Η ώρα της αλήθειας για την κεντροαριστερά: 8 προτάσεις + 3 αρχές από το Δίκτυο Π80

Αναρτώ ένα ενδιαφέρον κείμενο από την ιστοσελίδα Π80. Θέλω όμως να παρατηρήσω ότι το κείμενο αυτό δεν παίρνει υπ' όψιν του τρία πράγματα.

 Το πρώτο είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα ποτέ της δεν ταυτίστηκε με την ελληνική Κεντροαριστερά. Υπήρξε μειοψηφικό υποσύνολό της. 

Το δεύτερο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, εδώ και τρία χρόνια, έχει εκουσίως αποχωρήσει τόσο από τη σοσιαλδημοκρατία όσο και από την Κεντροαριστερά. 

Το τρίτο είναι ότι στην ελληνική Κεντροαριστερά έχει εισβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ και με το εκλογικό του βάρος της προσδίδει και το ιδεολογικό του στίγμα (αυτό του remake ενός ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80, με άφθονη πατριωτική και δημοκρατική σάλτσα). 

Άρα...

Γιάννης Χρυσοβέργης 

 Η υπόθεση της ανασυγκρότησης της προοδευτικής παράταξης καρκινοβατεί. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ αδρανούν, οι διάφορες ομάδες παράγουν μια ενδιαφέρουσα αλλά ατελέσφορη πανσπερμία απόψεων στο facebook και τα άλλα μέσα κοινωνικης δικτύωσης, ενώ τελευταία εκδηλώνεται και ο εγωιστικός ανταγωνισμός διαφόρων επωνύμων παραγόντων για την πρωτοκαθεδρία στις εξελίξεις.  Όλα αυτά, είναι δυστυχώς πολύ κατώτερα των περιστάσεων.

Το Δίκτυο Π80 υποστηρίζει ότι χρειαζόμαστε μια μεγάλη, δημιουργική ανασύνθεση  της κεντροαριστεράς στη χώρα μας. Στην ιστορία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας υπάρχουν τέτοια παραδείγματα, από τους Γάλλους σοσιαλιστές στο Συνέδριο του Επινέ το 1971 μέχρι τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες στο Μπάντ-Γκόντεσμπεργκ  το 1959. Η κεντροαριστερά στη χώρα μας μπορεί να προκαλέσει το δικό της ιστορικό big-bang και να δημιουργήσει μια νέα πολιτική κίνηση που θα συσπειρώσει τον ευρύ χώρο του ευρωπαϊκού δημοκρατικού σοσιαλισμού. Η νέα αυτή κίνηση, προφανώς δεν αρκεί να είναι το φτωχό άθροισμα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αντίθετα πρέπει να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά προσελκύοντας επίσης δυνάμεις και προσωπικότητες που είναι ανένταχτες ή συγκροτημένες σε διάφορους μικρότερους σχηματισμούς (κινήσεις, ομάδες, ομίλους, δίκτυα) ή ακόμη και προς το παρόν ενταγμένες σε άλλους κομματικούς φορείς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, οι Οικολόγοι-Πράσινοι, φιλελεύθερες κινήσεις κ.ά.

Επειδή οι καιροί δεν περιμένουν, διατυπώνουμε 8 προτάσεις για άμεση εφαρμογή:

1.     Τα καταστατικά όργανα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, να λάβουν αμέσως δεσμευτικές αποφάσεις για την υποστήριξη του εγχειρήματος της νέας κεντροαριστεράς και την συμμετοχή τους στην σχετική διαδικασία. Με ανάλογο τρόπο πρέπει να δεσμευτούν δημόσια και όσοι μικρότεροι σχηματισμοί (κινήσεις, ομάδες, όμιλοι, δίκτυα) ή ανένταχτες προσωπικότητες επιθυμούν.

2.     Τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) που αναφέρονται στο χώρο  του ευρωπαϊκού δημοκρατικού σοσιαλισμού και οι ηγεσίες τους, να συμβάλουν με ειλικρίνεια και πολιτική ανιδιοτέλεια στη διαδικασία ανασύνθεσης του ιδεολογικοπολιτικού μας χώρου, με αποκλειστικό γνώμονα την επιτυχία του εγχειρήματος, χωρίς να προεξοφλούν ηγετικές θέσεις, προνομιακά δικαιώματα και  ασυλία κριτικής.

3.     Να δημιουργηθεί Επιτροπή Πρωτοβουλίας με ευρύτατη και διαρκώς συμπληρούμενη σύνθεση, στην οποία να μετέχουν ισότιμα τα κόμματα, οι σχηματισμοί, ακόμη και οι ανένταχτες προσωπικότητες που επιθυμούν να υποστηρίξουν το εγχείρημα, με στόχο την διοργάνωση της μεγάλης και ανοικτής Ιδρυτικής Συνέλευσης της νέας κεντροαριστεράς, την άνοιξη του 2013. Η νέα κεντροαριστερά θα πρέπει το συντομότερο να συμμετάσχει δυναμικά στις πολιτικές εξελίξεις και στις εκλογές του Ιουνίου 2014 (ευρωεκλογές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές).

4.     Να χτίσουμε τη νέα κεντροαριστερά από μηδενική βάση. Να απορρίψουμε κάθε είδους προνόμια, τιμάρια, βαρωνίες, κληρονομικά δικαιώματα ή γονικές παροχές. Καθένας να συμμετέχει στην προσπάθεια ίσος προς ίσους, με μόνη τη δύναμη που του δίνει η γνώμη και η ψήφος του. Όλοι εκλέγονται παντού για συγκεκριμένη θητεία, μετά την οποία θα πρέπει να εγκαταλείψουν το αξίωμά τους για να υπηρετήσουν, αν θέλουν, από άλλη θέση την παράταξη.

5.     Να επιδιώξουμε όσο το δυνατό πιο πολλές υποψηφιότητες για την ηγεσία της νέας κεντροαριστεράς και ταυτόχρονα να μην επιτρέψουμε σε πολιτικές βεντέτες και εγωιστικούς ανταγωνισμούς να σπιλώσουν το εγχείρημά μας. Όποιος ενταχθεί στην προσπάθεια δικαιούται και ενθαρρύνεται να διεκδικήσει θέση στην ηγεσία, προσδίδοντας δυναμισμό και ουσία στην διαδικασία, αλλά ταυτόχρονα πρέπει και να δεσμεύεται ότι θα μείνει στην παράταξη, ακόμη και αν ηττηθεί. Η νέα κεντροαριστερά δεν θα είναι πρωτοβουλία ενός πολιτικού αστέρα, αλλά το συλλογικό αποτέλεσμα της συνάντησης χιλιάδων πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα.

6.     Για την εξασφάλιση των απαραίτητων ευρύτερων συναινέσεων, η Επιτροπή Πρωτοβουλίας και η Ιδρυτική Συνέλευση να αποφασίζουν πάντοτε συλλογικά και κατά πλειοψηφία, με τον διαδοχικό αποκλεισμό κάθε πρότασης που μειοψηφεί μέχρι την τελική επικράτηση δύο μόνο προτάσεων που θα τίθενται σε ψηφοφορία κατ’ αντιπαράθεση.

7.     Η ανάδειξη των εκπροσώπων στην Ιδρυτική Συνέλευση να γίνει με την απλούστερη και αναλογικότερη δημοκρατική διαδικασία: Ορισμένος αριθμός  πολιτών (π.χ. ανά 30 ή 50, ανάλογα με τη συμμετοχή και το μέτρο εκπροσώπησης) που έχουν εγγραφεί διαδικτυακά και πιστοποιηθεί ως μέλη της νέας κεντροαριστεράς, θα διορίζουν εγγράφως έναν εκπρόσωπο στη Συνέλευση. Είναι αδιάφορο αν η ομάδα των μελών που διορίζει τον εκπρόσωπό της προέρχεται από κόμμα (π.χ. είναι μια τοπική οργάνωσή του), ή διαδικτυακή ομάδα, ή από συνδικάτο ή αποτελεί μια απλή συνάντηση πολιτών που θέλουν να συμμετέχουν στο εγχείρημα.

