Η ΓΑΡ ΕΥΤΡΑΠΕΛΙΑ ΠΕΠΑΙΔΕΥΜΕΝΗ ΥΒΡΙΣ ΕΣΤΙΝ*

Θα ήταν χίλιες φορές προτιμότερο να είχε περάσει το ρατσιστικό σχόλιο της Βούλας Παπαχρήστου χωρίς τόσο σοβαρές συνέπειες, αλλά να είχε μπει χαλινάρι στις συμμορίες των Χρυσαυγιτών, που από τη νύχτα των εκλογών της 6ης Μαΐου και μετά έχουνστείλει τουλάχιστον 200 ανθρώπους στα νοσοκομεία.

Επειδή όμως κανείς δεν ασχολείται με την παρακρατική δράση των συμμοριών αυτών ο αποκλεισμός της Βούλας Παπαχρήστου βρωμάει ακραία υποκρισία.

«Η γαρ ευτραπελία πεπαιδευμένη ύβρις εστίν». Με την παραπομπή αυτή στο «Περί Νέων» του Αριστοτέλη η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου υπερασπίσθηκε τον αποκλεισμό της Βούλας Παπαχρήστου από την ελληνική ολυμπιακή αποστολή για ένα ρατσιστικό σχόλιο που είχε αναρτήσει στο Twitter.

Κι ενώ, με εξαίρεση τους εξ επαγγέλματος πατριώτες της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ουδείς αμφισβήτησε το ρατσιστικό χαρακτήρα του σχολίου, πολλοί ήταν αυτοί που χαρακτήρισαν την απόφαση «υπερβολική».

Ουδείς όμως βρέθηκε, δυστυχώς, που να επικρίνει την απόφαση αυτή ως υποκριτική.

Η απόφαση της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής είναι υποκριτική, γιατί ελήφθη κατόπιν απαίτησης ενός κυβερνητικού εταίρου, της ΔΗΜΑΡ. Το σχόλιο της Βούλας Παπαχρήστου στο Twitter υπήρχε επί τρεις τουλάχιστον ημέρες, χωρίς κανείς απολύτως να ενοχληθεί.

Η απόφαση είναι υποκριτική, γιατί πλήθος πολιτικών παραγόντων έχουν προβεί σε πολύ χειρότερα ρατσιστικά σχόλια, χωρίς κανείς να τους στηλιτεύσει. 

Ας θυμίσουμε την πομπώδη δήλωση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου περί του  «κινδύνου για τη δημόσια υγεία που αντιπροσώπευαν οι οροθετικές αλλοδαπές εκδιδόμενς γυναίκες», λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου.

Κι ας θυμίσουμε ότι, όταν τα στοιχεία που προέκυψαν από τους ελέγχους του ΚΕΕΛΠΝΟ έδειξαν ότι τα τρία τέταρτα των εκδιδομένων οροθετικών γυναικών ήτναν Ελληνίδες, ως δια μαγείας, απαλλείφθηκε η εθνότητα των οροθετικών γυναικών από τα στοιχεία που δίνονταν στη δημοσιότητα. Χωρίς βεβαίως να πάψει ο διασυρμός των ανθρώπινων αυτών ναυαγίων. 

Η απόφαση είναι υποκριτική γιατί, λίγες μόλις ημέρες πριν, είχε διοριστεί Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ο Βασιλικός Επίτροπος στη δίκη της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ στα τέλη του 1968 στη Θεσσαλονίκη. Μεταξύ των «κομμουνιστικών μιασμάτων» που καταδικάστηκαν «για απόπειρα βίαιαης ανατροπής της Εθνικής Κυβερνήσεως» ήταν και ο θείος - αδελφός της μητέρας του - του σημερινού Πρωθυπουργού, ο Παύλος Ζάνας, που καταδικάστηκε σε 10,5 χρόνια φυλακή. Αλλά η ΔΗΜΑΡ δεν είχε δημοκρατικές ευαισθησίες στην περίπτωση αυτή.

Η απόφαση είναι υποκριτική, γιατί όλοι γνωρίζουν πως, εδώ και δυόμισι μήνες, οι επιθέσεις οργανωμένων συμμοριών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, στις οποίες πρωτοστατούν και πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματος, έχουν προκαλέσει το σοβαρό τραυματισμό 200 περίπου μεταναστών.

