερο για τεχνικά ζητήματα).
Σε ερώτηση άλλου συμμετέχοντα για το τι μέλλον μπορεί να έχει μια οικονομία σαν την ελληνική που «δεν παράγει τίποτα», ο Μηλιός πάλι διαφώνησε και επικαλέστηκε τον τομέα των μετάλλων, των βιομηχανικών ορυκτών, των πετρελαιοειδών και βέβαια των υπηρεσιών, που τώρα βέβαια περνούν κρίση, όμως στα τελευταία δέκα χρόνια συντέλεσαν στην αύξηση του ΑΕΠ κατά 50%, άσχετα αν «εμείς δεν είδαμε τίποτα τέτοιο» λόγω της ανισοκατανομής του παραχθέντος πλούτου.
Τέλος, διατύπωσε την εκτίμηση ότι γύρω στο Πάσχα θα εμφανιστεί σε πιο συγκεκριμένη μορφή ένα σχέδιο στήριξης της ελληνικής οικονομίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οψόμεθα…
Βρήκα ενδιαφέρουσες κάποιες πλευρές της εισήγησής στου, κυρίως ως προς το ζήτημα των εναλλακτικών πηγών εξασφάλισης πόρων, που έχουν σαφώς μια αριστερή πολιτική διάσταση και αξίζει τον κόπο να αναδειχθούν.
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης.
Παρασκευή 19 Μαρτίου 2010
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
ΜΑ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ; Νο3
Η χθεσινή εκδήλωση των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ με θέμα «Οικονομική κρίση, μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, πράσινες λύσεις», επιβεβαίωσε τα προχθεσινά μου γραφόμενα με τον πιο δυσάρεστο για εμένα τρόπο.Από πλευράς προσέλευσης κοινού επρόκειτο για παταγώδη αποτυχία. Σε ένα αμφιθέατρο 200 θέσεων, την ώρα της μεγαλύτερης προσέλευσης τα μσά καθίσματα ήταν κενά. Δε γνωρίζω αν αισθάνονται ικανοποιημένοι από αυτή την «κοσμοπλημμύρα», εγώ όμως για ένα κόμμα που πριν λίγους μόλις μήνες πήρε 180.000 ψήφους σε μια εκλογική αναμέτρηση, στην οποία το διακύβευμα ήταν η ύπαρξη ή μη κυβερνητικής αυτοδυναμίας, τη θεωρώ απογοητευτική.
Ακόμα πιο σημαντική όμως ήταν η απουσία στοιχειώδώς ενιαίας πολιτικής γραμμής των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ.
Η ομιλία του ευρωβουλευτή του κόμματος Μιχάλη Τρεμόπουλου ήταν μια ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα σε πράσινο περιτύλιγμα. Είναι αδιανόητο ένας ευρωβουλευτής των Πράσινων να αγνοεί πως είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να έχεις για νόμισμα το ευρώ, από το να έχεις για νόμισμα το πέσο της Αργεντινής. Είναι αδιανόητο να αγνοεί ότι στην πρώτη περίπτωση, η στάση πληρωμών, συνεπάγεται την άμεση κατάρρευση του ευρώ και, συνακόλουθα, του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος, ενώ στη δεύτερη, απλώς επαναδιαπραγματεύεσαι την αποπληρωμή του χρέους.
Στη δική του ομιλία ο Νίκος Χρυσόγελος, αφού επέκρινε την κυβέρνηση για «ασυγχώρητη καθυστέρηση» στην ενημέρωση της κοινής γνώμης ως προς την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, παρέθεσε μια σειρά από προτάσεις μεταστροφής της οικονομίας προς μια πράσινη κατεύθυνση. Από την πρότασή του όμως έλειπε η ιεράρχηση των στόχων σε βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους, με αποτέλεσμα η ομιλία του να μοιάζει περισσότερο με έκθεση ιδεών.
Το συνολικό συμπέρασμα για κάθε τρίτο ήταν ότι οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ αδυνατούν να συνθέσουν πολιτική άποψη.
Πρέπει κάποτε να καταλάβουν ότι οι διαφορετικές απόψεις είναι απαραίτητες στις κλειστές κομματικές συζητήσεις για να συντίθεται μια πολιτική γραμμή. Πρέπει επίσης να καταλάβουν ότι δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να λέει ο καθένας τους το μακρύ του και το κοντό του σε επίσημες κομματικές εκδηλώσεις οι οποίες απευθύνονται στο σύνολο της κοινωνίας.
Πρέπει ακόμα να καταλάβουν ότι, με τέτοια εικόνα, μάλλον θα πρέπει να ευχαριστούν τα ΜΜΕ που τους αγνοούν, αντί να τα μέμφονται. Γιατί αν κάποιος δημοσιογράφος παρακολουθούσε τη χθεσινή εκδήλωση για λόγους ρεπορτάζ ο μόνος τίτλος που θα ταίριαζε σε αυτό θα ήταν «οι Οικολόγοι Πράσινοι δε μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχερα». Και θα σημείωνε στον υπότιτλο ότι «η συμπρόεδρος των Ευρωπαίων Πράσινων, αποδοκίμασε ευθέως την ομιλία του Μιχάλη Τρεμόπουλου». Ένα τέτοιο ρεπορτάζ μόνο κολακευτικό δε θα ήταν. Αλλά θα ήταν το μοναδικό ρεπορτάζ που θα μπορούσε να υπογράψει δημοσιογράφος, άξιος να φέρει αυτό τον τίτλο.
Πρέπει, τέλος, να καταλάβουν, ότι είναι πλέον κοινοβουλευτικό κόμμα, ότι 7,5 εκατομμύρια ψηφοφόροι τους κρίνουν για την παρουσία τους - ή την απουσία τους - στα τεκταινόμενα και να κόψουν την αττική σύνταξη (τα παιδία παίζει)
Γιάννης Χρυσοβέργης
Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010
ΤΙΜΗΜΕΝΗ ΑΓΡΟΤΙΑ, ΤΙΜΗΜΕΝΗ ΛΑΜΟΓΙΑ
Στη διάρκεια των λεγόμενων «αγροτικών κινητοποιήσεων» είχα επισημάνει κατ' επανάληψη, τόσο σε κατ' ιδίαν συζητήσεις όσο και σε αναρτήσεις τον παραλογισμό των αιτημάτων, της έντασης των κινητοποιήσεων - αν κόβεται η χώρα στα δυο γιατί κάποιοι θέλουν περισσότερα χρήματα τί πρέπει να κάνουν αυτοίο που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης; - των μεγαλογαιοκτημόνων του Θεσσαλικού κάμπου και όχι μόνο.Εν μέσω εθνικοπατριωτικής έξαρσης κατά των Γερμανών, πέρασε στα «ψιλά» - ή, για την ακρίβεια, αγνοήθηκε παντελώς - μια είδηση: «Σε 364,5 εκατομμύρια ευρώ ανέρχεται το ποσό που 20, από τα 27 Κράτη - μέλη θα κληθούν να επιστρέψουν στην ΕΕ, για καταχρηστικές αγροτικές επιδοτήσεις το 2009».
Πρώτη και καλύτερη είναι η Ελλαδάρα με 132 εκατομμύρια ευρώ. Ακολουθούν η Πολωνία με 92 εκατομμύρια, η Ισπανία με 47,5, η Γαλλία με 19,5, η Μεγάλη Βρετανία 14,2 και η Ολλανδία 10,4.
Από τα 132 εκατομμύρια που καλείται να επιστρέψει η Ελλάδα (το 40% του συνολικού ποσού) ούτε ένα (1) ευρώ δεν είναι μέρος των πρόσθετων ενισχύσεων ύψους €500 εκατομμυρίων που μοιράστηκαν στους αγρότες το 2009 λόγω των ζημιών που είχαν υποστεί εξ αιτίας καιρικών φαινομένων.
