Οπως υποσχέθηκα στο προηγούμενο άρθρο μου, σήμερα θα γράψω για τις παθογένειες της αριστεράς.
Παθογένειες, που την αναγκάζουν να παλατζάρει πότε από έλλειψη συλλογικότητας, πότε από έλλειψη κινήτρων, πότε από αναζήτηση οραμάτων και πότε από άστοχη γονιμότητα, εξαυλώνοντας στη σκέψη μας την αριστερά που ονειρευτήκαμε , την αριστερά που οιστρηλάτησε τις πρώτες ιδεολογικές αναζητήσεις μας, την αριστερά των πατεράδων μας που έζησαν την κατοχή, την αντίσταση, την εξορία, την φυλακή, τα βασανιστήρια και τέλος ,χρόνια μετά, τον επαγγελματικό αποκλεισμό.
Το ερώτημα που βασανίζει όλους εμάς, που γαλουχηθήκαμε να είμαστε πάντα με τους αδύνατους, είναι , τί είδους μετάλλαξη είναι αυτή που έχει υποστεί η αριστερά.Μήπως έχει μολυνθεί από ΠΑΣΟΚ ους βερμπαλιστές που σφετερίζονται τις ιδέες της, ή μήπως έχει μολυνθεί ανεπανόρθωτα από συμβιβασμένους - γιαλατζη αριστερούς- ρεβιζιονιστές, που προσχώρησαν σε μηχανισμούς εξουσίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ επιδιδόμενοι με επιτυχία το άθλημα της ομφαλοσκοπίας.
Τα παραδείγματα , πολλά.Οσες φορές χρειάστηκε η αριστερά, είτε μέσα απ' την εξουσία που ασκεί στην τοπική αυτοδιοίκηση , είτε μέσα απ' την συμμετοχή της μ' άλλους συσχετισμούς δυνάμεων να αποδείξει την διαχειριστική της δεινότητα και να πείσει για τις μαξιμαλιστικές της επιδώσεις , απέτυχε - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- παταγωδώς, αποδεικνύοντας ότι είναι οδυνηρά αναποτελεσματική.
Τί είναι αυτό άραγε που κάνει τόσο αγεφύρωτη τη διαφορά, του τότε, με το σήμερα.
Ηαπάντηση, είναι όλοι εμείς. Όλοι εμείς οι κοινωνικά και επαγγελματικά ''εξασφαλισμένοι αριστεροί '' που απολαμβάνουμε τα προνόμια και που με τα χρόνια καταντήσαμε οπερετικός θίασος από μεταμφιεσμένους ψευτο-ιδεολόγους, που ακόμα και στις λιγοστές κινηματικές διαδηλώσεις που συμμετέχουμε, θυμίζουμε '' σουλάτσο '' ευγενών κυρίων και κυριών, καταλήγοντας σχεδόν πάντα να αμπελο-φιλοσοφούμε στις κυριλέ καφετέριες του Κολωνακίου.
Ξυπνάτε ρε..... Ενας ολόκληρος κόσμος κουρασμένος απ' τα καμώματα των προβεβλημένων ( απ' τα τηλεοπτικά παράθυρα) ηγεμονικών στελεχών, περιμένει να δεί κάτι ξεχωριστό, κάτι που θα αποκαταστήσει την αδιέξοδο πολιτική και την χαμένη αξιοπιστία της αριστεράς, κάτι που δεν θα βασίζεται πάνω σε ξεπερασμένα πρότυπα και θα δημιουργήσει μια νέα δύναμη που θα εμπνεύσει την κοινωνία .
Μιά δύναμη που θα πάψει να τρώει απ' τη σάρκα της, μια δύναμη που χωρίς φλυαρίες και ιδεολογικά νεφελώματα θα αποσαφηνίσει την προοπτική της και θα πάψει να είναι καρικατούρα. Μιά νέα δύναμη που προκειμένου να αντέξει στο χρόνο , θα πρέπει να αξιοποιήσει τα νέα ενεργά και άφθαρτα στελέχη της και θα αποφύγει τα μετέωρα ρεμφορμιστικά βήματα, κλείνοντας το μάτι στο ΠΑΣΟΚ
Μια νέα ριζοσπαστική αντισυστηματική αριστερά, που θα διεισδήσουν όλοι αυτοί οι περιβόητοι συσχετισμοί δυνάμεων.
Σ' αυτή την αέναη αναζήτηση, ο αγώνας δεν γίνεται απ' τον άμβωνα των κυριλέ γραφείων μας, ούτε υπάρχει χώρος για ριψάσπιδες, χρειάζονται αποφασισμένοι ιδεολόγοι οραματιστές, οπλισμένοι '' με πίστη, όραμα και σχέδιο δράσης '' όπως έλεγε ο Φιντέλ Κάστρο.
Χαράλαμπος Κουκάκης
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
ΜΕΙΩΣΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΕΞΑΓΩΓΩΝ. ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΚΟΣ ΜΑΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ...
Άσχημα νέα επεφύλλασσε για τη γερμανική οικονομία η ομοσπανδιακή στατιστική υπηρεσία. Οι εξαγωγές της χώρας τον Ιανουάριο μειώθηκαν κατά 6,3%, περιορίζοντας πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου στα 8,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία πάντα, για τη χειρότερη επίδοση των γερμανικών εξαγωγών από τον Ιανουάριο του 2009. Το γεγονός αποδόθηκε - από τη γερμανική κυβέρνηση και όχι από τη στατιστική υπηρεσία όπως θα μπορούσε να είχε συμβεί στην Ελλάδα - στην κακοκαιρία, η οποία επηρέασε τις μεταφορές.Σίγουρα φταίει όμως «ο κακός τους ο καιρός»; Προσωπικά δεν είμαι βέβαιος. Τα τελευταία 30 χρόνια οι γερμανικές εξαγωγές απευθύνονται, όλο και περισσότερο, στα Κράτη -μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχοντας επιτύχει η Γερμανία, στις προηγούμενες δεκαετίες, να καταστήσει το Made in Germany ισοδύναμο του ποιοτικού προϊόντος δεν είχε καμιά καμιά δυσκολία, επωφελούμενη της ελευθερίας διακίνησης προϊόντων, να κυριαρχήσει στις ευρωπαϊκές αγορές, ιδίως σε αυτές της Νότιας Ευρώπης, όπου οι κοινωνίες , από τα μέσα της δεκαετίας του '70 και μετά, διψούσαν για καταναλωτικά αγαθά και, επιπλέον, δεν υπήρχαν ανταγωνιστικές εγχώριες βιομηχανίες. Κι αυτό ίσχυε πολύ περισσότερο για την ατμομηχανή της γερμανικής οικονομίας, την αυτοκινητοβιομηχανία.
Ήδη, όταν στις αρχές της δεκαετίας του '90 άρχισαν να τίθενται οι αρχές που έμελλε να διέπουν την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το κοινό νόμισμα, ο κύριος όγκος των γερμανικών εξαγωγών είχε προορισμό τα άλλα Κράτη -μέλη της ΕΕ. Αυτός ήταν και ο λόγος που υπαγόρευσε στη γερμανική κυβέρνηση να απαιτήσει, και να επιβάλει, το «σκληρό ευρώ», που εξασφάλιζε πρώτες ύλες σε χαμηλές τιμές και πωλήσεις των προϊόντων σε σταθερό νόμισμα. Αντιθέτως, τα προϊόντα του Ευρωπαϊκού Νότου, που απευθύνονταν σε αγορές εκτός Ευρώπης, και τα οποία ούτως ή άλλως αντιμετώπιζαν προβλήματα ανταγωνιστικότητας, έγιναν ακόμα λιγότερο ελκυστικά, με αποτέλεσμα να διευρύνονται τα ελλείμματα του Ευρωπαϊκού Νότου επιβαρύνοντας κι άλλο το δημόσιο χρέος.
Όσο βαστούσε η περίοδος των παχιών αγελάδων, ουδείς ενοχλούνταν από όλα αυτά. Ήρθε όμως η κρίση και μαζί της η γκρίνια. Και ξαφνικά, η γερμανική κυβέρνηση, οι γερμανικές τράπεζες και οι όμιλοι των ΜΜΕ που εξαρτώνται από αυτές διαπίστωσαν ότι «οι τεμπέληδες Έλληνες», αλλά και οι «άλλοι τεμπέληδες του Νότου ξοδεύουν αλόγιστα αντί να εργάζονται». Και διακήρυξαν ότι «ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να πληρώνουμε για τους τεμπέληδες».
Δεν είναι στις προθέσεις μου να επεκταθώ στην αξιολόγηση όλων των παραπάνω στερεοτύπων που, ειρήσθω εν παρόδω, δε στερούνται και απολύτως αλήθειας. απλώς διαπιστώνω ότι, όλως συμπτωματικά, της μείωσης των γερμανικών εξαγωγών είχαν προηγηθεί -ή απλώς ανακοινωθεί -τα πρώτα σκληρά μέτρα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στο σύνολο των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου. Κι έτσι, πολλοί επίδοξοι αγοραστές γερμανικών αυτοκινήτων ανέστειλαν τις αγορές τους.
Φταίει λοιπόν ο «κακός καιρός ή κάτι άλλο»; It's elementary my dear Watson!
Γιάννης Χρυσοβέργης
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
ΙΣΛΑΝΔΙΑ: ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ
Σε ένα δημοψήφισμα στο οποίο συμμετείχε το 62,5% του εκλογικού σώματος - στις τελευταίες εκλογές η συμμετοχή ήταν 87,5% -οι Ισλάνδοί απέρριψαν τη συμφωνία της κυβέρνησης - συμμαχία Σοσιαλδημοκρατών και Οικολογικής Αριστεράς - με το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία σχετικά με την καταβολή αποζημιώσεων στις εν λόγω χώρες, λόγω της κατάρρευσης, το 2008, της ισλανδικής τράπεζας ICEBANK. Κατάρρευση που είχε οδηγήσει στη χρεοκοπία την ίδια την Ισλανδία. Τότε η βρετανική και η ολανδική κυβέρνηση είχαν αποζημιώσει τους πολίτες τους, αλλά και τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, που είχαν καταθέσεις στην ICEBANK, απαιτώντας στη συνέχεια από την κυβέρνηση της Ισλανδίας να τις αποζημιώσει.