Η Αστυνομία όμως δεν έχει κάνει ούτε μια σύλληψη κι ούτε ένός εισαγγελέα έχει ιδρώσει το αυτί για την παρακρατική δράση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. 

Το αντίθετο, στη μοναδική περίπτωση που υπήρξαν συλληφθέντες, το θύμα καταδικάστηκε, για εξύβριση, σε ποινή βαρύτερη από αυτούς που τον έδειραν και του έσπασαν το μαγαζί. Αλλά το θύμα ήταν «ελεεινός και τρισάθλιος αναρχικός» και, προφανώς, «τους είχε προκαλέσει».

Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τι θα είχε συμβεί σήμερα αν οργανωμένες ομάδες μελών του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ, επέδραμαν κάθε βράδυ στα βόρεια ή στα νότια προάστια και έστελναν καθημερινά 4-5 γόνους καλών οικογενειών στο νοσοκομείο.

Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη θα είχε επιληφθεί αυτεπαγγέλτως του θέματος και θα είχε υποβάλει στη Βουλή αίτημα να τεθεί εκτός νόμου το κόμμα με την παρακρατική δράση. 

Όμως η ελληνική κοινωνία έχει πλεόν εθιστεί και, συχνά, επιδοκιμάζει τη νεοναζιστική βία. Οι καθημερινές επιθέσεις κατά των μεταναστών δεν αποτελούν κάν είδηση για τα ψιλά των εφημερίδων. Οι πολιτικοί της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του ΠΑΣΟΚ θεωρούν επιβεβλημένο να προβαίνουν, κάθε φορά που στριμώχνονται, σε λάβρες δηλώσεις κατά των «λαθρομεταστών». Ακόμα και στην Αριστερά, τα αντανακλαστικά απένταντι στη νεοναζιστική βία παρουσιάζουν δείγματα επικίνδυνης χαλάρωσης.

Αν τίποτα από τα παραπάνω δεν είχε συμβεί, θα μπορούσαμε να συζητάμε αν η τιμωρία της Παπαχρήστου ήταν ορθή ή υπερβολική. Όμως έχουν συμβεί. Κι αυτό καθιστά τη συζήτηση ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Το αστείο είναι εκλεπτυσμένη μορφή προσβολής (σε ελεύθερη μετάφραση). Ελπίζω πάντως η Ρένα Δούρου να μη συμμερίζεται την αυστηρότητα των ηθών του μεγάλου δασκάλου της αρχαιότητας (το μόνο μεμπτό για τη ζωή του οποίου είναι πως υπηρξε δάσκαλος του Αλέξανδρου του Β' του Μακεδόνα). Γιατί η ζωή χωρίς αυτή την εκλεπτυσμένη μορφή προσβολής είναι ζωή χωρίς γέλιο, άρα και χωρίς όνειρο, άρα και χωρίς προοπτική.

ΟΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Δυο παρεξηγήσεις παίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που εμείς οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε την κρίση. 

Η πρώτη, αφορά το σύνολο σχεδόν, των συμπολιτών μας και συνίσταται στην πεποίθηση ότι ο κόσμος, ιδιαιτέρως δε η Ευρώπη, μας χρωστά στοδιηνεκές επειδή υπήρξε η Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία.

Η δεύτερη αφορά αποκλειστικά τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και συνίσταται στην πεποίθηση ότι «το ποτάμι πίσω δε γυρνά» κι επομένως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαλύεται.

Πρόκειται για πλάνες οικτρές, που οδηγούν σε λάθος τακτικές και στρατηγικές με ολέθρια αποτελέσματα.

Ο κόσμος και, ειδικά, η Ευρώπη, δε μας χρωστά πια για την ύπαρξη της Αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Το γεγονός ότι οι αρχαιοελληνικοί δημοκρατικοί θεσμοί και η αρχαία ελληνική φιλοσοφία χρησίμευσαν ως ιδεολογική βάση της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και της σύγχρονης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας δεν δίνει στους αυτοανακηρυχθέντες απογόνους τους, δηλαδή στους Νεοέλληνες, το δικαίωμα να ζητούν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. 

