ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΟΣΜΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ

Στη διάρκεια των τελευταίων δυο ετών οι ελληνοτουρκικές σχέσεις κατρακύλησαν στην προ του καλοκαιριού του 1999 κατάσταση.

Το ενδεχόμενο ενός «θερμού επεισοδίου» γίνεται ολοένα μεγαλύτερο κι ο κίνδυνος να κακοφορμίσει και να εξελιχτεί σε πόλεμο διόλου αμελητέος.

Η ελληνική κι η κυπριακή κυβέρνηση εισπράττουν τα επίχειρα της υπερτίμησης του «όπλου των υδρογονανθράκων» και των μύθων με τους οποίους βαυκαλιζόμαστε, δεκαετίες τώρα, Έλληνες κι Ελληνοκύπριοι. 

Στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας FINANCIAL TIMES  δημοσιεύεται ένα ενδιαφέρον άρθρο, στο οποίο διατυπώνεται η εκτίμηση πως στην Ανατολική Μεσόγειο τείνει να διαμορφωθεί μια αντιτουρκική συμμαχία, με στόχο, σε πρώτη φάση, τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία δυο χρόνια, τόσο η κυβέρνηση Σαμαρά, όσο και οι κυβερνήσεις Χριστόφια - Αναστασιάδη δεν έκρυψαν ούτε στιγμή την πρόθεσή τους, μέσω της προσέγγισης με το Ισραήλ, σε πρώτη φάση, και με την Αίγυπτο, μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας από το Στρατό, στη συνέχεια, για αποκλεισμό της Τουρκίας από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.

Η μεν κυβέρνηση Σαμαρά είδε σε αυτή τη στρατηγική  την ευκαιρία μιας ρεβάνς για την άτακτη ανάκρουση πρύμνας και την εγκατάλειψη σε μια νύχτα του «εθνικοπατριωτικού σχεδίου» για ανακήρυξη ΑΟΖ - χωρίς την παραμικρή προηγούμενη διαβούλευση με την Τουρκία - στο Αιγαίο, το Μάρτιο του 2013, όταν ο υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ ενημέρωσε τον Αλέξη Τσίπρα ότι τέτοια ενέργεια θα προκαλούσε «τη βίαιη αντίδραση της Τουρκίας».

Οι δε κυβερνήσεις των Χριστόφια - Αναστασιάδη είδαν σε αυτή τη στρατηγική τη χρυσή ευκαιρία να επιβάλουν στην Τουρκία μια λύση του Κυπριακού κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των Ελληνοκυπρίων.

Κινούμενοι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι σε αυτή την κατεύθυνση αγνόησαν προκλητικά, τόσο τα οικονομικά δεδομένα, όσο και τις προθέσεις της αμερικανικής διπλωματίας σχετικά με την εκμετάλλευση των επίμαχων κοιτασμάτων.

Επίσης αγνόησαν προκλητικά τις δυνατότητες αντίδρασης της Τουρκίας και το δυσμενή, πρωτίστως λόγω της χρεοκοπίας και των δυο χωρών, γι' αυτές στρατιωτικό συσχετισμό δυνάμεων καθώς, σε περίπτωση σύρραξης, το ενδεχόμενο να είναι καθηλωμένη στο έδαφος η μισή ελληνική πολεμική αεροπορία, ελλείψει καυσίμων, ανταλλακτικών και πυρομαχικών είναι παραπάνω από πιθανό (βλ. Η ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ και ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΧΑΜΗΛΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΥΣ)

Ως προς τα οικονομικά δεδομένα ήταν εξ αρχής σαφές ότι η οικονομικότερη μεταφορά του αερίου της ανατολικής Μεσογείου στην Ευρώπη είναι με αγωγό στην ξηρά μέσω Τουρκίας. Και για το λόγο αυτό η προτιμότερη για τις εταιρείες που έχουν πάρει τα δικαιώματα εξόρυξης.

Αντ' αυτού η κυπριακή κυβέρνηση έδωσε προτεραιότητα στην κατασκευή σταθμού υγροποίησης στην Κύπρο, έως ότου, πριν δεκαπέντε μέρες, εκπρόσωπος της κοινοπραξίας που έχει αναλάβει τις έρευνες για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου εξήγησε, στη Λευκωσία ότι οι γνωστές ποσότητες αερίου δεν επιτρέπουν μια τόσο ακριβή επένδυση. 

Έκτοτε Αθήνα και Λευκωσία επιδίδονται σε ασκήσεις επί χάρτου με παρανοϊκά σενάρια, είτε για κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού από την Κύπρο στην Κρήτη και από εκεί στην ηπειρωτική Ελλάδα, είτε για κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού μέχρι την Αίγυπτο, όπου υπάρχουν μονάδες υγροποίησης αερίου.

Ως προς τις προθέσεις της αμερικανικής διπλωματίας, η δήλωση του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, που παραθέτει το σχετικό άρθρο της FINANCIAL TIMES είναι ενδεικτική: «Εμπεριέχει (το φυσικό αέριο) την υπόσχεση για ενίσχυση της σταθερότητας και της ευημερίας, μέσα από τη συνεργασία του Ισραήλ, της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Κύπρου και, ελπίζουμε, μια μέρα, και του Λιβάνου...επίσης έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης». 

