ΕΛ.Α.Σ. ! ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ Μ' ΕΜΑΣ;*

Η παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη του οικονομικού προγράμματος της  Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) από τον Αλέξη Τσίπρα  ήταν, μακράν, κατώτερη των προσδοκιών. Όχι γιατί δεν ήταν «αρκούντως ριζοσπαστικό», όπως τον κατηγόρησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ -αν κάποιος κατορθώσει να μου εξηγήσει γιατί οι δυο αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί δεν είναι ένας κερδίζει γλυφιτζούρι κοκοράκι- για πρόγραμμα κεντροαριστερού κόμματος μια χαρά ήταν, αλλά γιατί βοούσε ότι τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. έχουν πλήρη άγνοια για το πώς ζει η φτωχολογιά κι, ακόμα χειρότερα, εγκληματική ανικανότητα να μιλήσουν μια γλώσσα κατανοητή σ' αυτήν.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΧΑΡΗ ΣΤΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ, ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑ

Από τη μέρα που ο Αλέξης Τσίπρας λανσάρισε  την ΕΛ.Α.Σ. καθημερινή του προσπάθεια είναι να «εξηγήσει» στη μεσαία τάξη ότι δεν θα «είναι όπως παλιά», ότι αυτή τη φορά «δε θα βάλει ένα σκασμό φόρους», ότι τα όποια κοινωνικά μέτρα ληφθούν «θα είναι κοστολογημένα ως το τελευταίο ευρώ». Κι είναι τέτοιος ο καημός του να «τον αγαπήσει» η μεσαία αστική τάξη που,  τα αρχικά προτάγματα του κόμματος, αυτά που παρουσίασε σε μια μαζική λαϊκή συγκέντρωση στην Κοκκινιά -η ακρίβεια και το κόστος της ενέργειας- σχεδόν δεν ακούστηκαν χθες, παρά το γεγονός  ότι οι προτάσεις για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων κατέλαβαν πολύ χώρο και χρόνο στην παρουσίαση.

Προσωπικά κατανοώ πλήρως αυτόν τον καημό του μιας και στη χώρα μας η μεσαία αστική τάξη -αυτή που, όπως ισχυρίζονται και πιθανότατα έχουν δίκιο οι επαγγελματίες της πολιτικής επικοινωνίας, «δίνει τις εκλογικές νίκες»- αξιώνει νοσοκομεία με ξενοδοχειακές υπηρεσίες πέντε αστέρων και, ει δυνατόν, τρεις τέσσερις γιατρούς και νοσηλευτές στο προσκέφαλο του ασθενούς αποκλειστικά γι' αυτόν αλλά χωρίς να πληρώνει ούτε ένα ευρώ σε φόρους, σχολεία και πανεπιστήμια που να θυμίζουν τα campus -ναι, έτσι τα αποκαλούν- των αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών πάλι χωρίς να πληρώνουν ούτε ένα ευρώ από την τσέπη τους σε φόρους  και πάει λέγοντας.

Για τον ίδιο λόγο κατανοώ πλήρως τη θέση της ΕΛ.Α.Σ. για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, πολύ περισσότερο που ισχύει απόλυτα το ότι τα ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύει των συνταγμάτων των Κρατών-μελών της ΕΕ -γι' αυτό άλλωστε και κάθε ευρωπαϊκή νομοθεσία για να περάσει πρέπει να βρεθεί φόρμουλα συμβατή με το γερμανικό σύνταγμα- κι αν είχαμε στην Αριστερά δυο δράμια νιονιό θα είχαμε ρυθμίσει αυτό το θέμα μια χαρά βάζοντας στο Σύνταγμα τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη λειτουργία τους -π.χ. οι εγγραφόμενοι σε αυτά να έχουν υποχρεωτικά περάσει σε αντίστοιχες σχολές μέσω των Πανελληνίων και να διέπεται το προσωπικό τους από τους ίδιους όρους με αυτό των δημοσίων πανεπιστημίων-.

Εκείνο που όμως είναι πραγματικά απογοητευτικό είναι η ακραία αδυναμία του κόμματος να επικοινωνήσει σε απλά ελληνικά εκείνο το σκέλος του προγράμματός του που αφορά την ανακούφιση της φτωχολογιάς (αυξήσεις μισθών, συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμηση της ακρίβειας κ.λ.π.). 