Όχι γιατί οφείλουμε να αποδείξουμε πως δικαίως αποκαλούμε εαυτούς Έλληνες. Το αντίθετο. Μια προσεκτική ανάγνωση των κωμωδιών του Αριστοφάνη οδηγεί και τον πιο ανυποψίαστο αναγνώστη ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Αθηναίων.  Τα ίδια κουσούρια, οι ίδιες μικροψυχίες.

Αλλά γιατί η Ευρώπη έχει πληρώσει το χρέος της προς εμάς και μάλιστα πολύ ακριβά. Το πλήρωσε με τις χιλιάδες των Φιλλελήνων (τουλάχιστον 2000-3000) που άφησαν τα κόκκαλά τους σε αυτό τον τόπο πολεμώντας, ενσυνείδητα και εθελοντικά, στο πλευρό των εξεγερμένων του 1821. Ανάμεσά τους και μερικοί επωνυμοι, όπως ο Λόρδος Μπάυρον και ο κόμης Σανταρόζα.

Επίσης, χάρη στους Φιλλέληνες η Ευρώπη, με διαδικασίες πανομοιότυπες με αυτές που οδήγησαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου - και οι οποίες προκάλεσαν τη φρίκη και την  οργή μας -, απέσπασε από την Οθωμανική αυτοκρατορία ένα τμήμα της για να δημιουργήσει το Βασίλειο της Ελλάδος.
Κι όχι μόνο αυτό. Το προίκισαν με μια εθνική ιδεολογία που έλεγε ότι είναι απόγονος της Αρχαίας Ελλάδας και φρόντισαν να διδάσκεται στα σχολεία μια γλώσσα γειτονική με την ελληνιστική.
Το χρέος της λοιπόν η Ευρώπη προς την Ελλάδα το έχει πληρώσει με το παραπάνω. Και η ενδεχόμενη - και κάθε μέρα πιθανότερη - αποπομπή της χώρας μας από την Ευρωζώνη δε θα είναι πράξη αχαριστίας. Πράξη βλακείας θα είναι. 
Κι αυτό είναι που αδυνατούν να καταλάβουν το σύνολο των πολιτικών ιθυνόντων του κυβερνητικού στρατοπέδου οι οποίοι, ανακαλύπτουν τις τελευταίες εβδομάδες με φρίκη ότι οι Ευρωπαίοι εταιροι δεν είναι διατεθειμένοι να διατηρήσουν την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. 
Ότι η αλληλεγγύη των εταίρων τους εξαντλήθηκε στην προεκλογική υποστήριξη, που, για δεύτερη φορά στα τελευταία τριάντα χρόνια, πήρε τη μορφή της απροκάλυπτης επέμβασης στα εσωτερικά μιας χώρας (η πρώτη ήταν το 1986, στην Ισπανία, υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα για την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ). 
Τώρα ήρθε η ώρα να εφαρμόσουν αυτά που υποσχέθηκαν ξέροντας ότι οι στόχοι ήταν ανέφικτοι. Αυτό όμως ουδόλως ενδιαφέρει τους εταίρους τους, που έχουν βαρεθεί να τους συμπεριφέρονται σαν να ήταν Έλληνες ψηφοφόροι.
Άλλο τόσο πλάνη είναι η εδραιωμένη, μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, ότι «το ποτάμι πίσω δε γυρνά» και πως ό,τι και να συμβεί, στο τέλος θα λειτουργήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και θα μας ακούσουν και θα επαναδιαπραγματευτούν ένα άλλο σχέδιο ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας, πιο δίκαιο κοινωνικά.
