Γεια...

Καλό κατευόδιο φίλε.


Ζήσαμε πολλά μαζί και είναι δύσκολος ο αποχαιρετισμός.

Η θάλασσα, το βαθύ μπλε... αυτό που ο Πλίνιος ο Νεώτερος ονομάζει μέλαν.

Σε κατάπιε...

Έτσι θέλησες, έτσι έγινε.

Απλά σκέφτομαι όσα περάσαμε μαζί, πολλά χρόνια τώρα.

Με τσάκισες, αλλά χαλάλι.

Γεια σου ρε Βασίλη...

Κ.Λ.

Η ΕΞΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ

Η αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι προδιαγραμμένη για δυο λόγους:

Ο πρώτος είναι ότι η επιβίωση του ευρώ θα σημάνει απώλειες εκατοντάδων δισεκατομυρίων σε καταθέσεις για τις γερμανικές και τις ολλανδικές τράπεζες.

Ο δεύτερος είναι ότι, λόγω των εξωπραγματικών όρων του δεύτερου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, σε λίγους μήνες θα χρειαστεί τρίτο πακέτο διάσωσης. 

Κι αυτό κανείς Ευρωπαίος ηγέτης δε μπορεί να το ζητήσει από το εθνικό του Κοινοβούλιο. Κατά μείζονα λόγο, οι αρχιτέκτονές του, ποτέ δε θα παραδεχτούν ότι σχεδίασαν ένα βαρέλι δίχως πάτο. Είναι γι αυτούς θέμα πολιτικής επιβίωσης.

Η προεκλογική εκστρατεία ήταν ένας χωρίς προηγούμενο διαγκωνισμός μεταξύ των κομμάτων για το ποιο απ' όλα θα διασφαλίσει με τις πολιτικές του την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. 

Για άλλη μια φορά οι Έλληνες πολιτικοί απέδειξαν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο τον πολιτικό τους επαρχιωτισμό και την ανικανότητά τους να κατανοήσουν τα διακυβεύματα της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πολιτικής.

Για τον απλούστατο λόγο  ότι το πρόβλημα δεν είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί με τρόπο υπεύθυνο ή ανεύθυνο την τροποποίηση της δανειακής σύμβασης. Η μετατροπή του ελληνικού προβλήματος δανεισμού σε ελληνική κρίση χρέους και στη συνέχεια σε κρίση χρέους του συνόλου του Ευρωπαϊκού Νότου έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα, που διαφεύγουν της αντίληψης των Ελλήνων πολιτικών και τα οποία έχουν αλλάξει άρδην τις πολιτικές επιδιώξεις των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται σε μια αφελή παραδοχή: «δε θα μας αποπέμψουν από την Ευρωζώνη διότι αυτό θα σήμαινε την κατάρρευσή της». Η παραδοχή είναι ορθή ως προς το δεύτερο σκέλος της, όχι όμως και ως προς το πρώτο.

Αυτή τη στιγμή εκατοντάδες δισεακτομμυρίων ευρώ σε καταθέσεις έχουν φύγει από τις τράπεζες της Ιταλίας και της Ισπανίας και έχουν αναζητήσει καταφύγιο στις ολλανδικές και γερμανικές τράπεζες, εντείνοντας την κρίση του τραπεζικού συστήματος στην Ιταλία και φέρνοντας στα όρια της χρεοκοπίας το ισπανικό.

Τα 100 δισεκατομμύρια της βοήθειας προς ττην Ισπανία, προκειμένου να τροφοδοτήσει με ρευστότητα τις τράπεζές της, δεν έχουν πείσει τις αγορές. Άρα πολύ σύντομα θα χρειαστούν κι άλλα, κι άλλα χρήματα, που βγαίνουν από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογούμενων και θα καταλήγουν στη συνέχεια, ως καταθέσεις, στις γερμανικές και ολλανδικές εμπορικές τράπεζες.

Λύσεις για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος υπάρχουν, όπως η εγγύηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα των καταθέσεων στο σύνολο της Ευρωζώνης. Για γίνει όμως αυτό πρέπει να συναινέσουν οι γερμανικές και οι ολλανδικές εμπορικές τράπεζες, οι οποίες για τίποτα στον κόσμο δε θα ήθελαν να αποχωριστούν αυτήν την κότα με τα χρυσά αυγά. Κατά μείζονα λόγο που, τις όποιες σοβαρές ζημιές τους από κατάρρευση τραπεζών ή και χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, θα κληθούν να τις καλύψουν, μέσω γενναίων κρατικών επιχορηγήσεων, οι Γερμανοί και Ολλανδοί φορολογούμενοι.

Εξ ίσου αφελής είναι και η παραδοχή των υπολοίπων κομμάτων που επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ότι τάχατες, «με μια υπεύθυνη διαπραγμάτευση, θα επιτύχουμε αλλαγές στους όρους που συνοδεύουν τη δανειακή σύμβαση».

Όταν, στα μέσα του Απριλίου, ο ομογάλακτος της κυρίας Μέρκελ Μαριάνο Ραχόι, αντιμέτωπος με ύφεση, ανεργία και ελλείμματα αισθητά υψηλότερα από τις προβλέψεις της πολιτικής λιτότητας, τόσο του σοσιαλιστή προκατόχου του όσο και της ακόμα εντονότερης δικής του, ζήτησε μια παράταση στο χρόνικό διάστημα εντός του οποίου πρέπει το έλλειμμα της Ισπανίας να πέσει κάτω από το 3%, αντιμετωπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τη γερμανική πολιτική ηγεσία με την ίδια σκαιότητα που αντιμετωπίζονται, εδώ και τρία χρόνια, οι έλληνες συνάδελφοί του. Και παρά τα καλά λόγια του κ. Σόιμπλε για την προσπάθεια της Ισπανίας, η πολύτιμη παράταση χρόνου δεν του δόθηκε.

Διότι οι πολιτικές λιτότητας στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, που δανειοδοτήθηκε με πολύ ευνοϊκότερους όρους από την Ελλάδα, εμφανίζουν τις ίδιες αστοχίες με αυτές της Ελλάδας: ύφεση περισσότερη από την προβλεπόμενη, αδυναμία μείωσης του ελλείμματος στα συμφωνημένα χρονοδιαγράμματα, εκτόξευση της ανεργίας και κοινωνική κρίση.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η πολιτική της εξοντωτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανική πολιτική ηγεσία, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον τ. Πρόεδρο της Γαλλίας Σαρκοζύ είναι αποτυχημένη.