Και είναι απογοητευτικό γιατί  μια απλή ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων από το Δημοψήφισμα του 2015 και μετά, δείχνει ότι περισσότερο από μισό εκατομμύριο ψηφοφόροι, κυρίως από τις φτωχογειτονιές, δεν πήγαν να ψηφίσουν έκτοτε. Και δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει κεντροαριστερό κόμμα εκλογές αν δεν κατορθώσει να δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους και πάλι ελπίδα.

Η ΜΠΟΥΡΔΑ ΤΩΝ «ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ» ΣΕ ΑΘΗΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ενδεικτική αυτής της κατάστασης είναι η ιδιοφυής μπούρδα περί δωρεάν συγκοινωνιών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Είμαι βέβαιος ότι τα «αστέρια» της ΕΛ.Α.Σ. αντέγραψαν την πρόταση αυτή από το πρόγραμμα του Ζοχράν Μαμντάνι. 

Μόνο που στη Νέα Υόρκη ένα εισιτήριο του μετρό κοστίζει πάνω από 6 δολάρια, ενώ στην Αθήνα μόλις €1,20 κι αν κάποιος έχει κάρτα απεριορίστων διαδρομών κάτω από το μισό αυτού του ποσού.

Στην πρόταση αυτή λοιπόν αποτυπώνεται σε όλο της το μεγαλείο η ογκώδης άγνοια των στελεχών της ΕΛ.Α.Σ. για το πως ζει πραγματικά η φτωχολογιά. Γιατί τον άνθρωπο που πρέπει να πάρει δυο και τρία μαζικά μέσα μεταφοράς για να φτάσει από το σπίτι στη δουλειά του κι από τη δουλειά του στο σπίτι η τιμή του εισιτηρίου είναι το μικρότερο πρόβλημά του.

Τον καίει ότι τα λεωφορεία είναι ακριβοθώρητα και πρέπει να περιμένει 15-25 λεπτά στις ανταποκρίσεις τους. Τον καίει ότι το μετρό περνάει κάθε 10 λεπτά αντί για κάθε δυο λεπτά και το τραμ κάθε 25 λεπτά. Κι όλα αυτά του προσθέτουν τουλάχιστον μια ώρα ταλαιπωρία στον πηγαιμό κι άλλη τόση στο γυρισμό από τη δουλειά του.

Το πρόβλημα των αστικών συγκοινωνιών δεν είναι το ακριβό τους κόμιστρο. Είναι ότι στο μετρό και στο τραμ οι συρμοί είναι λίγοι κι οι μηχανοδηγοί ακόμα λιγότεροι. Ότι τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ είναι παλιά και κακοσυντηρημένα κι ότι οι οδηγοί τους λιγοστοί. Κι ότι ακόμα λιγότεροι είναι οι μηχανικοί αυτοκινήτων για τη συντήρηση των οχημάτων και τα ανταλλακτικά σπανίζουν.

Αντί λοιπόν να υποσχεθούν ότι επιτέλους θ' αποκτήσουν η Αθήνα κι η Θεσσαλονίκη δημόσιες συγκοινωνίες άξιες να φέρουν αυτό το όνομα αναλώνονται σε φούσκες που, ακόμα κι αν υλοποιηθούν, κανενός τη ζωή δεν θα κάνουν πιο εύκολη.

Βεβαίως, υπάρχουν κατηγορίες συμπολιτών μας για τους οποίους ακόμα κι αυτό το πενιχρό κόμιστρο είναι δυσβάστακτο, όπως οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι νέοι κάτω των 18 ετών κι είναι προφανές ότι σε όλους αυτούς πρέπει να εξασφαλιστεί η δωρεάν πρόσβαση στα ΜΜΜ. Αλλά για ποιο λόγο να εξαιρούνται του εισιτηρίου οι τουρίστες, για παράδειγμα;

ΜΙΑ ΚΟΥΦΟΝΙΚΟΛΑΚΟΥ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη χθεσινή παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος. Με τη φωτεινή εξαίρεση της Θεώνης Κουφονικολάκου, η οποία στέκεται εξαιρετικά σε όλα τα πάνελ, μιλάει απλά και είναι ικανή να αναδεικνύει το ουσιώδες, ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα υπόλοιπα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. είναι θλιβερά όταν διατυπώνουν  δημόσια τις πολιτικές τους απόψεις.