Υποτιμούν τη σημασία του οικονομικού εθνικισμού που έχει αναπτυχθεί την τελευταία δεκαετία στο σύνολο των Κρατών - μελών της Βόρειας Ευρώπης. Ενός εθνικισμού που επί είκοσι χρόνια τον χάιδεψαν τόσο τα σοσιαλδημοκρατικά όσο και τα συντηρητικά κόμματα των χωρών αυτών και ο οποίος είναι απότοκος της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. 
Με την ίδια ευκολία που οι μηχανισμοί προπαγάνδας έπεισαν το μέσο πολίτη ότι οι οικονομικά ασθενέστεροι είναι «τεμπέληδες» και σπαταλάνε «τον πλούτο που με κόπο δημιουργούν οι εργατικοί άνθρωποι» (κατά προτίμηση επιχειρηματίες ανεξαρτήτως μεγέθους), τον έπεισαν επίσης ότι «οι εργατικοί βόρειοι» δουλεύουν για τους «τεμπέληδες του Νότου» και, κυρίως, για τους «αρχιτεμπέληδες Έλληνες», που ανάμεσα σε  όλα τα άλλα είναι και «σχισματικοί».
Ενός εθνικισμού που τροφοδοτήθηκε επί είκοσι χρόνια από την πάγια δικαιολογία όλων ανεξαιρέτως των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, κάθε φορά που πετσόκοβαν το κοινωνικό κράτος, ότι τάχατες «το επιβάλλουν οι Βρυξέλλες». 
Κι επειδή μια από τις σημαντικότερες δουλειές που έκαναν οι Βρυξέλλες ήταν η κατανομή των κοινοτικών κονδυλίων για την απάλυνση των ανισοτήτων μεταξύ των ευρωπαϊκών οικονομιών, εντελώς φυσιολογικά, στη συνείδηση του μέσου πολίτη, το πετσόκομα του κοινωνικού κράτους στο Βορρά έγινε για να «ταΐζουμε τους τεμπέληδες του Νότου».
Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του κόμματος αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι η πολιτική επιβίωση της Άγκελα Μέρκελ και των Ολλανδών και Φινλανδών  ομοίων της, περνά μέσα από την τιμωρία της Ελλάδας.
Ότι και μόνο η συζήτηση με την όποια ελληνική κυβέρνηση για ένα νέο σχέδιο, μετά από δυο χρόνια στη διάρκεια των οποίων 100 δισεκατομμύρια των Γερμανών πολιτών - και όχι μόνο - ξοδεύτηκαν, όχι για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας, αλλά για να μη χάσουν χρήματα οι γερμανικές - και όχι μόνο - τράπεζες, θα τους καταστήσει, στα μάτια των ψηφοφόρων τους, αναξιόπιστους.
Βαυκαλιζόμενες από τις πλάνες τους οι πολιτικές ηγεσίες, εκλαμβάνουν τους ευσεβείς τους πόθους ως πραγματικότητα. Κι αυτό θα το πληρώσουμε όλοι.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Μέσα σε τρία χρόνια οικονομικής κρίσης ο πολιτικός λόγος έχει μετακινηθεί με τρόπο βάναυσο προς τα ακροδεξιά. 