Τα προγράμματα δανειοδότησης εξελίσσονται σε βαρέλια δίχως πάτο, στα οποία θα καλούνται κάθε λίγο και λιγάκι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι να καταβάλουν όλο και υψηλότερα ποσά.

Η παραδοχή της αποτυχίας του οικοδομήματος αυτού από τους αρχιτέκτονές του, οι οποίοι όπως και οι έλληνες πολιτικοί, το περιέβαλαν με άφθονη δόση λαϊκισμού και αντι-νότιου (και όχι ανθελληνικού) ρατσισμού θα σήμαινε και το τέλος της πολιτικής τους καριέρας.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να βρουν, και μπορούν να τον βρουν,  κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο για να του φορτώσουν τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής τους. Κι ο αποδιοπομπαίος αυτός τράγος δε μπορεί παρά να είναι η Ελλάδα για τους εξής λόγους:

1. Η Δημόσια Διοίκησή της όταν ξέσπασε η κρίση ήδη νοσούσε βαρύτατα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν φαινόμενα φοροδιαφυγής και διαφθοράς που δε χωράει ο νους κανενός λογικού ανθρώπου.
2.  Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έκανε καμιά ουσιαστική προσπάθεια αντιμετώπισης της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, με αποτέλεσμα η κρίση να οξυνθεί πολύ ταχύτερα από ό,τι στις υπόλοιπες χώρες.
3. Το γερμανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα απευθύνεται σε αμιγώς καθολικό ακροατήριο (Οι Προτεστάντες ψηφίζουν είτε Σοσιαλδημοκράτες είτε Φιλελεύθερους. Μεικτή είναι η εκλογική πελατεία των Πράσινων και του Αριστερού Κόμματος, ενώ για το κόμμα των Πειρατών δεν υπάρχουν σχετικές κοινωνιολογικές μελέτες). Το ακροατήριο αυτό δείχνει σαφώς μεγαλύτερη κατανόηση στους Καθολικούς Πορτογάλους από ό,τι στους «σχισματικούς Έλληνες».

 Υπό τις συνθήκες αυτές, ζήσαμε μια προεκλογική εκστρατεία χωρίς αντικείμενο. Και χωρίς πολιτική αντιπαράθεση για όσα πραγματικά μας περιμένουν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΤΙ ΖΗΤΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ;

Σε μια  συνέντευξη τύπου, που εξελίχθηκε σε μια σειρά κρίσεων  ακροδεξιού παραληρήματος, ο Αντώνης Σαμαράς έφθασε να κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι «ξεπούλησε τη Μακεδονία στα Σκόπια»*.

Και υπήρξε εξαιρετικά αποκαλυπτικός ως προς το τι εννοεί όταν μιλά για «προσέλκυση επενδύσεων». 

Αν τα όσα ειπώθηκαν στη διακαναλική συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά είχαν ειπωθεί από τον ηγέτη ενός κόμματος που αγωνίζονταν να εισέλθει στη Βουλή, σίγουρα δε θα είχαμε ασχοληθεί μαζί του. Ειπώθηκαν όμως από έναν άνθρωπο που έχει 50% πιθανότητες σε λίγες ημέρες να είναι ο εντολοδόχος Πρωθυπουργός και γι αυτό δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστα.

Το ότι ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε ασαφής  ως προς το τι θα επαναδιαπραγματευτεί από τη δανειακή σύμβαση είναι κατανοητό. Ακόμη δεν έχει στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής του, τον περασμένο Φεβρουάριο, όπως νωπές είναι στη μνήμη των ψηφοφόρων και οι μνήμες από τις ακραία αντιμνημονιακές του κορώνες.

Υπήρξε όμως σαφέστατος ως προς το πώς εννοεί την προσέλκυση επενδύσεων. Υποσχέθηκε αμνηστία στις καταθέσεις που δεν δικαιολογούνται από τα δηλωθέντα εισοδήματα, έκανε αυτοκριτική για τη συναίνεση του κόμματός του στη φορολόγηση των σκαφών αναψυχής, και επικαλέστηκε την ύπαρξη φορολογικών παραδείσων για να υπαινιχθεί περαιτέρω μείωση της φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων.

Πρόκειται ομολογουμένως για ιδιάζουσα άποψη περί φορολογικής δικαιοσύνης, ακόμα δε περισσότερο περί σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε θέματα Κράτους Δικαίου.

Ανεξαρτήτως του περιεχομένου των ερωτήσεων που του έθεταν οι δημοσιογράφοι, τα τρία τέταρτα της κάθε απάντησής του αφορούσαν στην «ανακατάληψη των πόλεων από τους λαθρομετανάστες» και «στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν την Ελλάδα εκτός ΕΕ».

Αλλά και στο θέμα της μετανάστευσης αδιάβαστος ήταν. Αποδείχθηκε ανίκανος να ξεχωρίσει το «παραεμπόριο», το οποίο είναι αμιγώς ελληνικές επιχειρήσεις, που δεν πληρώνουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, με μετανάστες υπαλλήλους, με την εξώθηση στην πορνεία ανηλίκων  και το δουλεμπόριο. Τα οποία σχετίζονται με τη μετανάστευση και είναι εγκλήματα,  όχι όμως με το παραεμπόριο που είναι σοβαρό φορολογικό αδίκημα.

Επικίνδυνες είναι επίσης οι θέσεις που εξέφρασε σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. επέκρινε το ΣΥΡΙΖΑ, επειδή «πρώτα θα διαπραγματευτεί με τηνΤουρκία και μετά το πέρας των διαπραγματεύσεων θα ανακηρύξει ΑΟΖ στο Αιγαίο» και διότι «πούλησε το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς». 

Κι αν το δεύτερο προκαλεί σε κάποιους θυμηδία και στους πολλούς θλίψη, μιας και το Μακεδονικό ζήτημα έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα  υπέρ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, ιδίως μετά από τη χρεοκοπία της Ελλάδας - ενδεικτικά τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία αρνούνται να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «Μακεδονία» όταν αναφέρονται στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας προτιμώντας την έκφραση «Βόρεια Ελλάδα» - το πρώτο θέμα είναι πολύ σοβαρό, μιας και εμπεριέχει τον κίνδυνο πολεμικής εμπλοκής με την Τουρκία. 

Και μάλιστα σε μια περίοδο που ο λαός δεν έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στις πολιτικές ηγεσίες, που αισθάνεται ταπεινωμένος και που οι ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν καύσιμα για να κινηθούν.