Μιλούν από καθέδρας, μια γλώσσα ξύλινη, χάνονται σε ατέρμονες εξηγήσεις κι επεξηγήσεις που κοιμίζουν τον ακροατή τους. Κι επειδή είναι έξυπνοι άνθρωποι είναι προφανές πως η αδυναμία τους να μιλήσουν ανθρώπινα οφείλεται απλούστατα στο ότι ουδέποτε στη ζωή τους έχουν περπατήσει σε μια φτωχογειτονιά, ουδέποτε έχουν μιλήσει με τους ανθρώπους που ζουν στις φτωχογειτονιές, κατά μείζονα λόγο δε, ουδέποτε έχουν προσπαθήσει να τους ακούσουν.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο: ΚΑΝ' ΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ... 'Η ΟΠΩΣ Ο ΖΟΧΡΑΝ ΜΑΜΝΤΑΝΙ .Στο άρθρο αυτό εξηγούσα την αναγκαιότητα για ένα συνδυασμό μετριοπαθούς πολιτικής και ανάδειξης θεμάτων που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙΝΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. 

Από την ακρίβεια και το κόστος της ενέργειας μέχρι την αντιεμβολιαστική πολιτική της κυβέρνησης που αποσκοπούσε στην εξόντωση του ζωικού κεφαλαίου της χώρας απέναντι στον αφθώδη πυρετό, ώστε να υποβαθμιστεί αφ' ενός το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ κι αφ' ετέρου να υποχρεωθούν οι καταναλωτές να αγοράζουν τα μπουκωμένα στις ορμόνες αρνίσια κρέατα από τη Νότιο Αμερική -κάτι σαν τις μπίζνες του Παττακού με τα σάπια βοδινά Αργεντινής στη διάρκεια της Χούντας-. Αυτό που μέχρι τώρα βλέπουμε είναι ακριβώς το αντίθετο.

ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΣΤΙΒΑΡΟ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ;

Σε μια εποχή που η κοινωνία είναι βαθύτατα απελπισμένη, οι άνθρωποι δε μπορούν να βγάλουν το μήνα λόγω της ακρίβειας και επιπροσθέτως η κυβέρνηση παραβιάζει, όχι μόνο το Σύνταγμα, αλλά και τους ίδιους τους νόμους που η ίδια ψήφισε, σε μια εποχή που σύσσωμος ο κομματικός μηχανισμός του Μητσοτάκη σπεύδει να υπερασπιστεί κάθε λίγο και λιγάκι παιδόφιλους και βιαστές, σε μια εποχή που η ηγεσία της Δικαιοσύνης συνειδητά εμποδίζει κάθε δικαστική έρευνα που μπορεί να θίγει - ακόμα και υποθετικά- την κυβέρνηση, οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ένα στιβαρό πολιτικό αντίπαλο απέναντι στη μητσοτακική δικτατορία.

Δεδομένου δε του συντηρητισμού της ελληνικής κοινωνίας το ρόλο αυτό είναι απαραίτητο να τον παίξει ένα κεντροαριστερό κόμμα, το οποίο καλό θα ήταν να έχει μια σοβαρή κριτική από τα αριστερά του - δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει-, ώστε να μην ξεφεύγει. Το ερώτημα είναι αν η ΕΛ.Α.Σ.  θα μπορέσει να παίξει αυτό το ρόλο ή αν θα προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των ευρωπαϊκών κεντροαριστερών κομμάτων που αποξενώθηκαν εντελώς από τη φτωχολογιά και σήμερα  είναι κομπάρσοι της πολιτικής σκηνής. 

Όμως παντού όπου συνέβη αυτό η κοινωνία δεν  στράφηκε προς τα αριστερά. προς την άκρα Δεξιά στράφηκε. Και με δεδομένη την επικείμενη αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ο οποίος έχει εκτίσει ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ, τα πράγματα είναι εξαιρετικά δυσοίωνα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

https://www.youtube.com/watch?v=dkz54oKH_v0

ΤΑ ΒΑΡΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Μέσα σε λιγότερο από πέντε εβδομάδες, ανεπαισθήτως, ο Αλέξης Τσίπρας έχει μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ από συνομοσπονδία κακεκτύπων του τροτσκισμού της δεκαετίας  του '30  σε πολιτικό κορμό της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Προϋπόθεση όμως της επιτυχίας του προγράμματός του, εφ' όσον κερδίσει τις εκλογές, είναι η απόλυτη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στη Δημόσια Διοίκηση που προέβλεπε το πρώτο Μνημόνιο.

Τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πολεμήσει λυσσαλέα. 