Αντιθέτως, τα 105 εκατομμύρια, ποσοστό 80% του συνολικού ποσού που καλείται η χώρα να επιστρέψει, οφείλεται σε επιδοτήσεις προς βαμβακοπαραγωγούς για παραγωγή ποσοτήτων βαμβακιού πάνω από το επιτρεπόμενο όριο και για καλλιέργειες - μαϊμούδες.
Και για να το κάνουμε πιο λιανά, σε εκλογείς της Βοιωτίας, της Θεσσαλίας και της Θεσσαλονίκης, στις εκλογικές περιφέρειες δηλαδή του Μπασιάκου, του Σουφλιά, του Σιούφα, του Χατζηγάκη και των πρωτοπαλλήκαρων του Καραμανλή (Θεσσαλονίκη).
Συμπτωματικά δε πρόκειται για τις ίδιες ακριβώς περιοχές, οι «τιμημένοι αγρότες» των οποίων κάθε χρόνο, μόλις τελειώνουν τις αγροτικές εργασίες και δεν έχουν τι να κάνουν, αποκλείουν το εθνικο οδικό δίκτυο απαιτώντας «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά».
Με τη διαφορά ότι τις παράνομες επιδοτήσεις που αυτοί εισπράττουν με τη μέθοδο του εκβιασμού, τις πληρώνουμε οι υπόλοιποι φορολογούμενοι - οι ίδιοι δεν ξέρω καν αν υποβάλλουν φορολογική δήλωση .
Για να γίνει σαφές τι σημαίνουν τα 132 εκατομμύρια ευρώ θα δώσω έναν αριθμό: αντιστοιχούν στο ετήσιο κόστος των αμοιβών, των επιδομάτων και των ασφαλιστικών εισφορών 5.200 νεοδιοριζόμενων εκπαιδευτικών.
Αυτά, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν πρωτίστως της Αριστεράς, η οποία στηρίζει άκριτα κάθε συντεχνιακή ακρότητα, αδιαφορώντας - ή καμωνόμενη πως αδιαφορεί - για το τι κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα.
Το μόνο παρήγορο σε αυτή την ιστορία είοναι ότι φέτος αναγκάστηκαν να μαζέψουν τα τρακτέρ τους χωρίς να πάρουν έστω και ένα ευρώ. Από κει και πέρα ανοίγει το θέμα της αγροτικής πολιτικής. Τι αγροτική πολιτική θέλουμε, πώς τη στηρίζουμε, ποιους στηρίζουμε. Ερωτήματα που σηκώνουν πολλή και ουσιαστική κουβέντα.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Η Ζωή και τα Δόγματα...
Θα ήθελα κι εγώ να γράψω δυο λόγια για τον Λάμπρο Φούντα, αλλά από άλλη σκοπιά από εκείνη του Μπάμπη, που λάβρος επετέθη κατά του Χρυσοχοϊδη, λες και φταίει αυτός για το αν σιγά – σιγά γίνεται ξανά συνείδηση στην ελληνική κοινωνία ο χαφιεδισμός…
Τελικά φαίνεται ότι το «αντάρτικο πόλης» ή «τρομοκρατία» όπως έχει επικρατήσει να λέμε, έχει ρίζες στη χώρα μας.
Σαράντα σχεδόν χρόνια από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκαν τέτοιες οργανώσεις επί χούντας και οκτώ χρόνια μετά την εξάρθρωση της 17Ν, εξακολουθούν οι συγκρούσεις και το αίμα. Τα όπλα και οι νεκροί, από δω κι από κει.
Τώρα στο χορό, εκτός από τους κλασικούς «μαρξιστές – λενινιστές» της χουντο-μεταπολιτευτικής περιόδου, έχουν μπει και οι αναρχικοί, οι και «αντιεξουσιαστές» λεγόμενοι, οι οποίοι μάλιστα, αν κρίνουμε από τη μεθοδικότητα που εκινείτο ο νεκρός Φούντας, είναι πολύ αρτιότεροι συνωμοτικά και επιχειρησιακά από τους παλαιότερους.
Το γιατί στην Ελλάδα, μπορεί να απαντηθεί αν σκύψουμε λίγο προσεκτικότερα στη σύγχρονη ιστορία μας. Κυρίως στον Εμφύλιο 1946 – 1949 και στην αλαζονεία του νικητή επί ακόμα τριάντα χρόνια από το τέλος του.
Μου έκανε εντύπωση ότι στην περίπτωση του Φούντα δεν συνέβη ό,τι είχε συμβεί επί Κασίμη το 1977, επί Τσουτσουβή το 1985 ή κατά την εξάρθρωση της 17Ν το 2002, όπου σύσσωμος ο ελληνικός, αλλά και ο διεθνής τύπος είχαν τινάξει τα θέματα εκείνα στην κορυφή της επικαιρότητας για μέρες.
Έχει παρέλθει – φευ – η εποχή που οι οργανώσεις αυτές καλύπτονταν από την αχλύ της συνέχειας του «αγώνα» στα όμματα του μέσου πολίτη.
Σήμερα φαντάζουν απογυμνωμένες από την όποια «νομιμοποίηση» πρόσφερε ο μεταπολιτευτικός μύθος.
Στη συνείδηση του μέσου πολίτη καταγράφονται ως μια ενοχλητική υπόθεση και ελάχιστα αγγίζει κάποιες παρυφές της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης οργής κατά του συστήματος.
Υπάρχει όμως ένα ζήτημα εδώ.
Η οργή αυτή μέρα με τη μέρα δυναμώνει. Ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Και δυναμώνει όχι μόνο στη χώρα μας, εξ αιτίας των εγγενών παθογενειών του συστήματος, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη.
Στρατιές ανέργων συσσωρεύονται πλέον στις καρδιές των μεγάλων πόλεων. Πλήθη μεταναστών από την Ασία και την Αφρική ψωμοζητούν μια ζωή καλύτερη από την αθλιότητα των πατρίδων τους. Ακόμα και η περίφημη «μεσαία τάξη», που μέχρι τώρα απολάμβανε μακαρίως μια εύκολη πρόσβαση στα ποικίλα «αγαθά του καπιταλισμού», τώρα αρχίζει να στριμώχνεται στη γωνία και δυσανασχετεί.
Νέα κινήματα φαίνεται να συγκροτούνται, να βρίσκονται στα σκαριά.
Κινήματα καταστροφής κι όχι δημιουργίας. Κινήματα απελπισίας και όχι ελπίδας. Κινήματα βίας και μίσους…
Αν η «μεσαία τάξη» δεν μπορέσει να ανατάξει το σύστημα που φαίνεται να βουλιάζει όλο και πιο πολύ στη νεοφιλελεύθερη μιζέρια, τότε δυστυχώς οδεύουμε προς κοινωνίες με διαλυτικά φαινόμενα.
Και τότε οι ομάδες βίας, οι ένοπλες οργανώσεις, οι συγκρούσεις στους δρόμους, οι λεηλασίες και οι φωτιές θα γίνουν καθημερινή υπόθεση.
Και η «ελληνική εκδοχή» αυτών των κινημάτων θα αποτελεί την ευρωπαϊκή πρωτοπορία.
Πιστεύω ότι υπάρχει καιρός ακόμα.
Υπάρχει και η συνεκτική δύναμη της λογικής.
Στο κάτω – κάτω ο φυσικός προορισμός που κάθε Λάμπρου Φούντα δεν είναι μια σφαίρα στο στήθος για το τίποτα…
Είναι η ίδια η ζωή.
