ΤΑ ΒΑΡΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Μέσα σε λιγότερο από πέντε εβδομάδες, ανεπαισθήτως, ο Αλέξης Τσίπρας έχει μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ από συνομοσπονδία κακεκτύπων του τροτσκισμού της δεκαετίας  του '30  σε πολιτικό κορμό της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Προϋπόθεση όμως της επιτυχίας του προγράμματός του, εφ' όσον κερδίσει τις εκλογές, είναι η απόλυτη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στη Δημόσια Διοίκηση που προέβλεπε το πρώτο Μνημόνιο.

Τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πολεμήσει λυσσαλέα. 

Από την επομένη της προκήρυξης των εκλογών της 17ης Ιουνίου ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραλείπει, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ότι πρωταρχικό του καθήκον είναι ο δραστικός περιορισμός της σπατάλης, η αντιμετώπιση της διαφθοράς και η βελτιστοποίηση της λειτουργίας του Δημόσιου Τομέα. 

Αυτό όμως σημαίνει με τη σειρά του ότι οι δημόσιες υπηρεσίες θα αναδιαρθρωθούν, χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων θα μεταταγούν σε άλλες θέσεις, οι διεφθαρμένοι και επίορκοι υπάλληλοι θα απομακρύνονται από τη θέση τους και, βεβαίως, ότι όλοι θα αξιολογούνται.

Επίσης, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μιλάει για την ανάγκη πάταξης της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, για την ανάγκη αξιοποίησης των φυσικών πόρων, για την ανάγκη αναπροσανατολισμού της οικονομίας σε παραγωγικές και κερδοφόρες δραστηριότητες.

Αυτό όμως σημαίνει ότι οι εφοριακοί θα βγουν και πάλι στο δρόμο για ελέγχους, θα γίνουν μαζικές δημόσιες επενδύσεις στην ενέργεια και στον ορυκτό πλούτο, η αγροτική οικονομία θα στραφεί προς καλλιέργειες υψηλής προστιθέμενης αξίας, και, βεβαίως, ότι θα υπάρξει τουριστική πολιτική άξια να φέρει αυτό το όνομα.

Πώς όμως ο Αλέξης Τσίπρας θα βελτιστοποιήσει τη λειτρουργία του Δημόσιου Τομέα όταν τόσα χρόνια οι συνδικαλιστές του  ΣΥΡΙΖΑ απέρριπταν χωρίς συζήτηση κάθε πρόταση αξιολόγησης των Δημοσίων Λειτουργών διαφωνώντας με την έννοια της αξιολόγησης και όχι με τα, κατά περίτωση, κριτήρια που θα τη διέπουν, πράγμα θεμιτό με την προϋπόθεση της ύπαρξης αντιπροτάσεων;

Πώς θα αντιμετωπίσει τα φαινόμενα διαφθοράς, όταν οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ απέρριπταν κάθε πρόταση αλλαγής της σύνθεσης των, πανθομολογουμένως αναποτελεσματικών, πειθαρχικών συμβουλίων, πολύ δε περισσότερο κάθε πρόταση για αύξηση των αρμοδιοτήτων τους;

Πώς θα ανδιαρθρώσει τις Δημόσιες Υπηρεσίες όταν για τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ η λέξη μετάταξη ισοδυναμούσε με πόλεμο; 

Πώς θα αντιμετωπίσει  τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επέχαιραν για βιαιοπραγίες σε βάρος εφοριακών και, σε κάθε περίπτωση, το κόμμα ουδέποτε καταδίκασε τέτοιες συμπεριφορές;

Πώς θα γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις της Δημόσιας Διοίκησης - η οποία βεβαίως οφείλει να σέβεται τους νόμους, πράγμα, δυστυχώς, όχι αυτονόητο - όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν μόλις δυο εβδομάδες συνέχαιρε για τον «ηρωικό τους αγώνα», τους καταπατητές δημόσιας γης της Κερατέας, οι οποίοι κατέλυσαν κάθε έννοια νομιμότητας για να μην κατασκευαστεί ΧΥΤΑ 400 μέτρα από την παράνομη χωματερή του Δήμου *;

Πώς θα αξιοποιηθούν οι «φυσικοί πόροι της χώρας με σεβασμό στο περιβάλλον», όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στέρξει στις πιο παράλογες αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών σε εγκαταστάσεις αιολικών και φωτοβολταϊκών πάρκων, για να μη μιλήσουμε για το, πολύ πιο ακανθώδες, βεβαίως, ζήτημα της εξόρυξης υδρογοναναθράκων**;

Πώς θα πείσει τους αγρότες να στραφούν προς καλλιέργειες υψηλής προστιθέμενης αξίας όταν, χρόνια τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν θλιβερή ουρά της ΝΔ και του ΚΚΕ στις διεκδικήσεις «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά»;

Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ούτε οι πολιτικοί του αντίπαλοι στην Ελλάδα, ούτε οι εμμονές της γερμανικής, ολλανδικής και φινλανδικής δεξιάς.