Πολιτικές δυνάμεις, που μέχρι πρόσφατα, διεκδικούσαν εύσημα μετριοπάθείας, προσφεύγουν στις πιο αποκρουστικές πολιτικές θέσεις χωρίς καμιά αναστολή.

Αποτέλεσμα του αποπροσανατολισμού μιας κοινωνίας που, μέσα στον πανικό της, αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους.

Στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 το 46,5% του εκλογικού σώματος υπερψήφισε κόμματα με κεντροαριστερό πολιτικό λόγο (44% σοσιαλδημοκρατικό και 2,5% οικολογικό).

Επίσης το 33% των ψηφοφόρων τίμησαν με την ψήφο τους το κόμμα με το φιλελεύθερο πολιτικό λόγο τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το κόμμα με τον αριστερό πολιτικό λόγο, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε συγκεντρώσει 4,6%, ενώ ο ιδιόμορφος καρμίρικος μίζερος και εσωστρεφής πολιτικός λόγος του ΚΚΕ είχε βρει απήχηση στο 7,3% των πολιτών. Και μόνο το 5,5% των πολιτών είχαν ψηφίσει ένα ακροδεξιό κόμμα το ΛΑΟΣ.

Τρία χρόνια μετά, το 44,5% των πολιτών ψήφισε κόμματα με ακροδεξιό πολιτικό λόγο (ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΛΑΟΣ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ). Με το τελευταίο από αυτά να δηλώνει εμπράκτως την απόλυτη απέχθειά του προς την αξία της ανθρώπινης ζωής και τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Αντίθετα ο φιλελεύθερος πολιτικός λόγος έχασε το 60% του ακροατηρίου του καθώς τα κόμματα που τον εκφέρουν (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ) εισέπραξαν κάτι λιγότερο από 14% της λαϊκής ψήφου.
Σαφέστατη ήταν και η υποχώρηση της επιρροής του κεντροαριστερού λόγου καθώς τα κόμματα που τον εκφέρουν (ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, ΣΥΡΙΖΑ), μετα βίας συγκέντρωσαν 34% με την επιρροή του οικολογικού πολιτικού λόγου να υποχωρεί στα επίπεδα του 1990.
Τέλος εξαφανίστηκε η επιρροή του αριστερού πολιτικού λόγου λόγω της εσπευσμένης - και γι' αυτό άγαρμπης - μετακόμισης του ΣΥΡΙΖΑ στην κεντροαριστερά.
Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς, και θα είχε δίκιο, ότι αυτό που έγινε στις εκλογές της 17ης Ιουνίου ήταν ότι ήρθαν στην επιφάνεια οι υπόγειες τάσεις που υπήρχαν στην ελληνική κοινωνία. Πράγματι, μια μελέτη των ποιοτικών στοιχείων των δημοσκοπήσεων, έδειχνε εδώ και είκοσι χρόνια τουλάχιστον, την ισχυρή παρουσία ακροδεξιών πολιτισμικών αξιών στο 45%-55% του πληθυσμού (εθνικισμός, ρατσισμός, μισαλλοδοξία, έλλειψη εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς, εμπιστοσύνη σε εξ ορισμού αυταρχικούς θεσμούς όπως στρατός αστυνομία, εκκλησία). Και είναι γεγονός ότι οι ισχυροί δεσμοί πελατειακών σχέσεων που κρατούσαν πολύ κόσμο δεμένο στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ μέχρι το 2009 έκρυβαν κάτω από το χαλί αυτές τις τάσεις.
Εκείνο που έχει αλλάξει δεν είναι μόνο η διάρρηξη των πελατειακών σχέσεων. Είναι και οι επιπτώσεις του πανικού που δημιουργει στους ανθρώπους η οικονομική κρίση. Ο οποίος τους κάνει να αναζητούν εύκολες λύσεις κι αποδιοπομπαίους τράγους. Η ευκολία με την οποία διολίσθησε η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σε ένα πολιτικό λόγο που ελάχιστα διαφέρει από αυτόν της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο. 
 Όπως το αποτέλσμα και όχι το αίτιο είναι οι προεκλογικές ανοησίες του Λοβέρδου περί «υγειονομικής βόμβας που συνιστούν οι οροθετικές αλλοδαπές ιερόδουλες». Για να αποδειχθεί ότι το 70% των οροθετικών εκδιδομένων γυναικών ήταν ημεδαπά πρεζόνια και να σταματήσει αθόρυβα  η«πολλά υποσχόμενη εκστρατεία».
Τα περιθώρια που υπάρχουν αυτή τη στιγμή για την καταπολέμηση του πανικού που αναζητάει αποδιοπομπαίους τράγους είναι πολύ στενά. Χρέος μας είναι όμως να το παλέψουμε.


Γιάννης Χρυσοβέργης

ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΝΕΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Με το πολιτικό αδιέξοδο προφανές και την προκήρυξη, εκτός συγκλονιστικών ανατροπών της τελευταίας στιγμής, νέων εκλογών στις προσεχείς τέσσερις εβδομάδες βέβαιη, τα κόμματα επιδίδονται πλέον σε ασκήσεις τακτικής και προεκλογικού ενυπωσιασμού, σε μια προσπάθεια βελτίωσης  των θέσεών τους.

Το πολιτικό αδιέξοδο είχε διαφανεί από τα ξημερώματα της Δευτέρας, όταν κατέστη βέβαιο ότι, αφ' ενός Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσαν να αθροίσουν 151 έδρες, αφ' ετέρου ήταν ανέφικτη η είσοδος στη Βουλή της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Από την άλλη οι βαθειές ιδεολογικές και στρατηγικές διαιρέσεις ανάμεσα στα κόμματα που αντιτίθενται στο Μνημόνιο αφαιρούσαν κάθε δυνατότητα συγκρότησης αντιμνημονιακής κυβέρνησης.