8.     Ο διάλογος για τη νέα κεντροαριστερά να αναπτυχθεί μέσα από μια μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα, αλλά και με ζωντανές συναντήσεις, όπου η συζήτηση θα είναι ορατή, ανοικτή, απεριόριστη και δημοκρατική.

Πέρα από αυτά, το Δίκτυο Π80 υποστηρίζει τρεις αρχές που, κατά τη γνώμη μας, δίνουν νόημα και ουσία στο εγχείρημα της νέας κεντροαριστεράς:

1.     Η χώρα μας χρειάζεται την νέα κεντροαριστερά για να καλύψει το πολιτικό κενό μιας υπεύθυνης προοδευτικής αντιπολίτευσης στις άδικες οριζόντιες περικοπές που όσο αναποτελεσματικές είναι, άλλο τόσο διαλύουν τον κοινωνικό ιστό. Με όπλο τις μεταρρυθμίσεις, μπορεί να εξυγιανθούν τα οικονομικά του κράτους, να αποκατασταθεί η φορολογική δικαιοσύνη και να οικοδομηθεί ανταγωνιστική και βιώσιμη κοινωνική προστασία. Δυστυχώς σήμερα, ο πολιτικός λόγος του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ εξαντλείται στη συζήτηση για τα μέτρα που για άλλη μια φορά επιβάλει αφενός το απειλητικό φάσμα της χρεωκοπίας και αφετέρου η διαχρονική ανικανότητα της σημερινής και των προηγουμένων κυβερνήσεων να επιλύσουν το πρόβλημα στο ρίζα του. Από την άλλη πλευρά, πολλές ομάδες που υιοθετούν μεταρρυθμιστική λογική, αποπνέουν τιμωρητική νοοτροπία για τους πολίτες και αγνοούν την παράμετρο της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής  που οφείλει να διέπει κάθε πολιτική πρόταση της προοδευτικής παράταξης, όχι για να νοθεύσει τις μεταρρυθμίσεις αλλά για να τις μετατρέψει από έξωθεν επιβαλλόμενο καταναγκασμό (όπως ατυχώς εμφανίζονται σήμερα), σε παλλαϊκό αίτημα και πολιτικό στόχο.

2.     Γι’ αυτό άλλωστε η νέα κεντροαριστερά πρέπει να έχει σαφή πολιτική και ιδεολογική αναφορά στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Δεν συμφωνούμε στη συστέγαση με τους νεοφιλελεύθερους μεταρρυθμιστές, γιατί τότε η κίνησή μας θα έχανε την ιδεολογική βάση της και την πολιτική ταυτότητά της. Η κρίση βεβαίως επιβάλλει δύσκολες επιλογές και συνεργασίες, ωστόσο οι μεγάλες πολιτικές και ιδεολογικές οικογένειες της Ευρώπης και της Ελλάδας δεν έχουν απωλέσει τη σημασία τους. Ευχόμαστε και ελπίζουμε αντίστοιχες κινήσεις ανανέωσης και εκσυγχρονισμού να γίνουν και στο χώρο της συντηρητικής παράταξης, θέλουμε όμως η νέα κεντροαριστερά να έχει στις αποσκευές της το κεκτημένο και την προοπτική της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

3.     Ο μεγάλος ασθενής στη χώρα είναι το πολιτικό σύστημα. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την κατάντια της χώρας (και μαζί εμείς που τους ψηφίζουμε – για να μην αγνοούμε τις δικές μας ευθύνες). Πολιτικοί του λάϊφ-στάϊλ, κόμματα της επικοινωνίας, παιδιά του κομματικού σωλήνα, τέκνα των συμφερόντων, εξαρτημένοι από την εξουσία, σκλάβοι της παραπολιτικής, επαγγελματίες σωτήρες του λαού, όλοι αυτοί είναι το παλαιό καθεστώς που ήλθε η ώρα να ανατραπεί. Η νέα κεντροαριστερά ελπίζουμε ότι θα σηματοδοτήσει την ανάδυση ενός δημιουργικού και τίμιου πολιτικού συστήματος, ότι θα υπάρξει ως παράταξη αρχών και μακρών οριζόντων, όπου ο πολίτης έχει ρόλο, όπου κρίνονται οι απόψεις κι όχι οι προθέσεις, όπου κυριαρχεί η πολιτική κι όχι η επικοινωνία, όπου  επιτρέπονται οι συγκρούσεις και επιδιώκονται οι συνθέσεις, όπου η εξουσία είναι ευθύνη κι όχι λάφυρο. Για τον λόγο αυτό, στη νέα κεντροαριστερά δεν έχουν θέση όσοι ταυτίστηκαν με την χρεωκοπία της μεταπολίτευσης. Όσοι πρωταγωνίστησαν ή κυβέρνησαν αυτά τα χρόνια, ας σεβαστούν τις ανάγκες της εποχής και ας αφήσουν τις νέες δυνάμεις να εκφραστούν.

Η Ελλάδα χρειάζεται τη νέα κεντροαριστερά ως πλειοψηφική κινητήρια δύναμη για να ξεπεράσουμε τη χρεωκοπία της μεταπολίτευσης και να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας από την αρχή. Το Δίκτυο Π80 επιδιώκει να συμβάλει με τις μικρές του δυνάμεις σε αυτό το δύσκολο αλλά αναγκαίο εγχείρημα. Στο προσεχές διάστημα θα  προσπαθήσουμε να οργανώσουμε δράσεις, να καταγράψουμε προτάσεις αλλά και να πάρουμε πρωτοβουλίες που θα βοηθήσουν στην πραγμάτωση του στόχου για μια νέα, σύγχρονη, προοδευτική κεντροαριστερά. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν θα είμαστε μόνοι.

Δίκτυο Π80

Codex alimentarius

Το είχα πληροφορηθεί εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Πολυεθνικές εταιρίες φαρμάκων και τροφίμων κατοχύρωναν πατέντες που τους εξασφάλιζαν τη δυνατότητα να καλλιεργούν μόνο αυτές συγκεκριμένα είδη φυτών με εμπορικό ενδιαφέρον. Οι αγρότες της Κεντρικής Αμερικής ήταν από τα πρώτα θύματα αυτής της πρακτικής, καθότι έχαναν τη δυνατότητα να σπείρουν και να καλλιεργήσουν για το βιοπορισμό τους φυτά που είχαν μάθει να τα καλλιεργούν από γενιά σε γενιά.

Τώρα όμως οι πρακτικές της πατέντας εξαπλώθηκαν από τους εξωτικούς τόπους της Κεντρικής Αμερικής σε όλον τον κόσμο, ακόμα και στην ελλαδίτσα μας.

Παρακάτω αναρτώ ένα email που έλαβα γι'αυτό το θέμα, χωρίς περαιτέρω σχόλια.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

 

Άφιξη codex alimentarius στην Ελλάδα

Μια φωτογραφία 1000 λέξεις... το Codex Alimentarius έκανε την εμφάνιση του και στην Ελλάδα.

Απαγορεύεται η φύτευση ,εξαιτίας του ότι η "ράτσα" της πατάτας ανήκει μαζί με τα δικαιώματά της σε κάποια εταιρεία ή οποία απαγορεύει την αναπαραγωγή της, κάτι σαν ΑCTA διατροφική, το λεγόμενο "Codex Alimentarius",βάσει του οποίου θα απαγορεύεται μελλοντικά η αναπαραγωγή "τέτοιου τύπου" με κατοχυρωμένη πατέντα αγροτικών προϊόντων.

Προσέξτε αυτό είναι το σχέδιο , ο έλεγχος των τροφίμων, ήδη μόνο υβρίδια κυκλοφορούν που ανήκουν σε εταιρείες κι επειδή χωρίς λεφτά ζεις αλλά χωρίς φαγητό όχι, φυλάξτε παλιούς σπόρους που ξαναφύονται και δεν ανήκουν σε εταιρείες,γιατί τα υβρίδια είναι μονοετή και μολύνουν το έδαφος.Είναι σημαντικό να ενισχυθούν όσοι κρατάνε παλιούς σπόρους και να προσπαθήσουμε κι οι ίδιοι να τους αναπαράγουμε.Ο έλεγχος του φαγητού θα βοηθήσει την νέα τάξη να εδραιωθεί.!