Σε αυτό το πλαίσιο είναι σαφές πως η μόνη πιθανή πολιτική αντίδραση των ΗΠΑ - και όχι μόνο - σε μια ελληνοτουρκική κρίση, θα είναι μια πολιτική ίσων αποστάσεων. Εξ ου και η σύμπνοια προς αυτή την κατεύθυνση, του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ, του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ και, φυσικά, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Σε ό,τι δε αφορά στους στρατιωτικούς συσχετισμούς, η κατάσταση για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι γνωστή κι ανάλογη της κατάστασης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων το 2002, όταν χρεοκοπημένη ήταν η Τουρκία.

Υπό αυτές τις συνθήκες η προώθηση ενεργειών που μοιραία θα προκαλούσαν την έντονη αντίδραση της Τουρκίας, μηδέ των στρατιωτικών μέσων εξαιρουμένων, προσκρούει σε κάθε έννοια λογικής. 

Εκτός κι αν η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση πιστεύουν ότι θα «καθαρίσουν» το Ισραήλ και η Αίγυπτος για πάρτη τους, πράγμα που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, συνιστά αφέλεια. Διότι, μπορεί οι Αιγύπτιοι στρατοκράτες να έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με την Τουρκία, όμως η επιχειρησιακή ικανότητα των δυνάμεών τους περιορίζεται σε καθήκοντα εσωτερικής καταστολής. Όσο για το Ισραήλ, θέλει πολλή φαντασία για να πιστεύει κανείς ότι θα διαθέσει στρατιωτικές δυνάμεις σε μια ελληνοτουρκική σύγκρουση.

Τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν ήταν άγνωστο. Όμως τόσο η ελληνική, όσο και η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση, τα αγνόησαν επιδεικτικά, συμπεριφερόμενες ως υπερδυνάμεις. Ογκώδης άγνοια; Θηριώδης βλακεία; Ή μήπως συνδυασμός και των δυο εδραζόμενος στη βαθιά πεποίθηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων ότι είμαστε ο περιούσιος λαός του Θεού;

Σε αυτό το πλαίσιο ο κλονισμός της υγείας του Νίκου Αναστασιάδη, - ενός πολιτικού που, παρά τα σοβαρά του λάθη στο χειρισμό του εν λόγω ζητήματος, είναι μακράν ο σοβαρότερος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας - και η προβλεπόμενη μακρά απουσία του για λόγους υγείας, δεν προοιωνίζει τίποτα το θετικό, μιας και αφήνει μοναδικό παίκτη τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο οποίος, στη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας υπήρξε πάντα πρωταθλητής καρπαζοεισπράκτορας. Και όταν μεν πουλάει τζάμπα μαγκιά στην Τρόικα, μπορεί οι συνέπειες να είναι σοβαρές, είναι όμως ανατάξιμες. Αν όμως προκαλέσει πόλεμο, που είναι ικανός να το κάνει, μόνο και μόνο  επειδή θεωρεί εαυτόν σύγχρονο Ελευθέριο Βενιζέλο και για να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, τα πράγματα γίνονται σοβαρά. Γιατί αυτή τη φορά το τίμημα δε θα είναι παραπάνω φόροι, αλλά νεκροί, πρόσφυγες και, πιθανότατα, σημαντικές εδαφικές απώλειες για την Ελλάδα (η Κυπριακή Δημοκρατία απλώς θα πάψει να υφίσταται).

Εδώ πρέπει να επισημανθεί και ο κίνδυνος η κρίση αυτή να σκάσει στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης που, βάσει των δημοσκοπήσεων, θα έχει βασικό κορμό το ΣΥΡΙΖΑ.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα κληθεί να διαχειριστεί, κατά πάσα πιθανότητα ένα δύσκολο διμέτωπο αγώνα. Και ο κίνδυνος να παρασυρθεί από τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις περί «περιούσιου λαού του θεού» είναι υπαρκτός, ιδίως στην περίπτωση που θα έχει ως σύμμαχο τους ΑΝΕΛ (πράγμα εξόχως απευκταίο για κάθε λογικό άνθρωπο, αλλά σε αυτές τις συνθήκες όλα γίνονται πιθανά).
Το ότι σε ερώτηση επί του θέματος ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης απάντησε ότι  «απόλυτη προτεραιότητα είναι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης» είναι ενθαρρυντικό. Αλλά δε προσφέρεται και για βεβαιότητες, στους επόμενους πολύ ρευστούς μήνες.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΣΕΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σε μια πρωτοφανούς ασέβειας πράξη προς το Κοινοβούλιο και τη Δημοκρατία ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, όχι μόνο απουσίασε από τη συζήτηση για την αναστολή χρηματοδότησης κομμάτων, αλλά απουσίασε ακόμα και από την ψηφοφορία.