Για τον Αντώνη Σαμαρά πρωταρχική σκέψη τηε Δευτέρα το πρωί ήταν να αποτρέψει αντί πάσης θυσίας να τεθεί θέμα ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία. Έχοντας πετύχει το ακατόρθωτο, να τρέχει μόνος του και να βγει δεύτερος, οι κινήσεις του θυμίζουν το δαρμένο αγοράκι που πλακώθηκε με τα συνομίληκά του, έφαγε της χρονιάς του, και τώρα θέλει να ξαναπλακωθεί για να πάρει το αίμα του πίσω.

Όπως όμως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις ο Αντώνης Σαμαράς στερείται της απαραίτητης ψυχραιμίας και ευθυκρισίας. Πράγμα που άλλωστε χαρακτήρισε όλη την πορεία του από την ημέρα που ανέλαβε την ηγεσία της Νεάς Δημοκρατίας και απότοκο του οποίου υπήρξε το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιστορία του κόμματος.
Για τον Αλέξη Τσίπρα η κάλπη της περασμένης Κυριακής επιφύλαξε ένα πολύ καλό κι ένα δυσάρεστο νέο. Το πολύ καλό  είναι η πέρα κάθε προσδοκίας επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ. το όχι και πολύ ευχάριστο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  δεν συγκροτούσαν κυβέρνηση.
Το αν οι κινήσεις του είχαν την απαραίτητη ισορροπία ανάμεσα στη βούληση των ψηφοφόρων του για μετωπική αντιπαράθεση με την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική και τις υποχρεώσεις διαπραγμάτευσης και συμβιβασμών που του επιβάλλει το εκλογικό αποτέλεσμα θα φανεί στις κάλπες του Ιουνίου.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, μολονότι ξαφνιάστηκε από το πέραν κάθε πρόβλεψης κακό αποτέλεσμα του κόμματός του, κατόρθωσε, σε πρώτη φάση, να κατασιγάσει τις όποιες φωνές που θα έθεταν θέμα ηγεσίας - κάτι που δεν έχει κατορθώσει ο Αντώνης Σαμαράς - και στη συνέχεια επιχείρησε να αναδειχθεί σε ρυθμιστή των μετεκλογικών εξελίξεων. 
Στο πεδίο αυτό μάλλον έχει κερδίσει τις εντυπώσεις, ερωτηματικό είναι ωστόσο το αν αυτή η προσπάθεια θα έχει θετικό αποτέλεσμα και στην κάλπη.
Το αποτέλεσμα των εκλογών έχει καταστήσει ιδιαίτερα λεπτή τη θέση του Φώτη Κουβέλη. Έχοντας ακολουθήσει σε όλη την προεκλογική εκστρατεία τη γραμμή «απεμπλοκή από το Μνημόνιο, πραμονή αντί πάσης θυσίας στην Ευρωζώνη» βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σοβαρό πρόβλημα διακριτής πολιτικής ταυτότητας, από τη στιγμή που δυο μεγαλύτερα σε μέγεθος κόμματα έχουν υιοθετήσει την άποψη αυτή.
Από την άλλη δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την επίθεση φιλίας του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, διότι τότε θα είναι δυσδιάκριτη η πολιτική του διαφοροποίηση από το ΣΥΡΙΖΑ.
Τις νέες εκλογές προτιμούν, όσο κι αν αυτό φαίνεται περίεργο, τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Οι διεργασίες για κοινή εκλογική κάθοδο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και ΔΡΑΣΗΣ φαίνεται ότι έχουν ξεκινήσει - η χωριστή κάθοδός τους στις εκλογές της 6ης Μαΐου παραβίασε βάναυσα κάθε κανόνα κοινής λογικής την οποία επικαλούνται ως βάση της πολιτικής τους και τα δυο κόμματα - και, εφ' όσον ευοδώσουν, εξασφαλίζουν τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης προθύμων να εφαρμόσουν στο ακέραιο τη δανειακή σύμβαση.
Όλα αυτά βεβαίως με την προϋπόθεση ότι οι νέες εκλογές δε θα αναδείξουν πρώτο κόμμα το ΣΥΡΙΖΑ, είτε λόγω μαδήματος προς όφελός του των ΚΚΕ, ΔΗΜΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είτε λόγω ακόμα μεγαλύτερου φυλλοροήματος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Σε όλο αυτό το σκηνικό κινούμενης άμμου διαμορφώνεται ένα άλλο πλαίσιο συγκοινονούντων δοχείων και είναι αυτό μεταξύ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ και ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Η απόφαση του Πάνου Καμμένου να θέσει εαυτόν εκτός μετεκλογικών διαπραγματεύσεων εμπεριέχει τον κίνδυνο αμφίπλευρων διαρροών.
Κι όλα αυτά σε ένα κοινωνία που δεν έχει συνηθίσει στις διαπραγματεύσεις μεταξύ κομμάτων, άρα της είναι εξαιρετικά δύσκλολο να αξιολογήσει θετικά τους συμβιβασμούς και να μη χαρακτηρίσει προδοσία την όποια απόφαση του κόμματος που ψήφισαν να συνεργαστεί με άλλα. Κι αυτό καθιστά τη θέση όλων των κομμάτων δυσχερέστερη.