Οι πιέσεις που ασκήθηκαν στην κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών - Αριστεράς, που προέκυψε από τις εκλογές που έγιναν μετά τη χρεοκοπία της Ισλανδίας, ήταν του ύφους, του ήθους και της έντασης αυτών που ασκούνται από τον περασμένο Νοέμβριο στη δική μας κυβέρνηση. Η συμφωνία που καταψηφίστηκε προέβλεπε ότι, για τα προσεχή οκτώ χρόνια, οι Ισλανδοί θα απεμπολούσαν το 25% του μισθού τους για την αποπληρωμή των αποζημιώσεων.
Η σημασία του δημοψηφίσματος είναι συμβολική καθώς, υπό την κοινωνική πίεση, ο Πρόεδρος της χώρας είχε αρνηθεί να υπογράψει την κύρωση της συμφωνίας. Πράγμα που επέτρεψε στην κυβέρνηση να διαπραγματευτεί το θέμα εξ αρχής. Ήδη οι νέες διαπραγματεύσεις προβλέπουν μια πολύ πιο μακροχρόνια διαδικασία αποπληρωμής, με πολύ μικρότερες κοινωνικές επιπτώσεις.
Πέραν αυτού αναδεικνύεται ένα άλλο ζήτημα:ότι όταν η αντίδραση σε κάποια αντικοινωνικά μέτρα έχει συγκεκριμένους στόχους και συγκεκριμένη στρατηγική μπορεί και να επιτύχει.
Κι εδώ ξαναρχίζει ο διάλογος για την εμμονή με την τελετουργία του αγώνα, αντί της ενασχόλησης με την επιτυχία του αγώνα, που διακατέχει την Αριστερά (θα δεχθώ ότι για τις «πουλημένες» ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ αυτό είναι βολικό).
Όλες αυτές τις ημέρες ουδείς, από την Αριστερά, έχει ασχοληθεί με το στοιχειώδες:να συζητήσει με τους πολίτες, να προτείνει έξυπνους τρόπους αντίδρασης, να επιδιώξει τη μετουσίωση της οργής σε στόχο. Όλοι περιμένουν τη γενική απεργία της Πέμπτης, η οποία υποχρεωτικά θα έχει επιτυχία μιας και θα απεργούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, για να βαφτίσουν λαοθάλασσα - μπορεί και να είναι - τους διαδηλωτές, να επιδοθούν σε διαγωνισμό αντικυβερνητικής κορώνας και να πάνε πίσω στα σπίτια τους, με τη συνείδησή τους ήσυχη και τους ψηφοφόρους τους ικανοποιημένους. Και ουδείς φυσικά θα ασχοληθεί με την απουσία από τη διαδήλωση, αυτών ακριβώς που θα αντιμετωπίσουν άμεσο πρόβλημα επιβίωσης. Αυτών που ζουν με λιγότερα από €20.000 το χρόνο και είναι πολλοί. Όσο για την αντιμετώπιση των αντικοινωνικών οικονομικών μέτρων, αρκεί που καταγγείλαμε τον «κακό καπιταλισμό». Τα υπόλοιπα «θα έρθουν μόνα τους».
Γιάννης Χρυσοβέργης
Οι πιέσεις που ασκήθηκαν στην κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών - Αριστεράς, που προέκυψε από τις εκλογές που έγιναν μετά τη χρεοκοπία της Ισλανδίας, ήταν του ύφους, του ήθους και της έντασης αυτών που ασκούνται από τον περασμένο Νοέμβριο στη δική μας κυβέρνηση. Η συμφωνία που καταψηφίστηκε προέβλεπε ότι, για τα προσεχή οκτώ χρόνια, οι Ισλανδοί θα απεμπολούσαν το 25% του μισθού τους για την αποπληρωμή των αποζημιώσεων.
Η σημασία του δημοψηφίσματος είναι συμβολική καθώς, υπό την κοινωνική πίεση, ο Πρόεδρος της χώρας είχε αρνηθεί να υπογράψει την κύρωση της συμφωνίας. Πράγμα που επέτρεψε στην κυβέρνηση να διαπραγματευτεί το θέμα εξ αρχής. Ήδη οι νέες διαπραγματεύσεις προβλέπουν μια πολύ πιο μακροχρόνια διαδικασία αποπληρωμής, με πολύ μικρότερες κοινωνικές επιπτώσεις.
Πέραν αυτού αναδεικνύεται ένα άλλο ζήτημα:ότι όταν η αντίδραση σε κάποια αντικοινωνικά μέτρα έχει συγκεκριμένους στόχους και συγκεκριμένη στρατηγική μπορεί και να επιτύχει.
Κι εδώ ξαναρχίζει ο διάλογος για την εμμονή με την τελετουργία του αγώνα, αντί της ενασχόλησης με την επιτυχία του αγώνα, που διακατέχει την Αριστερά (θα δεχθώ ότι για τις «πουλημένες» ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ αυτό είναι βολικό).
Όλες αυτές τις ημέρες ουδείς, από την Αριστερά, έχει ασχοληθεί με το στοιχειώδες:να συζητήσει με τους πολίτες, να προτείνει έξυπνους τρόπους αντίδρασης, να επιδιώξει τη μετουσίωση της οργής σε στόχο. Όλοι περιμένουν τη γενική απεργία της Πέμπτης, η οποία υποχρεωτικά θα έχει επιτυχία μιας και θα απεργούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, για να βαφτίσουν λαοθάλασσα - μπορεί και να είναι - τους διαδηλωτές, να επιδοθούν σε διαγωνισμό αντικυβερνητικής κορώνας και να πάνε πίσω στα σπίτια τους, με τη συνείδησή τους ήσυχη και τους ψηφοφόρους τους ικανοποιημένους. Και ουδείς φυσικά θα ασχοληθεί με την απουσία από τη διαδήλωση, αυτών ακριβώς που θα αντιμετωπίσουν άμεσο πρόβλημα επιβίωσης. Αυτών που ζουν με λιγότερα από €20.000 το χρόνο και είναι πολλοί. Όσο για την αντιμετώπιση των αντικοινωνικών οικονομικών μέτρων, αρκεί που καταγγείλαμε τον «κακό καπιταλισμό». Τα υπόλοιπα «θα έρθουν μόνα τους».
Γιάννης Χρυσοβέργης
Ηπραγματική δημοκρατία εχει σβήσει προ πολλού....
Η απόφαση του Κου Παπανδρέου να επεκτείνει τα αντιλαικά μέτρα και σε τάξεις που θα πρέπει να προστατευτούν απ΄την κοινωνική παρακμή, δεν είναι τίποτε άλλο από μιά μορφή σταυροφοριών απέναντι στην εργατική τάξη.
Η σοσιαλίζουσα φρασεολογία των πραιτόρων του ΠΑΣΟΚ είναι μια υποκριτική δημαγωγία, που αποδεικνύει γι΄άλλη μια φορά οτι αυτός ο ψευτο-σοσιαλιστικός συρφετός , το μόνο που εξυπηρετεί είναι πλουτοκρατικά και φεουδαρχικά συμφέροντα. Και τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας ,η καλλίτερα της αρπαχτικής αριστοκρατίας, αποσκοπούν στη διεύρυνση του κοινωνικού ρήγματος, στην αποδόμιση του συστήματος κοινωνικής προστασίας και στη δημιουργία ανισοτήτων και ταξικών διαστρωματώσεων.
Κυρίαρχος σκοπός τους είναι η ήττα του εργατικού κινήματος και η ιδιότυπη ομηρία του , μέσα απ΄την εργασιακή εξάρτησή του.
Γι' αυτό πρέπει οι υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου να αντισταθούμε, να αντισταθούμε σ΄αυτή τη σύγχρονη νομεγκλατούρα που το μόνο που ξέρει να απολαμβάνει είναι η ευδαιμονία της καλοπέρασης.
Να αντισταθούμε σ΄όλους αυτούς τους υποτελείς των ξένων συμφερώντων και μονοπωλίων , που προσπαθούν να μας αποδομίσουν προκειμένου να τους δουλεύουμε σαν πειθήνια στρατιωτάκια.
Και φυσικά, όταν μηλώ για αντίσταση, δεν μηλώ περι δικτακτιρίας του προλεταριάτου - αυτά άλλωστε έχουν ξεπεραστεί προ πολλού- μηλώ όμως για σκληρή και αδιάκοπη αντίσταση των συνδικάτων , τα οποία είναι οι γνήσιοι εκφραστές των ευπαθων κοινωνικών ομάδων και που εάν υποταχθούν στην εξουσία των αφεντικών , τότε θα γίνουμε έρμαια ενός συστήματος που παράγει υποτελείς και πληβείους.
Είναι φανερό ότι αυτό που επιχειρούν οι πατρίκιοι της εξουσίας, είναι να γκρεμίσουν συθέμελα τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, γιατί είναι οι μόνες που μπορούν να συσπειρώσουν όλους τους εραζόμενους.
Προκειμένου λοιπόν να μας καταστήσουν απόλυτα εξαρτημένους, προωθούν ένα μοντέλο ερασίας - μεσω της πράσινης βίβλου και της οδηγίας Μπόλκεστάιν- που όχι μόνο καθιστά ομήρους τους εραζόμενους, αλλά αποστερεί κι'από τα ασφαλιστικά ταμεία εκατομμύρια ευρω.