Από κοντά του κι ο Υπουργός Υποδομών Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Αλλά «έξεστι τοις Κλαζομενίοις ασχημονείν».

Από τη μέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση αυτής της χώρας ο Αντώνης Σαμαράς δεν παύει, με τα λόγια του και με τα έργα του, να ασχημονεί σε βάρος της Δημοκρατίας.

Στην άρνησή του να παρευρεθεί, έστω και μια φορά, στη Βουλή προκειμένου να απαντήσει σε ερωτήσεις ηγετών των κομμάτων της Αντιπολίτευσης - αλήθεια θυμούνται όλοι οι οψίμως μεταρρυθμιστολογούντες υποστηρικτές του να επέδειξαν τέτοια ασέβεια οι ώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου (για τον Κώστα Καραμανλή δε μιλάμε διότι υπήρξει ωσεί Πρωθυπουργός) ; - στη συστηματική νομοθέτηση μέσω «πράξεων νομοθετικού περιεχομένου», στο πραξικόπημα του κλεισίματος της ΕΡΤ «διότι δεν προέβαλλε το εθνικόν του έργον», ήρθε να προστεθεί μια πρωτοφανής στην κοινοβουλευτική Ιστορία της χώρας ασέβεια: απουσίασε από μια σημαντική ψηφοφορία, στην οποία επρόκειτο να αποφασιστούν οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα αναστέλλεται η κρατική χρηματοδότηση ενός κόμματος.

Θα μπορούσε να δείξει κανείς κατανόηση αν ο Αντώνης Σαμαράς ταλαιπωρούνταν από κάποια σοβαρή ίωση και ψήνονταν στον πυρετό. Κάτι τέτοιο όμως δεν ίσχυε, διότι προτίμησε, δυο ώρες πριν την ψηφοφορία στη Βουλή, να εκφωνήσει έναν δεκάρικο - είναι η ειδικότητά του άλλωστε - στα εγκαίνια του ανακαινισθέντος Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Είναι κατανοητή αντιθέτως η απροθυμία του να είναι συμμέτοχος μιας δράσης κατά των νεοναζί, με τους οποίους, μολονότι δε μοιράζεται επακριβώς το ίδιο όραμα, μοιράζεται την απέχθεια προς όλες τις εκφράσεις της Λαϊκής Κυριαρχίας: τον κονοβουλευτικό διάλογο, την ελευθερία των ΜΜΕ, τις ατομικές ελευθερίες,  την ισότητα των δικαιωμάτων των ανθρώπων ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας.

Πολύ περισσότερο που στενοί του συνεργάτες αρνούνται να καταγγείλουν τους νεοναζί είτε διότι «φυλάνε τις σφαίρες τους για τον πραγματικό εχθρό», είτε διότι αν δεν κάτσουν καλά οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «θα κυβερνήσουμε με τη Χρυσή Αυγή», είτε διότι τα περί ναζισιτικής εγκληματικής δράσης με την απροκάλυπτη ανοχή της ΕΛΑΣ είναι «ψεύδη ανθελλήνικών ΜΜΕ και θα τους υποβάλουμε μηνύσεις» (που ποτέ δεν υποβλήθηκαν φυσικά).

Όπως και ο ομογάλακτός του - Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος γαρ και πρώην ανερχόμενος αστέρας της σταλινικής νομενκλατούρας στην Ουγγαρία - Βίκτορ Ορμπάν, επιδιώκει την ποδηγέτηση  των ΜΜΕ,  της Δικαιοσύνης και κάθε άλλου θεσμικού πλαισίου  της Δημοκρατίας, προκειμένου να ασκεί την απόλυτη προσωπική εξουσία του προς όφελος μιας δράκας επιχειρηματιών.

Εξ ου και η καθημερινή συμπεριφορά του Υπουργού Προπαγάνδας - συγνώμη, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος είναι επισήμως - ο οποίος είναι ο μοναδικός με αυτή την ιδιότητα που έχει διανείμει χαλκευμένα βίντεο στα ΜΜΕ (δε θα σταθούμε στη συνενοχή των τελευταίων) και στους 15 μήνες που ασκεί τα καθήκοντά του δεν έχει οργανώσει ούτε μια ενημέρωση των πολιτικών συντακτων. 

Η εξ ίσου προσβλητική προς τους Δημοκρατικούς θεσμούς απουσία από την ψηφοφορία του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη έχει μάλλον διαφορετική αιτία. Στην περίπτωση αυτή έχουμε μια προκλητική ελαφρότητα πολιτικών ηθών, για την οποία ήδη μας είχε δώσει δείγμα γραφής στα τέλη του 2011, όταν ανερυθρίαστα δήλωνε ότι «είχε ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει».

Όμως αυτοί οι άνθρωποι κυβερνούν και γι αυτό είναι επικίνδυνοι. Είναι επικίνδυνοι γιατί δε διστάζουν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να ικανοποιήσουν την εξουσιομνανία τους. Είναι επικίνδυνοι γιατί πιστεύουν πως ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. 