Γιάννης Χρυσοβέργης

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Δυο μόλις εβδομάδες πριν από τις εκλογές, τόσο οι μηχανισμοί του πολιτικού συστήματος όσο και οι μηχανισμοί εξουσίας παρακολουθούν με εμφανή αγωνία το εκλογικό σώμα να έχει στρέψει την πλάτη του στα πάλαι ποτέ καραταιά κόμματα. 

Κι ενώ ΜΜΕ, εταιρείες δημοσκοπήσεων και λοιποί μηχανισμοί χειραγώγησης της κοινής γνώμης έχουν καταργήσει κάθε πρόσχημα, οι μέχρι χθες κομπάρσοι του πολιτικού σκηνικού, τα κόμματα της Αριστεράς, αντιμετωπίζουν τα υψηλά δημοσκοπικά τους ποσοστά με έκδηλη αμηχανία, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε κρίση πανικού.

Οι τελευταίες δημοσιεύσιμες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν, για πολλοστή φορά, αυτό που είναι οφθαλμοφανές: τη δυσπιστία και την απέχθεια ενός ολοένα αυξανόμενου τμήματος της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που το συνθέτουν. 

Από τους πολίτες που δέχονται να απαντήσουν σε δημοσκοπήσεις, οι οποίοι είναι κατά πολύ λιγότεροι από ό,τι συνήθως, ενά μεγάλο ποσοστό - κυμαινόμενο μεταξύ 41% και 43% - δηλώνει ότι θα ψηφίσει με κύριο κριτήριο «την τιμωρία των υπεύθυνων της κατάστασης». 

Οι «περισπούδαστες» αναλύσεις των ΜΜΕ και οι σπαραξικάρδιες κραυγές του Ευάγγελου Βενιζέλου και της Ντόρας Μπακογιάννη για τον «κίνδυνο της ακυβερνησίας» τους αφήνουν παγερά αδιάφορους.

Με δεδομένο ότι στην επόμενη Βουλή ενδέχεται να εκπροσωπούνται ακόμα και δέκα (10) κόμματα, τα πάλαι ποτέ «μεγάλα κόμματα» είναι αμφίβολο αν θα πετύχουν το πολυπόθητο 40% που θα τους επιτρέπει να αθροίσουν μαζί περισσότερες από 150 έδρες.