Αν λοιπόν οι κίνδυνοι από το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από το γεγονός ότι έχει μικρές μόνο πιθανότητες επιτυχίας, λόγω του ότι το εν λόγω κόμμα σε έξι μόνο μήνες καλείται από περιθωριακή πολιτική δύναμη να συμπεριφερθεί ως κυβέρνηση, οι κίνδυνοι από το κυβερνητικό πρόγραμμα της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ προέρχονται από το ενδεχόμενο εφαρμογής του.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Η ακριβής αναφορά στο «ξεπούλημα της Μακεδονίας» ήταν η ακόλουθη: «ο ΣΥΡΙΖΑ δενέστελνε τη νεολαία του στα Σκόπια να διαδηλώνει κατά της Ελλάδας;»

ΤΑ ΒΑΡΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Μέσα σε λιγότερο από πέντε εβδομάδες, ανεπαισθήτως, ο Αλέξης Τσίπρας έχει μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ από συνομοσπονδία κακεκτύπων του τροτσκισμού της δεκαετίας  του '30  σε πολιτικό κορμό της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Προϋπόθεση όμως της επιτυχίας του προγράμματός του, εφ' όσον κερδίσει τις εκλογές, είναι η απόλυτη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στη Δημόσια Διοίκηση που προέβλεπε το πρώτο Μνημόνιο.

Τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πολεμήσει λυσσαλέα. 

Από την επομένη της προκήρυξης των εκλογών της 17ης Ιουνίου ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραλείπει, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ότι πρωταρχικό του καθήκον είναι ο δραστικός περιορισμός της σπατάλης, η αντιμετώπιση της διαφθοράς και η βελτιστοποίηση της λειτουργίας του Δημόσιου Τομέα. 

Αυτό όμως σημαίνει με τη σειρά του ότι οι δημόσιες υπηρεσίες θα αναδιαρθρωθούν, χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων θα μεταταγούν σε άλλες θέσεις, οι διεφθαρμένοι και επίορκοι υπάλληλοι θα απομακρύνονται από τη θέση τους και, βεβαίως, ότι όλοι θα αξιολογούνται.

Επίσης, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μιλάει για την ανάγκη πάταξης της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, για την ανάγκη αξιοποίησης των φυσικών πόρων, για την ανάγκη αναπροσανατολισμού της οικονομίας σε παραγωγικές και κερδοφόρες δραστηριότητες.

Αυτό όμως σημαίνει ότι οι εφοριακοί θα βγουν και πάλι στο δρόμο για ελέγχους, θα γίνουν μαζικές δημόσιες επενδύσεις στην ενέργεια και στον ορυκτό πλούτο, η αγροτική οικονομία θα στραφεί προς καλλιέργειες υψηλής προστιθέμενης αξίας, και, βεβαίως, ότι θα υπάρξει τουριστική πολιτική άξια να φέρει αυτό το όνομα.

Πώς όμως ο Αλέξης Τσίπρας θα βελτιστοποιήσει τη λειτρουργία του Δημόσιου Τομέα όταν τόσα χρόνια οι συνδικαλιστές του  ΣΥΡΙΖΑ απέρριπταν χωρίς συζήτηση κάθε πρόταση αξιολόγησης των Δημοσίων Λειτουργών διαφωνώντας με την έννοια της αξιολόγησης και όχι με τα, κατά περίτωση, κριτήρια που θα τη διέπουν, πράγμα θεμιτό με την προϋπόθεση της ύπαρξης αντιπροτάσεων;

Πώς θα αντιμετωπίσει τα φαινόμενα διαφθοράς, όταν οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ απέρριπταν κάθε πρόταση αλλαγής της σύνθεσης των, πανθομολογουμένως αναποτελεσματικών, πειθαρχικών συμβουλίων, πολύ δε περισσότερο κάθε πρόταση για αύξηση των αρμοδιοτήτων τους;

Πώς θα ανδιαρθρώσει τις Δημόσιες Υπηρεσίες όταν για τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ η λέξη μετάταξη ισοδυναμούσε με πόλεμο; 

Πώς θα αντιμετωπίσει  τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επέχαιραν για βιαιοπραγίες σε βάρος εφοριακών και, σε κάθε περίπτωση, το κόμμα ουδέποτε καταδίκασε τέτοιες συμπεριφορές;

Πώς θα γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις της Δημόσιας Διοίκησης - η οποία βεβαίως οφείλει να σέβεται τους νόμους, πράγμα, δυστυχώς, όχι αυτονόητο - όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν μόλις δυο εβδομάδες συνέχαιρε για τον «ηρωικό τους αγώνα», τους καταπατητές δημόσιας γης της Κερατέας, οι οποίοι κατέλυσαν κάθε έννοια νομιμότητας για να μην κατασκευαστεί ΧΥΤΑ 400 μέτρα από την παράνομη χωματερή του Δήμου *;

Πώς θα αξιοποιηθούν οι «φυσικοί πόροι της χώρας με σεβασμό στο περιβάλλον», όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στέρξει στις πιο παράλογες αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών σε εγκαταστάσεις αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων, για να μη μιλήσουμε για το, πολύ πιο ακανθώδες, βεβαίως, ζήτημα της εξόρυξης υδρογοναναθράκων**;

Πώς θα πείσει τους αγρότες να στραφούν προς καλλιέργειες υψηλής προστιθέμενης αξίας όταν, χρόνια τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν θλιβερή ουρά της ΝΔ και του ΚΚΕ στις διεκδικήσεις «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά»;

Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ούτε οι πολιτικοί του αντίπαλοι στην Ελλάδα, ούτε οι εμμονές της γερμανικής, ολλανδικής και φινλανδικής δεξιάς.

Χάρη στη βλακεία των πρώτων και στην αμετροέπεια των δεύτερων εκτοξεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε έξι μόνο μήνες από το μίζερο 6%, κάπου μεταξύ 26% και 36%.

Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι αυτή η μεσαία τάξη που μαζικά προσβλέπει σε αυτόν, όχι γιατί υπό το βάρος της κρίσης έχει αναθεωρήσει κάποιες αποκρουστικές οικονομικές, καταναλωτικές και πολιτικές συμπεριφορές της, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πεισματικά αρνηθεί να στηλιτεύσει επιστρατεύοντας τα πιο απίθανα πολιτικά σοφίσματα, αλλά απλώς και μόνο γιατί «της άδειασε η τσέπη», όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Περικλής Κοροβέσης, από τις στήλες της ΕΠΟΧΗΣ, πριν δυο εβδομάδες. Η οποία δε θα του δώσει ούτε λεπτό περίοδο χάρητος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Ενδεικτικό της «περιβαλλοντικής ευαισθησίας» των οικοπεδοφάγων της Κερατέας είναι η πρότασή τους για αντικατάσταση του ΧΥΤΑ με εργοστάσιο καύσης, «αλλά μόνο για τα απορρίμματα της περιοχής», που θα κατασκεύαζε, με πολλαπλάσια περιθώρια κέρδους, ο ίδιος εργολάβος που είχε αναλάβει και την κατασκευή του, παρωχημένου περιβαλλοντικά αλλά προτιμότερου από τη χωματερή, ΧΥΤΑ.

** Ενδεικτική επίσης είναι η υποστήριξη κάθε αντιδρασης σε εγκατάσταση αιολικού ή φωτοβολταϊκού πάρκου, με πρόσχημα την «προσβολή της αισθητικής του τοπίου». Προφανώς και οι πεπενδύσεις πράσινης ενέργειας πρέπει να τηρούν περιβαλλοντικές προδιαγραφές, προφανώς και πρέπει οι περίοικοι να έχουν ένα δίκαιο μερτικό στην κερδοφορία - πράγμα που συχνά δε συμβαίνει - αυτό όμω ς είναι άλλο πράγμα από το «ΟΧΙ».

Αν όχι εμείς, ποιοί;

Μας διάλεξε ο καιρός
και δεν το περιμέναμε.
Η λαϊκή ψυχή μας χτύπησε την πόρτα
μέσα στη νύχτα του χειμώνα
βλέποντας κάποιο φως
και δεν το περιμέναμε.
Τώρα οι λέξεις πρέπει
καθαρές και μετρημένες
σαν σταγόνες νερού
από μισόκλειστη βρύση.
Τώρα οι πράξεις πάντα
σπονδές στην ιερότητα του λαού.
Τώρα πρέπει τα μικρά μας
θυσία στην πυρά της μεγάλης ανάγκης.
Τότε, ακόμη κι'αν δεν μπορέσουμε
θα έχουμε νικήσει.

Γιάννης Ιορδάνης, ΣΥΡΙΖΑ Αλίμου

Δημοσιεύτηκε στο σημερινό φύλλο της "Εποχής".
Για την αντιγραφή: Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Έμπροσθεν κρημνός, όπισθεν ρεύμα...

Θα μπορούσα να απαντήσω με κάποιο σχόλιο στην ανάρτηση του Γιάννη, αλλά επειδή αυτό θα ήταν εκτενές, προτιμώ μια ξεχωριστή ανάρτηση.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Η δική μου εμπειρία από το περιβάλλον μου και γενικότερα, απ’ ότι ακούω γύρω μου και βλέπω, είναι ότι ΠΑΣΟΚ ψηφίζουν πολλοί κατακαμένοι συμπολίτες μας, όπως η αφεντιά μου και άλλοι που πολύ καλά γνωρίζω και έχουν υποστεί πολύ μεγάλα πλήγματα από την κρίση, στις δουλειές τους, ακόμα και στην προσωπική τους διαβίωση.

2. ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν ΜΑΖΙΚΑ δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, άεργοι εισοδηματίες, δικηγόροι, φαρμακοποιοί, γιατροί κλπ. Όλοι αυτοί που μέχρι τώρα αποτελούσαν το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» που έχει μετακομίσει αύτανδρο στον ΣΥΡΙΖΑ.

(Π.χ. στην Κεφαλονιά, που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε – δεν είχε καμιά χιλιάδα ψήφους, στις 6 Μαΐου πήρε περίπου 15.000 ψήφους και εξέλεξε βουλευτή, την… προϊσταμένη της τοπικής Πολεοδομίας!..) Αυτή είναι η «ταξική ψήφος»; Έλεος!..

Σε μια χώρα που την εργατική τάξη την αποτελούν μετανάστες και λαθρομετανάστες;

 Οι φοροδιαφεύγοντες, τα λαμόγια και οι ευνοημένοι της μεταπολίτευσης Γιάννη μου, δεν αποτελούν πλέον την εκλογική βάση, τουλάχιστον του ΠΑΣΟΚ, αλλά του ΣΥΡΙΖΑ…

3. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση επικρατεί ο λαϊκισμός και μάλιστα στην χυδαιότερη μορφή του. Η εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί επιβεβαίωση ότι δυστυχώς όταν σε πάρει η κατηφόρα, πάντα βρίσκεται κάποιο όχημα να σε κατεβάσει με περισσότερη φόρα στο γκρεμό. Αν δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ, κάλλιστα θα μπορούσε τώρα να διεκδικεί την εξουσία ο... Καμμένος!...

4. Συμφωνώ δυστυχώς ότι είμαστε στην 25^η ώρα. Ή όπως έλεγε ο αξέχαστος Μ. Λουντέμης «Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα»… τουλάχιστον για μας…

Καμιά κυβέρνηση πλέον δεν είναι ικανή να μακροημερεύσει. Ό,τι και να βγάλει η κάλπη. Το μέγα και τραγικό λάθος ήταν ότι πήγαμε σε εκλογές τη χειρότερη στιγμή. Χάρις στον κ. Σαμαρά βεβαίως και τις κραυγές της Αριστεράς… Τώρα, καλά ξεμπερδέματα…

Και κάτι ακόμα: Ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε τέτοια ηθική κατάπτωση και τέτοια παρακμή, που μην ανησυχείς, ούτε καν σε εμφύλιο δεν μπορεί να καταφύγει. Απλά, θα σαπίζουμε όλοι μαζί, παρέα…

Κ.Λ. 

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΤΕΡΜΠΙ: ΦΟΒΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΓΗΣ

Με αυτόν τον τίτλο η εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ στο φύλλο της 1ης Ιουνίου, αποτυπώνει με περισσή γλαφυρότητα τα  συναισθήματα των ψηφοφόρων εν όψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου.

Σε καμιά άλλη  εκλογική αναμέτρηση της Μεταπολίτευσης η ψήφος δεν καθορίστηκε σε τέτοιο βαθμό από ταξικά και δημογραφικά κριτήρια.

Κι όλα δείχνουν πως, όποια κι αν είναι η έκβαση των εκλογών, θα είναι απλώς η πρώτη πράξη ενός νέου εμφυλίου. 

Ποτέ, από τη δεκαετία του '50, όταν ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο περιβόητος Πιουριφόυ ανέβαζε και κατέβαζε πρωθυπουργούς, δεν είχε υπάρξει τόση εξωτερική παρέμβαση  σε εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα. 