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ

Ξυλοδαρμοί συλληφθέντων από την Αστυνομία, εργαζόμενοι που υποχρεώνονται να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις υπό την απειλή ξυλοδαρμού από μπράβους του εργοδότη, δυσφήμιση κομμάτων της Αντιπολίτευσης με χαλκευμένα βίντεο, απειλές κατά της ζωής δημοσιογράφων...

Περισσότερες από τις μισές καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας, από τις αρχές του περασμένου Ιουλίου, αφορούν παραβιάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Το σύνολο του δημοκρατικού κεκτημένου της Μεταπολίτευσης καταλύεται εν χορδαίς και οργάνοις. Απέναντι στη συντεταγμένη κατάλυση του Κράτους Δικαίου από κυβέρνηση και παρακρατικούς μηχανισμούς Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

 

Το ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας έχει τόση σχέση με τη Δημοκρατία όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο είναι γνωστό από την προηγούμενη υπουργική του θητεία όταν ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης. Δεν εκπλήσσει λοιπόν που, επί των ημερών του στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης η Αστυνομία έχει μετατρέψει σε κουρελόχαρτο την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και το ελληνικό Σύνταγμα.

Η δημοσίευση των άτεχνα μακιγιαρισμένων φωτογραφιών των δραστών της ληστείας τραπεζών στο Βελβεντό Κοζάνης και υπόπτων για συμμετοχή στη Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς δεν ήταν λάθος. Πολύ περισσότερο που, αν  η Αστυνομία επιθυμούσε να συλλέξει πληροφορίες για τα εν λόγω πρόσωπα μπορούσε να δώσει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των αστυνομικών δελτίων ταυτότητάς τους, όπως πάγια έκανε μέχρι σήμερα. Ο στόχος της Αστυνομίας, του Νίκου Δένδια και του Αντώνη Σαμαρά ήταν να γίνει γνωστό προς κάθε κατεύθυνση πως εφεξής «σύλληψη σημαίνει ξυλοδαρμός». Και αυτό ήταν και το νόημα των πρόσφατων τηλεοπτικών δηλώσεών του στις οποίες τόνισε πως «πρέπει να τελειώνουμε με κάποια θέματα που άνοιξαν το 1974-75». Το μόνο θέμα που άνοιξε τότε σε σχέση με το υπουργείο του οποίου προΐσταται είναι πως έκτοτε τα βασανιστήρια θεωρούνται ποινικό αδίκημα.

Πολιτική για την οποία το πρώτο δείγμα δόθηκε το βράδυ της 30ης Σεπτεμβρίου προς 1 Οκτωβρίου, όταν 15 συμμετέχοντες σε αντιφασιστική διαδήλωση στην παλτεία Αμερικής βασανίστηκαν όλη τη νύχτα στη ΓΑΔΑ, πριν παραπεμφθούν την άλλη μέρα στο Αυτόφωρο. Όταν η βρετανική εφημερίδα GUARDIAN κατάγγειλε το περιστατικό ο κ. Δένδιας έσπευσε από το βήμα της Βουλής να προαναγείλει μήνυση κατά της εφημερίδας στα βρετανικά δικαστήρια, πράγμα που δεν έχει πράξει.  

Το ότι ο Υπουργός Προπαγάνδας διένειμε ένα άτεχνα χαλκευμένο βίντεο για να συκοφαντήσει το ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγες μέρες δεν προβλημάτισε τα ΜΜΕ, τα οποία μάλιστα έσπευσαν να το υιοθετήσουν. Αντιθέτως, έσπευσαν να επικρίνουν, πολλά από αυτά, την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που τα ανακαλούσε στην τάξη.

Την περασμένη μόλις εβδομάδα, το περιοδικό UNFOLLOW δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ στο οποίο ενέπλεκε, ονομαστικά, το Δημήτρη Μελισσανίδη για εμπλοκή σε λαθρεμόριο καυσίμων. Δυο μέρες μετά ο δημοσιογράφος που υπέγραφε το ρεπορτάζ δέχθηκε τηλεφώνημα από άνθρωπο που ισχυρίστηκε ότι είναι ο Δημήτρης Μελισσανίδης και τον απείλησε ότι θα σκοτώσει αυτόν και την οικογένειά του. Το μείζον θέμα στην υπόθεση είναι ότι το τηλεφώνημα έγινε από τηλεφωνικό αριθμό της εταιρείας πετρελαιοειδών του Δημήτρη Μελισσανίδη.

Πριν από δυο μήνες τρεις εργαζόμενοι σε βιοτεχνία της Βορείου Ελλάδας προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά του εργοδότη τους, κατηγορώντας τον ότι τους υποχρέωσε να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με δραστικές μειώσεις μισθού υπό την απειλή ξυλοδαρμού τους από τρία τοπικά μέλη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Και η μεν ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ διέψευσε την εμπλοκή μελών της στο επεισόδιο, όχι όμως και ο δικηγόρος του ιδιοκτήτη της βιοτεχνίας, που είπε, στον τοπικό τύπο, πως τα εν λόγω άτομα ήταν φίλοι του ιδιοκτήτη και βρίσκονταν στο γραφείο του για καφέ.