Για να σταματήσει αυτή η πρακτική: Σαμποτάζ στα σούπερ μάρκετ, τα μπακάλικα και τους παραγωγούς που εμπορεύονται τέτοια είδη! Διαβάζετε τα καρτελάκια!Η οικονομική ζημιά είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν!

Ενημερώστε όσους περισσότερους μπορείτε, με όποιον τρόπο μπορείτε!

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΩΝ ΜΑΓΩΝ

Από τις δηλώσεις της Γερμανίδας Καγκελαρίου δυο φράσεις πρέπει να κρατήσουμε κι αυτό γιατί συμπυκνώνουν, όσο τίποτε άλλο, το τραγικό της δίλλημμα.

«Αν τραβήξει σε μάκρος η ύφεση στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Νότια Ευρώπη το επόμενο θύμα θα είναι η Γερμανία», είπε απαντώντας σε ερώτηση Γερμανού δημοσιογράφου.

«Εύχομαι και ελπίζω η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη», είπε απευθυνόμενη στους ιθαγενείς δημοσιογράφους.

Αν σε κάτι έχουν απόλυτο δίκιο τα δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα της κυβέρνησης, είναι σίγουρα η διαπίστωσή τους ότι «οι δηλώσεις της Άγγελα Μέρκελ ήταν εντελώς διαφορετικές από ό,τι είχαμε συνηθίσει».

Το δίκιο τους τελειώνει εκεί. Γιατί η Άγγελα Μέρκελ δεν έδωσε, όπως ψευδώς ισχυρίζονται, στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά.

Θα το είχε πράξει αν είχε κάνει μια ισχηυρή πολιτική δήλωση με την οποία θα καθιστούσε σαφές ότι «η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό στη διαχείριση του χρέους από τις 18 Οκτωβρίου, αρχής γενομένης από το ελληνικό χρέος». 

Αντ' αυτής της δήλωσης μας είπε ότι «εύχεται (μήπως προσεύχεται άραγε;) κι ελπίζει να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη». 

Παράξενη δήλωση αδυναμίας από την ηγέτιδα της «ατμομηχανής της Ευρώπης» όπως έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε τη Γερμανία. Χαρακτηρισμός τον οποίο για δεκαετίες είχε κερδίσει επάξια. 

Η Άγγελα Μέρκελ εύχεται κι ελπίζει γιατί δε μπορεί να πράξει. Και δε μπορεί να πράξει γιατί εδώ και τρία ολόκληρα χρόνια λαΐκιζε ασύστολα, κι αυτή η ίδια και οι στενοί της συνεργάτες, ρίχνοντας το φταίξιμο για την κρίση του ευρώ και της Ευρωζώνης - κατ' επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης -  στους «τεμπέληδες Έλληνες»*.

Έκλεισε το μάτι στον Ευρωσκεπτικισμό του μέσου Γερμανού μικροαστού, που ένιωσε ξαφνικά σπουδαίος - με τον ίδιο τρόπο που νιώθει ο Έλληνας όμοιός του σπουδαίος όταν ελεεινολογεί τους μετανάστες - για να εδραιώσει την εγχώρια πολιτική της κυριαρχία.

Παραβιάζοντας κάθε έννοια συλλογικότητας, κάθε Ευρωπαϊκή Συνθήκη κι αγνοώντας επιδεικτικά κάθε ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο, επέβαλε ένα εκτρωματικό Σύμφωνο Σταθερότητας, που μόνο ύφεση γεννάει. Πρόσφερε όμως στο μέσο Γερμανό την υπερηφάνεια ότι η Καγκελάριός του κάνει την Ευρώπη να χορεύει κατά πώς αυτή σφυρίζει.

Σήμερα η Άγγελα Μέρκελ συνειδητοποιεί τι τέρατα αμόλησε από το κουτί της Πανδώρας που η ίδια, με περίσσεια αλαζονεία, άνοιξε. 

Συνειδητοποιεί ότι η ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπει το δεύτερο Μνημόνιο, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά θα προκαλέσουν τέτοια ύφεση και τέτοια κοινωνική και πολιτική κρίση, που η στάση πληρωμών του ελληνικού Κράτους θα καταστεί αναπόφευκτη.

Συνειδητοποιεί - γιατί της το είπαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο οι Γερμανοί επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα - ότι η εμμονή στην υφεσιακή πολιτική μειώνει τις πωλήσεις των γερμανικών προϊόντων, η κύρια αγορά των οποίων είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και, κυρίως, ο Ευρωπαϊκός Νότος.

Συνηδειτοποιεί ότι κάτι πρέπει να γίνει άμεσα. Ότι πρέπει να υπάρξει πολιτική παρέμβαση, ότι δεν είναι δυνατόν να αφεθούν οι αγορές να ρυθμίσουν το πρόβλημα.

Όμως η Άγγελα Μέρκελ δε μπρεί να κάνει τίποτα.

Δε μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί, αν υποθέσουμε ότι αναλάμβανε την ευθύνη που της αναλογεί, εκατομμύρια Γερμανών πολιτών θα την κατηγορούσαν - και δικαίως - ότι είτε τους πρόδωσε, είτε τρία χρόνια τώρα ψεύδονταν. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, η ανάληψη της ευθύνης που της αναλογεί θα σήμαινε αυτομάτως και το τέλος της πολιτικής της σταδιοδρομίας.Κι ακόμα χειρότερα, θα κατέστρεφε την υστεροφημία της.

Και μιας και δε μπορεί να κάνει κάτι που θα αντιστρέψει την κατάσταση, εύχεται, ελπίζει και παραλληλίζει την Ελλάδα με τη μακαρίτισσα Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.

Εύχεται κι ελπίζει την έλευση κάποιου από μηχανής Θεού. Όπως όλοι οι μαθητευόμενοι μάγοι όμως, την ώρα της κρίσης είναι μόνη της. Κι αντίθετα από όσα συμβαίνουν στο θέατρο και στα παραμύθια, ο από μηχανής Θεός δεν έρχεται. Δυστυχώς για όλους μας.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Θα ήταν άτοπο να γινόταν - όπως δυστυχώς γίνεται για λόγους που εξυπηρετούν τον εγχώριο λαϊκισμό, αλλά και την παιδιάστικη νοοτροπία που θέλει «πάντα να φταίει κάποιος άλλος» - η αμετροέπεια της Frau Merkel κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις ελληνικές συλλογικές ευθύνες. Γι αυτές όμως έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη, σε προηγούμενα σημειώματα, και θα συνεχίσουμε να μιλάμε σε κάθε ευκαιρία.

MEGA ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

«Με εξαίρεση τους FINANCIAL TIMES τα περισσότερα διεθνή ΜΜΕ επισημαίνουν τη στήριξη που παρέσχε η Μέρκελ στην Ελλάδα», ανέφερε σχολιαστής του τηλεοπτικού σταθμού MEGA  στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του καναλιού στις 9 Οκτωβρίου.

Ας ρίξουμε μια ματιά στους τίτλους ενδεικτικών ΜΜΕ από την Ευρώπη και την Αμερική.

Χωρίς σχόλια.

FINANCIAL TIMES: Εχθρική υποδοχή για τη Μέρκελ στην Αθήνα.

THE INDEPENDENT: Αστυνομικά μέτρα για την πρώτη επίσκεψη της Μέρκελ από το ξέσπασμα της κρίσης.

ΤΗΕ GUARDIAN: Η Μέρκελ επισκέπτεται την Ελλάδα. 50.000 διαδηλωτές στους δρόμους. (Όσα συνέβησαν). Η εν λόγω εφημερίδα έδωσε πολύ μεγαλύτερη σημασία στις καταγγελίες για κακοποίηση 15 συλληφθέντων αντιεξουσιαστών διαδηλωτών στη ΓΑΔΑ στις αρχές Οκτωβρίου από ό,τι στην επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα.