Ποτέ ξένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν είχαν θεωρήσει πως έχουν το δικαίωμα να υποδείξουν στους Έλληνες πολίτες την «ορθή» ειλογή.

Ποτέ, οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν δείξει τόση συσχέτηση της ταξικής και ηλικιακής θέσης των ψηφοφόρων με την ψήφο τους. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος με μεγάλη διαφορά, στις ηλικίες έως 45 ετών, στους άνεργους, στους υπαλλήλους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Είναι πρώτος με μικρή διαφορά στους μικροκαταστηματάρχες και βιοτέχνες. Αλλά εξαφανίζεται εκλογικά στις ηλικίες άνω των 45 ετών, στα ανώτερα στρώματα της μεσαίας αστικής τάξης, στους αγρότες και στην ανώτερη αστική τάξη.

Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που μέχρι πρόσφατα ζούσαν άνετα έως εύπορα, που εχουν πεισθεί ότι ποτέ δε θα ξαναζήσουν έτσι ενόσω ζουν ή πιστεύουν ακράδαντα - δικαίως ή αδίκως - ότι σύντομα θα ενωθούν κι αυτοί με τις στρατιές των νεόπτωχων  ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται υποσχόμενος «να ξαναδώσει στον ελληνικό λαό τη χαμένη του αξιοπρέπεια».  Δεν είναι τυχαίο ότι λέξεις όπως «πατριωτισμός», που απουσίαζαν από το πολιτικό λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ διανθίζουν όλο και πιο συχνά τις ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα.

Σε αυτή την ολοένα αυξανόμενη μερίδα του πληθυσμού, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ενα σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των πολιτικών του αντιπάλων. Επένδυσε  πρώτος στην οργή για το χωρίς προοπτική άδειασμα της τσέπης, για τις άκομψες έως και προσβλητικές δηλώσεις και γραπτά απαίδευτων και επηρμένων δημοσιογραφίσκων, γραφειοκρατών των Βρυξελλών  και υψηλόβαθμων στελεχών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος υποσχόμενος «θυσίες με προοπτική» και, κυρίως, «εθνική αξιοπρέπεια».

Απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους βρίσκεται μια επίσης πολύπληθής μερίδα του πληθυσμού, που την απαρτίζουν αυτοί τους οποίους δεν έχει πλήξει η κρίση - ενδεχομένως μάλιστα να έχουν επωφεληθεί κιόλας - και θεωρούν εαυτούς στο απυρόβλητο, αυτοί που θέλουν να πιστεύουν - χωρίς να έχουν κανένα απτό δείγμα γραφής - ότι «θα επικρατήσει η λογική και τα πράγματα θα αλλάξουν» ή που απλώς φοβούνται ότι το «αλεξίπτωτο» του Αλέξη Τσίπρα δε θα λειτουργήσει στο άλμα στο κενό που αυτός προτείνει.

Στην ψήφο αυτών των ανθρώπων στοχεύουν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, αλλά και ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ και ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, έχοντας στο πλευρό τους το σύνολο των ΜΜΕ, τα οποία υπερακοντίζουν σε τερατολογία τους Σαμαρά και Βενιζέλο.

Εφ' όσον από τις κάλπες - που είναι και το πιθανότερο - προκύψει μια κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, τότε πρίν αλέκτωρ λαλήσει τρις η κυβέρνηση αυτή θα βρεθεί σε αδυναμία να καταβάλει μισθούς και συντάξεις, αυτό δηλαδή που ισχυρίζονται όλα τα παραπάνω κόμματα ότι θα προκαλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τότε οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους, θα θέλουν να φάνε το λαρύγγι των υπουργών που ψήφισαν λίγες εβδομάδες ή μήνες πριν. 

Απέναντι σε συυνθήκες ακραίας κοινωνικής αναταραχής, μπροστά στην οποία οι φρικτές εικόνες της 12ης Φεβρουαρίου θα μοιάζουν ανέκδοτο, η μόνη λύση για την κυβέρνηση θα είναι να θέσει εκτός νόμου το ΣΥΡΙΖΑ, πιθανώς δε και το ΚΚΕ. Πρόκειται για την επιλογή που αναμφισβήτητα προτιμούν οι Βρυξέλλες από το εναλλακτικό σενάριο του στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Εφ' όσον από τις κάλπες προκύψει μια κυβέρνηση γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση θα γίνει πολύ σύντομα εξ ίσου έκρυθμη. Προϋπόθεση της επιτυχίας της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς η εφαρμογή όλων εκείνων των μεταρρυθμίσεων που είχε υποσχεθεί και δεν τόλμησε να επιδιώξει ο Γιώργος Παπανδρέου. 

Πέραν του ότι μένει να αποδειχθεί - και λίγα πράγματα προϊδεάζουν για κάτι τέτοιο - πως η κυβέρνηση Τσίπρα θα έχει περισσότερη αποφασιστικότητα από το Γιώργο Παπανδρέου, είναι απολύτως βέβαιο ότι οι στρατιές των φοροφυγάδων, εισφοροδιαφευγόντων και κάθε λογής λαμογιών του πελατειακού κράτους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θα αντιδράσουν με βιαιότητα, μπροστά στην οποία οι πρόσφατοι τραμπουκισμοί των ταξιτζήδων και των φορτηγατζήδων θα είναι επίσης αστείες. Και σε αυτή τη βία, όλα αυτά τα λαμόγια θα έχουν την αμέριστη στήριξη των Βρυξελλών και των λοιπών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Σε αυτό το προεμφυλιακό κλίμα οι όποιες εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση και επίκράτηση αυτού που ονομάζουμε «κοινή λογική» είναι μάλλον καταδικασμένες εκ των προτέρων. Οι πολίτες θα κληθούμε να διαλέξουμε στρατόπεδο, είτε μας αρέσει είτε όχι, και, συχνά, οι επιλογές αυτές θα είναι ετεροκαθοριζόμενες.