Μικρές και μεγάλες αντιδημοκρατικές εκτροπές που όμως όλες συντείνουν σε ένα πράγμα:  την εμπέδωση κλίματος τρομοκρατίας, τη φίμωση κάθε διαφορετικής φωνής.

Η ευθύνη για όλα αυτά δε βαραίνει όμως μονάχα τον Αντώνη Σαμαρά και τους κολλητούς του, που ονειρεύονται συγκυβέρνηση με τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (Βλ. σχετικές δηλώσεις Φαήλου Κρανιδίωτη). Βαραίνει εξ ίσου και τους κυβερνητικούς εταίρους του.  Κάποιοι από τους οποίους είχαν - στο παρελθόν - δώσει αγώνες για την εμπέδωση των ατομικών δικαιώμάτων στην κατάργηση των οποίων τώρα γίνονται συνένοχοι.

Η προάσπιση της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας του τύπου και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ήταν πάντα πρωτίστως υπόθεση των πολιτών. Κατά μείζονα  λόγο όταν κυβέρνηση, ΜΜΕ και λοιπές παραγωγικές τάξεις, τα θεωρούν όλα αυτά ενοχλητικά και επικίνδυνα.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης  

 

ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ: ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΑΣΚΕΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η επίθεση από γνωστή ακροδεξιά ομάδα στον νέο Τούρκο Γενικό Πρόξενο στην Κομοτηνή, μπορεί να αποδειχθεί πολύ σοβαρή υπόθεση.  

Πολύ περισσότερο που η Αστυνομία αρνήθηκε να προστατέψει το διπλωμάτη της γειτονικής χώρας και ο αρμόδιος Εισαγγελέας θεώρησε ότι δεν συντρέχει λόγος να ασκηθεί δίωξη κατά των απολύτως γνωστών δραστών.

 

Η επίθεση από 15 - 40 μέλη της πασίγνωστης στην Καβάλα Πατριωτικής Ένωσης Πολιτών δεν ήταν έκπληξη. Εδώ και περισσότερο από ένα μήνα ακροδεξιά blogs της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης διαμόρφωναν ήδη το σχετικό κλίμα, προβάλλοντας «εκτιμήσεις» για επικείμενες απελάσεις Τούρκων διπλωματών.

Το θέμα κρίθηκε ανάξιο της προσοχής των ΜΜΕ. Τα καθ' όλα «έγκυρα» τηλεοπτικά ΜΜΕ, αυτά που πριν λίγο καιρό είχαν αφιερώσει επί τρεις ημέρες το μισό κεντρικό τους δελτίο στην επίθεση σε βάρος του Γερμανού Προξένου στη Θεσσαλονίκη - και καλά έκαναν τότε - δε θεώρησαν σκόπιμο να αφιερώσουν, έστω και ένα λεπτό, στην εξ ίσου άνανδρη επίθεση εναντίον του Τούρκου Προξένου.

Η κυβέρνηση, όλα τα μέλη της οποίας είχαν θεωρήσει υποχρέωσή τους να καταδικάσουν απερίφραστα την επίθεση κατά του Γερμανού Προξένου της Θεσσαλονίκης, τήρησε εκκωφαντική σιωπή, μηδέ του καθ' ύλην αρμόδιου Υπουργού Εξωτερικών εξαιρουμένου, ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, ήταν υποχρεωμένος να καταδικάσει την επίθεση. 

Η Αστυνομία που είχε προσπαθήσει με δρακόντεια μέτρα - ανεπιτυχώς βέβαια, αλλά αυτό είναι πρόβλημα διοικητικών ικανοτήτων του επί κεφαλής αξιωματικού - να προστατέψει το Γερμανό Πρόξενο στη Θεσσαλονίκη, ήταν πανταχού απούσα από την εκδήλωση στην Καβάλα.  Δε θέωρησε ότι συνέτρεχε λόγος να παρευρίσκεται στην εκδήλωση και συνακόλουθα άφησε έναν ξένο διπλωμάτη απροστάτευτο.

Ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών της Καβάλας, δε θεώρησε ότι η επίθεση κατά του Τούρκου διπλωμάτη συνιστά αδίκημα, και δε διέταξε καμιά ανάκριση σαν να επρόκειτο για καυγά μεταξύ πιτσιρικάδων που έπαιζαν μπάλα. 

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δε θεώρησε σκόπιμο να επέμβει στην ύποπτη αδράνεια του υφισταμένου του και να παραγγείλει αυτός δικαστική έρευνα. Άλλωστε ο διπλωμάτης ήταν Τούρκος, όχι πολιτισμένος Ευρωπαίος  κι ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών της Καβάλας δεν άσκησε σε προσωπικό blog κριτική στην κυβέρνηση.

Όμως οι ύποπτες  αυτές αμέλειες και σιωπές διοικητικών αρχών, δικαστικής εξουσίας και ΜΜΕ είναι επικίνδυνες. Η επίθεση σε διπλωμάτη οιασδήποτε χώρας θέτει αυτόματα σε δοκιμασία τις διμερείς σχέσεις. Όταν πρόκειται διπλωμάτη της Τουρκίας,  οι σχέσεις με την οποία είναι λεπτές ακόμα και σε περιόδους που είναι καλές, η αποτελεσματική του προστασία και η άμεση δικαστική έρευνα κατά των δραστών είναι επιβεβλημένες.