Από την επομένη της προκήρυξης των εκλογών της 17ης Ιουνίου ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραλείπει, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ότι πρωταρχικό του καθήκον είναι ο δραστικός περιορισμός της σπατάλης, η αντιμετώπιση της διαφθοράς και η βελτιστοποίηση της λειτουργίας του Δημόσιου Τομέα. 

Αυτό όμως σημαίνει με τη σειρά του ότι οι δημόσιες υπηρεσίες θα αναδιαρθρωθούν, χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων θα μεταταγούν σε άλλες θέσεις, οι διεφθαρμένοι και επίορκοι υπάλληλοι θα απομακρύνονται από τη θέση τους και, βεβαίως, ότι όλοι θα αξιολογούνται.

Επίσης, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μιλάει για την ανάγκη πάταξης της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, για την ανάγκη αξιοποίησης των φυσικών πόρων, για την ανάγκη αναπροσανατολισμού της οικονομίας σε παραγωγικές και κερδοφόρες δραστηριότητες.

Αυτό όμως σημαίνει ότι οι εφοριακοί θα βγουν και πάλι στο δρόμο για ελέγχους, θα γίνουν μαζικές δημόσιες επενδύσεις στην ενέργεια και στον ορυκτό πλούτο, η αγροτική οικονομία θα στραφεί προς καλλιέργειες υψηλής προστιθέμενης αξίας, και, βεβαίως, ότι θα υπάρξει τουριστική πολιτική άξια να φέρει αυτό το όνομα.

Πώς όμως ο Αλέξης Τσίπρας θα βελτιστοποιήσει τη λειτρουργία του Δημόσιου Τομέα όταν τόσα χρόνια οι συνδικαλιστές του  ΣΥΡΙΖΑ απέρριπταν χωρίς συζήτηση κάθε πρόταση αξιολόγησης των Δημοσίων Λειτουργών διαφωνώντας με την έννοια της αξιολόγησης και όχι με τα, κατά περίτωση, κριτήρια που θα τη διέπουν, πράγμα θεμιτό με την προϋπόθεση της ύπαρξης αντιπροτάσεων;

Πώς θα αντιμετωπίσει τα φαινόμενα διαφθοράς, όταν οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ απέρριπταν κάθε πρόταση αλλαγής της σύνθεσης των, πανθομολογουμένως αναποτελεσματικών, πειθαρχικών συμβουλίων, πολύ δε περισσότερο κάθε πρόταση για αύξηση των αρμοδιοτήτων τους;

Πώς θα ανδιαρθρώσει τις Δημόσιες Υπηρεσίες όταν για τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ η λέξη μετάταξη ισοδυναμούσε με πόλεμο; 

Πώς θα αντιμετωπίσει  τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επέχαιραν για βιαιοπραγίες σε βάρος εφοριακών και, σε κάθε περίπτωση, το κόμμα ουδέποτε καταδίκασε τέτοιες συμπεριφορές;

Πώς θα γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις της Δημόσιας Διοίκησης - η οποία βεβαίως οφείλει να σέβεται τους νόμους, πράγμα, δυστυχώς, όχι αυτονόητο - όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν μόλις δυο εβδομάδες συνέχαιρε για τον «ηρωικό τους αγώνα», τους καταπατητές δημόσιας γης της Κερατέας, οι οποίοι κατέλυσαν κάθε έννοια νομιμότητας για να μην κατασκευαστεί ΧΥΤΑ 400 μέτρα από την παράνομη χωματερή του Δήμου *;

Πώς θα αξιοποιηθούν οι «φυσικοί πόροι της χώρας με σεβασμό στο περιβάλλον», όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στέρξει στις πιο παράλογες αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών σε εγκαταστάσεις αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων, για να μη μιλήσουμε για το, πολύ πιο ακανθώδες, βεβαίως, ζήτημα της εξόρυξης υδρογοναναθράκων**;

Πώς θα πείσει τους αγρότες να στραφούν προς καλλιέργειες υψηλής προστιθέμενης αξίας όταν, χρόνια τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν θλιβερή ουρά της ΝΔ και του ΚΚΕ στις διεκδικήσεις «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά»;

Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ούτε οι πολιτικοί του αντίπαλοι στην Ελλάδα, ούτε οι εμμονές της γερμανικής, ολλανδικής και φινλανδικής δεξιάς.

Χάρη στη βλακεία των πρώτων και στην αμετροέπεια των δεύτερων εκτοξεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε έξι μόνο μήνες από το μίζερο 6%, κάπου μεταξύ 26% και 36%.

Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι αυτή η μεσαία τάξη που μαζικά προσβλέπει σε αυτόν, όχι γιατί υπό το βάρος της κρίσης έχει αναθεωρήσει κάποιες αποκρουστικές οικονομικές, καταναλωτικές και πολιτικές συμπεριφορές της, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πεισματικά αρνηθεί να στηλιτεύσει επιστρατεύοντας τα πιο απίθανα πολιτικά σοφίσματα, αλλά απλώς και μόνο γιατί «της άδειασε η τσέπη», όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Περικλής Κοροβέσης, από τις στήλες της ΕΠΟΧΗΣ, πριν δυο εβδομάδες. Η οποία δε θα του δώσει ούτε λεπτό περίοδο χάρητος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Ενδεικτικό της «περιβαλλοντικής ευαισθησίας» των οικοπεδοφάγων της Κερατέας είναι η πρότασή τους για αντικατάσταση του ΧΥΤΑ με εργοστάσιο καύσης, «αλλά μόνο για τα απορρίμματα της περιοχής», που θα κατασκεύαζε, με πολλαπλάσια περιθώρια κέρδους, ο ίδιος εργολάβος που είχε αναλάβει και την κατασκευή του, παρωχημένου περιβαλλοντικά αλλά προτιμότερου από τη χωματερή, ΧΥΤΑ.

** Ενδεικτική επίσης είναι η υποστήριξη κάθε αντιδρασης σε εγκατάσταση αιολικού ή φωτοβολταϊκού πάρκου, με πρόσχημα την «προσβολή της αισθητικής του τοπίου». Προφανώς και οι πεπενδύσεις πράσινης ενέργειας πρέπει να τηρούν περιβαλλοντικές προδιαγραφές, προφανώς και πρέπει οι περίοικοι να έχουν ένα δίκαιο μερτικό στην κερδοφορία - πράγμα που συχνά δε συμβαίνει - αυτό όμω ς είναι άλλο πράγμα από το «ΟΧΙ».

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ - ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Βίοι κατά κάποιο τρόπο παράλληλοι

Η εισβολή - γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για είσοδο - και των δυο στην πολιτική σκηνή προκάλεσε τα απαξιωτικά σχόλια του πολιτικού κατεστημένου .

Αντιμετωπίστηκαν ως ανεύθυνοι, λαϊκιστές, αμοραλιστές, διαλυτικά στοιχεία, τυχοδιώκτες... ο κατάλογος των απαξιωτικών χαρακτηρισμών τελειωμό δεν έχει.

Γοήτευσαν όμως ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας. Ο πρώτος έγινε πρωθυπουργός και καθόρισε τις πολιτικές εξελίξεις, είτε από την κυβέρνηση είτε από την αντιπολίτευση, στην Ελλάδα για μια εικοσαετία. Ο δεύτερος τώρα ξεκινάει. Για τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα ο λόγος.

Τον Ανδρέα Παπανδρέου επέβαλε στην Ένωση Κέντρου ως «ντε φάκτο» Νο2 ο πατέρας του, προκαλώντας την οργή του Μητσοτάκη. Όταν όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου έκρινε πως ήρθε η ώρα του, έφτιαξε ένα δικό του κόμμα και το επέβαλε στην πολιτική σκηνή. Όταν κάποιοι συνεργάτες του τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους βρέθηκαν διαγραμμένοι πριν καλά - καλά καταλάβουν πώς.

Τον Αλέξη Τσίπρα τον επέβαλε στο ΣΥΝ ο Αλέκος Αλαβάνος. Ως υποψήφιος Δήμαρχος της Αθήνας  ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό που έχει πετύχει υποστηριζόμενος από το κόμμα του υποψήφιος. Ως πρόεδρος του ΣΥΝ, υποχρέωσε σε αποχώρηση - έστω άτυπη - από το κόμμα το μέντορά του, οδήγησε στην έξοδο τον αντίπαλό του Φώτη Κουβέλη, περιθωριοποίησε το λεγόμενο Αριστερό Ρεύμα και τις περιβόητες «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ κι έχει επιβάλει το δικό του λόγο.

Από τη θέση του ηγέτη ένός κόμματος της ήσσονος αντιπολίτευσης ο Ανδρέας Παπανδρέου επέβαλε την πολιτική του ατζέντα, περιθωριοποιώντας και οδηγώντας στην αφάνεια τον πολιτικό χώρο από τον οποίο ξεκίνησε.