Επειδή λοιπόν ο Κος Παπανδέου έχει ξεπεράσει κατά πολύ την κόκκινη γραμμή της ανεκτικότητάς μας και με την προκρούστια πολιτική του μας οδηγει σ΄εποχές μεσαίωνα , είναι επιτακτική ανάγκη να αντισταθούμε σ' αυτήν την δήθεν δημοκρατία του , που από δημοκρατία των πολλών , κατάντησε δημοκρατία των ολίγων.
Άλλωστε ο Κορνήλιος Καστοριάδης το είχε πει ξεκάθαρα.'' Η πραγματική δημοκρατία έσβησε το 404 πχ και αντικαταστάθηκε απ' τους τριάκοντα τύρρανους''
ΥΣ.επειδή είμαι σίγουρος οτι ο Κώστας και ο Γιάννης δεν θ' αφήσουν με τα σχόλιά τους να πέσει τίποτε κάτω , θα επανέλθω την επομένη σχολιάζοντας τις παθογένειες της αριστεράς.
Χαράλαμπος Κουκάκης
Η σοσιαλίζουσα φρασεολογία των πραιτόρων του ΠΑΣΟΚ είναι μια υποκριτική δημαγωγία, που αποδεικνύει γι΄άλλη μια φορά οτι αυτός ο ψευτο-σοσιαλιστικός συρφετός , το μόνο που εξυπηρετεί είναι πλουτοκρατικά και φεουδαρχικά συμφέροντα. Και τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας ,η καλλίτερα της αρπαχτικής αριστοκρατίας, αποσκοπούν στη διεύρυνση του κοινωνικού ρήγματος, στην αποδόμιση του συστήματος κοινωνικής προστασίας και στη δημιουργία ανισοτήτων και ταξικών διαστρωματώσεων.
Κυρίαρχος σκοπός τους είναι η ήττα του εργατικού κινήματος και η ιδιότυπη ομηρία του , μέσα απ΄την εργασιακή εξάρτησή του.
Γι' αυτό πρέπει οι υγιείς δυνάμεις αυτού του τόπου να αντισταθούμε, να αντισταθούμε σ΄αυτή τη σύγχρονη νομεγκλατούρα που το μόνο που ξέρει να απολαμβάνει είναι η ευδαιμονία της καλοπέρασης.
Να αντισταθούμε σ΄όλους αυτούς τους υποτελείς των ξένων συμφερώντων και μονοπωλίων , που προσπαθούν να μας αποδομίσουν προκειμένου να τους δουλεύουμε σαν πειθήνια στρατιωτάκια.
Και φυσικά, όταν μηλώ για αντίσταση, δεν μηλώ περι δικτακτιρίας του προλεταριάτου - αυτά άλλωστε έχουν ξεπεραστεί προ πολλού- μηλώ όμως για σκληρή και αδιάκοπη αντίσταση των συνδικάτων , τα οποία είναι οι γνήσιοι εκφραστές των ευπαθων κοινωνικών ομάδων και που εάν υποταχθούν στην εξουσία των αφεντικών , τότε θα γίνουμε έρμαια ενός συστήματος που παράγει υποτελείς και πληβείους.
Είναι φανερό ότι αυτό που επιχειρούν οι πατρίκιοι της εξουσίας, είναι να γκρεμίσουν συθέμελα τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, γιατί είναι οι μόνες που μπορούν να συσπειρώσουν όλους τους εραζόμενους.
Προκειμένου λοιπόν να μας καταστήσουν απόλυτα εξαρτημένους, προωθούν ένα μοντέλο ερασίας - μεσω της πράσινης βίβλου και της οδηγίας Μπόλκεστάιν- που όχι μόνο καθιστά ομήρους τους εραζόμενους, αλλά αποστερεί κι'από τα ασφαλιστικά ταμεία εκατομμύρια ευρω.
Επειδή λοιπόν ο Κος Παπανδέου έχει ξεπεράσει κατά πολύ την κόκκινη γραμμή της ανεκτικότητάς μας και με την προκρούστια πολιτική του μας οδηγει σ΄εποχές μεσαίωνα , είναι επιτακτική ανάγκη να αντισταθούμε σ' αυτήν την δήθεν δημοκρατία του , που από δημοκρατία των πολλών , κατάντησε δημοκρατία των ολίγων.
Άλλωστε ο Κορνήλιος Καστοριάδης το είχε πει ξεκάθαρα.'' Η πραγματική δημοκρατία έσβησε το 404 πχ και αντικαταστάθηκε απ' τους τριάκοντα τύρρανους''
ΥΣ.επειδή είμαι σίγουρος οτι ο Κώστας και ο Γιάννης δεν θ' αφήσουν με τα σχόλιά τους να πέσει τίποτε κάτω , θα επανέλθω την επομένη σχολιάζοντας τις παθογένειες της αριστεράς.
Χαράλαμπος Κουκάκης
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Η ΗΤΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΜΕΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ
Στην προχθεσινή μου ανάρτηση είχα επισημάνει ότι η ανακοίνωση των τελευταίων μέτρων συνιστά μια διπλή βαριά πολιτική ήττα της Κυβέρνησης.Είναι πολιτική ήττα διότι βρίσκονται στον αντίποδα του πολιτικού προγράμματος με βάση το οποίο το ΠΑΣΟΚ κλήθηκε να κυβερνήσει. Κι αυτό εξηγεί και την οργή των πολιτών. Αισθάνονται εξαπατημένοι διότι άλλη ήταν η πολιτική εντολή που είχαν δώσει στο ΠΑΣΟΚ.
Οφείλουμε όμως να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα. Η ήττα αυτή δεν αφορά μόνο στην εσωτερική οικονομική πολιτική, όπως φιλάρεσκα εθελοτυφλούν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Η ήττα αυτή αφορά τη χώρα. Είναι ήττα σε ένα πόλεμο οικονομικής φύσης. Η λαϊκή βούληση υποχρεώθηκε να υποταχθεί στις επιταγές απρόσωπων μηχανισμών, που διοικούνται από ανθρώπους οι οποίοι δε διαθέτουν καμιά λαϊκή νομιμοποίηση και τα μηνιαία εισοδήματα των οποίων είναι πολλαπλάσια των ετησίων εισοδημάτων των εκατομμυρίων ανθρώπων που καταδικάζουν ,«χάριν της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας», σε ανέχεια και, συχνά, σε λιμό.
Επειδή τέτοιες είναι οι διαστάσεις της ήττας, οι ευθύνες της επιμερίζονται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου και της κοινωνίας.
Η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης έγκειται στο ότι, δε διέγνωσαν από την αρχή τη σοβαρότητα της επίθεσης, αιφνιδιάστηκαν από αυτή, δε διέθεταν στρατηγική αντιμετώπισης και, όταν ήρθε η ώρα να παίξουν το πόκερ της διαπραγμάτευσης, έπαιξαν με όλα τα φύλλα τους ανοιχτά. Η αλήθεια είναι ότι πραγματικά διαπραγματευτικά χαρτιά δε διέθετε η κυβέρνηση, είχε όμως την ευχέρεια μιας μπλόφας: να απειλήσει με αποχώρηση από το ευρώ και στάση πληρωμών. Αν υποχρεωνόταν η κυβέρνηση να πραγματοποιήσει αυτή την απειλή το αποτέλεσμα θα ήταν γενικευμένη φτώχεια στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως θα κατέρρεαν οι σημαντικότερες βρετανικές, γαλλικές και γερμανικές τράπεζες και μαζί τους και το ευρώ. Κάτι που κανείς δε θέλει στην Ευρώπη. Γι αυτό και η πειστική απειλη εφαρμογής μιας πολιτικής «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων» θα είχε αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση δε διανοήθηκε καν να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο, και οδήγησε την κοινωνία, ως πρόβατον επί σφαγήν, στην ήττα.
Η ευθύνη της ΝΔ δε χρειάζεται να αναλυθεί. Εξέθεσε τη χώρα, με τη συνειδητή πολιτική διάλυσης του φοροεισπρακτικού και του εισφοροεισπρακτικού μηχανισμού σε αυτή την επίθεση, και αν η πολιτική της αυτή δεν συνιστούσε τη μείζονα υπόσχεση με την οποία κέρδισε τις εκλογές το 2004 και το 2007, ο τ. Πρωθυπουργός και οι υπουργοί Οικονομίας του θα έπρεπε να είχαν οδηγηθεί σε Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Υλοποίησαν όμως τις προεκλογικές τους υποσχέσεις κι αυτό τους απαλλάσσει κάθε ποινικής ευθύνης.
Τα κόμματα της Αριστεράς όμως δεν είναι και αυτά άμοιρα ευθυνών. Για να έχει ελπίδες επιτυχίας η μπλόφα στην οποία δεν κατέφυγε η Κυβέρνηση, έπρεπε η Αριστερά να έχει παίξει το δικό της κοινωνικό ρόλο. Έπρεπε να είναι καθημερινά παρούσα στο πεζοδρόμιο απαιτώντας από την κυβέρνηση να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα όποια κελεύσματα και να ασκήσει την πολιτική για την οποία είχε εκλεγεί. Θες όμως από πολιτικό κυνισμό - την πεποίθηση ότι η επιτυχία μιας τέτοιας τακτικής δε θα επαλήθευε το ιδεολόγημα περί σοσιαλδημοκρατίας στην υπηρεσία του Κεφαλαίου - θες από φετιχισμό προς την τελετουργία του αγώνα αντί για τον ίδιο τον αγώνα, θες διότι είναι αποκομένη από την πραγματική κοινωνία, θες εξ αιτίας ενός φονικού μείγματος όλων των παραπάνω, ήταν εδώ και μήνες πολιτικά απούσα.