Η ζωή που απεχθάνονται τα κάθε λογής δόγματα…
Κώστας Λαγωνικάκος
Τελικά φαίνεται ότι το «αντάρτικο πόλης» ή «τρομοκρατία» όπως έχει επικρατήσει να λέμε, έχει ρίζες στη χώρα μας.
Σαράντα σχεδόν χρόνια από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκαν τέτοιες οργανώσεις επί χούντας και οκτώ χρόνια μετά την εξάρθρωση της 17Ν, εξακολουθούν οι συγκρούσεις και το αίμα. Τα όπλα και οι νεκροί, από δω κι από κει.
Τώρα στο χορό, εκτός από τους κλασικούς «μαρξιστές – λενινιστές» της χουντο-μεταπολιτευτικής περιόδου, έχουν μπει και οι αναρχικοί, οι και «αντιεξουσιαστές» λεγόμενοι, οι οποίοι μάλιστα, αν κρίνουμε από τη μεθοδικότητα που εκινείτο ο νεκρός Φούντας, είναι πολύ αρτιότεροι συνωμοτικά και επιχειρησιακά από τους παλαιότερους.
Το γιατί στην Ελλάδα, μπορεί να απαντηθεί αν σκύψουμε λίγο προσεκτικότερα στη σύγχρονη ιστορία μας. Κυρίως στον Εμφύλιο 1946 – 1949 και στην αλαζονεία του νικητή επί ακόμα τριάντα χρόνια από το τέλος του.
Μου έκανε εντύπωση ότι στην περίπτωση του Φούντα δεν συνέβη ό,τι είχε συμβεί επί Κασίμη το 1977, επί Τσουτσουβή το 1985 ή κατά την εξάρθρωση της 17Ν το 2002, όπου σύσσωμος ο ελληνικός, αλλά και ο διεθνής τύπος είχαν τινάξει τα θέματα εκείνα στην κορυφή της επικαιρότητας για μέρες.
Έχει παρέλθει – φευ – η εποχή που οι οργανώσεις αυτές καλύπτονταν από την αχλύ της συνέχειας του «αγώνα» στα όμματα του μέσου πολίτη.
Σήμερα φαντάζουν απογυμνωμένες από την όποια «νομιμοποίηση» πρόσφερε ο μεταπολιτευτικός μύθος.
Στη συνείδηση του μέσου πολίτη καταγράφονται ως μια ενοχλητική υπόθεση και ελάχιστα αγγίζει κάποιες παρυφές της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης οργής κατά του συστήματος.
Υπάρχει όμως ένα ζήτημα εδώ.
Η οργή αυτή μέρα με τη μέρα δυναμώνει. Ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Και δυναμώνει όχι μόνο στη χώρα μας, εξ αιτίας των εγγενών παθογενειών του συστήματος, αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη.
Στρατιές ανέργων συσσωρεύονται πλέον στις καρδιές των μεγάλων πόλεων. Πλήθη μεταναστών από την Ασία και την Αφρική ψωμοζητούν μια ζωή καλύτερη από την αθλιότητα των πατρίδων τους. Ακόμα και η περίφημη «μεσαία τάξη», που μέχρι τώρα απολάμβανε μακαρίως μια εύκολη πρόσβαση στα ποικίλα «αγαθά του καπιταλισμού», τώρα αρχίζει να στριμώχνεται στη γωνία και δυσανασχετεί.
Νέα κινήματα φαίνεται να συγκροτούνται, να βρίσκονται στα σκαριά.
Κινήματα καταστροφής κι όχι δημιουργίας. Κινήματα απελπισίας και όχι ελπίδας. Κινήματα βίας και μίσους…
Αν η «μεσαία τάξη» δεν μπορέσει να ανατάξει το σύστημα που φαίνεται να βουλιάζει όλο και πιο πολύ στη νεοφιλελεύθερη μιζέρια, τότε δυστυχώς οδεύουμε προς κοινωνίες με διαλυτικά φαινόμενα.
Και τότε οι ομάδες βίας, οι ένοπλες οργανώσεις, οι συγκρούσεις στους δρόμους, οι λεηλασίες και οι φωτιές θα γίνουν καθημερινή υπόθεση.
Και η «ελληνική εκδοχή» αυτών των κινημάτων θα αποτελεί την ευρωπαϊκή πρωτοπορία.
Πιστεύω ότι υπάρχει καιρός ακόμα.
Υπάρχει και η συνεκτική δύναμη της λογικής.
Στο κάτω – κάτω ο φυσικός προορισμός που κάθε Λάμπρου Φούντα δεν είναι μια σφαίρα στο στήθος για το τίποτα…
Είναι η ίδια η ζωή.
Η ζωή που απεχθάνονται τα κάθε λογής δόγματα…
Κώστας Λαγωνικάκος
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
Ζητούνται Δωσίλογοι και Καταδότες.
Με μια τέτοιου είδους γκεσταπίτικη ανακοίνωση, επιχειρεί ο αρχι-ΜΠΑΤΣΟΚΟΣ Χρυσοχοίδης να στρατολογήσει πληροφοριοδότες προκειμένου να πατάξει - όπως ισχυρίζεται- την τρομοκρατία στην Ελλάδα.
Με αφορμή λοιπόν την εκτέλεση του Λάμπρου Φούντα, ύστερα από συμπλοκή που είχε με την αστυνομία στη Δάφνη, ο Κος Υπουργός έβγαλε φιρμάνι επικηρύσοντας όλους όσους ανήκουν στον Αντιεξουσιαστικό χώρο.
Αλίμονό μας, τι έχουμε να δούμε ακόμα απ' την οργουελική παράνοια του Υπουργού Δημοσίας Τάξης, ή μάλλον λάθος έκανα , του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, ο οποίος επιχειρεί να ξαναεπαναφέρει δωσίλογους και καταδότες , παραβιάζοντας με τον πιο βάναυσο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών.
Καλά , δεν τους φτάνουν τα κατασκοπευτικά συστήματα που χρησιμοποιούν για να μας ελέγχουν, δεν τους φτάνουν τα υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά μηχανήματα , που μέσω της βιομετρικης ανάλυσης και του DNA μας φακελώνουν , στρατολογούν τώρα και κουκουλοφόρους - καταδότες.
Τί σκατά δημοκρατία είναι αυτή, όταν είσαι αντικείμενο παρακολούθησης απο κατασκοπευτικά μηχανήματα και απο διαστροφικούς ρουφιάνους, που στ' όνομα της κοινωνικής υπηρεσίας που τους λένε οτι επιτελούν, ψάχνουν μέχρι και τα σκουπίδια σου.
Η άνανδρη βία, που επικαλείτε Κύριε Υπουργέ οτι χαρακτηρίζει τους αντιεξουσιαστές, είναι αυτή που ενστερνίζεται η επίπλαστη και καμουφλαρισμένη σοσιαλδημοκρατική σας κυβέρνηση, που οι εκπρόσωποί της ψεκάζουν με χημικά όπλα προσωπικότητες παγκοσμίου κύρους , όπως του Μανώλη Γλέζου.
Προσέξτε καλά, γιατί η ολοκληρωτική νοοτροπία σας θα ξαναπυροδοτήσει νέο Δεκέμβρη 2008 και τότε θα καταλάβετε πραγματικά οτι υπάρχει μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο και που μπορεί κάλλιστα να ξαναδιαρρήξει το περιβόητο δόγμα σας ,για την δήθεν ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών.
Χαράλαμπος Κουκάκης
Με αφορμή λοιπόν την εκτέλεση του Λάμπρου Φούντα, ύστερα από συμπλοκή που είχε με την αστυνομία στη Δάφνη, ο Κος Υπουργός έβγαλε φιρμάνι επικηρύσοντας όλους όσους ανήκουν στον Αντιεξουσιαστικό χώρο.