BBC: Η Μέρκελ προσφέρει υποστήριξη στην Ελλάδα.

EL PAÍS: Συγκρούσεις στην Αθήνα μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας με αφορμή την επίσκεψη της Μέρκελ.

LE MONDE: Υποδοχή με βίαιες διαδηλώσεις στη Μέρκελ.

LIBERATION: Βίαιες διαδηλώσεις κατά της Μέρκελ, που συνάντησε την πολιτική ηγεσία χωρίς να υποσχεθεί πρόσθετη βοήθεια.

LE FIGARO: Η Άγγελα Μέρκελ χαιρετίζει την ελληνική πρόοδο.

LE SOIR: Η Μέρκελ προς τους Έλληνες: σας καταννοώ (Αναφορά στην περίφημη ομιλία του στρατηγού Ντε Γκώλ στο Αλγέρι το 1958 προς τους Γάλλους της Αλγερίας στην οποία τους υποσχέθηκε ότι η Γαλλία δε θα εγκαταλείψει ποτέ την Αλγερία. Η συνέχεια είναι γνωστή).

THE NEW YORK TIMES: Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καλωσορίζει τη Μέρκελ εν μέσω οργίλων διαδηλώσεων.

THE WASHINGTON POST: Η Μέρκελ επισκέπτεται την Ελλάδα εν μέσω διαδηλώσεων. Οι διαδηλώσεις υπογραμμίζουν ποιο είναι το πρόβλημα της Γερμανίας: η δημόσια εικόνα της.

CNN: Έλληνες διαδηλωτές στη Μέρκελ: «είμαστε ελεύθερη χώρα».

LA REPUBBLICA: Η Μέρκελ στην Αθήνα: συνατήσεις και διαδηλώσεις. η Γερμανία καγκεάριος φορούσε το ίδιο λαχανί σακάκι που φορούσε στον πρόσφατο ποδοσφαιρικό αγώνα Γερμανίας - Ελλάδας.

CORRIERE DELLA SERA: Η Frau Μέρκελ με το ίδιο σακάκι που φορούσε στον αγώνα ποδοσφαίρου Γερμανίας - Ελλάδας στο Euro. ενδυμασία - πρόκληση για τους Έλληνες.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Σημ:

1. Δε διάβασα το σχετικό άρθρο της WALL STREET JOURNAL.  Μου είπαν ότι κινούνταν στο πνεύμα του BBC και της LE FIGARO.
2. Στη σταχυολόγηση δεν περιλαμβάνονται γερμανικά ΜΜΕ διότι δε μιλώ γερμανικά. Μου είπαν ότι προβάλλουν, στην πλειονότητά τους και σε διάφορες αποχρώσεις τα περί υποστήριξης της Μέρκελ στην Ελλάδα.
3. Δε συμπεριέλαβα στη σταχυολόγηση τουρκικά ΜΜΕ. Βλέπετε οι «κωλότουρκοι» είναι «προαιώνιοι εχθροί» μας, άρα ό,τι κι αν γράψουν «μας επιβουλεύονται»

ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΓΙΑ ΛΑΘΟΣ ΛΟΓΟΥΣ, ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΣΤΙΓΜΗ

Η έλευση της Άνγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα ήταν επιβεβλημένη αν επρόκειτο να ανακοινώσει αλλαγή πολιτικής στη διαχείριση της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

Θα ήταν επίσης επιβεβλημένη αν η ελληνική κυβέρνηση είχε αποφασίσει να προκαλέσει μια κρίση και στη συνέχεια να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να ψηφίσει τα μέτρα με Στρατιωτικό Νόμο.

Οι δηλώσεις Σόιμπλε και οι κυβερνητικές παλινωδίες στο θέμα της απαγόρευσης των διαδηλώσεων αποδεικνύουν ότι ούτε το ένα, ούτε το άλλο ισχύει.

Και το χειρότερο; Η μεν Άγκελα Μέρκελ φαίνεται ότι πιστεύει πως θα προσφέρει υποστήριξη στην κυβέρνηση, η δε κυβέρνηση αποδεικνύεται πανικόβλητη. 

Η έλευση της Γερμανίδας Καγκελαρίου στην Αθήνα για έξι (6) ώρες σίγουρα δε γίνεται προκειμένου να συζητήσει για την ουσία της κρίσης χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Τέτοιου είδους επισκέψεις έχουν καταργηθεί διεθνώς κι έχουν αντικατασταθεί από τηλεδιασκέψεις εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Είναι προφανές λοιπόν ότι οι λόγοι της επίσκεψής της, από δικής της πλευράς τουλάχιστον, είναι καθαρά επικοινωνιακοί. Και πράγματι, δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος συμβολισμός από την ανακοίνωση, στην Αθήνα, ουσιαστικών αλλαγών της γερμανικής πολιτικής στο θέμα της αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Όμως οι δηλώσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κατέστησαν σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν είναι στα σχέδια της Άγκελα Μέρκελ.

«Η Άγκελα Μέρκελ θέλει να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα στήριξης στην κυβέρνηση και να εκφράσει τη συμπαράστασή της στον Ελληνικό λαό», μας πιπιλίζουν τα μυαλά τα κάθε λογής δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα της κυβέρνησης*.

Είναι λίγο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι δηλώσεις σαν αυτές που έκαναν ήδη οι Φαν Ρομπάι και Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, οι οποίες συνοψίζονταν στο «θα σας στηρίξουμε να μη βγείτε από την Ευρωζώνη, αρκεί να τηρήσετε απαρέγκλιτα όλες τις υποχρεώσεις σας» συνιστούν ισχυρή πολιτική υποστήριξη της τρικομματικής κυβέρνησης. Και τούτο γιατί δεν περιέχουν καμιά αναφορά στις περιβόητες «κόκκινες γραμμές» των κυβερνητικών εταίρων, δεν περιέχουν καμιά αναφορά σε αναπτυξιακά μέτρα και, το χειρότερο, υπενθυμίζουν πως δε θα γίνει τίποτα πριν από την έκθεση της Τρόικας.

Ούτε και μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η επίσκεψη αυτή σχετίζεται με την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας στη Γερμανία και, κατά συνέπεια, η Γερμανίδα Καγκελάριος θα «τραβήξει το αυτί των Ελλήνων» για να καθησυχάσει την εκλογική της βάση στη Γερμανία. Και τούτο γιατί, μολονότι πολλές φορές η κυρία Μέρκελ συμπεριφέρθηκε έτσι στην τελευταία τριετία, φαίνεται ότι έχει συνειδητοποιήσει πως έπαιξε εν ού παικτοίς και σίγουρα δε θέλει να επιδεινώσει την κατάσταση.

Απομένει η εκδοχή, που ενδεχομένως θα τη στήριζε η ανάσυρση ενός χουντικού κυβερνητικού διατάγματος προκειμένου να απαγορευτούν «όλες οι διαδηλώσεις» και να ανασταλεί η λειτουργία σχολείων,  σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση επιδιώκει εσκεμμένα να προκαλέσει κρίση, ώστε να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και υπό αυτές τις συνθήκες να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή. Κι αυτό όμως το ενδεχόμενο δε στέκει, μιας και η γενική απαγόρευση των διαδηλώσεων μετατράπηκε, δυο ώρες μετά σε «απαγόρευση όλων των διαδηλώσεων πλην αυτών στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια». Η δε αναστολή της λειτουργίας σχολείων, αφού επί δεκατέσσερις ώρες το Υπουργείο Παιδείας έπαιζε την κολοκυθιά με τις Διευθύνσεις Β'βάθμιας Εκπαίδευσης της Α' Περιφέρειας Αθηνών (δηλαδή του Κέντρου της Αθήνας) ακυρώθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα (μένει να μας εξηγήσει κάποιος πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία όταν οι μαθητές έφυγαν από αυτά πανηγυρίζοντας για τα όσα είχαν ακούσει από το στόμα των διευθυντών τους).