Απομένουν οι ευθύνες της κοινωνίας. Αυτής που εξέλεξε και επανεξέλεξε μια κυβέρνηση που υπόσχονταν την «κατάργηση του ΣΔΟΕ και του ΑΣΕΠ». Αυτής που έχει εκχωρήσει την εκπροσώπησή της στους θεσμικούς της εκπροσώπους, παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα ως θεατής της ρωμαϊκής αρένας. Αυτής που, ακόμα και τώρα, που οι θεσμικοί της εκπρόσωποι έχουν αποδειχθεί «ανεπαρκείς» αρνείται να γεννήσει μορφές αυτοοργάνωσης και να διατυπώσει τα δικά της θέλω. Αυτής που «δειλή, μοιραία, κι άμοιρη αντάμα, προσμένει ίσως κάποιο θάμα»
Γιάννης Χρυσοβέργης
Οφείλουμε όμως να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα. Η ήττα αυτή δεν αφορά μόνο στην εσωτερική οικονομική πολιτική, όπως φιλάρεσκα εθελοτυφλούν οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Η ήττα αυτή αφορά τη χώρα. Είναι ήττα σε ένα πόλεμο οικονομικής φύσης. Η λαϊκή βούληση υποχρεώθηκε να υποταχθεί στις επιταγές απρόσωπων μηχανισμών, που διοικούνται από ανθρώπους οι οποίοι δε διαθέτουν καμιά λαϊκή νομιμοποίηση και τα μηνιαία εισοδήματα των οποίων είναι πολλαπλάσια των ετησίων εισοδημάτων των εκατομμυρίων ανθρώπων που καταδικάζουν ,«χάριν της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας», σε ανέχεια και, συχνά, σε λιμό.
Επειδή τέτοιες είναι οι διαστάσεις της ήττας, οι ευθύνες της επιμερίζονται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου και της κοινωνίας.
Η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης έγκειται στο ότι, δε διέγνωσαν από την αρχή τη σοβαρότητα της επίθεσης, αιφνιδιάστηκαν από αυτή, δε διέθεταν στρατηγική αντιμετώπισης και, όταν ήρθε η ώρα να παίξουν το πόκερ της διαπραγμάτευσης, έπαιξαν με όλα τα φύλλα τους ανοιχτά. Η αλήθεια είναι ότι πραγματικά διαπραγματευτικά χαρτιά δε διέθετε η κυβέρνηση, είχε όμως την ευχέρεια μιας μπλόφας: να απειλήσει με αποχώρηση από το ευρώ και στάση πληρωμών. Αν υποχρεωνόταν η κυβέρνηση να πραγματοποιήσει αυτή την απειλή το αποτέλεσμα θα ήταν γενικευμένη φτώχεια στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως θα κατέρρεαν οι σημαντικότερες βρετανικές, γαλλικές και γερμανικές τράπεζες και μαζί τους και το ευρώ. Κάτι που κανείς δε θέλει στην Ευρώπη. Γι αυτό και η πειστική απειλη εφαρμογής μιας πολιτικής «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων» θα είχε αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση δε διανοήθηκε καν να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο, και οδήγησε την κοινωνία, ως πρόβατον επί σφαγήν, στην ήττα.
Η ευθύνη της ΝΔ δε χρειάζεται να αναλυθεί. Εξέθεσε τη χώρα, με τη συνειδητή πολιτική διάλυσης του φοροεισπρακτικού και του εισφοροεισπρακτικού μηχανισμού σε αυτή την επίθεση, και αν η πολιτική της αυτή δεν συνιστούσε τη μείζονα υπόσχεση με την οποία κέρδισε τις εκλογές το 2004 και το 2007, ο τ. Πρωθυπουργός και οι υπουργοί Οικονομίας του θα έπρεπε να είχαν οδηγηθεί σε Ειδικό Δικαστήριο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Υλοποίησαν όμως τις προεκλογικές τους υποσχέσεις κι αυτό τους απαλλάσσει κάθε ποινικής ευθύνης.
Τα κόμματα της Αριστεράς όμως δεν είναι και αυτά άμοιρα ευθυνών. Για να έχει ελπίδες επιτυχίας η μπλόφα στην οποία δεν κατέφυγε η Κυβέρνηση, έπρεπε η Αριστερά να έχει παίξει το δικό της κοινωνικό ρόλο. Έπρεπε να είναι καθημερινά παρούσα στο πεζοδρόμιο απαιτώντας από την κυβέρνηση να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τα όποια κελεύσματα και να ασκήσει την πολιτική για την οποία είχε εκλεγεί. Θες όμως από πολιτικό κυνισμό - την πεποίθηση ότι η επιτυχία μιας τέτοιας τακτικής δε θα επαλήθευε το ιδεολόγημα περί σοσιαλδημοκρατίας στην υπηρεσία του Κεφαλαίου - θες από φετιχισμό προς την τελετουργία του αγώνα αντί για τον ίδιο τον αγώνα, θες διότι είναι αποκομένη από την πραγματική κοινωνία, θες εξ αιτίας ενός φονικού μείγματος όλων των παραπάνω, ήταν εδώ και μήνες πολιτικά απούσα.
Απομένουν οι ευθύνες της κοινωνίας. Αυτής που εξέλεξε και επανεξέλεξε μια κυβέρνηση που υπόσχονταν την «κατάργηση του ΣΔΟΕ και του ΑΣΕΠ». Αυτής που έχει εκχωρήσει την εκπροσώπησή της στους θεσμικούς της εκπροσώπους, παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα ως θεατής της ρωμαϊκής αρένας. Αυτής που, ακόμα και τώρα, που οι θεσμικοί της εκπρόσωποι έχουν αποδειχθεί «ανεπαρκείς» αρνείται να γεννήσει μορφές αυτοοργάνωσης και να διατυπώσει τα δικά της θέλω. Αυτής που «δειλή, μοιραία, κι άμοιρη αντάμα, προσμένει ίσως κάποιο θάμα»
Γιάννης Χρυσοβέργης
Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Περική Κοροβέση στη σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Η μη βία και ανυπακοή στον Ζιν
Ο Χάουαρντ Ζιν υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς στοχαστές του 20ού αιώνα.
Ο πρόσφατος θάνατός του τον ξαναέφερε στην επικαιρότητα. Αρκετές εφημερίδες τού αφιέρωσαν εκτενή δημοσιεύματα αναφορικά με τη ζωή και το έργο του. Αλλά πιστεύω πως δεν θα τα διάβασαν πολλοί. Ο Ζιν ήταν σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα και ποτέ δεν έγινε κτήμα της λεγόμενης Ανανεωτικής Αριστεράς. Ο θεατρικός του μονόλογος ο «Μαρξ στο Σόχο», που παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία από τον Αγγελο Αντωνόπουλο, τον έκανε γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό που ξεπερνούσε τον αριθμό των αναγνωστών του. Κατά την άποψή μου μπορούμε να τον κατατάξουμε στους θεμελιωτές της Αριστεράς του 21ου αιώνα, που δεν έχει καμιά σχέση ούτε με τον κομμουνισμό της ΕΣΣΔ, ούτε με τον ευρωκομμουνισμό (πνευματικός πατέρας του ΚΚΕ εσ.) και πολύ περισσότερο με τη σοσιαλδημοκρατία.
Κατά τον Ζιν, όταν η αδικία γίνεται «νόμος και τάξη», τότε οι πολίτες πρέπει να αντιδράσουν με τη μέθοδο της πολιτικής ανυπακοής και την άμεση δράση. Η ανυπακοή ως όρος αποδίδεται στον ποιητή Θορό, επειδή πήγε φυλακή γιατί αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους του. Διαφωνούσε με τον πόλεμο του Μεξικού, όπου οι ΗΠΑ κατέκτησαν το Βόρειο Μεξικό και το προσάρτησαν στη χώρα τους. Αν θα μπορούσαμε να βρούμε ποιος ήταν ο πατέρας του όρου, τότε θα πρέπει να ανατρέξουμε στην Ελληνική Μυθολογία. Στον Προμηθέα (ανυπακοή στους θεούς) και την Αντιγόνη (ανυπακοή στο κράτος).
Η μη βία δεν σημαίνει πασιφισμό ή ταξική συνεργασία, αποδοχή του συστήματος και παθητική αναμονή κάποιου καλύτερου μέλλοντος. Σημαίνει σθεναρή αντίσταση. Η ανυπακοή μπορεί να εκφραστεί με ποικίλους τρόπους. Μαζικές διαδηλώσεις, απεργίες, σαμποτάζ κάθε είδους (από προϊόντα έως επιβράδυνση των ρυθμών εργασίας), άρνηση συνεργασίας και καμπάνιες μεγάλης έκτασης για να κερδηθεί η συμπαράσταση του κόσμου. Ακόμα και εκκλήσεις προς άτομα της άρχουσας τάξης, με την ελπίδα πως ίσως έρθουν σε ρήξη με το αμαρτωλό τους παρελθόν. Η άμεση δράση, πάντα σύμφωνα με τον Ζιν, δεν χλευάζει και δεν υποτιμά τα κεκτημένα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε σνομπάρει τις όποιες ελευθερίες. Απλά συνειδητοποιεί τα όριά τους και προχωράει.
Η απόρριψη της βίας είναι άρρηκτα δεμένη με τη δημοκρατία. Η βία δεν είναι αξία, όπως υποστηρίζουν διάφορες μικρές τρομοκρατικές ομάδες. Ο Ζιν υποστηρίζει πως αυτές οι ομάδες, επειδή αδυνατούν να συγκροτήσουν μια μαζική βάση λαϊκής υποστήριξης, καταφεύγουν σε μια απεγνωσμένη τακτική. Οι κυβερνήσεις προτιμούν τη βία αυτών των ομάδων γιατί μπορούν εύκολα να ελέγξουν αυτούς τους μικρούς πειθαρχημένους στρατούς και να τους διαβρώσουν, πράγμα αδύνατο σε μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις που όταν ξέρουν να αγωνίζονται, κατά κανόνα, κάνουν την κεντρική εξουσία να υποχωρήσει.