Αλίμονό μας, τι έχουμε να δούμε ακόμα απ' την οργουελική παράνοια του Υπουργού Δημοσίας Τάξης, ή μάλλον λάθος έκανα , του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, ο οποίος επιχειρεί να ξαναεπαναφέρει δωσίλογους και καταδότες , παραβιάζοντας με τον πιο βάναυσο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών.
Καλά , δεν τους φτάνουν τα κατασκοπευτικά συστήματα που χρησιμοποιούν για να μας ελέγχουν, δεν τους φτάνουν τα υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά μηχανήματα , που μέσω της βιομετρικης ανάλυσης και του DNA μας φακελώνουν , στρατολογούν τώρα και κουκουλοφόρους - καταδότες.
Τί σκατά δημοκρατία είναι αυτή, όταν είσαι αντικείμενο παρακολούθησης απο κατασκοπευτικά μηχανήματα και απο διαστροφικούς ρουφιάνους, που στ' όνομα της κοινωνικής υπηρεσίας που τους λένε οτι επιτελούν, ψάχνουν μέχρι και τα σκουπίδια σου.
Η άνανδρη βία, που επικαλείτε Κύριε Υπουργέ οτι χαρακτηρίζει τους αντιεξουσιαστές, είναι αυτή που ενστερνίζεται η επίπλαστη και καμουφλαρισμένη σοσιαλδημοκρατική σας κυβέρνηση, που οι εκπρόσωποί της ψεκάζουν με χημικά όπλα προσωπικότητες παγκοσμίου κύρους , όπως του Μανώλη Γλέζου.
Προσέξτε καλά, γιατί η ολοκληρωτική νοοτροπία σας θα ξαναπυροδοτήσει νέο Δεκέμβρη 2008 και τότε θα καταλάβετε πραγματικά οτι υπάρχει μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο και που μπορεί κάλλιστα να ξαναδιαρρήξει το περιβόητο δόγμα σας ,για την δήθεν ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών.
Χαράλαμπος Κουκάκης
ΜΑ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ; Νο2
Τη χθεσινή μου ανάρτηση με τίτλο «Μα, πού χάθηκαν οι Οικολόγοι Πράσινοι;» έθεσα υπ' όψιν του Μέλους της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων Γιάννη Παρασκευόπουλο, ο οποίος μου απέστειλε μια απάντηση και μου ζήτησε να την αναρτήσω. Τον ευχαριστώ από καρδιάς για τη συμβολή του στο διάλογο.
Γιάννης Χρυσοβέργης
ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ
Η σχέση των Οικολόγων Πράσινων με τα ΜΜΕ, γνώρισε μεγάλες μεταπτώσεις μέσα σε λίγους μόλις μήνες.
• Μέχρι τις ευρωεκλογές, η δημοσιότητα εστίαζε ελάχιστα στις πολιτικές τους θέσεις, φωτίζοντας σχεδόν αποκλειστικά το ερώτημα αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα εξελίσσονταν σε μοχλό ανατροπής του πολιτικού σκηνικού. Η απότομη άνοδός τους δεν ήταν μόνο ψήφος εμπιστοσύνης στην πράσινη οπτική, αλλά και αποδοκιμασία της ατζέντας του πολιτικού συστήματος.
• Από τον Ιούνιο μέχρι τις εθνικές εκλογές, το ερώτημα ήταν αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα κατάφερναν τελικά να μπουν στη Βουλή, και σε τι βαθμό θα επηρέαζε κάτι τέτοιο την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Η κατάθεση μιας οικολογικής οπτικής για την οικονομία ήταν για πολλούς μια σημαντική έκπληξη, όμως η δημοσιότητα της προεκλογικής περιόδου ήταν κατά βάση «θεσμική», και έληξε λίγο μετά το κλείσιμο της κάλπης.
Χωρίς ερωτήματα πια να τους ακολουθούν, οι Οικολόγοι Πράσινοι ήταν λογικό να βρεθούν σε σχετικό κενό δημοσιότητας. Η κυβέρνηση περνούσε το μήνα του μέλιτος και τα ερωτήματα αφορούσαν πλέον το κατά πόσο ο κ. Παπανδρέου και η κ. Μπιρμπίλη θα κατάφερναν να οικειοποιηθούν την πράσινη ατζέντα.
Η συνέχεια κυριαρχήθηκε από την κρίση, που επιβάλλει ξανά την παραδοσιακή πολιτική ατζέντα. Κι όμως, κανένα ελληνικό κόμμα δεν είναι σήμερα σε θέση σε θέση να δώσει επαρκείς απαντήσεις στα ζητήματα της κρίσης και της ανεργίας: Η κυβέρνηση απλώς επεξεργάζεται τα μέτρα που της επιβάλλουν, η αξιωματική αντιπολίτευση ψάχνει πού να κρυφτεί, η Αριστερά λέει όπως πάντα «όχι σε όλα», το ΛΑΟΣ δείχνει όπως πάντα αποδιοπομπαίους τράγους και εμπορεύεται το φόβο.
Στις συνθήκες αυτές, θα ήταν απίστευτη έκπληξη να έχουν οι Οικολόγοι Πράσινοι ολοκληρωμένες έτοιμες απαντήσεις για καταστάσεις που κανένα υπαρκτό πράσινο κόμμα δεν είχε ποτέ διαχειριστεί στη χώρα του.
Ψήγματα απαντήσεων δώσαμε πάντως ήδη: σχολιάσαμε την έλλειψη παραμέτρων κοινωνικής δικαιοσύνης στα μέτρα, επισημάναμε τη μονομερή έμφαση στο δημοσιονομικό έλλειμμα και τον κίνδυνο βαθιάς ύφεσης και εκτεταμένης ανεργίας από το απότομο φρενάρισμα μιας οικονομίας στηριγμένης στην κατανάλωση, τονίσαμε η ανάγκη μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής διεξόδου, με πράσινο αναπροσανατολισμό της οικονομίας, αναλύσαμε τις ευθύνες όσων έκτιζαν επί χρόνια μια οικονομία με ημερομηνία λήξης.
Σε τέτοιες περιπτώσεις το ΔΝΤ προτείνει για την πραγματική οικονομία ένα βίαιο «εξαγωγικό προσανατολισμό» με λεηλασία φυσικών και ανθρώπινων πόρων. Εκεί λοιπόν που η κυβέρνηση, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, μέχρι στιγμής απλώς δεν λένε τίποτα, οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν ως λύση ένα εκτεταμένο πρόγραμμα επενδύσεων σε «υποδομές βιωσιμότητας και ποιότητας ζωής», αναζητώντας τις χρηματοδοτήσεις σε ένα συνολικότερο ευρωπαϊκό σχέδιο διεξόδου από την κρίση (και όχι μόνο «διάσωσης» της Ελλάδας και του υπόλοιπου ευρωπαϊκού Νότου»).
Κάτι τέτοιο απαιτεί και πρωτοβουλίες στο ευρωκοινοβούλιο. Μιλήσαμε λοιπόν πρώτοι από όλους για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη (που δεν αναιρεί την ανάγκη να αλλάξουμε και εμείς τη χώρα μας), συνδιαμορφώσαμε κοινές προτάσεις με τα άλλα πράσινα κόμματα, καταθέσαμε ερωτήσεις για τον ενδοευρωπαϊκό φορολογικό ανταγωνισμό και τον έλεγχο των χρηματαγορών, ζητάμε τη σύνδεση του ευρώ με μια κοινή ευρωπαϊκή οικονομική και κοινωνική πολιτική. Στο πλαίσιο αυτό καταθέσαμε και την πρόταση για κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο που θα έριχνε στο κενό τις επιθέσεις των χρηματαγορών.