Με αυτά τα δεδομένα μάλλον ισχύει το χειρότερο πιθανό σενάριο. Δηλαδή, τόσο η Άγκελα Μέρκελ, όσο και ο Αντώνης Σαμαράς πιστεύουν ότι μια δήλωση της Γερμανίδας Καγκελαρίου πανομοιότυπη με αυτές των Φαν Ρομπάι και Γιουνκέρ συνιστά ισχυρή στήριξη της κυβέρνησης στο εσωτερικό της χώρας.

Η δε κυβερνητική αντίδραση στην αναγγελία διαδηλώσεων από τα συνδικάτα μόνο ως κρίση πανικού μπορεί να εκληφθεί, στη σκιά της εισβολής των εργατών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου Αστυνομία και Ασφάλεια Στρατοπέδου πιάστηκαν κυριολεκτικά με τις πυτζάμες και ξυπόλητοι.

Κι η εκδοχή αυτή είναι η χειρότερη γιατί πανικόβλητες κι αυτιστικές κυβερνήσεις είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συμφορές.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* «Οι γραφιάδες σε μισουν. 

Ακόμα κι ένας ηλίθιος γελάει 

με τα ξετσίπωτα λιβανίσματά τους»,

έγραφε πριν 40 περίπου χρόνια ο Βόλφ Μπίρμαν , απευθυνόμενος στον ανατολικογερμανό δικτάτορα Έριχ Χόνεκερ.

Πιο νοσηρά πεθαίνεις

Παραθέτω ένα ενδιαφέρον, για την προβληματική του, άρθρο του Παύλου Αθανασόπουλου, στο περιοδικό ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης

Ένα επικίνδυνο σύννεφο νοσηρότητας καλύπτει πια την χώρα. Γίνεται σε όλο και περισσότερο κόσμο πεποίθηση ότι η προσπάθεια για τη σωτηρίας της, δεν γίνεται με ίσους όρους για όλους. Η ιστορία με τη λίστα των μεγαλοκαταθετών στην Ελβετία, δημιούργησε την εντύπωση – ακόμα και αν δεν είναι αλήθεια – ότι πρόκειται για μια επιχείρηση συγκάλυψης των μεγαλοφοροφυγάδων. Και βέβαια, η ιστορία της λίστας είναι η πιο γαργαλιστική. Γιατί το κύριο είναι ότι τρία χρόνια τώρα, δεν έχει γίνει τίποτα για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Ούτε η αναδιοργάνωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών έγινε, ούτε η οργανωμένη διασταύρωση των ηλεκτρονικών στοιχείων, ούτε αξιοποίηση της άρσης του τραπεζικού απορρήτου, ούτε σημαντικά ποσά έπεσαν στα ταμεία του κράτους, ακόμη και από τις υποθέσεις που αποκαλύφθηκαν.
Την ίδια ώρα, το κράτος καταργεί το αφορολόγητο για τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι μισοί από τους οποίους σε συνθήκες κρίσης, βρίσκονται στα όρια της κατάρρευσης. Επειδή δεν μπορεί ή δεν θέλει με σύγχρονες μεθόδους να πιάσει τα εισοδήματα αυτών που τα αποκρύπτουν, επιχειρεί να καλύψει τα δημόσια έσοδα παίρνοντας σχεδόν το μισό εισόδημα όσων βρίσκονται στα όρια της επιβίωσης, αδιαφορώντας αν τους οδηγεί στη λιμοκτονία. Και την ίδια ώρα που επιδεικνύει τόση σκληρότητα στα χαμηλά εισοδήματα, κατά παγκόσμια σουρεαλιστική πρωτοτυπία, μειώνει τους φορολογικούς συντελεστές για τα πολύ μεγάλα εισοδήματα. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Στη Γαλλία, βέβαια, ο κ. Ολάντ αυξάνει τον συντελεστή για τα άνω του εκατομμυρίου εισοδήματα στο 75%. Την ίδια ώρα, τρία χρόνια μετά το μνημόνιο, δεν έχουν βρεθεί οι 150.000 συνταξιούχοι του ΙΚΑ. Μέσα σε συνθήκες δηλαδή δυσβάστακτης λιτότητας, το ΙΚΑ δίνει 150.000 συντάξεις μαϊμού. Υπολογίστε τα ποσά. Και προσθέστε τα μαϊμού αναπηρικά επιδόματα και το τι γίνεται σε άλλα ταμεία. Και κάθε μέρα βγαίνει στη δημοσιότητα και μια συντεχνία του δημοσίου που έχει διατηρήσει αλώβητα τα προνόμιά της.
Έτσι λοιπόν, με τα νέα μέτρα έχουμε οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Έχουμε αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, μέτρο που ιδιαίτερα γι’ αυτούς που είναι κοντά στη συνταξιοδότηση και είναι άνεργοι ή έχουν κλείσει τις επιχειρήσεις τους λόγω κρίσης, είναι απάνθρωπο. Με όλα αυτά βεβαίως η ύφεση βαθαίνει και η ανεργία αγγίζει το 25%. Ποσοστό πλασματικό βέβαια, γιατί περιλαμβάνει μόνο τους μισθωτούς και όχι τους μικροεπιχειρηματίες και ελεύθερους επαγγελματίες, που έχουν τυπικά δουλειά, αλλά όχι δουλειές…
Την ίδια ώρα, η τρόικα, με ένα απίστευτο δογματισμό και εξυπηρετώντας διάφορα πολιτικά συμφέροντα, όπως έγραψε το Σπίγκελ, ζητά ακόμα πιο σκληρά οριζόντια μέτρα, παραβλέποντας ότι η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει στα όρια και από ένα σημείο και πέρα οι απαιτήσεις της έχουν επικίνδυνες πολιτικές και κοινωνικές παραμέτρους. Οι προειδοποιήσεις είναι πολλές. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, με άρθρο της σύνταξής τους προειδοποιούν για μεγάλη αναταραχή στην Ελλάδα. Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ μιλά για κίνδυνο δικτατορίας. Το δημοσίευμα του «Βήματος» μάλλον δεν ήταν αληθινό, μπορεί όμως να το δει κανείς σαν σκηνές προσεχώς από το έργο της αύριον. Η συνεχής άνοδος της Χρυσής Αυγής δημιουργεί κινδύνους σομαλοποίησης, με άγριες συγκρούσεις στους δρόμους ακροδεξιών, εξτρεμιστών αριστερών και συμμοριών μεταναστών.
Η κυβέρνηση, ξεπερνώντας πελατειακές νοοτροπίες και ιδεοληψίες των κυβερνητικών εταίρων, πρέπει άμεσα να επεξεργασθεί ένα σχέδιο ριζοσπαστικής μείωσης, αναδιοργάνωσης και ορθολογικοποίησης του δημοσίου τομέα, έξυπνης πάταξης της φοροδιαφυγής αυτών που πραγματικά έχουν, άρσης όλων των γραφειοκρατικών εμποδίων που πνίγουν την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις - και όχι φυσικά των εργασιακών σχέσεων. Και με αυτό το σχέδιο να προχωρήσει σε πολιτική διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας. Η Ευρώπη, από την άλλη, πρέπει να καταλάβει ότι μια έκρηξη στην Ελλάδα θα επεκταθεί σε όλο το νότο και απειλεί να τινάξει όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στον αέρα. Πρέπει να δώσει έμφαση και να πιέσει την Ελλάδα σε διαρθρωτικές αλλαγές και όχι σε οριζόντιες περικοπές. Και να προτείνει ένα συνολικό σχέδιο σωτηρίας όλης της νότιας Ευρώπης.

Αν αυτό τα νοσηρό κλίμα δεν σταματήσει έγκαιρα, η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει μια μαύρη τρύπα. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλη την Ευρώπη.