Τέτοια κινήματα δεν είχαμε στην Ελλάδα. Και στο σημείο που υπάρχουν είναι σε μικροκλίμακα. Στη χώρα μας έχει επικρατήσει το τελετουργικό του αγώνα και όχι ο ίδιος ο αγώνας. Πενήντα - εκατό άτομα μπορεί να κλείσουν το κέντρο της πόλης και, αντί να κερδίσουν τη συμπάθεια του κόσμου, προκαλούν την μήνιν του. Πιο αποτελεσματικό θα ήταν μια διαμαρτυρία άλλης μορφής, που θα κέρδιζε έστω και έναν άνθρωπο που μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούσε το αίτημά τους. Τώρα με τους αγρότες. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως όλο το δίκιο ήταν με το μέρος τους. Το έμαθε κανείς; Μόνο αυτοί που το ήξεραν. Η τηλεόραση φρόντισε να διαδώσει πως οι αγροτοπατέρες κόβουν την Ελλάδα στη μέση για να παίρνουν τα επιδόματά τους και να κάθονται. Και εδώ θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ένα μεγάλο και εντυπωσιακό τελετουργικό. Ηλθαν και απήλθαν χωρίς να κερδίσουν τίποτα παραπάνω από την οργή αυτών που εμποδίστηκαν να κάνουν τη δουλειά τους.
Αν υπήρχε κίνημα ανυπακοής στην Ελλάδα, τότε θα βρίσκαμε μέσα σε κάθε σακούλα ψώνιων από τη λαϊκή και ένα διαφωτιστικό φυλλάδιο, για να καταλάβουμε όλοι τι χρωστάμε στους αγρότες. Και ίσως τότε το κίνημα να μην ήταν μόνο των αγροτών αλλά όλων εκείνων που καταναλώνουν αγροτικά προϊόντα. Δηλαδή όλων μας. Στο κάτω κάτω της γραφής, και η σπανακοτυρόπιτα αγροτικό προϊόν είναι. Φαντασθείτε στο περιτύλιγμά της να υπήρχαν τα αιτήματα των αγροτών!
Πόππερ εναντίον Βιτγκενστάιν
Μέσα στο γενικό χαμό με τα μέτρα λιτότητας και τις απεργίες είπα κι’εγώ να αλλάξω θεματολογία. Και σήμερα έχω καιρό να γράψω κείμενο με την ησυχία μου, καθότι οι φοιτητές είναι φευγάτοι και έχω μείνει μόνος μου στο γραφείο.
Οκτώβριος 1946. Ο Καρλ Πόππερ, άρτι αφιχθείς στο Καίμπριτζ, και χωρίς ακόμα να έχει ιδιαίτερη φήμη, δίνει διάλεξη στην εταιρία ηθικής φιλοσοφίας. Έχοντας μόλις εκδώσει την «Ανοιχτή Κοινωνία», διατείνεται ότι η φιλοσοφία μπορεί και πρέπει να διερευνά ζητήματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, όπως οι ηθικές αξίες, η ερμηνεία κοινωνικών φαινομένων και ιστορικών γεγονότων, και βέβαια να προβληματίζεται για την επιστημονική μέθοδο (το βιβλίο του για τη λογική της επιστημονικής μεθόδου δεν είχε ακόμα μεταφραστεί).
Μέσα στο ακροατήριο και ο «θεός» Βιτγκενστάιν, που βρίσκεται στον αντίποδα της ποππεριανής σκέψης και απολαμβάνει μεγάλου κύρους. Για τον Βιτγκενστάιν, που αρχικά ακολούθησε τη σκέψη του Ράσελ αλλά μετά διαφοροποιήθηκε, η φιλοσοφία μπορεί μόνο να ασχολείται με τις λέξεις και να προσδιορίζει με σαφήνεια τη σημασία τους (αυτή η στάση θα επηρεάσει αργότερα τους διάφορους Ντεριντάδες, τη σχολή της «αποδόμησης» κλπ).
Ο Βιτγκενστάιν δεν κρύβει τη διαφωνία του και τη δυσφορία του για τις θέσεις του Πόππερ και, μεσούσης της διάλεξης, κραδαίνει προκλητικά ένα ραβδί και διακόπτει τον Πόππερ. Εκεί πάνω στη λεκτική κόντρα, ο Βιτγκενστάιν ρωτάει σε εριστικό ύφος αν ο φιλόσοφος έχει να προτείνει κάποιον ηθικό κανόνα. Και ο Πόππερ ατάραχος: «να σεβόμαστε τον ομιλητή και να μην τον απειλούμε με μπαστούνια». Λένε πως ο Βιτγκενστάιν αποχώρησε στη συνέχεια, σφόδρα ενοχλημένος.
Και οι δυο τους ήταν αυστριακοί, εβραϊκής καταγωγής. Και οι δυο τους είχαν ένα κοινό παρελθόν ως «μαθητές» του Ράσελ (ο Βιτγκενστάιν άμεσα, λόγω προσωπικής γνωριμίας, και ο Πόππερ έμμεσα, μέσω της βιεννέζικης σχολής του λογικού θετικισμού). Ο Βιτγκενστάιν ήταν ένας εξαιρετικά δύσκολος χαρακτήρας, που δεν ήταν εύκολο να τον ανεχτούν ακόμα και οι φίλοι του. Μοναχικός και χωρίς οικογένεια (εξ άλλου ήταν ομοφυλόφιλος), εξαιρετικά στρυφνός στα γραπτά του και με μια νοοτροπία του στυλ «σε όποιον αρέσουμε και ας μας στοιχίσει αυτό σε φίλους και σε συμμαχίες». Στον αντίποδα ο Πόππερ: προσηνής, προσιτός τόσο ως σκέψη όσο και ως συμπεριφορά και παντρεμένος για όλη του τη ζωή με την ίδια σύζυγο. Ήταν όμως όσο άψογος όσο έδειχνε; Ως διανοητής είχε και αυτός τις απαιτήσεις του για αποδοχή και, χωρίς να είναι εριστικός, ασκούσε επίμονη κριτική σε όποιον δεν πήγαινε με τα νερά του, χωρίς να είναι διατεθιμένος να αποδεχτεί τη διαφορετική άποψη. Ήθελε σώνει και καλά να φτιάξει «σχολή» και για το σκοπό αυτό φρόντιζε τις συμμαχίες του και οργάνωνε προσεκτικά τις επιθέσεις του.
Η ιστορία, αν κρίνουμε εκ των υστέρων με βάση τις προτιμήσεις της φιλοσοφικής κοινότητας, φαίνεται να έβαλε τον Βιτγκενστάιν πολύ ψηλότερα από όσο τον Πόππερ. Να έπαιξε ρόλο η αντισυμβατική στάση ζωής του πρώτου; Μπορεί να είναι και αυτό, πιστεύω όμως ότι σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ένας άλλος παράγοντας: ότι μετά τον Μαρξ, η κοινότητα των φιλοσόφων, αργά αλλά σταθερά, παραιτήθηκε από τις μεγάλες αφηγήσεις, την πολυμέρεια και την ενασχόληση με τις διαφορετικές όψεις του επιστητού, οι οποίες έγιναν πλέον αντικείμενα ενασχόλησης ξεχωριστών ειδικοτήτων. Και αυτό που έμεινε για τον φιλόσοφο ήταν το γραπτό κείμενο προς «αποδόμηση», πράγμα καθόλου ελκυστικό για «ερασιτέχνες» της φιλοσοφικής σκέψης σαν εμένα αλλά και για άλλους φαντάζομαι. Αυτό είναι που με κάνει να ψηφίζω Πόππερ.
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης
Οκτώβριος 1946. Ο Καρλ Πόππερ, άρτι αφιχθείς στο Καίμπριτζ, και χωρίς ακόμα να έχει ιδιαίτερη φήμη, δίνει διάλεξη στην εταιρία ηθικής φιλοσοφίας. Έχοντας μόλις εκδώσει την «Ανοιχτή Κοινωνία», διατείνεται ότι η φιλοσοφία μπορεί και πρέπει να διερευνά ζητήματα ευρύτερου ενδιαφέροντος, όπως οι ηθικές αξίες, η ερμηνεία κοινωνικών φαινομένων και ιστορικών γεγονότων, και βέβαια να προβληματίζεται για την επιστημονική μέθοδο (το βιβλίο του για τη λογική της επιστημονικής μεθόδου δεν είχε ακόμα μεταφραστεί).
Μέσα στο ακροατήριο και ο «θεός» Βιτγκενστάιν, που βρίσκεται στον αντίποδα της ποππεριανής σκέψης και απολαμβάνει μεγάλου κύρους. Για τον Βιτγκενστάιν, που αρχικά ακολούθησε τη σκέψη του Ράσελ αλλά μετά διαφοροποιήθηκε, η φιλοσοφία μπορεί μόνο να ασχολείται με τις λέξεις και να προσδιορίζει με σαφήνεια τη σημασία τους (αυτή η στάση θα επηρεάσει αργότερα τους διάφορους Ντεριντάδες, τη σχολή της «αποδόμησης» κλπ).