Όμως για άλλη μια φορά εκτελεστική και δικαστική εξουσία, συνεπικουρούμενες από τα ΜΜΕ, κάνουν τα στραβά μάτια στη βία του ακροδεξιού παρακράτους, αδιαφορώντας για το ότι η υπόθεση αφορά τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Η συμπεριφορά αυτή θα μπορούσε να εντάσσεται στη στρατηγική αύξησης της έντασης με την Τουρκία που, αργά αλλά σταθερά,  προωθεί η κυβέρνηση Σαμαρά. Ενδέχεται επίσης, στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής , η κυβέρνηση να μην επιθυμεί να ενοχλήσει τους Ελληναράδες, ακριβώς για να τους χαϊδέψει τ' αυτιά, αλλά και για να προετοιμάσει την ελληνική κοινωνία για το τέλος μιας σχετικά μακράς περιόδου ήρεμων ελληνοτουρκικών σχέσεων, τη μακρότερη από το 1955 και μετά.

 Παρ' όλα αυτά είναι αμφίβολο αν πράγματι υπάρχει τέτοια πρόθεση. Και εδώ υπεισέρχεται ένας άλλος κίνδυνος. Η ένταση με την Τουρκία να μην προκληθεί για το αγαπημένο θέμα του Σαμαρά και των συνεργατών του, την ΑΟΖ, αλλά για ένα άσχετο θέμα, αν έτσι αποφασίσει η Τουρκία.  

Οι ελάχιστα συγκαλυμμένες προειδοποιήσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών για την  περίπτωση που η Ελλάδα προκηρύσσει μονομερώς ΑΟΖ δε φαίνεται να έχουν ληφθεί υπ' όψιν, και όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση βαυκαλίζεται με το σενάριο περί «αδυναμίας της Τουρκίας να ασκήσει στρατιωτική πίεση, λόγω της κατάστασης στη Συρία».

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν η κυβέρνηση λέει όσα λέει για εσωτερική και μόνο κατανάλωση, χωρίς καμιά πρόθεση να έρθει σε αντιπαράθεση, έστω και φραστική, με την Τουρκία, εκχωρεί στο ακροδεξιό παρακράτος αρμοδιότητες εξωτερικής πολιτικής. Και πρέπει να τις μαζέψει όσο νωρίτερα γίνεται, γιατί και τον πόλεμο του 1897 ξεσαλωμένοι Ελληναράδες, που παλάτι και κυβέρνηση άφηναν ασύδοτους, τον προκάλεσαν. Με τις γνωστές συνέπειες, που το ελληνικό Κράτος πλήρωνε μέχρι το 1985.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης 

 

 

    

ΤΟ «ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ» ΤΩΝ ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΓΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ

Τα άγνωστης αξίας και εκμεταλλευσιμότητας υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου και υδρογονανθράκων έχουν αποκτήσει μυθική αξία στη φαντασία των περισσότερων συμπολιτών μας και αποτελούν αντικείμενο φτηνιάρικης πολιτικής εκμετάλλευσης από κάθε πλευρά.

Με τους πάντες να παραγνωρίζουν, ηθελημένα ή αθέλητα, ότι στην καλύτερη περίπτωση, θα αποτελέσουν πηγή εισοδήματος μετά από δέκα τουλάχιστον χρόνια.

Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι, τα σοβαρότατα γεωπολιτικά διακυβεύματα, που προηγούνται της έναρξης της εξόρυξης των κοιτασμάτων, θα έχουν λυθεί με τρόπο ευνοϊκό για τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους.

Οι προσδοκίες για την αξία των θρυλούμενων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στις θάλασσες που περιβάλλουν την Ελλάδα αυξάνουν κατά τρόπο ευθέως ανάλογο του βαθέματος της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Η ανακήρυξη της ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης έχει προσλάβει στα χείλη, τόσο του Πρωθυπουργού όσο και στελεχών της αντιπολίτευσης (κυρίως των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής, αλλά και ουκ ολίγων ανθρώπων κινουμένων στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ) μια αξία μυθική.

Από κοντά και κάθε λογής επιστήμονες κι επιστημολογούντες, που κάθε μέρα αναθεωρούν τις εκτιμήσεις τους ως προς την αξία των «κοιτασμάτων» προς τα άνω.