Υ.Γ. Μετά την προχθεσινή ομιλία Σημίτη που είπε τα πράγματα με το όνομά τους, μου γεννήθηκαν κάποιες σκέψεις. Ο Κώστας Σημίτης, σίγουρα έχει κι αυτός τις ευθύνες του. Όμως, είναι ένας διορατικός πολιτικός που έχει πάντα συναίσθηση της πραγματικότητας. Επί Ν.Δ. και Κώστα Καραμανλή, πρώτος προειδοποίησε ότι αν δεν αλλάξουμε ρότα, οδεύουμε προς το ΔΝΤ. Επί ΠΑΣΟΚ και Γιώργου Παπανδρέου, πρώτος διέγνωσε ότι το μνημόνιο δεν βγαίνει και ότι χρειαζόταν αναδιάρθρωση του χρέους και ρήτρα ύφεσης. Μήπως πρέπει να προσφέρει την ύστατη υπηρεσία του;
Το ΠΑΣΟΚ δεν συντηρείται με τίποτα. Και οι διάφορες προσωπικές στρατηγικές «κάθε ένας και κίνηση», είναι αδιέξοδες. Μήπως ήρθε η ώρα για μια εμπνευσμένη ενωτική πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας νέας κεντροαριστεράς; Ερώτημα κάνω και προβληματισμό καταθέτω.
Εξ άλλου, παρήλθε η εποχή των βεβαιοτήτων.

ΟΙ ΛΙΣΤΕΣ ΚΙ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Ας το ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξ αρχής: η αποστολή εμβασμάτων στην Ελβετία, στη Σουαζιλάνδη ή στο πουθενά είναι απολύτως νόμιμη, αρκεί προηγουμένως να έχουν καταβληθεί όλοι οι προβλεπόμενοι από το νόμο φόροι.
Όμως η άρνηση των καθ' ύλην αρμόδιων υπουργών του ΠΑΣΟΚ να έλέγξουν αν οι 2000 συμπολίτες μας που στους τελευταίους μήνες του 2009 έστειλαν με εμβάσματα στην Ελβετία 22 δισεκατομμυρίων ήταν συνεπείς με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις ήταν προκλητική.
Για πολλοστή φορά στα τελευταία τρια χρόνια η πολιτική εξουσία προσβάλλει βάναυσα το κοινό περί Δικαίου αίσθημα και υπονομεύει το Δημοκρατικό Πολίτευμα.

Η περιβόητη λίστα ( κατάλογος στα νεοελληνικά), που παρέδωσε η τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ στον Έλληνά ομόλογό της Γιώργο Παπακωνσταντίνου και μετά από 21 μήνες, κατά τους οποίους έμεινε αναξιοποίητη, κανείς δε γνωρίζει πού βρίσκεται, έχει προκαλέσει θύελλα στο ΠΑΣΟΚ και τριγμούς στην κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα έχει προκαλέσει μια χωρίς προηγούμενο παραφιλολογία, που ταυτίζει την αποστολή εμβασμάτων στο εξωτερικό με την παρανομία. Δε θα άξιζε τον κόπο να εξηγήσουμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα πλήθος εισαγωγικών και εξαγωγικών επιχειρήσεων που εξάγουν, απολύτως νόμιμα, τακτικά χρηματικά ποσά, ενίοτε μεγάλα. Γιατί η πολιτική διαχείριση του θέματος τόσο από τον κ. Παπακωνσταντίνου όσο και από τον κ. Βενιζελο την έχει νομιμοποιήσει.
Ο μεν κ. Παπακωνσταντινου μας ζήτησε να του αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό της ανικανότητας, ισχυριζόμενος ότι επί έξι μήνες δε δρομολογούσε τον έλεγχο της φορολογικής νομιμότητας των 2000 φυσικών προσώπων που στους τελευταίους μήνες του 2009 είχαν αποστείλει κατά μέσον όρο 11 εκατομμύρια ο καθένας σε ελβετικές τράπεζες, επειδή «δεν ήθελε να εκβιάζουν ανθρώπους εφοριακοί με λίστες στα χέρια τους». Μας είπε δηλαδή ότι δεκαπέντε ολόκληρους μήνες υπουργός οικονομικών και δεν είχε καοτρθώσει να συγκροτήσει μαι ομάδα εφοριακών εγνωσμένης εντιμότητας, στους οποίους θα ανέθετε να κάνουν τους ελέγχους.
Ο δε κ. Βενιζέλος ισχυρίστηκε, μεταξύ πολλών άλλων παραδόξων,  ότι η Ελβετία, με την οποία γίνονται διαπραγματεύσεις, ενοχλείται όταν χρησιμοποιούνται προϊόντα υποκλοπής κατά της φοροδιαφυγής και αν ο κατάλογος αυτός χρησιμοποιούνταν θα δημιουργούνταν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις για μια συνολική συμφωνία, ανάλογη με αυτή που συνήψε με τη Γερμανία, για τη φορολόγηση των καταθέσεων Ελλήνων σε ελβετικές τράπεζες.
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι η προφανής προσπάθεια των κ. Βενιζέλου και Παπακωνσταντίονου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Το πρόβλημα είναι ότι σε μια εποχή που οι κύριοι αυτοί πετσόκοβαν μισθούς και συντάξεις αρνούνταν να κάνουν φορολογικούς ελέγχους. Και το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί επιτρέπουν στους νεοναζί να γίνονται τιμητές της Δημοκρατίας. Για το λόγο αυτό οι πολιτικές τους ευθύνες είναι κραυγαλέες. Οι ποινικές μένει να διερευνηθούν.
Ελάχιστα πειστική ήταν όμως και η τοποθέτηση του κ. Διώτη, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει προϊόν υποκλοπής ως αποδεικτικό στοιχείο. Πράγματι, τέτοιο δικαίωμα δεν είχε. 
Είχε όμως το δικαίωμα - και αυτό απαιτούσε από αυτόν η ελληνική κοινωνία - να προχωρήσει σε φορολογικούς ελέγχους, χωρίς να κάνει κάποια αναφορά σε λίστες και σε ληστές και να ξεκαθαρίσει ποιοι από 2000 συμπατριώτες μας ήταν συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις και ποιοι όχι. Και αυτό δεν το έπραξε.
Πολύ περισσότερο που, δέκα χρόνια πριν, ως προϊστάμενος εισαγγελέας της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, δεν είχε κανένα ενδοιασμό να αξιοποιήσει τις εξομολογήσεις του μπουκωμένου με οπιούχα παυσίπονα Σάββα Ξηρού, για να συγκεντρώσει στοιχεία σε βάρος της 17Ν. Σημειωτέον ότι οι αμφισβητούμενης νομιμότητας εκείνες εξομολογήσεις δε χρησιμοποιήθηκαν ως αποδεικτικό υλικό από το δικαστήριο. 
Ακριβώς αυτό το απλό, ως προς τη σύλληψη, πράγμα αρνήθηκε να πράξει ο κ. Διώτης. Και γι αυτό είναι κι αυτός υπόλογος μαζί με τους δυο πρώην υπουργούς. Γιατί και οι τρεις, με τις έωλες επιχειρηματολογίες τους, μας λένε ξετσίπωτα ότι «δεν είμαστε όλοι ίσοι».

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

Ο Χόμπσμπαουμ και η εφεύρεση του εθνικού παρελθόντος

Παραθέτω μια εξαιρετική αποτίμηση του έργου του μεγάλου Ιστορικού Eric Hobsbawm, που έφυγε πρόσφατα πλήρης ημερών, από το Γιώργο Κοκκόλη, στην iefimerida. 