Μια περιεκτική εικόνα της πράσινης πρότασης για Ελλάδα και Ευρώπη, θα παρουσιάσουμε αύριο Τετάρτη 17/3 στο Ινστιτούτο Γκαίτε, όπου οι Μ.Τρεμόπουλος και Ν.Χρυσόγελος θα βρεθούν στο ίδιο πάνελ με τη συμ-πρόεδρο των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο και τον εκπρόσωπο τους στην Επιτροπή Οικονομικών του ευρωκοινοβουλίου.
Τα λίγα αυτά επιτρέπουν να κρίνει καθένας μόνος του αν τα ζητήματα της κρίσης και της ανεργίας «είναι τέταρτα ή πέμπτα στις πολιτικές μας ιεραρχήσεις» και αν «δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με αυτά σοβαρά».
Φυσικά παραμένει η ανάγκη για ευρύτερες παρεμβάσεις και για αυτοτελείς δράσεις. Κάποια από αυτά ήδη γίνονται, και απλώς γνωρίζουν πια πολύ περιορισμένη δημοσιότητα. Κάπως έτσι πέρασαν απαρατήρητα το πράσινο τρένο στις λιγνιτικές περιοχές ή οι επιτυχημένες ημερίδες για θέματα όπως οι μετανάστες.
Tο θέμα φυσικά είναι ότι χρειάζεται να κάνουμε περισσότερα από «όσα πρέπει», καθώς ο πήχυς είναι τώρα πολύ ψηλότερα. Στο μεταξύ, όμως, όσοι αναρωτιούνται πού χάθηκαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, μπορούν να μας βρουν αύριο στο Ινστιτούτο Γκαίτε ή, καθημερινά, στο www.ecogreens.gr.
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μέλος της Εκτ. Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων
Γιάννης Χρυσοβέργης
ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ
Η σχέση των Οικολόγων Πράσινων με τα ΜΜΕ, γνώρισε μεγάλες μεταπτώσεις μέσα σε λίγους μόλις μήνες.
• Μέχρι τις ευρωεκλογές, η δημοσιότητα εστίαζε ελάχιστα στις πολιτικές τους θέσεις, φωτίζοντας σχεδόν αποκλειστικά το ερώτημα αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα εξελίσσονταν σε μοχλό ανατροπής του πολιτικού σκηνικού. Η απότομη άνοδός τους δεν ήταν μόνο ψήφος εμπιστοσύνης στην πράσινη οπτική, αλλά και αποδοκιμασία της ατζέντας του πολιτικού συστήματος.
• Από τον Ιούνιο μέχρι τις εθνικές εκλογές, το ερώτημα ήταν αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα κατάφερναν τελικά να μπουν στη Βουλή, και σε τι βαθμό θα επηρέαζε κάτι τέτοιο την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Η κατάθεση μιας οικολογικής οπτικής για την οικονομία ήταν για πολλούς μια σημαντική έκπληξη, όμως η δημοσιότητα της προεκλογικής περιόδου ήταν κατά βάση «θεσμική», και έληξε λίγο μετά το κλείσιμο της κάλπης.
Χωρίς ερωτήματα πια να τους ακολουθούν, οι Οικολόγοι Πράσινοι ήταν λογικό να βρεθούν σε σχετικό κενό δημοσιότητας. Η κυβέρνηση περνούσε το μήνα του μέλιτος και τα ερωτήματα αφορούσαν πλέον το κατά πόσο ο κ. Παπανδρέου και η κ. Μπιρμπίλη θα κατάφερναν να οικειοποιηθούν την πράσινη ατζέντα.
Η συνέχεια κυριαρχήθηκε από την κρίση, που επιβάλλει ξανά την παραδοσιακή πολιτική ατζέντα. Κι όμως, κανένα ελληνικό κόμμα δεν είναι σήμερα σε θέση σε θέση να δώσει επαρκείς απαντήσεις στα ζητήματα της κρίσης και της ανεργίας: Η κυβέρνηση απλώς επεξεργάζεται τα μέτρα που της επιβάλλουν, η αξιωματική αντιπολίτευση ψάχνει πού να κρυφτεί, η Αριστερά λέει όπως πάντα «όχι σε όλα», το ΛΑΟΣ δείχνει όπως πάντα αποδιοπομπαίους τράγους και εμπορεύεται το φόβο.
Στις συνθήκες αυτές, θα ήταν απίστευτη έκπληξη να έχουν οι Οικολόγοι Πράσινοι ολοκληρωμένες έτοιμες απαντήσεις για καταστάσεις που κανένα υπαρκτό πράσινο κόμμα δεν είχε ποτέ διαχειριστεί στη χώρα του.
Ψήγματα απαντήσεων δώσαμε πάντως ήδη: σχολιάσαμε την έλλειψη παραμέτρων κοινωνικής δικαιοσύνης στα μέτρα, επισημάναμε τη μονομερή έμφαση στο δημοσιονομικό έλλειμμα και τον κίνδυνο βαθιάς ύφεσης και εκτεταμένης ανεργίας από το απότομο φρενάρισμα μιας οικονομίας στηριγμένης στην κατανάλωση, τονίσαμε η ανάγκη μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής διεξόδου, με πράσινο αναπροσανατολισμό της οικονομίας, αναλύσαμε τις ευθύνες όσων έκτιζαν επί χρόνια μια οικονομία με ημερομηνία λήξης.
Σε τέτοιες περιπτώσεις το ΔΝΤ προτείνει για την πραγματική οικονομία ένα βίαιο «εξαγωγικό προσανατολισμό» με λεηλασία φυσικών και ανθρώπινων πόρων. Εκεί λοιπόν που η κυβέρνηση, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, μέχρι στιγμής απλώς δεν λένε τίποτα, οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν ως λύση ένα εκτεταμένο πρόγραμμα επενδύσεων σε «υποδομές βιωσιμότητας και ποιότητας ζωής», αναζητώντας τις χρηματοδοτήσεις σε ένα συνολικότερο ευρωπαϊκό σχέδιο διεξόδου από την κρίση (και όχι μόνο «διάσωσης» της Ελλάδας και του υπόλοιπου ευρωπαϊκού Νότου»).
Κάτι τέτοιο απαιτεί και πρωτοβουλίες στο ευρωκοινοβούλιο. Μιλήσαμε λοιπόν πρώτοι από όλους για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη (που δεν αναιρεί την ανάγκη να αλλάξουμε και εμείς τη χώρα μας), συνδιαμορφώσαμε κοινές προτάσεις με τα άλλα πράσινα κόμματα, καταθέσαμε ερωτήσεις για τον ενδοευρωπαϊκό φορολογικό ανταγωνισμό και τον έλεγχο των χρηματαγορών, ζητάμε τη σύνδεση του ευρώ με μια κοινή ευρωπαϊκή οικονομική και κοινωνική πολιτική. Στο πλαίσιο αυτό καταθέσαμε και την πρόταση για κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο που θα έριχνε στο κενό τις επιθέσεις των χρηματαγορών.
Μια περιεκτική εικόνα της πράσινης πρότασης για Ελλάδα και Ευρώπη, θα παρουσιάσουμε αύριο Τετάρτη 17/3 στο Ινστιτούτο Γκαίτε, όπου οι Μ.Τρεμόπουλος και Ν.Χρυσόγελος θα βρεθούν στο ίδιο πάνελ με τη συμ-πρόεδρο των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο και τον εκπρόσωπο τους στην Επιτροπή Οικονομικών του ευρωκοινοβουλίου.