Οι προσπάθειες των εταιρειών δημοσκοπήσεων να φουσκώσουν στα όρια του στατιστικού λάθους τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και να συμπιέσουν, επίσης στα όρια του στατιστικού λάθους, προς τα κάτω τα ποσοστά των άλλων κομμάτων είναι αμφίβολο αν θα αποδώσουν.
Ήδη, η «επιχείρηση σκούπα» σε βάρος των μεταναστών που περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας ουδέν απέδωσε. Εκτός βεβαίως από το ότι παρέσχε πρόσθετη πολιτική και ηθική νομιμοποίηση στους νεοναζί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Η δε προεκλογική προφυλάκιση του Άκη Τσοχατζόπουλου - όσο επιβεβλημέμη κι αν ήταν λόγω της σοβαρότητας των πράξεων για τις οποίες καλείται να λογοδοτήσει - θεωρήθηκε ως απόπειρα των λαμογιών να πάρουν συχωροχάρτι «αποτελειώνοντας έναν τελειωμένο», όπως εύστοχα παρατήρησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης.
Απέναντι σε αυτό το σκηνικό απόρριψης, αδιαφορίας κι εκδηλούμενης παντοιοτρόπως απέχθειας οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος έχουν καταληφθεί από κρίση πανικού.
Μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθεί η πρόσφατη συνέντευξη του Ευάγγελου Βενιζέλου στο MEGA στην οποία απαξιώνει πλήρως την προεκλογική και μετεκλογική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, απαντώντας ταυτόχρονα, στην ερώτηση που δεν του έγινε, ότι αυτός «ήταν Υπουργός Άμυνας και δεν είχε λόγο στην οικονομική πολιτική».
Μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθούν οι παραλαρηματικές ομιλίες του Αντώνη Σαμαρά,, ο οποίος συμπεριφέρεται σα να μην έχει δεσμευτέ εγγράφως ότι θα τηρήσει μέχρι κεραίας τη δανειακή σύμβαση που ψηφίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου από τη Βουλή.
Μόνο ως κρίση πανικού μπορούν να εκληφθούν οι κραυγές της Ντόρας Μπακογιάννη για τις «συμφορές που μας περιμένουν» επειδή δεξιά κι αριστερά αντιμνημονιακά κόμματα θα έχουν «120 έδρες στη Βουλή».
Απέναντι σε αυτή την κρίση πανικού η αμηχανία των κομμάτων της Αριστεράς είναι έκδηλη. Αντί να ανοίξουν μεταξύ τους έναν εφ' όλης της ύλης πολιτικό διάλογο προκειμένου να αναδείξουν τα σημεία συμφωνίας και, ανεξαρτήτως εκλογικών τεκταινομένων, να βάλουν τις βάσεις για μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, προβάλλουν τις, κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητες, αντιθέσεις τους, αποστερώντας από την κοινωνία το δικαίωμα της ελπίδας.
Ακόμα και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς τα υπόλοιπα κόμματα για διάλογο και συνεργασία εμπεριέχουν έντονη την υποψία της απόπειρας επικοινωνιακής εκμετάλλευσης αυτής ακριβώς της δίψας της κοινωνίας για εναλλακτική πολιτική πρόταση, καθώς είναι γενικόλογες, δε συνοδεύονται από μια πρόσκληση διαλόγου με συγκεκριμένη ατζέντα και, κυρίως, συνδυάστηκαν με μια χωρίς περιεχόμενο πρόταση, για υποστήριξη κοινών υποψηφίων στις μονοεδχρικές περιφέρειες.
Οι εκλογές αυτές δεν είναι κρίσιμες μονάχα για το πολιτικό σύστημα. σε αυτές κρίνεται και η ικανότητα όσων το στηλίτευαν μέχρι τώρα, να αναδείξουν μια αναλυτική πολιτική πρόταση. 
Είναι οι μόνοι που νομιμοποιούνται να διαχειριστούν την ακραία κρίση στην οποία βυθίζεται η ελληνική κοινωνία. Γι αυτό και είναι υποχρεωμένοι να αφήσουν κατά μέρος τις άγονες πολιτικές αντιπαραθέσεις και να ασχοληθούν, χθες, με μια σύνθεση απόψεων για άμεσες πρακτικές κινήσεις, που θα επιτρέψουν στην κοινωνία να ξανασταθεί στα πόδια της. 
Είναι η μια και μοναδική τους ευκαιρία να γίνουν από κομπάρσοι πρωταγωνιστές. Και, δυστυχώς, όλα δείχνουν πως κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να την κλωτσήσουν.


Γιάννης Χρυσοβέργης