Με ένα δικό μου σχόλιο: Οι άνθρωποι δε θυσιάζουν τη ζωή τους για ένα «κατασκευασμένο παρελθόν», ερώτημα στο οποίο ο Hobsbawm κατά το Γιώργο Κοκκόλη δεν είχε απάντηση. Θυσιάζουν τη ζωή τους γι αυτό που εκπροσωπεί το παρόν του έθνους στην καθημερινότητά τους: την ασφάλεια, την κοινωνική ειρήνη, την προσδοκία ευημερίας. Αγαθά που προσέφεραν οι προ της γέννησης των εθνικών Κρατών αυτοκρατορίες και ελέω Θεού μοναρχίες. Που έπαψαν να τα προσφέρουν, γι αυτόκαι έσβησαν από το χάρτη. Μοίρα που περιμένει και τα έθνη όταν θα πάψουν να παρέχουν τα παραπάνω αγαθά.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Για τον Έρικ Χόμπσμπαουμ που έφυγε από τη ζωή πριν μερικές ημέρες δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω. Ούτε για το πόσο κομμουνιστής ήταν ούτε για το πόσο λάτρης της jazz υπήρξε. Αυτά αφορούν νεκρολογίες – πολλές εκ των οποίων μάλιστα είναι εξαιρετικές, όπως αυτή εδώ στο περιοδικό Jacobine.
Για τον πολύ κόσμο ο Χόμπσμπαουμ θα μείνει γνωστός για την περίφημη «Εποχή των Άκρων», και για την τετράτομη ιστορία του από τη Γαλλική Επανάσταση ως την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, έργα που τον κατέστησαν μια από τις σημαντικότερες παρουσίες στον χώρο της ιστοριογραφίας.
Ωστόσο, για όσους ασχοληθήκαμε με τη μελέτη του εθνικισμού και των εθνών, ο Χόμπσμπαουμ αποτελεί σημείο αναφοράς μέσω ενός άλλου του βιβλίου του The Invention of Tradition. Αυτός είναι και ο άξονας αυτού του σύντομου σημειώματος.
Στο βιβλίο αυτό ο Χόμπσμπαουμ μέσα από ενδελεχή μελέτη παρουσίαζε τη χρήση της Παράδοσης μέσα στο εθνικό αφήγημα και πως πολλές φορές τα έθνη-κράτη δημιουργούν εκ του μηδενός, ανασταίνουν ή χρησιμοποιούν εκλεκτικά τα κομμάτια εκείνα του παρελθόντος που εξυπηρετούν τους στόχους και τα συμφέροντά τους.
Ως ορθόδοξος Μαρξιστής, ο Χόμπσμπαουμ θεωρούσε τα κράτη δημιουργήματα της νεωτερικότητας και προϊόντα δραστικών κοινωνικών μεταμορφώσεων. Έτσι μέσα από το κατασκευασμένο παρελθόν ερευνούσε αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε «κοινωνική παραγωγή της μνήμης» των κοινωνιών μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση, τα μνημεία και τις δημόσιες τελετές. Άλλωστε ο ίδιος ως Πολωνοεβραίος από την Αλεξάνδρεια ήταν σε θέση από πρώτο χέρι να γνωρίζει μια τέτοια διαδικασία, παρακολουθώντας πχ. τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και την (ανα)κατασκευή της εβραϊκής γλώσσας.
Στο δίλημμα «εθνογένεση» ή «εθναφύπνιση» η θέση του ήταν σαφώς υπέρ της πρώτης. Πίστευε ότι τα έθνη δημιουργούνται μέσα από την νεωτερικότητα, την αλλαγή του τρόπου παραγωγής και την προπαγάνδα. Δεν του άρεσε η ιδέα της «αφύπνισης» κάποιων κεκοιμισμένων εθνών μη μπορώντας ωστόσο να δώσει απαντήσεις αναφορικά με το πως είναι δυνατόν τόσοι άνθρωποι να θυσιάζουν τη ζωή τους για μια συλλογική «παραίσθηση» ή ένα κατασκευασμένο παρελθόν. Άλλωστε τόσο ο ίδιος όσο και η σχολή των νεωτεριστών που υπηρέτησε δεν μπόρεσε να εγκαταλείψει την ανάγκη για μια συνολική ερμηνεία του εθνικισμού ακολουθώντας μια υπόρρητη τελολογία στην ερμηνεία της Ιστορίας ικανή να σταθεί μέσα από τη ανάλυση απλώς και μόνο των δομικών διαστάσεων.
Ωστόσο η συνεισφορά του (μαζί με τα άλλα δύο ιερά τέρατα, τον Έρνεστ Γκέλνερ και τον Μπένεντικτ Άντερσον) υπήρξε κεφαλαιώδης όχι γιατι αποπειράθηκε να ερμηνεύσει ένα φαινόμενο που αλλάζει διαρκώς, όσο γιατί μας χάριζε ένα σπουδαίο μάθημα: να αποδομείς την «δεδομένη» γνώση- ακόμη κι αν πρόκειται για το παρελθόν σου, τα βιώματα ή τις αναμνήσεις σου- και να αμφισβητείς ακόμη και αυτά που έχεις εσύ ανακαλύψει.
Ακούγεται κλισέ κι όμως, αν το καλοσκεφθείτε ζούμε σε μια κοινωνία η οποία έχει μια ιδιότυπη -σχεδόν σχιζοφρενική- σχέση με το παρελθόν της αφού το έχει ξεδιαλέξει προσεκτικά και έχει επιλέξει να το τοποθετήσει σε ένα βάθρο που ποτέ δεν μπορεί να αγγίξει. Το επικαλείται διαρκώς χωρίς να το κατανοεί και το μόνο που κάνει είναι να το διαχειρίζεται μεταπρατικά ως «αρχαίο πνεύμα αθάνατο». Μια τέτοια κοινωνία είναι καταδικασμένη δυστυχώς όχι απλά να μην κατανοεί το παρελθόν της, αλλά να μην κάνει τομές, να μην ρισκάρει και εν τέλει να ξεχνιέται από την ίδια την Ιστορία. Ίσως αυτό να ήταν το τελευταίο μάθημά του για την Ελλάδα, που τόσο τον ταλαιπωρούσε στην περί εθνών του ανάλυση.
«Always the case of the Morea», μου είχε πει χαμογελώντας κάποτε όταν μας επισκέφθηκε ως ομότιμος καθηγητής στο LSΕ και σχολιάζαμε την κριτική στη θεωρία του και την αρχή της ελληνικής κρίσης που τότε άρχιζε να γίνεται θέμα της επικαιρότητας. Που να ήξερε τι θα ακολουθούσε.

ΥΓ. Δεν θα ξεχάσω τη σαφήνεια του λόγου του και τη διαύγεια της σκέψης του παρά το προχωρημένο της ηλικίας του.
Και φυσικά την ακλόνητη πεποίθησή του ότι ο Μάρξ είχε δίκιο.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΚΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΙΣ

Η προφανής και συνάμα επικίνδυνη διάθεση της κυβέρνησης και των ΜΜΕ που τη στηρίζουν να εκμεταλλευτεί τη συζήτηση για τον κίνδυνο επιβολής στρατιωτικής δικτατορίας προκειμένου να απονομιμοποιήσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και αντιστάσεις, δεν αναιρεί τον αυξανόμενο κίνδυνο πολιτειακής εκτροπής.

Γι αυτό και η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά και μόνο στην επικοινωνιακή διάσταση του ζητήματος είναι πολιτικό λάθος ολκής.

Η επαναφορά από ΤΟ ΒΗΜΑ της «ύποπτης» αποστράτευσης του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, των αρχηγών των τριών όπλων και άλλων δεκατριών ανώτατων αξιωματικών στις 1 Νοεμβρίου 2011, δεν ήταν αθώα κι ο επικοινωνιακός σχεδιασμός της είναι προφανής: να περάσει στην κοινωνία το μήνυμα «τα μέτρα ή τα τανκς». 

Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για κίνδυνο πραξικοπήματος, γιατί στις 1 Νοεμβρίου 2011 ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαιτούσε «τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής» για την «επιβολή κομματικών εγκάθετων του ΠΑΣΟΚ» στη στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για κίνδυνο πραξικοπήματος, γιατί επί δυο ολόκληρα χρόνια, ο Ευάγγελος Βενιζέλος στήριζε  ανοικτά την αντίδραση του αρχηγού ΓΕΣ Φραγκούλη Φράγκου σε κάθε κυβερνητική προσπάθεια μείωσης των δαπανών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για κίνδυνο πραξικοπήματος, γιατί ο Φώτης Κουβέλης είχε λοιδωρήσει - και δεν ήταν ο μόνος - με ύφος που δεν το συνηθίζει, τον τότε Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, όταν ο τελευταίος είχε τολμήσει να ψελλίσει ότι υπήρχε υπαρκτός κίνδυνος πραξικοπήματος.

Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για κίνδυνο πραξικοπήματος, όταν ο αποστρατευθείς ως «ύποπτος για έλλειψη σεβασμού στη Δημοκρατία» αρχηγός Πολεμιού Ναυτικού Δημήτρης Ελευσινιώτης, είναι τώρα υφυπουργός Άμυνας ύστερα από πρόταση του Ευάγγελου Βενιζέλου. Πολύ περισσότερο που, οι άνθρωποι τους οποίους είχε προωθήσει σε θέσεις - κλειδιά ο «κύριος ύποπτος» Φραγκούλης Φράγκος, δεν έχουν απομακρυνθεί από τις θέσεις τους.

Όμως η εμμονή στην καταγγελία «επικοινωνιακών τερτιπιών» είναι εξ ίσου επικίνδυνη πολιτικά με τα ίδια τα τερτίπια.

Ας θυμηθούμε ότι στα μέσα του περασμένου Οκτωβρίου, ένα Σάββατο, μερικές εκατοντάδες αποστράτων εισέβαλαν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας πιάνοντας «στον ύπνο» τη φρουρά του στρατοπέδου. 

Ας θυμηθούμε ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου αντί να δώσουν εντολή για τη βίαιη απομάκρυνσή τους, αδράνησαν προκλητικά. Μάλιστα ο υπαρχηγός Στρατού παράτησε τα στρατιωτικά γυμνάσια που συντόνιζε για να διαπραγματευτεί με τους εισβολείς.

Ας θυμηθούμε ότι την 28η Οκτωβρίου 2011, σε δεκάδες πόλεις δεν έγιναν παρελάσεις λόγω επισοδείων και, το σημαντικότερο, όταν το άγημα των Ευελπίδων που θα συμμετείχε στην παρέλαση της Θεσαλονίκης έλαβε εντολή να επιστρέψει στο χώρο στρατωνισμού του, αυτό αρνήθηκε να υπακούσει στην εντολή του διοικητή του και παρέλασε μαζί με σωματεία αποστράτων και λοιπές άτυπες κι επίσημες «εθνικοπατριωτικές ομάδες». Χωρίς να υπάρξει η παραμικρή κύρωση για την άρνηση εκτέλεσης διαταγής.

Ας θυμηθούμε ότι ο τότε αρχηγός ΓΕΣ, Φραγκούλης Φράγκος, ο οποίος κατά ΤΟ ΒΗΜΑ ήταν ο στόχος του κύματος αποστρατειών - γιατί άραγε να αποστρατεύσεις 15 ανώτατους αξιωματικούς όταν ένας μόνο είναι επικίνδυνος; - λίγους μήνες μετά, με επιμονή του Προέδρου της Δημοκρατίας και πρόταση του ηγέτη της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Αντώνη Σαμαρά, ορκίσθηκε Υπουργός Άμυνας της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Ένας διορισμός απέναντι στον οποίο η μοναδική αντίδραση προήλθε από τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ. Τους οποίους, φυσικά, κανείς δεν πήρε στα σοβαρά.

Ας θυμηθούμε ότι ο Φραγκούλης Φράγκος ήταν ο εμπνευστής σειράς σχεδίων για επέμβαση του Στρατού «αν η Αστυνομία βρεθεί σε αδυναμία να επιβάλει την τάξη» και σχεδιαστής των ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων, το Φεβρουάριο του 2011, στο Κιλκίς. Και μάλιστα εν αγνοία των πολιτικών του προϊσταμένων, που έμαθαν την πραγματοποίηση των ασκήσεων αυτών από τις εφημερίδες και το διαδίκτυο. Όπου είχε διοχετεύσει τη σχετική ενημέρωση ο ίδιος ο κ. Φραγκούλης.

Ας λάβουμε επίσης υπ' όψιν μας τα διδάγματα της πρόσφατης ελληνικής Ιστορίας. ¨Οταν οι στρατηγοί εκφράζουν την επιθυμία να κινηθεί ο στρατός, την υλοποιούν λοχαγοί και συνταγματάρχες.

Κι ακόμα ότι μπορεί οι σημερινοί αξιωματικοί  να μην έχουν εισαχθεί στις στρατιωτικές σχολές με διαπιστευτήρια αντικομμουνισμού, όμως δεν παύουν, πολλοί από αυτούς να διαπνέονται από έντονα αντιδυτικά συναισθήματα και να βιώνουν τη σημερινή κατάσταση ως «εθνική ταπείνωση».

Πολύ περισσότερο που, το σύνολο των ΜΜΕ και σχεδόν το σύνολο των πολιτικών κομμάτων διαπαιδαγωγούν εδώ και 38 χρόνια την ελληνική κοινωνία με μια ξενοφοβική, εθνικιστική κι εσωστρεφή αντίληψη για τον κόσμο και τα πράγματα.

Ένας παραπάνω λόγος για τον οποίο πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν ο κίνδυνος πραξικοπήματος είναι η σημερινή ταξική σύνθεση της πλειονότητας των κατώτερων και μεσαίων αξιωματικών. Παιδιά μικροαστικών οικογενειών, που επέλεξαν τη στρατιωτική σταδιοδρομία γιατί «δεν κινδυνεύεις με απόλυση, δε δουλεύεις πολύ κι έχεις κι ένα καλό μισθό, χώρια τα τυχερά», βλέπουν το μισθό τους να γίνεται ψίχουλα και τους συγγενείς τους να φτωχαίνουν. Κι αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό κίνητρο για να κινηθούν κατά της δημοκρατικής νομιμότητας.

Για όλους αυτούς τους λόγους ο κίνδυνος ενός πραξικοπήματος είναι πολύ σοβαρός. Είναι υποχρέωση της κυβέρνησης, να διερευνήσει σοβαρά το τι έγινε ή δεν έγινε πριν ένα χρόνο. Είναι καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ να ξεφύγει από την επικοινωνιακή διάσταση του ζητήματος και να το πάρει στα σοβαρά. 
Αλλιώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, την ώρα που τα τανκς θα καταλαμβάνουν την εξουσία, στο διαδίκτυο να διαβάζουμε ένα άρθρο με την υπογρασφή του Αλέξη Τσίπρα και τίτλο «Γιατί δεν θα γίνει πραξικόπημα». Όπως την 21η Απριλίου του 1967 υπέγραφε ο Ηλίας Ηλιού το πρωτοσέλιδο άρθρο της ΑΥΓΗΣ με αυτόν ακριβώς τον τίτλο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Πυθαγόρεια αρμονία

Η ιδέα είναι απλή. Σε κάθε ακέραιο αριθμό μπορεί να αντιστοιχηθεί ένας μουσικός φθόγγος. Όταν λοιπόν έχουμε ένα συνδυασμό ακεραίων, τότε από τον αντίστοιχο συνδυασμό μουσικών φθόγγων παράγεται ένα ηχητικό αποτέλεσμα, που μπορεί να είναι μουσική. Κάπως έτσι έβλεπαν τα πράγματα οι Πυθαγόρειοι, όταν μιλούσαν για σχέση μουσικών τόνων και αριθμών, διαβλέποντας έτσι μια αρμονία στο σύμπαν, εκπορευόμενη από τους μαθηματικούς κανόνες, εκφρασμένους ως σχέσεις μεταξύ ακεραίων, με βάση τους οποίους πίστευαν ότι λειτουργεί. Με άλλα λόγια, και το σύμπαν έχει τη δική του "μουσικότητα".
Για να δούμε τώρα πώς εφαρμόζονται στην πράξη αυτές οι σκέψεις: Ο αριθμός π (= 3,14159...) είναι ασύμμετρος, δηλαδή έχει ένα άπειρο πλήθος δεκαδικών ψηφίων, στις τιμές των οποίων δεν εμφανίζεται κάποια περιοδικότητα. Από το συνδυασμό των ψηφίων του π, και κάνοντας μια αντιστοίχιση με μουσικούς φθόγγους, παράχθηκε ένα μουσικό κομμάτι, που μπορείτε να το ακούσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο. Καλή ακρόαση...
 http://www.briefingnews.gr/perierga/item/15307
Γιώργος Αιμ. Σκιάνης