Τα λίγα αυτά επιτρέπουν να κρίνει καθένας μόνος του αν τα ζητήματα της κρίσης και της ανεργίας «είναι τέταρτα ή πέμπτα στις πολιτικές μας ιεραρχήσεις» και αν «δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με αυτά σοβαρά».
Φυσικά παραμένει η ανάγκη για ευρύτερες παρεμβάσεις και για αυτοτελείς δράσεις. Κάποια από αυτά ήδη γίνονται, και απλώς γνωρίζουν πια πολύ περιορισμένη δημοσιότητα. Κάπως έτσι πέρασαν απαρατήρητα το πράσινο τρένο στις λιγνιτικές περιοχές ή οι επιτυχημένες ημερίδες για θέματα όπως οι μετανάστες.
Tο θέμα φυσικά είναι ότι χρειάζεται να κάνουμε περισσότερα από «όσα πρέπει», καθώς ο πήχυς είναι τώρα πολύ ψηλότερα. Στο μεταξύ, όμως, όσοι αναρωτιούνται πού χάθηκαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, μπορούν να μας βρουν αύριο στο Ινστιτούτο Γκαίτε ή, καθημερινά, στο www.ecogreens.gr.
Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μέλος της Εκτ. Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010
ΜΑ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ;
Η προεκλογική τους εκστρατεία είχε εντυπωσιάσει. Χαμηλού κόστους, εισήγαγε μια άλλη οπτική στη διαχείριση των θεμάτων της πολιτικής και της οικονομίας. Το εκλογικό τους αποτέλεσμα, μολονότι δεν ήταν επαρκές για την είσοδό τους στη Βουλή, ήταν από τις εκπλήξεις των εκλογών. 180.000 πολίτες τους εμπιστεύθηκαν την ψήφο τους, ποσοστό 2,53%. Και μετά, σιγή ασυρμάτου.
Η εύκολη απάντηση είναι αυτή που σίγουρα θα πάρουμε, αν τεθεί το ερώτημα σε κάποιο στέλεχός τους,«Δε μας προβάλλουν τα ΜΜΕ».
Μπορεί να είναι κι έτσι. Όμως ως απάντηση αυτό δεν αρκεί. Και δεν αρκεί γιατί ένα κόμμα που εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έχασε για λίγο το δικαίωμα να εκπροσωπείται στη Βουλή, εχει την υποχρέωση να αναλάβει αυτοτελείς δράσεις. Να βρει τρόπο να μιλήσει στην κοινωνία. Με δυο λόγια να «γίνει το γεγονός» υποχρεώνοντας τα ΜΜΕ να το «παίξουν».
Προσωπικά πιστεύω ότι η εκκωφαντική απουσία των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ από το καθημερινό πολιτικό γίγνεσθαι οφείλεται στο ότι, η πλειονότητα των στελεχών τους, συμπεριφέρονται ως στελέχη περιβαλλοντικών οργανώσεων.
Τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της φτώχειας, της Παιδείας, της Υγείας, είναι τέταρτα ή και πέμπτα στις πολιτικές τους ιεραρχήσεις. Πέρα από μερικές γενικόλογες διακηρύξεις αρχών, ουδέποτε ασχολήθηκαν με αυτά σοβαρά. Έτσι δεν έχουν άποψη για τη διαχείριση κάποιων καθημερινών, πλην οξύτατων, προβλημάτων, που απαιτούν από το κάθε κόμμα, συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις σύμφωνες με τις ιδεολογικές του αρχές.
Από το αν διαθέτουν ή όχι τέτοιες προτάσεις θα κριθούν οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ στις προσεχείς εκλογές. Όχι για τις γενικές τους διακηρύξεις, ούτε για το πλήθος των ερωτήσεων του Μιχάλη Τρεμόπουλου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (άλλωστε αν η παρουσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν ευθέως ανάλογη των εκλογικών επιδόσεων ενός κόμματος το ΚΚΕ θα ήταν εκτός Βουλής και ο ΣΥΝ αυτοδύνμαμη κυβέρνηση). Και από το αν έχουν την ικανότητα, τις θέσεις αυτές να τις συζητούν με πολίτες και να πείθουν.
Προς το παρόν δεν κάνουν τίποτε από όσα πρέπει.Και ο «σταχανοβισμός»της Τίνας Μπιρμπίλη στο νεοσύστατο Υπουργείο Περιβάλλοντος υποσκάπτει, αργά αλλά σταθερά, την εκλογική τους πελατεία.
Γιάννης Χρυσοβέργης
ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Κ. ΤΣΑΠΟΓΑ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Αναρτώ το σημερινό άρθρο ανάλυση του Κ. Τσαπόγα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Νομίζω ότι αξίζει της προσοχής μας, ιδίως η παράγραφος που έχω σημειώσει.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Φούσκες δεν έχει μόνον η οικονομία
Πριν από 15 περίπου χρόνια, πολιτική συντάκτις μεγάλης βρετανικής κεντροαριστερής εφημερίδας, έχοντας πιεί μερικά ποτηράκια λιβανέζικο κρασί στο Αμμάν της Ιορδανίας, ήταν ιδιαίτερα επιθετική απέναντι στην Ελλάδα με την επαναληπτική παιδική εμμονή που δίνει συχνά το οινόπνευμα: «Πιστεύετε ότι η χώρα σας θα παίξει ποτέ κάποιο ρόλο, ότι θα χρειασθεί ποτέ να ασχοληθεί κανείς μαζί σας, νομίζετε ότι έχει σημασία η ύπαρξή σας;».
Σήμερα, με την Ελλάδα να φεύγει σιγά σιγά από τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου (και ειδικά του βρετανικού) όπου είχε την καθημερινή τιμητική της επί εβδομάδες, η ανάμνηση αυτή ξεπηδά αυθόρμητα μαζί με μια ελαφριά διάθεση (αυτο)σαρκασμού. Διότι, ύστερα από την τραυματική φάση τής, συχνά υπερβολικής, ενασχόλησης των πάντων μαζί της, κατά την εβδομάδα που πέρασε μάθαμε ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον απλώς η χώρα της οποίας η αφροσύνη, η τεμπελιά και η ανικανότητα απειλούν την ευρωζώνη, την Ευρώπη ή την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα, αλλά μπορεί να είναι και αυτή που αφυπνίζει την παγκόσμια συνείδηση απέναντι στους κινδύνους χρηματοπιστωτικών προϊόντων και πρακτικών απείρως τοξικότερων από εκείνα που, με έναυσμα το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων στις ΗΠΑ, οδήγησαν στον πρώτο γύρο της διεθνούς κρίσης.
Αφού εμπεδώθηκε πλήρως η ευθύνη της Ελλάδας, μαθαίνουμε τώρα από τον διεθνή Τύπο, ιδίως τον αγγλοσαξονικό, ότι η τευτονική λιτότητα, η αποτελεσματικότητα και η αποταμιευτική αρετή της Γερμανίας είναι περισσότερο απειλητικές για τη συλλογική ευημερία απ' ό,τι η νοτιοευρωπαϊκή μεσογειακή λατρεία τού φαίνεσθαι και του «έχει ο Θεός». Ακούμε πλέον ανοιχτά ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της Βρετανίας ίσως είναι μεγαλύτερο ακόμα και από αυτό της Ελλάδας, ότι όχι μόνον το χρέος αλλά και το δημόσιο έλλειμμα των ΗΠΑ πλησιάζει ή και ξεπερνά το ελληνικό. Αρχίζουμε να μαθαίνουμε για τη φούσκα των επισφαλών δανείων που μπορεί να απειλήσει τις τράπεζες της Κίνας, ιδίως αν σκάσει και η τεράστια κινεζική φούσκα των ακινήτων...