Η ελληνική κοινωνία εισέρχεται στην 25η ΩΡΑ.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Ιστορικό προηγούμενο

Σήμερα διάβασα στην ιστοσελίδα της "Καθημερινής" ένα ενδιαφέρον άρθρο για τα χρέη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας προς τη Βενετία, που αποτέλεσαν και την αιτία της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, το 1204. Αξίζει να διαβαστεί.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΟΨΕΙΣ 

Οι Σταυροφόροι ξανάρχονται

 

Tου Peter Frankopan* / Internatioanl Herald Tribune

Ελάχιστοι Ελληνες έχουν έναν καλό λόγο να πουν για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα αυτόν τον καιρό. Πιστεύουν ότι είναι η πραγματική αιτία της κρίσης που πλήττει τη χώρα τους, καθώς έσπρωξε εύκολο χρήμα στους Ελληνες πολιτικούς και τώρα ζητεί, σαν τον Σάιλοκ, να αποζημιωθεί με ανθρώπινο κρέας. Το ίδιο συνέβη και πριν από 800 χρόνια. Οι άνδρες της 4ης Σταυροφορίας, οι οποίοι είχαν αρχικά ξεκινήσει να πολεμήσουν για τη Χριστιανοσύνη στους Αγίους Τόπους, βρέθηκαν αντ’ αυτού να λεηλατούν την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με αφορμή τα τεράστια χρέη που είχε συσσωρεύσει στη Δύση.

Ο τρόπος που έχει φερθεί η Ευρώπη κατά την τρέχουσα ελληνική κρίση δεν είναι λιγότερο επαίσχυντος από τον τρόπο που φέρθηκαν οι Σταυροφόροι πριν από τόσους αιώνες. Αν μη τι άλλο, η σκοτεινή αυτή ιστορική σελίδα θα έπρεπε να αποτελεί μια προειδοποίηση στους τραπεζίτες και τους πολιτικούς οι οποίοι προτιμούν να δουν την Ελλάδα να καταρρέει παρά να αναλάβουν τις ευθύνες της δικής τους ασωτείας.

Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρώπης, όμως η Κωνσταντινούπολη του 12ου αιώνα ήταν η πύλη ενός επικερδέστατου εμπορίου μπαχαρικών, μεταξιού και ειδών πολυτελείας από την Ανατολή. Το εμπόριο αυτό είχε κάνει πλούσιους πολλούς ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη. Εμποροι από μέρη όπως η Βενετία, η Γένοβα, η Πίζα κατάφερναν να εξασφαλίζουν προνόμια και «παραθυράκια» στην Κωνσταντινούπολη που θα τα ζήλευαν οι σημερινοί νεαροί «διαχειριστές κεφαλαίων»: διαπραγματεύονταν θέσεις και συμφωνίες που τους επέτρεπαν να παρακάμπτουν τους ντόπιους εμπόρους και να αποφεύγουν τους φόρους. Και, όπως στη σύγχρονη Ελλάδα, αυτό οδήγησε στη ροή φθηνού ξένου κεφαλαίου στην αγορά.

Γύρω στο 1200, ωστόσο, τα πράγματα πήραν άσχημη τροπή. Μια απότομη περιστολή του εμπορίου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία συνδυάστηκε με τις υπέρογκες δαπάνες από τη Βενετία, το μεσαιωνικό ανάλογο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αμέσως, το εύκολο χρήμα έδωσε τη θέση του στη σκοτεινή τέχνη της συλλογής χρεών. Οπως με την Αθήνα μετά το ξέσπασμα της κρίσης έγινε σαφές ότι κανένας δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη για το ότι δάνεισε υπερβολικά ή γιατί αγνόησε τις δυσοίωνες προβλέψεις. Τις απώλειες δεν θα τις πλήρωναν οι δανειστές, αλλά μόνο η Κωνσταντινούπολη.

Τελικά, μια από τις αντίπαλες φατρίες στη Βασιλεύουσα πρόσφερε μια συμφωνία στη Βενετία: έναντι της κάλυψης των ζημιών της Γαληνοτάτης, η φατρία θα έπαιρνε βενετική στρατιωτική βοήθεια για να εξασφαλίσει την επιρροή της στον βυζαντινό θρόνο. Ωστόσο, το μέγεθος των δανειακών υποχρεώσεων της Κωνσταντινούπολης είχε υποτιμηθεί, ενώ είχε υπερτιμηθεί η σταθεροποιητική δύναμη των βενετικών όπλων. Το χρέος διογκωνόταν στο εξωτερικό και η παράλυση βάθαινε στο εσωτερικό.

Οι πάντες, από τον Πάπα μέχρι τους Ευρωπαίους βασιλείς, γνώριζαν ότι η πίεση στην Κωνσταντινούπολη αυξανόταν. Η μια αντιπροσωπεία μετά την άλλη έλεγε στους Ελληνες να συμμορφωθούν - δηλαδή να πληρώσουν. Οι σταυροφόροι, με ώθηση από τη Βενετία, πολιόρκησαν την Πόλη και τελικά εισέβαλαν σ’ αυτήν.

Αυτό που συνέβη ήταν αποτρόπαιο: οι θησαυροί της αυτοκρατορίας καταληστεύθηκαν και ο όχλος των «ιπποτών» συμπεριφέρθηκε χωρίς κανένα σεβασμό στους κατοίκους της, τον πολιτισμό και την ιστορία της. Παλάτια και εκκλησίες λεηλατήθηκαν, θρησκευτικά κειμήλια αρπάχτηκαν για να στολίσουν καθεδρικούς ναούς στη δυτική Ευρώπη.

Κρίνοντας ότι οι Ελληνες ήταν οικονομικά και πολιτικά αναξιόπιστοι, οι κατακτητές διόρισαν έναν αντιβασιλέα. Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας, που στέφθηκε αυτοκράτορας το 1204, έμοιαζε με κλασικό στέλεχος του ΔΝΤ: ένας τύπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούσαν να κάνουν άνετα τις δουλειές τους. Στο μεταξύ, οι ευγενείς που ήταν επικεφαλής της σταυροφορίας πήραν υπό τον προσωπικό τους έλεγχο ολόκληρες περιοχές της Πόλης και της αυτοκρατορίας - κλασική περίπτωση ξεπουλήματος. (Γι’ αυτό προσέξτε λίγο εκείνους τους τραπεζίτες και τις βίλες τους στο Αιγαίο· δεν χρειάζεται να είστε ιστορικός για να μαντέψετε ότι τις αποκτούν σε τιμές ευκαιρίας.) Η νέα Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης κράτησε μόνο 50 χρόνια προτού οι Ελληνες επιστρέψουν στην εξουσία.

* Ο κ. Φράνκοπαν είναι διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών στην Οξφόρδη και συγγραφέας του βιβλίου «The First Crusade: The Call From the East».