Ο Βιτγκενστάιν δεν κρύβει τη διαφωνία του και τη δυσφορία του για τις θέσεις του Πόππερ και, μεσούσης της διάλεξης, κραδαίνει προκλητικά ένα ραβδί και διακόπτει τον Πόππερ. Εκεί πάνω στη λεκτική κόντρα, ο Βιτγκενστάιν ρωτάει σε εριστικό ύφος αν ο φιλόσοφος έχει να προτείνει κάποιον ηθικό κανόνα. Και ο Πόππερ ατάραχος: «να σεβόμαστε τον ομιλητή και να μην τον απειλούμε με μπαστούνια». Λένε πως ο Βιτγκενστάιν αποχώρησε στη συνέχεια, σφόδρα ενοχλημένος.
Και οι δυο τους ήταν αυστριακοί, εβραϊκής καταγωγής. Και οι δυο τους είχαν ένα κοινό παρελθόν ως «μαθητές» του Ράσελ (ο Βιτγκενστάιν άμεσα, λόγω προσωπικής γνωριμίας, και ο Πόππερ έμμεσα, μέσω της βιεννέζικης σχολής του λογικού θετικισμού). Ο Βιτγκενστάιν ήταν ένας εξαιρετικά δύσκολος χαρακτήρας, που δεν ήταν εύκολο να τον ανεχτούν ακόμα και οι φίλοι του. Μοναχικός και χωρίς οικογένεια (εξ άλλου ήταν ομοφυλόφιλος), εξαιρετικά στρυφνός στα γραπτά του και με μια νοοτροπία του στυλ «σε όποιον αρέσουμε και ας μας στοιχίσει αυτό σε φίλους και σε συμμαχίες». Στον αντίποδα ο Πόππερ: προσηνής, προσιτός τόσο ως σκέψη όσο και ως συμπεριφορά και παντρεμένος για όλη του τη ζωή με την ίδια σύζυγο. Ήταν όμως όσο άψογος όσο έδειχνε; Ως διανοητής είχε και αυτός τις απαιτήσεις του για αποδοχή και, χωρίς να είναι εριστικός, ασκούσε επίμονη κριτική σε όποιον δεν πήγαινε με τα νερά του, χωρίς να είναι διατεθιμένος να αποδεχτεί τη διαφορετική άποψη. Ήθελε σώνει και καλά να φτιάξει «σχολή» και για το σκοπό αυτό φρόντιζε τις συμμαχίες του και οργάνωνε προσεκτικά τις επιθέσεις του.
Η ιστορία, αν κρίνουμε εκ των υστέρων με βάση τις προτιμήσεις της φιλοσοφικής κοινότητας, φαίνεται να έβαλε τον Βιτγκενστάιν πολύ ψηλότερα από όσο τον Πόππερ. Να έπαιξε ρόλο η αντισυμβατική στάση ζωής του πρώτου; Μπορεί να είναι και αυτό, πιστεύω όμως ότι σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ένας άλλος παράγοντας: ότι μετά τον Μαρξ, η κοινότητα των φιλοσόφων, αργά αλλά σταθερά, παραιτήθηκε από τις μεγάλες αφηγήσεις, την πολυμέρεια και την ενασχόληση με τις διαφορετικές όψεις του επιστητού, οι οποίες έγιναν πλέον αντικείμενα ενασχόλησης ξεχωριστών ειδικοτήτων. Και αυτό που έμεινε για τον φιλόσοφο ήταν το γραπτό κείμενο προς «αποδόμηση», πράγμα καθόλου ελκυστικό για «ερασιτέχνες» της φιλοσοφικής σκέψης σαν εμένα αλλά και για άλλους φαντάζομαι. Αυτό είναι που με κάνει να ψηφίζω Πόππερ.
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Το ερμαφρόδιτο ΠΑΣΟΚ και ο κακός Λύκος
Δεν θα επιλέξω σήμερα να γράψω για τα νέα μέτρα που επέβαλε το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ του Κου Παπανδρέου,γιατί,είτε λίγο, είτε πολύ, τα γνωρίζουμε όλοι μας, αφού μας είχαν προετοιμάσει τί μας περιμένε , απ΄τις προηγούμενες ημέρες.
Θα ασχοληθώ περισσότερο με την εμονή ΄΄κάποιων΄΄ να συνεχίσουν να επιτίθοντε στό ΚΚΕ, λες και ευθύνεται αυτό, για το καχεκτικό κατεστημένο των τελευταίων 30 ετών.
Λες και φταίει αυτό, για τις σαρωτικές αλλαγές στη κοινωνική ασφάλιση και συνταξιοδότηση.
Λες και φταίει αυτό, για την αλλότρια συμπεριφορά των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που συστηματικά τα προηγούμενα χρόνια μειώνουν ουσιαστικά τις κοινωνικές παροχές για την υγεία και την παιδία.
Λες και φταίει αυτό, για τα χαλκευμένα οικονομικά στοιχεία που έστελναν όλα αυτά τα χρόνια ( παρουσιάζοντας μια ευημερούσα Ελλάδα) οι κυβερνήσεις του διπολικού συρφετού.
Ο αφορισμός ,λοιπόν, απέναντι στό ΚΚΕ μου θυμίζει το μυθιστόριμα του Φριντριχ Ντίρενματ '' ο δικαστής και ο δήμιός του'' που στην παραδοξολογία του ο δικαστής έλεγε ''Αφού δεν μπορώ να σε καταδικάσω για κάτι που έχεις κάνει, θα σε καταδικάσω για κάτι που δεν έχεις κάνει''.
Κατά τ' αλλα η κυβέρνηση του Κου Παπανδρέου μας παρουσιάζει ως ανάγκη, τα μέτρα που μας επιβάλουν οι εταίροι μας στη Ε.Ε , χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα, τις γνωστές παλιομοδίτικες παραλυτικές μεθόδους , περί χρεοκοπίας. Αυτό φυσικά που καταφέρνει να κάνει πάντα το ΠΑΣΟΚ, είναι οτι μπορεί να μετετρέπει τον αξιακό πυρήνα του, ανάλλογα με τα αλλότρια συμφέροντά του και απο κόμα διαμαρτυρίας προεκλογικά ( σας θυμίζω τα συνθήματα του μπαμπά Ανδρέα ''ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο'') να μεταλλάσσεται σε κόμα εξουσίας, συντασσόμενο απόλυτα με την Ε.Ε ,την οποία έχουμε διορίσει φύλακα της νομιμότητας και της τάξης στη χώρα μας...
Χαραλαμπος Κουκακης
Θα ασχοληθώ περισσότερο με την εμονή ΄΄κάποιων΄΄ να συνεχίσουν να επιτίθοντε στό ΚΚΕ, λες και ευθύνεται αυτό, για το καχεκτικό κατεστημένο των τελευταίων 30 ετών.
Λες και φταίει αυτό, για τις σαρωτικές αλλαγές στη κοινωνική ασφάλιση και συνταξιοδότηση.
Λες και φταίει αυτό, για την αλλότρια συμπεριφορά των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που συστηματικά τα προηγούμενα χρόνια μειώνουν ουσιαστικά τις κοινωνικές παροχές για την υγεία και την παιδία.
Λες και φταίει αυτό, για τα χαλκευμένα οικονομικά στοιχεία που έστελναν όλα αυτά τα χρόνια ( παρουσιάζοντας μια ευημερούσα Ελλάδα) οι κυβερνήσεις του διπολικού συρφετού.
Ο αφορισμός ,λοιπόν, απέναντι στό ΚΚΕ μου θυμίζει το μυθιστόριμα του Φριντριχ Ντίρενματ '' ο δικαστής και ο δήμιός του'' που στην παραδοξολογία του ο δικαστής έλεγε ''Αφού δεν μπορώ να σε καταδικάσω για κάτι που έχεις κάνει, θα σε καταδικάσω για κάτι που δεν έχεις κάνει''.
Κατά τ' αλλα η κυβέρνηση του Κου Παπανδρέου μας παρουσιάζει ως ανάγκη, τα μέτρα που μας επιβάλουν οι εταίροι μας στη Ε.Ε , χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα, τις γνωστές παλιομοδίτικες παραλυτικές μεθόδους , περί χρεοκοπίας. Αυτό φυσικά που καταφέρνει να κάνει πάντα το ΠΑΣΟΚ, είναι οτι μπορεί να μετετρέπει τον αξιακό πυρήνα του, ανάλλογα με τα αλλότρια συμφέροντά του και απο κόμα διαμαρτυρίας προεκλογικά ( σας θυμίζω τα συνθήματα του μπαμπά Ανδρέα ''ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο'') να μεταλλάσσεται σε κόμα εξουσίας, συντασσόμενο απόλυτα με την Ε.Ε ,την οποία έχουμε διορίσει φύλακα της νομιμότητας και της τάξης στη χώρα μας...
Χαραλαμπος Κουκακης
Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010
ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ: ΧΡΟΝΙΚΟ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ
Η ανακοίνωση των νέων οικονομικών μέτρων δε με εξέπληξε. Είχαν προαναγγελθεί. Οι δραματικοί τόνοι του Πρωθυπουργού δεν με εξέπληξαν κι αυτοί. Είμαι βέβαιος ότι πήρε τις αποφάσεις αυτές κάτω από αφόρητη πολιτική πίεση.
Μένει η αποτίμηση των μέτρων. Αύξηση του ΦΠΑ κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες, περιστολή των δημοσίων επενδύσεων κατά €500 εκατομμύρια, περικοπή €100 εκατομμυρίων, των κρατικών επενδύσεων στην Παιδεία, περικοπή €100 εκατομμυρίων από το πρόγραμμα πιστώσεων του Υπουργείου Παιδείας για νέα προγράμματα. Σε αυτά προσθέτω την περικοπή των δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας. Όλα τα υπόλοιπα μέτρα δε με απασχολούν, καθώς επιβαρύνουν αποκλειστικά «έχοντες και κατέχοντες» και, ανεξαρτήτως των προσδοκώμενων από αυτά εσόδων, κυρίως στοχεύουν στην ικανοποίηση του «κοινού περί Δικαίου αισθήματος».