Προβάλλει, δηλαδή, ο κίνδυνος να πέσουμε στην παρηγορητική παγίδα προσφιλών συμψηφισμών και μύθων, εστιάζοντας επιλεκτικά σε αποσπασματικές, περιπτωσιολογικές και επιφανειακές ομοιότητες και αφήνοντας έξω από το κάδρο τις κεντρικές ουσιαστικές διαφορές ή καλύπτοντάς τις πίσω από επιμελώς οικοδομημένα τείχη μεταφυσικών άλλοθι. Και η βασική διαφορά είναι μία: ανεξαρτήτως εσωτερικής διαστρωμάτωσης και καταμερισμού, η συνισταμένη κάθε μίας από τις κοινωνίες αυτές παράγει πλούτο.
Εδώ και κάποιες δεκαετίες, σε μια εντυπωσιακή συνέργεια φύσει αντιπάλων δυνάμεων, η ελληνική κοινωνία διδάχθηκε να παράγει άλλοθι για την έλλειψη παραγωγής, δημιουργίας, καινοτομίας, δηλαδή για την αποστροφή απέναντι στην παραγωγή εισοδήματος που θα μπορούσε να σπάσει τον φαύλο κύκλο δανεισμού για την ανακύκλωση του χρέους. Βολεμένο, είτε στην παρασιτική, σιτιζόμενη από την πελατειακή φαυλότητα του Δημοσίου, επιχειρηματικότητα, είτε στην αντιμετώπιση της παιδείας ως γραφειοκρατικής διαδικασίας εισόδου στο Δημόσιο και εξασφάλισης θέσεων σε επετηρίδες και καταλόγους επιδομάτων, μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας μεταδίδει τη στειρότητά του ακόμα και στα υγιή κομμάτια που συχνά βρίσκονται αντιμέτωπα με τη λογική «εδώ είναι Ελλάδα, αν δεν σ' αρέσει πήγαινε αλλού». Με αποτέλεσμα όντως να «πηγαίνει αλλού» παράγοντας εκεί γνώση, καινοτομία και πλούτο.
Οι κοινωνίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας και η συνισταμένη των κοινωνιών της Ε.Ε. αγωνιούν, σχεδόν υπαρξιακά, για τη διατήρηση της πρωτοπορίας στην εκπαίδευση και την απολύτως συνδεδεμένη με αυτήν καινοτομία. Η Κίνα παράγει τεράστιο αριθμό επιστημόνων. Και αν η επιστημονική έρευνα ακόμα υπολείπεται κατά πολύ ποιοτικά, η δυναμική που φέρνει ο όγκος της υπόσχεται ραγδαία βελτίωση του επιπέδου της.
Με την αναπόδραστη λογική του «primum vivere, deinde philosophari», η Κίνα συνειδητά δίνει ανισόρροπη έμφαση στις τεχνικές ειδικότητες και στις θετικές επιστήμες, ιδίως τις εφαρμοσμένες. Σε διαφορετική φάση ανάπτυξης, έχοντας ξεπεράσει τη φάση αναζήτησης ποσότητας και αναζητώντας διεύρυνση των ορίων της ποιότητας, χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, που σε μεγάλο βαθμό έχουν εξασφαλίσει τα επιστημονικά-παραγωγικά «προς το ζην», διορθώνουν τις ανισορροπίες του παρελθόντος, επανεισάγοντας στοιχεία ανθρωπιστικών επιστημών που είχαν αφαιρεθεί από την εκπαίδευση.
Ακόμα και αυτό στην Ελλάδα χρησιμεύει ως άλλοθι αδράνειας για τη διατήρηση της αντίστροφης ανισορροπίας, αυτής που διαβάζει εν κενώ το «cogito ergo sum» του Καρτέσιου αντιμετωπίζοντας το «cogito» (σκέφτομαι) ως ικανή προϋπόθεση του «sum» (υπάρχω) και περιφρονεί οτιδήποτε μπορεί να έχει πρακτική εφαρμογή, παράγοντας τεχνοφοβικές πνευματικές ελίτ, που θεωρούν πως για τα πάντα αρκούν αναζητήσεις της κατηγορίας «πόσοι άγγελοι χωρούν στο κεφάλι μιας καρφίτσας».
Βαφτίζοντας αυτάρεσκα στην αίγλη της αρχαίας Αγοράς τις καφενειακού τύπου συζητήσεις περί του χρόνου της δεδομένης κατάρρευσης των όποιων «άλλων», αναλώνονται στις περισσότερες των περιπτώσεων στη μανιασμένη οικοδόμηση άλλοθι αδράνειας, παρασιτισμού και αυτοθαυμασμού, προς αντικατάσταση όσων επιμένει να γκρεμίζει η πραγματικότητα.
Ετσι, η κρίση, που χτύπησε κατάμουτρα την ελληνική κοινωνία έδωσε ίσως την ευκαιρία να συνειδητοποιηθούν, τουλάχιστον από ένα τμήμα της, τα όρια της ανερμάτιστης αυταρέσκειας που οικοδομήθηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Τα τραύματα που προκάλεσε η διεθνής κατακραυγή στην έμφυτα ετεροπροσδιοριζόμενη νότια και ανατολίτικη συλλογική ψυχή αναζητούν εναγωνίως βάλσαμο, που θα επιτρέψει τη διατήρηση της γνώριμης φούσκας αυταπάτης. Και η ψευδαίσθηση ότι η πίεση της πραγματικότητας μειώνεται, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διατηρήσει την ελληνική κοινωνία βαλσαμωμένη στην εικονική πραγματικότητά της.
ΚΑΠΟΙΟ ΛΑΚΚΟ ΕΧΕΙ Η ΦΑΒΑ;
Στις τέσσερις τελευταίες γενικές απεργίες που κήρυξε η ΓΣΕΕ, κάθε φορά, λίγο πριν ξεκινήσει η πορεία προς της Βουλή, πυρπολείται από «αγνώστους» ένα πολυτελές αυτοκίνητο που είναι πάντα παρκαρισμένο, μόνο του, είτε στη διασταύρωση της Χαλκοκονδύλη με την Πατησίων είτε στη διασταύρωση της Βερανζέρου με την Πατησίων.Οι «συμπτώσεις» δεν περιορίζονται εδώ. Το καμένο αυτοκίνητο, είναι πάντα, κρίνοντας από τον αριθμό κυκλοφορίας του, ηλικίοας 6 -8 ετών.
Επίσης, είναι πάντα παρκαρισμένο στη δεξιά πλευρά του δρόμου, όπως κοιτάζουμε από την Πατησίων προς την Πλατεία Κάνιγγος, ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που θα δουν οι διερχόμενοι διαδηλωτές.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εντελώς συμπτωματικά, τη στιγμή του εμπρησμού είναι παρόν ένα τηλεοπτικό συνεργείο.
Διαβολικές συμπτώσεις ή κάποιο λάκκο έχει η φάβα;Δυστυχώς η πιθανότητα να πρόκειται για συμπτώσεις είναι ίση με την πιθανότητα να αποδείξει κανείς ποιον ακριβώς λάκκο έχει η φάβα.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
Πεθαίνοντας στα τριάντα
Τρίτη βράδυ, περνάω έξω από ένα προπατζίδικο στη γειτονιά. Βλέπω μέσα έναν παλιό φίλο. Τον χαιρετάω από μακριά κουνώντας το χέρι, χωρίς να σταματήσω. Όμως αυτός πετάγεται έξω και είναι φανερό πως θέλει να μου μιλήσει. Με το που έρχεται κοντά μου φαίνεται καθαρά πως είναι σουρωμένος. Δεν είναι η πρώτη φορά εξ άλλου.