Αν τους πιστέψουμε όλους αυτούς αρκεί να κηρύξουμε ΑΟΖ για να λυθούν όλα τα προβλήματά μας. Μονομιάς θα εκλείψει το δημόσιο χρέος και η κότα με τα χρυσά αυγά, τα υποθαλάσσια κοιτάσματα δηλαδή, θα μας κάνουν να ζούμε όλοι μπέικα. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μια πρώτη ιδέα για την ύπαρξη, όχι για την αξία, υποθαλάσσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και πετρελαίου θα έχουμε όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι σεισμικές έρευνες, στα τέλη του 2013. Από τη στιγμή εκείνη και μετά αρχίζει μια μακρά περίοδος αξιολόγησης των ευρημάτων, προκηρύξεων διεθνών διαγωνισμών, υπογραφών συμβάσεων και εγκατάστασης υποδομών εξόρυξης που, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν - και επ' αυτού οι πρόσφατες σχετικές δηλώσεις εκπροσώπου της εταιρείας που διενεργεί  τις σεισμικές έρευνες για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αποκαλυπτικές - διαρκούν σχεδόν μια δεκαετία. Με μια προϋπόθεση: ότι τα ζητήματα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ δεν επιδέχονται καμιά απολύτως αμφισβήτηση.

Πράγμα που σε καμιά περίπτωση δεν ισχύει για την Ελλάδα. Η οποία βρίσκεται σε 40ετή ψυχρό πόλεμο με την Τουρκία, εξ αιτίας της απουσίας βούλησης, ένθεν κακείθεν για ρύθμισης του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο. Οι συνομιλίες της οποίας για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Ιόνιο βρίσκονται σε αδιέξοδο.  Και η οποία δεν έχει καν αρχίσει συνομιλίες για οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο και τη Λιβύη.

Με τα παραπάνω δεδομένα καθίσταται σαφές ότι θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι τη μέρα που θα αρχίσει εξόρυξη των πολυθρύλητων κοιτασμάτων.

Ο χρόνος κατά τον οποίο ο Αντώνης Σαμαράς επιδιώκει να κήρύξει μονομερώς την ελληνική ΑΟΖ, στα τέλη Μαρτίου 2013, με νόμο που επεξεργάζεται ο εξ απορρήτων του Χρύσανθος Λαζαρίδης δεν είναι τυχαίος. Συμπίπτει με την 25η Μαρτίου, αλλά και με την περίοδο κατά την οποία η κοινωνία θα έχει βογγήξει από τις συνέπειες των μέτρων του Τρίτου Μνημονίου.

Ο στόχος είναι σαφής.  Η κοινωνία διαπερνάται από ένα συναίσθημα εθνική υπερηφάνειας, αυτός τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής, προκηρύσσει εκλογές και τις κερδίζει πανηγυρικά κυριαρχώντας για χρόνια στο πολιτικό σκηνικό.Σε αυτή την τακτική εντάσσεται και η πρόσφατη δήλωση του ετέρου εξ απορρήτων του, του Φαήλου Κρανιδιώτη, περί ανάγκης προσέγγισης της Χρυσής Αυγής.

Όλα αυτά βεβαίως προϋποθέτουν ότι η απόφαση αυτή της ελληνικής κυβέρνησης δε θα προκαλέσει μείζονα διεθνή κρίση. Πράγμα που μόνο βέβαιο δεν είναι.

Διότι, ναι μεν η Αίγυπτος η Λιβύη και η Αλβανία δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν στρατιωτικά, δεν ισχύει όμως το ίδιο για την Τουρκία. Η οποία ναι μεν έχει κάνει, προς το παρόν, γαργάρα την κυπριακή ΑΟΖ, προκειμένου να μην έρθει σε στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ και να μη διαταράξει τις καλές της σχέσεις με την κυβέρνηση Ομπάμα, δε θα πράξει όμως το ίδιο απέναντι σε μια ελληνική κυβέρνηση η οποία δε διαθέτει καν καύσιμα για να σηκώσει τα αεροπλάνα της και να κινήσει το στόλο της (βλ. συνέντευξη του αρχηγού ΓΕΝ στη REAL NEWS στις 25 Νοεμβρίου 2012). Πολύ περισσότερο που, πέρα από το προφανές όφελος μιας τέτοιας αντιπαράθεσης - έστω κι αν αυτή περιοριστεί σε ένα θερμό επεισόδιο - η Τουρκία θα εκμεταλλευτεί το γεγονός για να διευρύνει την επιρροή της σε Αίγυπτο και Λιβύη και να αποκτήσει σοβαρή επιρροή στην Αλβανία, άρα στα Δυτικά Βαλκάνια.

Όμως είναι τόση η ματαιοδοξία και η αλαζονία του Αντώνη Σαμαρά, που αδυνατεί να τα δει όλα αυτά. Άλλωστε ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος. Προηγήθηκαν ο Θεόδωρος Δηληγιάννης το 1897, οι Δημήτριος Ράλλης και Δημήτριος Γούναρης το 1921-22 και ο ταξίαρχος Ιωαννίδης το 1974. Όλοι τους εξώθησαν το ελληνικό Κράτος σε πολεμικές περιπέτειες με τραγικές συνέπειες, στην προσπάθειά τους για διατήρηση της προσωπικής τους εξουσίας, που απειλούνταν από οικονομικές κρίσεις, για τη διαχείριση των οποίων έφεραν βαρύτατες πολιτικές ευθύνες.