Χάρη στη βλακεία των πρώτων και στην αμετροέπεια των δεύτερων εκτοξεύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε έξι μόνο μήνες από το μίζερο 6%, κάπου μεταξύ 26% και 36%.

Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι αυτή η μεσαία τάξη που μαζικά προσβλέπει σε αυτόν, όχι γιατί υπό το βάρος της κρίσης έχει αναθεωρήσει κάποιες αποκρουστικές οικονομικές, καταναλωτικές και πολιτικές συμπεριφορές της, τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πεισματικά αρνηθεί να στηλιτεύσει επιστρατεύοντας τα πιο απίθανα πολιτικά σοφίσματα, αλλά απλώς και μόνο γιατί «της άδειασε η τσέπη», όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Περικλής Κοροβέσης, από τις στήλες της ΕΠΟΧΗΣ, πριν δυο εβδομάδες. Η οποία δε θα του δώσει ούτε λεπτό περίοδο χάρητος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

* Ενδεικτικό της «περιβαλλοντικής ευαισθησίας» των οικοπεδοφάγων της Κερατέας είναι η πρότασή τους για αντικατάσταση του ΧΥΤΑ με εργοστάσιο καύσης, «αλλά μόνο για τα απορρίμματα της περιοχής», που θα κατασκεύαζε, με πολλαπλάσια περιθώρια κέρδους, ο ίδιος εργολάβος που είχε αναλάβει και την κατασκευή του, παρωχημένου περιβαλλοντικά αλλά προτιμότερου από τη χωματερή, ΧΥΤΑ.

** Ενδεικτική επίσης είναι η υποστήριξη κάθε αντιδρασης σε εγκατάσταση αιολικού ή φωτοβολταϊκού πάρκου, με πρόσχημα την «προσβολή της αισθητικής του τοπίου». Προφανώς και οι πεπενδύσεις πράσινης ενέργειας πρέπει να τηρούν περιβαλλοντικές προδιαγραφές, προφανώς και πρέπει οι περίοικοι να έχουν ένα δίκαιο μερτικό στην κερδοφορία - πράγμα που συχνά δε συμβαίνει - αυτό όμω ς είναι άλλο πράγμα από το «ΟΧΙ».

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ - ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Βίοι κατά κάποιο τρόπο παράλληλοι

Η εισβολή - γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για είσοδο - και των δυο στην πολιτική σκηνή προκάλεσε τα απαξιωτικά σχόλια του πολιτικού κατεστημένου .

Αντιμετωπίστηκαν ως ανεύθυνοι, λαϊκιστές, αμοραλιστές, διαλυτικά στοιχεία, τυχοδιώκτες... ο κατάλογος των απαξιωτικών χαρακτηρισμών τελειωμό δεν έχει.

Γοήτευσαν όμως ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας. Ο πρώτος έγινε πρωθυπουργός και καθόρισε τις πολιτικές εξελίξεις, είτε από την κυβέρνηση είτε από την αντιπολίτευση, στην Ελλάδα για μια εικοσαετία. Ο δεύτερος τώρα ξεκινάει. Για τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα ο λόγος.

Τον Ανδρέα Παπανδρέου επέβαλε στην Ένωση Κέντρου ως «ντε φάκτο» Νο2 ο πατέρας του, προκαλώντας την οργή του Μητσοτάκη. Όταν όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου έκρινε πως ήρθε η ώρα του, έφτιαξε ένα δικό του κόμμα και το επέβαλε στην πολιτική σκηνή. Όταν κάποιοι συνεργάτες του τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους βρέθηκαν διαγραμμένοι πριν καλά - καλά καταλάβουν πώς.

Τον Αλέξη Τσίπρα τον επέβαλε στο ΣΥΝ ο Αλέκος Αλαβάνος. Ως υποψήφιος Δήμαρχος της Αθήνας  ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό που έχει πετύχει υποστηριζόμενος από το κόμμα του υποψήφιος. Ως πρόεδρος του ΣΥΝ, υποχρέωσε σε αποχώρηση - έστω άτυπη - από το κόμμα το μέντορά του, οδήγησε στην έξοδο τον αντίπαλό του Φώτη Κουβέλη, περιθωριοποίησε το λεγόμενο Αριστερό Ρεύμα και τις περιβόητες «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ κι έχει επιβάλει το δικό του λόγο.