Με αγκαλιάζει κάπως άγαρμπα και με καλεί να πιούμε «βιολογικό κρασί». Αρνούμαι καθότι δεν έχω όρεξη για τέτοια φάση. Ωστόσο πιάνουμε την κουβέντα και κάποια στιγμή μου λέει: «ξέρεις σήμερα είναι η επέτειος που η αδερφή μου...».
Δεν χρειαζόταν να ακούσω τη συνέχεια. Θυμήθηκα το προ εικοσαετίας περιστατικό, που είχα πολλά χρόνια να ανασύρω στη μνήμη μου. Τη συνομίληκη περίπου με μένα κοπέλλα, κοντά στα τριάντα τότε, που αν και δεν τη γνώριζα και τόσο καλά ήξερα ότι περνάει από διάφορα λούκια. Την τελευταία νύχτα της σε σπίτι φίλων όπου έβαζε ξανά και ξανά να παίζει στην κασέτα εκείνο το τραγούδι του Μητροπάνου με το στίχο «αλλοίμονο σ’αυτούς που δεν αγάπησαν», ίσως εν είδει πνευματικής παρακαταθήκης για εμάς που θα μέναμε ζωντανοί. Και τέλος το απονενοημένο διάβημα στο διαμέρισμά της, για το οποίο κάτι είχαν γράψει στα ψιλά οι εφημερίδες.
Το «πεθαίνοντας στα τριάντα» είναι ο τίτλος μιας γαλλικής ταινίας που παιζόταν εκείνα τα χρόνια στους κινηματογράφους και μιλούσε για τα αδιέξοδα της γενιάς του’68, που εκεί, γύρω στο τέλος της δεκαετίας του’70, κάποιοι από αυτούς επέλεγαν να αποχωρήσουν από το μάταιο τούτο κόσμο.
Οι δυο περιπτώσεις διαφέρουν, νομίζω όμως πως έχουν κάτι κοινό: τα τριάντα είναι η ηλικία που ναι μεν παραμένει κανείς βιολογικά νέος, ωστόσο κλείνει η φάση των σπουδών, της ζωής χωρίς επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις και ξεκινάει μια νέα φάση όπου θα πρέπει να ενταχτεί κανείς στην παραγωγή και στους ρυθμούς της ενήλικης ζωής, χωρίς οικογενειακές καβάτζες και χωρίς το άλλοθι της πρώτης νεότητας. No direction home, like a rolling stone κατά Μπομπ Ντύλαν. Τον τρόπο ζωής των πατεράδων μας και των μεγαλύτερων ξαδέρφων μας, που μάλλον μας απωθούσε ως πιτσιρικάδες, τώρα πια βλέπουμε ότι θα πρέπει να τον ακολουθήσουμε κι’εμείς.
Με αυτήν την έννοια, νομίζω πως γύρω στα τριάντα κάτι «πεθαίνει» μέσα σε όλους μας. Στο εξής, όσο περνούν τα χρόνια, παθιαζόμαστε όλο και πιο δύσκολα και τα ενδιαφέροντά μας και οι αναζητήσεις μας, για όσους από εμάς εξακολουθούμε να έχουμε, γίνονται όλο και πιο προβλέψιμες και σύμφωνες με τη ρότα που ακολουθούμε. Κρατώντας ίσως σαν παρακαταθήκη πράγματα που μας διαμόρφωσαν στη νεότητά μας, όπως ο τρόπος σκέψης στον οποίο μπήκαμε όταν σπουδάζαμε φυσική, τα ισπανικά που τότε φαινόταν να μας ανοίγουν μια καινούργια πόρτα αλλά τώρα πια είναι μόνο μια ξένη γλώσσα που ακόμα τη μιλάμε καλά, και ακόμα τα τραγούδια του Μητροπάνου που πάντα θέλουμε να τα ακούμε...
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης
Με αγκαλιάζει κάπως άγαρμπα και με καλεί να πιούμε «βιολογικό κρασί». Αρνούμαι καθότι δεν έχω όρεξη για τέτοια φάση. Ωστόσο πιάνουμε την κουβέντα και κάποια στιγμή μου λέει: «ξέρεις σήμερα είναι η επέτειος που η αδερφή μου...».
Δεν χρειαζόταν να ακούσω τη συνέχεια. Θυμήθηκα το προ εικοσαετίας περιστατικό, που είχα πολλά χρόνια να ανασύρω στη μνήμη μου. Τη συνομίληκη περίπου με μένα κοπέλλα, κοντά στα τριάντα τότε, που αν και δεν τη γνώριζα και τόσο καλά ήξερα ότι περνάει από διάφορα λούκια. Την τελευταία νύχτα της σε σπίτι φίλων όπου έβαζε ξανά και ξανά να παίζει στην κασέτα εκείνο το τραγούδι του Μητροπάνου με το στίχο «αλλοίμονο σ’αυτούς που δεν αγάπησαν», ίσως εν είδει πνευματικής παρακαταθήκης για εμάς που θα μέναμε ζωντανοί. Και τέλος το απονενοημένο διάβημα στο διαμέρισμά της, για το οποίο κάτι είχαν γράψει στα ψιλά οι εφημερίδες.
Το «πεθαίνοντας στα τριάντα» είναι ο τίτλος μιας γαλλικής ταινίας που παιζόταν εκείνα τα χρόνια στους κινηματογράφους και μιλούσε για τα αδιέξοδα της γενιάς του’68, που εκεί, γύρω στο τέλος της δεκαετίας του’70, κάποιοι από αυτούς επέλεγαν να αποχωρήσουν από το μάταιο τούτο κόσμο.
Οι δυο περιπτώσεις διαφέρουν, νομίζω όμως πως έχουν κάτι κοινό: τα τριάντα είναι η ηλικία που ναι μεν παραμένει κανείς βιολογικά νέος, ωστόσο κλείνει η φάση των σπουδών, της ζωής χωρίς επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις και ξεκινάει μια νέα φάση όπου θα πρέπει να ενταχτεί κανείς στην παραγωγή και στους ρυθμούς της ενήλικης ζωής, χωρίς οικογενειακές καβάτζες και χωρίς το άλλοθι της πρώτης νεότητας. No direction home, like a rolling stone κατά Μπομπ Ντύλαν. Τον τρόπο ζωής των πατεράδων μας και των μεγαλύτερων ξαδέρφων μας, που μάλλον μας απωθούσε ως πιτσιρικάδες, τώρα πια βλέπουμε ότι θα πρέπει να τον ακολουθήσουμε κι’εμείς.
Με αυτήν την έννοια, νομίζω πως γύρω στα τριάντα κάτι «πεθαίνει» μέσα σε όλους μας. Στο εξής, όσο περνούν τα χρόνια, παθιαζόμαστε όλο και πιο δύσκολα και τα ενδιαφέροντά μας και οι αναζητήσεις μας, για όσους από εμάς εξακολουθούμε να έχουμε, γίνονται όλο και πιο προβλέψιμες και σύμφωνες με τη ρότα που ακολουθούμε. Κρατώντας ίσως σαν παρακαταθήκη πράγματα που μας διαμόρφωσαν στη νεότητά μας, όπως ο τρόπος σκέψης στον οποίο μπήκαμε όταν σπουδάζαμε φυσική, τα ισπανικά που τότε φαινόταν να μας ανοίγουν μια καινούργια πόρτα αλλά τώρα πια είναι μόνο μια ξένη γλώσσα που ακόμα τη μιλάμε καλά, και ακόμα τα τραγούδια του Μητροπάνου που πάντα θέλουμε να τα ακούμε...
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