 

 Hμερομηνία δημοσίευσης: 03-06-12

ΜΗΝ ΠΕΤΡΟΒΟΛΑΤΕ ΤΗΝ CHRISTINE LAGARDE

Μέσα στον ορυμαγδό των οργίλων αντιδράσεων, που ακολούθησαν τις δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ στη βρετανική εφημερίδα GUARDIAN περί Ελλάδος και Νίγηρα, ένα μόνο πράγμα δεν ειπώθηκε: ότι τα παιδιά του Νίγηρα έχουν ανάγκη από μια ευκαιρία για να ζήσουν και σίγουρα όχι από τη συμπάθεια της, αποτυχημένης ως υπουργού του Νικολά Σαρκοζύ, κυρίας Lagarde. 

Γιατί, σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα, μάλλον πικρές αλήθειες είπε, αν και εν μέρει μόνο είχε δίκιο.

Η Christine Lagarde είπε πικρές αλήθειες γιατί το 2004, ο Κώστας Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος να καταργήσει το ΣΔΟΕ και το ΑΣΕΠ. Και πήρε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά που έχει πετύχει ποτέ το κόμμα του μεταπολιτευτικά, 45,48%. 

Κι επειδή τήρησε τις υποσχέσεις του επανεξελέγη το 2007. Για να καταρρεύσει η κυβέρνησή του δυο χρόνια αργότερα, έχοντας όμως αυξήσει, σε πέντε χρόνια, το δημόσιο χρέος κατα 120 δισεκατομμμύρια ευρώ και τους δημόσιους υπαλλήλους κατά 120.000, μέσω των γαλάζιων συνεντεύξεων.

Η Christine Lagarde είπε πικρές αλήθειες γιατί επί δυο ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα απολύτως για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και, της δίδυμης αδελφής της, της εισφοροδιαφυγής. 

Την ίδια στιγμή μείωσε κατ' επανάληψη μισθούς και συντάξεις κι αύξησε κατ' επανάληψη το ΦΠΑ, στραγγαλίζοντας την αγορά. Επίσης αύξησε εξωφρενικά τους φόρους που πληρώνουν αυτοί που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν. Το αποτέλεσμα ήταν ο υπερδιπλασιασμός των ανέργων, 400.000 άνθρωποι απλήρωτοι επί μήνες, εκατοντάδες χιλιάδες υποαπασχολούμενοι ενάντια στη θέλησή τους, πολλές χιλιάδες ελεύθερων επαγγελματιών με μηδενικό πραγματικό εισόδημα.

Η Christine Lagarde είπε πικρές αλήθειες γιατί η κυβέρνηση Παπαδήμου, την ίδια στιγμή που μείωνε κι αυτή μισθούς και συντάξεις, στερούσε από το δημόσιο ταμείο πολύτιμα έσοδα μεταφέροντας τρεις μήνες μετά την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων. 

Με αποτέλεσμα, είτε υπάρξει είτε δεν υπάρξει κυβέρνηση από τις κάλπες της 17ης Ιουνίου, να είναι αμφίβολο αν τον Ιούλιο  το Δημόσιο θα είναι σε θέση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Είναι καιρός να καταλάβουν όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί που μάχονται για κοινωνική δικαιοσύνη, και ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ που αργά ή γρήγορα θα κληθούν - εφ' όσον βέβαια επιβιώσει το κοινοβουλερυτικό σύστημα - να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της εισοφροδιαφυγής.

Και για να τις αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά πρέπει να πάψουν να πιπιλάνε την καραμέλα της φοροδιαφυγής του μεγάλου κεφαλαίου και να δουν το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση. Και φυσικά να ενοχλήσουν ένα μέρος της εκλογικής τους πελατείας.

Γιατί είναι άλλο πράγμα η αδικαιολόγητα χαμηλή φορολόγηση των διανεμομένων κερδών των επιχειρήσεων, πράγμα που συμβαίνει στην Ελλάδα, και άλλο πράγμα η φοροδιαφυγή. Το πρώτο είναι ανήθικο μεν, νόμιμο δε. Το δεύτερο εκτός από ανήθικο είναι και παράνομο. Κι η διαφορά αυτή είναι ουσιώδης.

Στη φοροδιαφυγή προσφέυγουν κυρίως, σε διαφορετικούς βαθμούς ανάλογα με τις συνθήκες,  μικρές και μεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις και μικροί και μεγάλοι ελεύθεροι επαγγελματίες. Και βέβαια πρωταθλητές της είναι τα κυκλώματα της παράλληλης οικονομίας και των κάθε λογής λαθρεμπορίων.

Για την αντιμετώπισή της χρειάζονται τρια πράγματα. Συστηματικοί έλεγχοι στη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών, αλλαγή στη σχετική νομοθεσία ώστε οι όποιες δικαστικές προσφυγές κατά των αποφάσεων των ελεγκτών να τελεσιδικούν γρήγορα, αλλαγές στο σύστημα είσπραξης των προστίμων ώστε να ελαχιστοποιηθεί η συναλλαγή φοροφυγάδων με τους δημόσιους λειτουργούς.

Όλα αυτά απουσιάζουν από τα προγράμματα των κομμάτων της Αριστεράς γεννώντας εύλογες αμφιβολίες για το αν πράγματι είναι διατεθειμένα να συγκρουστούν με την πλειάδα των μικρών και μεγάλων συμφερόντων που συνιστούν το τέρας της φοροδιαφυγής.

Εδώ όμως τελειώνουν τα δίκια της κυρίας Lagarde. Γιατί το ΔΝΤ του οποίου προΐσταται, μολονότι είναι ο μοναδικός από τους τρεις οργανισμούς της Τρόικα που έχει αναφερθεί στη φοροδιαφυγή, έχει δείξει πολύ περισσότερη ζέση στην επιμονή του για μειώσεις μισθών, συντάξεων και φορολογίας επιχειρήσεων, αποκρατικοποιήσεις όσο-όσο και απελευθέρωση απολύσεων, παρά για τη μείωση της γραφειοκρατίας ή της φορδιαφυγής.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Νησίδες μνήμης

Τετάρτη νωρίς το πρωί, πήρα το μηχανάκι και πήγα στη Ραφήνα για να πάρω το φέρι μποτ με προορισμό Άνδρο, Τήνο, Μύκονο. Συνέδριο τηλεπισκόπησης γαρ. Είχα να κάνω αυτή τη διαδρομή κάπου 25 χρόνια και είδα αυτή τη συνάντηση Ευρωπαίων γεωεπιστημόνων σαν μια ευκαιρία να ξαναδώ τα παλιά λημέρια.