Ο Αλέξης Τσίπρας παρέλαβε από τα αζήτητα τις απόψεις του κόμματος του οποίου εξελέγη Πρόεδρος, και χωρίς κανείς να καταλάβει πώς, έχει επιβάλει την πολιτική του ατζέντα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήγαγε χωρίς το παραμικρό κόμπλεξ τη λέξη σοσιαλισμός στην Ελλάδα - ουδόλως τον απασχόλησε το ότι το σύνθημα «στις 18 Σοσιαλισμό» ήταν ανιστόρητο έως και παρανοϊκό - και καθιέρωσε μια αντισυμβατική συμπεριφορά, πράγμα που του επέτρεψε να προσελκύσει μια ριζοσπαστικοποιημένη και αυθάδη νεολαία, την οποία δε μπορούσαν να προσελκύσουν ούτε ο με αποπνιχτική οσμή ναφθαλίνης κομμουνισμός - ο Θεός να τον κάνει - του ΚΚΕ, ούτε το τσάι και συμπάθεια του ΚΚΕ εσ.

Κατόρθωσε έτσι να αξιοποιήσει και να ηρεμήσει το ριζοσπαστισμό μερικών χιλιάδων νέων που ονειρεύονταν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Ουρουγουάη και εαυτούς σε Τουπαμάρος, αποτρέποντας ένα πιθανό κύκλο βίας ανάλογο με αυτό που γνώρισε στη δεκαετία του '70 η Ιταλία και εμποδίζοντας την καταστροφή εκατοντάδων ανθρώπινων ζωών (αυτών που θα περνούσαν δέκα με είκοσι χρόνια στις φυλακές και των θυμάτων τους).

Ο Αλέξης Τσίπρας τόλμησε να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους πολιτικούς ηγέτες και να στη ρίξει την καθυβριζόμενη από σχεδόν σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο (εξαίρεση είχε αποτελέσει επίσης ο Γιώργος Παπανδρέου) εξαγριωμένη από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου νεολαία. Αδιαφόρησε για το πολιτικό κόστος και, τέσσερα χρόνια μετά, δρέπει τους πρώτους καρπούς.

Και οι δυο, για αυτές τους τις επιλογές, κατηγορήθηκαν ως συνοδοιπόρος της τρομοκρατίας ο πρώτος, ως υποστηρικτής της βίας ο δεύτερος.

Και οι δυο πολεμήθηκαν - τον δεύτερο τον πολεμάει - σκληρά από το ίδιο συγκρότημα τύπου, το Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη.

Και οι δυο δε δίστασαν να διατυπώσουν ανακόλουθες πολιτικά, αλλά δημοφιλείς, προτάσεις για να τις στρογγυλέψουν στη συνέχεια όταν κεφαλαιοποίησαν το όφελος που μπορούσαν να αποκομίσουν.

 Εδώ σταματούν οι ομοιότητες. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την τύχη να πει και να πράξει όσα είπε και έπραξε σε μια εποχή πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας, στην οποία πολλές λάθος επιλογές μπορούσαν να μείνουν ατιμώρητες. Και άφησε για κληρονομιά την κάθαρση της Δημόσιας Διοίκησης από το Δεξιό Παρακράτος (με παρενέργειες ανάλογες αυτών της χημειοθεραπείας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να αξιοποιήσει τη γοητεία που ασκεί σε ένα σημαντικό μέρος της νεολαίας και το αυξανόμενο κοινωνικό ενδιαφέρον για τις απόψεις του, προκειμένου να μπει φραγμός στη φασιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Από το σύνολο του πολιτικού κόσμου αυτός και μόνο αυτός σήμερα λειτουργεί δυστυχώς - δυστυχέσταστα -  ως αντέρεισμα στην αύξηση της επιρροής των νεοναζί. Κι αυτό δεν είναι δική του υπαιτιότητα.

Σε μια κρίση που, μεταξύ άλλων, έχει λάβει και τη μορφή της σύγκρουσης γενεών, το ότι είναι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που γεννήθηκε μετά τη Μεταπολίτευση παίζει, σε συμβολικό επίπεδο, κάποιο ρόλο.

Αν πετύχει αυτό το δύσκολο έργο, αν η ανάπτυξη των νεοναζί δεν πνίξει την κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ο Αλέξης Τσίπρας θα καθορίσει, για χρόνια, ανεξαρτήτως της θέσης του, το πολιτικό σκηνικό. Αν όχι... 

Γιάννης Χρυσοβέργης