Όταν εξελέγη η κυβέρνηση αυτή, ουδείς αμφισβητούσε την αναγκαιότητα άσκησης περιοριστικής πολιτικής. Ουδείς αγνοούσε ότι η καταστροφική δημοσιονομική κατάσταση που παραλάμβαναν οι νικητές των εκλογών θα είχε βαριές επιπτώσεις στην ικανότητα της χώρας να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος. Ουδείς αγνοούσε επίσης ότι βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούσε να υπάρξει, καθόσον απαγορεύεται ρητά από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ είχαν υπερψηφίσει το 1992 με συνοπτικές διαδικασίες. Υπήρχαν όμως δυο στοιχήματα.
Το πρώτο ήταν η προστασία του εισοδήματος του 20%-25% του πληθυσμού που ζει με λιγότερα από €20.000 το χρόνο (γι αυτούς που πραγματικά έχουν αυτό το εισόδημα μιλάμε, όχι για τους εφοπλιστές με το χαρτί απορίας).
Το δεύτερο στοίχημα ήταν η μετατροπή της Παιδείας σε έναν από τους κύριους μοχλούς μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης ανάπτυξης της χώρας.
Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν σήμερα το μεσημέρι σηματοδοτούν μια διπλή βαριά πολιτική ήττα της Κυβέρνησης. Οι άνθρωποι που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας θα βρεθούν αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας. Το γεγονός ότι το πινάκιο στο Αυτόφωρο, εδώ και ένα περίπου χρόνο, φορτώνεται, κάθε μήνα και περισσότερο, με υποθέσεις που αφορούν σε κλοπές τροφίμων αξίας λίγων ευρώ από σουπερμάρκετ - επ' αυτού δημοσιεύτηκε πριν από δυο μήνες ένα εξόχως ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Κατερίνας Καττή στο Ε της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ - θα έπρεπε να είχε προβληματίσει ήδη σοβαρά την Κυβέρνηση.
Η περιστολή των δαπανών για την Παιδεία κατά €200 εκατομμύρια σημαίνει πρακτικά την απεμπόληση του δεύτερου μεγάλου στόχου της Κυβέρνησης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η αδιαμφισβήτητη απώλεια μιας μεγάλης μάχης σημαίνει και την ολοκληρωτική ήττα. Φοβούμαι πως αυτό θα συμβεί. Η Κυβέρνηση πήρε όσα μέτρα έχει ανακοινώσει από την αρχή του χρόνου υπό την ασφυκτική ανάγκη για ζεστό χρήμα. Όμως η περιρέουσα ατμόσφαιρα ωθεί τα μεσαία εισοδήματα, των €25.000-40.000 να περιορίζουν δραστικά τις καταναλωτικές τους δαπάνες (το διαπιστώνω και από τον εαυτό μου), με αποτέλεσμα τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους να είναι, με βεβαιότητα, αισθητά λιγότερα από τα προσδοκώμενα. Η μείωση της κατανάλωσης επιφέρει αυτόματα απώλεια θέσεων εργασίας στις υπηρεσίες, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη μείωση της κατανάλωσης.
Το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ που επικαλέστηκε ο Πρωθυπουργός αν δεν υπάρξει στήριξη από την ΕΕ, δε λύνει το πρόβλημα, καθώς οι συνταγές του εξασφαλίζουν με μαθηματική ακρίβεια τη χρεοκοπία (η Αργεντινή το 2002 και το Μεξικό το 1995 είναι τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα, όχι όμως τα μοναδικά).
Υπό αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένη τη θεσμική αδυναμία της ΕΕ, αλλά και την πολιτική της δυσκαμψία, να συνδράμει την Ελλάδα, η χρεοκοπία του ελληνικού Κράτους είναι δύσκολο να αποφευχθεί.Η μόνη ελπίδα αποτροπής της - και με την προϋπόθεση ότι αλυσιδωτές αντιδράσεις δεν θα προκαλέσουν τη χρεοκοπία του Κράτους εντός του 2010, πράγμα που δεν είναι βέβαιο, αν και έχει μικρές πιθανότητες - είναι να συγκροτηθεί ένας εισπρακτικός μηχανισμός που θα υποχρεώσει τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι φοροδιαφεύγουν αγρίως, να καταβάλλουν, μέρος έστω, των οφειλόμενων φόρων. Γιατί, μην το ξεχνάμε, η χρεοκοπία είναι αποτέλεσμα της εσκεμμένης διάλυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού από την προηγούμενη κυβέρνηση.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Μένει η αποτίμηση των μέτρων. Αύξηση του ΦΠΑ κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες, περιστολή των δημοσίων επενδύσεων κατά €500 εκατομμύρια, περικοπή €100 εκατομμυρίων, των κρατικών επενδύσεων στην Παιδεία, περικοπή €100 εκατομμυρίων από το πρόγραμμα πιστώσεων του Υπουργείου Παιδείας για νέα προγράμματα. Σε αυτά προσθέτω την περικοπή των δώρων Πάσχα, Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας. Όλα τα υπόλοιπα μέτρα δε με απασχολούν, καθώς επιβαρύνουν αποκλειστικά «έχοντες και κατέχοντες» και, ανεξαρτήτως των προσδοκώμενων από αυτά εσόδων, κυρίως στοχεύουν στην ικανοποίηση του «κοινού περί Δικαίου αισθήματος».
Όταν εξελέγη η κυβέρνηση αυτή, ουδείς αμφισβητούσε την αναγκαιότητα άσκησης περιοριστικής πολιτικής. Ουδείς αγνοούσε ότι η καταστροφική δημοσιονομική κατάσταση που παραλάμβαναν οι νικητές των εκλογών θα είχε βαριές επιπτώσεις στην ικανότητα της χώρας να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος. Ουδείς αγνοούσε επίσης ότι βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούσε να υπάρξει, καθόσον απαγορεύεται ρητά από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ είχαν υπερψηφίσει το 1992 με συνοπτικές διαδικασίες. Υπήρχαν όμως δυο στοιχήματα.
Το πρώτο ήταν η προστασία του εισοδήματος του 20%-25% του πληθυσμού που ζει με λιγότερα από €20.000 το χρόνο (γι αυτούς που πραγματικά έχουν αυτό το εισόδημα μιλάμε, όχι για τους εφοπλιστές με το χαρτί απορίας).
Το δεύτερο στοίχημα ήταν η μετατροπή της Παιδείας σε έναν από τους κύριους μοχλούς μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης ανάπτυξης της χώρας.
Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν σήμερα το μεσημέρι σηματοδοτούν μια διπλή βαριά πολιτική ήττα της Κυβέρνησης. Οι άνθρωποι που ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας θα βρεθούν αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας. Το γεγονός ότι το πινάκιο στο Αυτόφωρο, εδώ και ένα περίπου χρόνο, φορτώνεται, κάθε μήνα και περισσότερο, με υποθέσεις που αφορούν σε κλοπές τροφίμων αξίας λίγων ευρώ από σουπερμάρκετ - επ' αυτού δημοσιεύτηκε πριν από δυο μήνες ένα εξόχως ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Κατερίνας Καττή στο Ε της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ - θα έπρεπε να είχε προβληματίσει ήδη σοβαρά την Κυβέρνηση.
Η περιστολή των δαπανών για την Παιδεία κατά €200 εκατομμύρια σημαίνει πρακτικά την απεμπόληση του δεύτερου μεγάλου στόχου της Κυβέρνησης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η αδιαμφισβήτητη απώλεια μιας μεγάλης μάχης σημαίνει και την ολοκληρωτική ήττα. Φοβούμαι πως αυτό θα συμβεί. Η Κυβέρνηση πήρε όσα μέτρα έχει ανακοινώσει από την αρχή του χρόνου υπό την ασφυκτική ανάγκη για ζεστό χρήμα. Όμως η περιρέουσα ατμόσφαιρα ωθεί τα μεσαία εισοδήματα, των €25.000-40.000 να περιορίζουν δραστικά τις καταναλωτικές τους δαπάνες (το διαπιστώνω και από τον εαυτό μου), με αποτέλεσμα τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους να είναι, με βεβαιότητα, αισθητά λιγότερα από τα προσδοκώμενα. Η μείωση της κατανάλωσης επιφέρει αυτόματα απώλεια θέσεων εργασίας στις υπηρεσίες, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη μείωση της κατανάλωσης.
Το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ που επικαλέστηκε ο Πρωθυπουργός αν δεν υπάρξει στήριξη από την ΕΕ, δε λύνει το πρόβλημα, καθώς οι συνταγές του εξασφαλίζουν με μαθηματική ακρίβεια τη χρεοκοπία (η Αργεντινή το 2002 και το Μεξικό το 1995 είναι τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα, όχι όμως τα μοναδικά).
Υπό αυτές τις συνθήκες, και με δεδομένη τη θεσμική αδυναμία της ΕΕ, αλλά και την πολιτική της δυσκαμψία, να συνδράμει την Ελλάδα, η χρεοκοπία του ελληνικού Κράτους είναι δύσκολο να αποφευχθεί.Η μόνη ελπίδα αποτροπής της - και με την προϋπόθεση ότι αλυσιδωτές αντιδράσεις δεν θα προκαλέσουν τη χρεοκοπία του Κράτους εντός του 2010, πράγμα που δεν είναι βέβαιο, αν και έχει μικρές πιθανότητες - είναι να συγκροτηθεί ένας εισπρακτικός μηχανισμός που θα υποχρεώσει τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι φοροδιαφεύγουν αγρίως, να καταβάλλουν, μέρος έστω, των οφειλόμενων φόρων. Γιατί, μην το ξεχνάμε, η χρεοκοπία είναι αποτέλεσμα της εσκεμμένης διάλυσης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού από την προηγούμενη κυβέρνηση.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Ο Ήλιος και ο Λόγος...