Από τη θέση του ηγέτη ένός κόμματος της ήσσονος αντιπολίτευσης ο Ανδρέας Παπανδρέου επέβαλε την πολιτική του ατζέντα, περιθωριοποιώντας και οδηγώντας στην αφάνεια τον πολιτικό χώρο από τον οποίο ξεκίνησε.

Ο Αλέξης Τσίπρας παρέλαβε από τα αζήτητα τις απόψεις του κόμματος του οποίου εξελέγη Πρόεδρος, και χωρίς κανείς να καταλάβει πώς, έχει επιβάλει την πολιτική του ατζέντα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήγαγε χωρίς το παραμικρό κόμπλεξ τη λέξη σοσιαλισμός στην Ελλάδα - ουδόλως τον απασχόλησε το ότι το σύνθημα «στις 18 Σοσιαλισμό» ήταν ανιστόρητο έως και παρανοϊκό - και καθιέρωσε μια αντισυμβατική συμπεριφορά, πράγμα που του επέτρεψε να προσελκύσει μια ριζοσπαστικοποιημένη και αυθάδη νεολαία, την οποία δε μπορούσαν να προσελκύσουν ούτε ο με αποπνιχτική οσμή ναφθαλίνης κομμουνισμός - ο Θεός να τον κάνει - του ΚΚΕ, ούτε το τσάι και συμπάθεια του ΚΚΕ εσ.

Κατόρθωσε έτσι να αξιοποιήσει και να ηρεμήσει το ριζοσπαστισμό μερικών χιλιάδων νέων που ονειρεύονταν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Ουρουγουάη και εαυτούς σε Τουπαμάρος, αποτρέποντας ένα πιθανό κύκλο βίας ανάλογο με αυτό που γνώρισε στη δεκαετία του '70 η Ιταλία και εμποδίζοντας την καταστροφή εκατοντάδων ανθρώπινων ζωών (αυτών που θα περνούσαν δέκα με είκοσι χρόνια στις φυλακές και των θυμάτων τους).

Ο Αλέξης Τσίπρας τόλμησε να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους πολιτικούς ηγέτες και να στη ρίξει την καθυβριζόμενη από σχεδόν σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο (εξαίρεση είχε αποτελέσει επίσης ο Γιώργος Παπανδρέου) εξαγριωμένη από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου νεολαία. Αδιαφόρησε για το πολιτικό κόστος και, τέσσερα χρόνια μετά, δρέπει τους πρώτους καρπούς.

Και οι δυο, για αυτές τους τις επιλογές, κατηγορήθηκαν ως συνοδοιπόρος της τρομοκρατίας ο πρώτος, ως υποστηρικτής της βίας ο δεύτερος.

Και οι δυο πολεμήθηκαν - τον δεύτερο τον πολεμάει - σκληρά από το ίδιο συγκρότημα τύπου, το Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη.

Και οι δυο δε δίστασαν να διατυπώσουν ανακόλουθες πολιτικά, αλλά δημοφιλείς, προτάσεις για να τις στρογγυλέψουν στη συνέχεια όταν κεφαλαιοποίησαν το όφελος που μπορούσαν να αποκομίσουν.

 Εδώ σταματούν οι ομοιότητες. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την τύχη να πει και να πράξει όσα είπε και έπραξε σε μια εποχή πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας, στην οποία πολλές λάθος επιλογές μπορούσαν να μείνουν ατιμώρητες. Και άφησε για κληρονομιά την κάθαρση της Δημόσιας Διοίκησης από το Δεξιό Παρακράτος (με παρενέργειες ανάλογες αυτών της χημειοθεραπείας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να αξιοποιήσει τη γοητεία που ασκεί σε ένα σημαντικό μέρος της νεολαίας και το αυξανόμενο κοινωνικό ενδιαφέρον για τις απόψεις του, προκειμένου να μπει φραγμός στη φασιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Από το σύνολο του πολιτικού κόσμου αυτός και μόνο αυτός σήμερα λειτουργεί δυστυχώς - δυστυχέσταστα -  ως αντέρεισμα στην αύξηση της επιρροής των νεοναζί. Κι αυτό δεν είναι δική του υπαιτιότητα.

Σε μια κρίση που, μεταξύ άλλων, έχει λάβει και τη μορφή της σύγκρουσης γενεών, το ότι είναι ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που γεννήθηκε μετά τη Μεταπολίτευση παίζει, σε συμβολικό επίπεδο, κάποιο ρόλο.

Αν πετύχει αυτό το δύσκολο έργο, αν η ανάπτυξη των νεοναζί δεν πνίξει την κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ο Αλέξης Τσίπρας θα καθορίσει, για χρόνια, ανεξαρτήτως της θέσης του, το πολιτικό σκηνικό. Αν όχι... 

Γιάννης Χρυσοβέργης