Μαζί μ’εμένα επιβιβάστηκε στο καράβι και ένα πολυπληθές γκρουπ Κινέζων τουριστών. Από λοιπούς Ευρωπαίους τουρίστες δεν είχε και πολλούς. Είναι βέβαια ακόμα Μάιος, ωστόσο η έντονη κινέζικη παρουσία λέει πολλά για τις πρόσφατες αλλαγές στο οικονομικό και γεωπολιτικό σκηνικό.

«Θάλασσα μνήμη» λέει ένα τραγούδι της Μίλβα, που μελοποίησε ο Μικρούτσικος. Και οι πρώτες μνήμες ανασύρθηκαν στο λιμάνι του Γάβριου που ήταν ο πρώτος σταθμός. Μπατσί, καλοκαίρι του 1987. Οι δυο Γερμανίδες τουρίστριες που βρέθηκαν να κάνουν παρέα με τρία κάπως αδέξια μπακούρια, τα οποία είτε δε μπόρεσαν  είτε δε θέλησαν να λειτουργήσουν ως τυπικά greek kamakia. Και το ξεδίπλωμα χαρακτήρων και καταστάσεων, που έβγαζε γέλιο αλλά και κάποια μελαγχολία για την πορεία που πήραν τα πράγματα. Εν πάση περιπτώσει, αν κατάλαβα καλά από μια τυχαία περιήγηση στο διαδίκτυο, η μια από τις δυο κυρίες έχει εξελιχθεί σε δαιμόνια επιχειρηματία. Όσο για εμάς, ας τα να πάνε...

Δεύτερος σταθμός, Τήνος. Δεν έχω να θυμηθώ και πολλά από εκεί, παρά μόνο ένα ταξίδι που έκανα 19 χρονών πιτσιρικάς μαζί με ένα φίλο από το σχολείο. Ήταν η φάση του περάσματος από το σχολείο στο πανεπιστήμιο, ή αλλιώς από την εφηβεία στη νεότητα, εκεί που διαχωρίζονται οι δρόμοι και ατονούν παλιές φιλίες. Κάποιες πάντως από τις φιλίες αντέχουν στο χρόνο και αυτό είναι το παρήγορο.

Τελικός προορισμός, Μύκονος. Βγαίνω από το καράβι μαζί με τους Κινέζους, κατευθύνομαι προς την πόλη και παρκάρω το μηχανάκι κάπου στο παλιό λιμάνι. Έχω ήδη κλείσει από την Αθήνα ένα φτηνό δωμάτιο, 30 ευρώ τη βραδιά. Από ξενοδοχείο μπορεί κανείς να βολευτεί με λογικές τιμές, όμως τα εστιατόρια στην παραλία δαγκώνουν, παρότι έχει λίγο κόσμο και οι μαγαζάτορες κυνηγούν τους περαστικούς με το τουφέκι. Κάποια στιγμή συναντώ έναν παλιό μου φοιτητή, που είναι Μυκονιάτης και που μου είπε ότι βρήκε δουλειά σε μαγαζί για την τουριστική περίοδο. Για το χειμώνα δεν υπάρχει καμια τέτοια προοπτική. Παλιά, απ’όσο θυμάμαι, κάτι γινόταν...

Επτά η ώρα το απόγευμα κατευθύνομαι προς την Ελιά και στο ξενοδοχείο που γίνεται το συνέδριο. Λίγο μετά πίνω ένα κρασί στην πισίνα, μαζί με Έλληνες συναδέλφους. Είμαστε στη φάση που μια γενιά εξηντάρηδων έχει ήδη συνταξιοδοτηθεί ή είναι έτοιμοι για αποχώρηση και εμφανίζονται δυναμικά στο προσκήνιο οι σαραντάρηδες, με τους οποίους θέλω δε θέλω θα συμπορευτώ στα επόμενα δεκαπέντε χρόνια της καριέρας μου. Και μαζί με αυτούς οι νέοι μεταπτυχιακοί φοιτητές, που κάνουν τα πρώτα τους βήματα, όπως έκανα εγώ πριν από 25 χρόνια, όταν πάσχιζα ψηλαφώντας να διαμορφώσω το δικό μου ερευνητικό προφίλ.  

Πέμπτη πρωί ήταν η σειρά μου να παρουσιάσω την εργασία μου, σαν τη μύγα μέσα στο γάλα όπως συνήθως. Η μαθηματικοποιημένη προσέγγιση, η βασισμένη πάνω στη θεωρία πιθανοτήτων και στη γεωστατιστική, απέναντι στην εφαρμοσμένη αντίληψη αξιοποίησης της τεχνολογίας για παραγωγή έγχρωμων εικόνων, γραφημάτων και γεωλογικών χαρτών. Δεν είναι εύκολη η επικοινωνία μεταξύ αυτών που δουλεύουν στη μια ή στην άλλη κατεύθυνση. Και στο παρελθόν, ουκ ολίγες φορές είχα να αντιμετωπίσω προβλήματα αποδοχής, αν και τα τελευταία χρόνια τα πράγματα είναι καλύτερα για μένα.

Πέμπτη βράδυ έκανα τη βραδινή μου έξοδο, αναζητώντας το Scandinavian και το πάλαι ποτέ μαγαζί του Μπίλη. Μετά από κάποια περιπλάνηση, έφτασα στον προορισμό μου. Το μαγαζί είναι πάντα ενεργό και πουλάει κοσμήματα, όπως έκανε και ο φίλος μας. Λείπει μόνο ο καθρέφτης έξω από την πόρτα, όπου χάζευε τον εαυτό του ο Πέτρος ο πελεκάνος. Στον Πιέρο δεν πήγα. Απ’ότι άκουσα δε γνωρίζει πια τις πιένες των προηγούμενων δεκαετιών.

Η Μύκονος του καλοκαιριού του’87 με απωθούσε κάπως. Έτσι που έβλεπα τους τουρίστες με την εξεζητημένη εμφάνιση και την κάπως εκκεντρική συμπεριφορά, μου έδιναν την εντύπωση ότι θέλουν να εμφανίζονται μια πιθαμή παραπάνω από αυτό που ήταν ο εαυτός τους. Δεν ξέρω αν έχουμε να κάνουμε με το τέλος μιας άλλης εποχής ή με τη συγκυρία της αρχής της τουριστικής περιόδου, όμως ο κόσμος που είδα τώρα στο δρόμο μου φαινόταν πιο μετρημένος και το όλο περιβάλλον πιο ανθρώπινο.

Παρασκευή μεσημέρι πήρα το καράβι για Ραφήνα. Τέλος ταξιδιού στο γεωγραφικό χώρο και στον ιστορικό χρόνο...

Γιώργος Αιμ.Σκιάνης