Επανειλημμένα ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει τονίσει ότι:
... «για την κατάσταση της οικονομίας μας φταίμε εμείς οι ίδιοι και κατά συνέπεια εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να πάρουμε μέτρα ώστε να αναταχθεί η οικονομία μας »…
Κι όμως… Παρόλο που σε ορισμένες κρίσεις αυτοκριτικής όλοι οι εγχώριοι αναλυτές και εν γένει δημοσιολογούντες, παραδέχονται ότι αυτό αποτελεί μια μεγάλη κι αναμφισβήτητη αλήθεια, τον τελευταίο καιρό, αναλογιζόμενοι προφανώς τις οδυνηρές συνέπειες μιας τέτοιας παραδοχής, ήγουν τα… μέτρα που θα πρέπει να παρθούν (οδυνηρά χωρίς καμιά αμφιβολία), κάνουν «άπωσον» και αρχίζουν δειλά – δειλά να μηρυκάζουν παραδοξολογίες του τύπου αυτών που μηρυκάζει εδώ και δεκαετίες το ΚΚΕ και τα τελευταία χρόνια και ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή:
- φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι που δεν μας… συγκράτησαν, όταν εμείς ξοδεύαμε αλόγιστα από δω και από εκεί και μετά τους παρουσιάζαμε πλαστά στοιχεία
- φταίνε οι «κακές, αιμοδιψείς» αγορές, που ανεβάζουν τα spreads δανεισμού μας στα ουράνια
- φταίει η «κακιά» Αγκέλα Μέρκελ που δεν συναινεί στον ασφαλή δανεισμό μας από την Ε.Ε.
- φταίει ο «κακός» ευρωπαίος τραπεζίτης Τρισέ, που ανακοίνωσε ότι από το τέλος του ενεστώτος έτους η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα δεν θα δέχεται τα ομόλογά μας
- φταίνε οι αγγλοσαξονικές «φυλλάδες» που γράφουν κατά παραγγελία για τα χάλια μας και μας χλευάζουν…
Η τροπή που έχει πάρει η συζήτηση για την πτώχευση εν τοις πράγμασι, του Ελληνικού δημοσίου, θυμίζει συζητήσεις καφενείου τη δεκαετία του ’60, σε φτωχογειτονιές όπως το Πέραμα, ή τη Δραπετσώνα, όπου η καζαντζιδική «άπονη κοινωνία» ευθύνεται για την κακομοιριά μας, όπου ο τερατόμορφος καπιταλισμός κατατρώγει τις σάρκες των λαών και όπου οι αδηφάγοι καπιταλιστές απομυζούν με σαδιστική μανία τους λιγοστούς χυμούς του εργαζόμενου, τον οποίο αμείβουν με ένα ξεροκόμματο… Ωραία όλα αυτά για ταινίες και για τραγούδια… Ωραία ακόμα κι όταν ονειρευόμαστε ένα κόσμο «άλλονε», άλλα…
…Αλλά όταν όλα αυτά, λίγο – πολύ, τα κάνουμε παντιέρα μπροστά σε μια ευρωπαϊκή κοινή γνώμη που μας ακούει και μας διαβάζει άναυδη, τότε, υποπτεύομαι ότι όσα μέτρα κι αν πάρουμε, όσες θυσίες κι αν κάνουμε, πάλι κάποτε στην ίδια θέση θα βρεθούμε… Γιατί ο κατά τα άλλα θεσπέσιος μεσογειακός ήλιος μας, λειώνει κι εξατμίζει, ως φαίνεται, με τις χρυσές αχτίδες του που λάμπουν εδώ χειμώνα – καλοκαίρι, τον απαραίτητο παγερό ορθολογισμό – προνόμιο των πάλαι ποτέ βελανιδοφάγων βορείων εταίρων μας…
Αποτέλεσμα: Αδυνατούμε ως ψυχοσύνθεση να αντιληφθούμε τι ακριβώς είναι αυτό που λέμε «καπιταλισμός», τι ακριβώς είναι «παγκοσμιοποίηση» και τι «νεοφιλελευθερισμός»…
Επειδή όμως, ακόμα κι αν πάρουμε την γενναία απόφαση να βγούμε από το «καταραμένο» ευρώ και να μπουκάρουμε πάλι στα γνώριμα σπήλαια της δραχμούλας, πάλι με τις «κακές αγορές» θα έχουμε να κάνουμε,
Επειδή επίσης καθεστώτα α λα Χότζα πλέον δεν γίνονται αποδεκτά ούτε από πυροβολημένους μαοϊκούς
Θα πρέπει να πάρουμε όλοι μια βαθιά ανάσα και να πέσουμε στη θάλασσα, μπας και μάθουμε να κολυμπάμε, έστω και τώρα, ποτέ δεν είναι αργά…
Τα υπόλοιπα μπορούμε να τα συζητάμε χαμηλόφωνα… στο παραγώνι…
Κώστας Λαγωνικάκος
... «για την κατάσταση της οικονομίας μας φταίμε εμείς οι ίδιοι και κατά συνέπεια εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να πάρουμε μέτρα ώστε να αναταχθεί η οικονομία μας »…
Κι όμως… Παρόλο που σε ορισμένες κρίσεις αυτοκριτικής όλοι οι εγχώριοι αναλυτές και εν γένει δημοσιολογούντες, παραδέχονται ότι αυτό αποτελεί μια μεγάλη κι αναμφισβήτητη αλήθεια, τον τελευταίο καιρό, αναλογιζόμενοι προφανώς τις οδυνηρές συνέπειες μιας τέτοιας παραδοχής, ήγουν τα… μέτρα που θα πρέπει να παρθούν (οδυνηρά χωρίς καμιά αμφιβολία), κάνουν «άπωσον» και αρχίζουν δειλά – δειλά να μηρυκάζουν παραδοξολογίες του τύπου αυτών που μηρυκάζει εδώ και δεκαετίες το ΚΚΕ και τα τελευταία χρόνια και ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή:
- φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι που δεν μας… συγκράτησαν, όταν εμείς ξοδεύαμε αλόγιστα από δω και από εκεί και μετά τους παρουσιάζαμε πλαστά στοιχεία
- φταίνε οι «κακές, αιμοδιψείς» αγορές, που ανεβάζουν τα spreads δανεισμού μας στα ουράνια
- φταίει η «κακιά» Αγκέλα Μέρκελ που δεν συναινεί στον ασφαλή δανεισμό μας από την Ε.Ε.
- φταίει ο «κακός» ευρωπαίος τραπεζίτης Τρισέ, που ανακοίνωσε ότι από το τέλος του ενεστώτος έτους η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα δεν θα δέχεται τα ομόλογά μας
- φταίνε οι αγγλοσαξονικές «φυλλάδες» που γράφουν κατά παραγγελία για τα χάλια μας και μας χλευάζουν…
Η τροπή που έχει πάρει η συζήτηση για την πτώχευση εν τοις πράγμασι, του Ελληνικού δημοσίου, θυμίζει συζητήσεις καφενείου τη δεκαετία του ’60, σε φτωχογειτονιές όπως το Πέραμα, ή τη Δραπετσώνα, όπου η καζαντζιδική «άπονη κοινωνία» ευθύνεται για την κακομοιριά μας, όπου ο τερατόμορφος καπιταλισμός κατατρώγει τις σάρκες των λαών και όπου οι αδηφάγοι καπιταλιστές απομυζούν με σαδιστική μανία τους λιγοστούς χυμούς του εργαζόμενου, τον οποίο αμείβουν με ένα ξεροκόμματο… Ωραία όλα αυτά για ταινίες και για τραγούδια… Ωραία ακόμα κι όταν ονειρευόμαστε ένα κόσμο «άλλονε», άλλα…
…Αλλά όταν όλα αυτά, λίγο – πολύ, τα κάνουμε παντιέρα μπροστά σε μια ευρωπαϊκή κοινή γνώμη που μας ακούει και μας διαβάζει άναυδη, τότε, υποπτεύομαι ότι όσα μέτρα κι αν πάρουμε, όσες θυσίες κι αν κάνουμε, πάλι κάποτε στην ίδια θέση θα βρεθούμε… Γιατί ο κατά τα άλλα θεσπέσιος μεσογειακός ήλιος μας, λειώνει κι εξατμίζει, ως φαίνεται, με τις χρυσές αχτίδες του που λάμπουν εδώ χειμώνα – καλοκαίρι, τον απαραίτητο παγερό ορθολογισμό – προνόμιο των πάλαι ποτέ βελανιδοφάγων βορείων εταίρων μας…
Αποτέλεσμα: Αδυνατούμε ως ψυχοσύνθεση να αντιληφθούμε τι ακριβώς είναι αυτό που λέμε «καπιταλισμός», τι ακριβώς είναι «παγκοσμιοποίηση» και τι «νεοφιλελευθερισμός»…
Επειδή όμως, ακόμα κι αν πάρουμε την γενναία απόφαση να βγούμε από το «καταραμένο» ευρώ και να μπουκάρουμε πάλι στα γνώριμα σπήλαια της δραχμούλας, πάλι με τις «κακές αγορές» θα έχουμε να κάνουμε,
Επειδή επίσης καθεστώτα α λα Χότζα πλέον δεν γίνονται αποδεκτά ούτε από πυροβολημένους μαοϊκούς
Θα πρέπει να πάρουμε όλοι μια βαθιά ανάσα και να πέσουμε στη θάλασσα, μπας και μάθουμε να κολυμπάμε, έστω και τώρα, ποτέ δεν είναι αργά…
Τα υπόλοιπα μπορούμε να τα συζητάμε χαμηλόφωνα… στο παραγώνι…
Κώστας Λαγωνικάκος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