Ας ελπίσουμε πως ο ελληνικός λαός δε θα τσιμπήσει, πράγμα αβέβαιο. Γιατί στην αντίθετη περιπτωση, τα μεν σύνορα του ελληνικού Κράτους θα βρεθούν κάπου νοτίως της Λαμίας (που θα ονομάζεται και πάλι Ζητούνι) ο δε Αντώνης Σαμαράς θα έχει τη μοίρα των του Δημητρίου Γούναρη και των άλλων πέντε συγκατηγορουμένων του.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

 

  

 

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Χαρακτηρίζοντας αντισυνταγματικό το νόμο Ραγκούση περί ιθαγένειας  το Συμβούλιο της Επικρατείας πήρε διαζύγιο με την ένοια του Κράτους Δικαίου, το οποίο οφείλει - και έτσι έπραττε επί 38 συναπτά έτη - να προστατεύει από τις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας.

Κι απέδειξε, σε όσους δε θέλουν ακόμα να το πιστέψουν, ότι ο ρατσισμός έχει ριζώσει πολύ βαθιά στην ελληνική κοινωνία.

Ο νόμος περί ιθαγένειας 3838/10, γνωστός και ως νόμος Ραγκούση, θέσπισε, για πρώτη φορά από καταβολής ελληνικού Κράτους, αντικειμενικά και σύμφωνα με τις αρχές του Κράτους Δικαίου κριτήρια πρόσβασης στην ελληνική ιθαγένεια. Παιδιά μεταναστών γεννημένα στην Ελλάδα ή που είχαν έρθει στη χώρα σε μικρή ηλικία, είχαν φοιτήσει σε ελληνικό σχολείο τουλάχιστον έξι χρόνια και είχαν λευκό ποινικό μητρώο μπορούσαν, κατά την ενηλικίωσή τους, να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια.

Αρκετές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται με την κοινωνική ένταξη των μεταναστών είχαν τότε ασκήσει κριτική στο νόμο, θεωρώντας ότι οι διατάξεις του ήταν υπερβολικά αυστηρές, όλοι όμως - ή σχεδόν όλοι - είχαν τότε παραδεχτεί ότι τα κριτήρια ήταν αντικειμενικά και επαρκή για τη χορήγηση της ιθαγένειας.

Όλοι πλην του Αντώνη Σαμαρά και της Χρυσής Αυγής, η οποία όμως την εποχή εκείνη ήταν πολιτικά αμελητέα ποσότητα. Ακολούθησε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία φυλετικού μίσους και ψεύδους με ενορχηστρωτή το σημερινό Πρωθυπουργό της χώρας και εκτελεστές «έγκριτους δημοσιογράφους» του τηλεοπτικού στερεώματος.

Η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, την οποία ο Αντώνης Σαμαράς έσπευσε να εφαρμόσει πριν ακόμα  ανακοινωθεί επίσημα, είναι μια μελανή σελίδα στην Ιστορία του ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου. 

Το Δικαστήριο που είχε τολμήσει να ορθώσει το ανάστημά του στη Χούντα των Συνταγματαρχών, το Δικαστήριο που στρα 38 χρόνια της Δημοκρατίας με τις αποφάσεις του προστάτευε το Δημόσιο Συμφέρον από τις αυθαιρεσίες και παρανομίες της πολιτικής εξουσίας, έβαλε χθες στη ζυγαριά τις αξίες του Κράτους Δικαίου και το ρατσισμό των Ελληναράδων. Και η πλάστιγγα έγειρε υπέρ των δεύτερων.

Τα προβλεπόμενα από το νόμο αντικειμενικά κριτήρια τα οποία με μια εξωφρενική για τον κοινό νου και τον ορθό λόγο ανάγνωση του νόμου 3838/10 χαρακτηρίζονται «τυπικά» τοποθετείται η  «εξατομικευμένη κρίση για τη συνδρομή της ουσιαστικής προϋπόθεσης του δεσμού προς το ελληνικό έθνος του αλλοδαπού εκείνου που υποβάλλει αίτηση πολιτογράφησης», ανοίγοντας πεδίον δόξης λαμπρόν στην αυθαιρεσία της κάθε κυβέρνησης και γεννώντας μια νέα μηχανή διαφθοράς.

Γιατί είναι προφανές ότι αντικειμενικά κριτήρια στην αξιολόγηση «του δεσμού του αιτούντος αλλοδαπού προς το ελληνικό έθνος» δεν υπάρχουν ούτε και μπορούν να υπάρξουν.

Όπως προφανές είναι ότι η αντικατάσταση των αντικειμενικών κριτηρίων με αυθαίρετες διαδικασίες προσκρούει τόσο στην Ευρωπαϊκή Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όσο και στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίονων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, στις οποίες βασίζεται το Σύνταγμα αυτής της χώρας.

Είναι τέλος προφανές, ότι πολύ πριν  η νεοναζιστική συμμορία μπει στο Κοινοβούλιο, είχε κατακτήσει τις καρδιές πολλών δικαστών, όπως μαρτυρούν πληθώρα περιστατικών των τελευταίων μηνών. Κι αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό, όχι μόνο από τα εκλογικά τους ποσοστά, αλλά ακόμα κι από τις εγκληματικές τους ενέργειες.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης