ΤΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ, ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ

Η κυβερνητική απόφαση για συνταγογράφηση βάσει της συνιστώμενης φαρμακευτικής ουσίας και όχι βάσει εμπορικού σκευάσματος προκάλεσε τις, σε βαθμό υστερίας, αντιδράσεις των ιατρικών και φαρμακευτικών συλλόγων. Για άλλη μια φορά οι όποιες εύλογες ενστάσεις γιατρών και φαρμακοποιών εξαφανίστηκαν από τις ανακοινώσεις των ιατρικών και φαρμακευτικών συλλόγων. Για άλλη μια φορά τη θέση τους πήραν άναρθρες καραυγές που δεν πείθουν ούτε τους ίδιους τους συντάκτες τους. Για άλλη μια φορά ένα κόμμα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθέτησε άκριτα τις συντεχνιακές τερατολογίες, προς όφελος ενός αμφίβολου εκλογικού οφέλους. Για άλλη μια φορά απουσίασε από το όλο μπάχαλο - δεν μπορεί να αποτολμήσει κανείς να το αποκαλέσει διάλογο  μολονότι δεν είναι λίγες οι ψύχραιμες φωνές που προσπάθησαν να ακουστούν - το πραγματικό πολιτικό δικαύβευμα: πώς με λιγότερο κόστος θα αποκτήσουμε καλύτερη δημόσια υγεία.

Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα κοστίζει πανάκριβα και δε χρειαζόταν να έρθει η Τρόικα για να το μάθουμε. Κακή έως ανύπαρκτη πρωτοβάθμια φροντίδα, νοσοκομεία με απίστευτες ελλείψεις σε ζωτικής σημασίας εξοπλισμό, γιατρούς και παραϊατρικό προσωπικό, αλλά με στρατιές διοικητικών υπαλλήλων που δεν έχουν καρέκλα να καθίσουν, ξετσίπωτα κυκλώματα που λυμαίνονται το μερίδιο του κρατικού προϋπολογισμού για τη Δημόσια Υγεία, χωρίς καν να αισθάνονται την ανάγκη να το κρύψουν.

Δυο δεδομένα είναι ενδεικτικά του μεγέθους της ληστείας σε βάρος του ελληνικού λαού και δε χρειαζόταν να έρθει η Τρόικα για να τα λάβουμε υπ' όψη μας. 

Το πρώτο είναι ότι ένα μόλις μήνα μετά την εφαρμογή της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), προέκυψε εξοικονόμηση της τάξης του 50%. Και η κολοσιαία πολιτική ευθύνη της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ συνίσταται στο ότι δυο ολόκληρα χρόνια μετά αυτό το απλό μέτρο που θα μπορούσε να έχει εξοικονομήσει δισεκατομμύρια ευρώ ετησιως, αποτρέποντας οριζόντιες περικοπές εισοδημάτων αυτών που πληρώνουν φόρους δεν επεκτάθηκε στο σύνολο των ασφαλιστικών ταμείων.

Το δεύτερο είναι η σύγκριση της φαρμακευτικής δαπάνης της Ελλάδας και του Βελγίου, μιας χώρας με πληθυσμό ανάλογο της Ελλάδας και ανάλογες επιδόσεις στη διαφθορά,  για το 2009: η ελληνική φαρμακευτική δαπάνη ήταν διπλάσια της βελγικής.

Και σε αυτό το σημείο υπεισέρχονται στη συζήτηση τα γενόσημα, όπως ονομάζονται τα σκευάσματα με την ίδια ουσία των σκευασμάτων των εταιρειών που έχουν κατοχυρώσει την πατέντα, που κυκλοφορούν στην αγορά ευθύς μόλις λήξουν τα δικαιώματα αποκλειστικής εκμετάλλευσης.

Τα σκευάσματα αυτά είναι κατά πολύ φθηνότερα των πρωτοτύπων, χωρίς αναγκαστικά να υπολείπονται και σε ποιότητα. Ως νοσηλευόμενος στη Γαλλία πριν εικοσιπέντε χρόνια είχα την ευκαιρία, συζητώντας με τους γιατρούς και τους νοσηλευτές να μάθω ότι το γαλλικό σύστημα υγείας χρησιμοποιεί ευρύτατα γενόσημα. Κι αναμφισβήτητα η ποιότητα του γαλλικού εθνικού συστήματος υγείας είναι καλύτερη του ελληνικού που δε χρησιμοποιεί ως τώρα γενόσημα.

Επίσης πριν από δεκαπέντε χρόνια είχα την ευκαιρία να μάθω, μέσω προσωπικού φίλου συγγενικό πρόσωπο του οποίου είναι γιατρός εγκατεστημένος στην Αυστρία, ότι στη χώρα αυτή η συνταγοφράφηση γίνεται ακολουθώντας ένα χρυσό κανόνα: συνταγογραφείται πάντα το φθηνότερο σκεύασμα της ενδεδειγμένης φαρμακευτικής ουσίας. Δεν έχω προσωπική εμπειρία από το αυστριακό σύστημα υγείας, αλλά δύσκολα κάποιος θα το χαρακτήριζε υποδεέστερο του ελληνικού.

Γι αυτούς τους λόγους μονάχα αηδία μπόρεσα να αισθανθώ ακούγοντας τις κραυγές του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου περί «κινδύνων για την υγεία του λαού από τη χρήση γενοσήμων». Για τις τσέπες κάποιων από τα μέλη του εν λόγω σώματος, που έχουν αποκτήσει από την άσκηση του λειτουργήματός τους αδικαιολόγητες για τα εισοδήματα που δηλώνουν περιουσίες και, πέραν των όποιων διοικητικών και ποινικών κυρώσεων θα έπρεπε να τους είχαν επιβληθεί χωρίς αυτό να έχει συμβεί, θα έπρεπε να είναι αποσυνάγωγοι και εξοβελισταίοι από τους ιατρικούς συλλόγους, πιθανό να δημιουργούνται σοβαροί κίνδυνοι αντιθέτως.

Αηδία γι' αυτό το λόγο μου προκάλεσε και η συστοίχιση του ΣΥΡΙΖΑ  με αυτή την άλογη και χυδαία εκστρατεία κατά της χρήσης γενοσήμων στην Ελλάδα. Σε όλο τον κόσμο τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς κάνουν εκστρατείες για την ευρύτερη δυνατή χρήση γενοσήμων, προκειμένου να μειωθεί η εξάρτηση των κρατών από τις πολυεθνικές του φαρμάκου. Μόνο στην Ελλάδα η Αριστερά συντάσσεται με τους απόστολους της εξάρτησης από τη φαρμακοβιομηχανία, στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα. ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ.

Πέραν όλων αυτών η συνταγογράφηση γενοσήμων δεν είναι πανάκεια, δε λύνει όλα τα προβλήματα του κόστους της Δημόσιας Υγείας, μεσοπρόθεσμα δε ούτε καν αυτό της φαρμακευτικής δαπάνης.

Αν θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτό που θα έπρεπε να είναι το πολιτικό διακύβευμα η καλής ποιότητας δημόσια υγεία με το χαμηλότερο δυνατό οικονομικό κόστος πρέπει να ασχοληθούμε κατ' αρχήν με τις  πολιτικές πρόληψης στην Ελλάδα.

Οι οποιες πολιτικές πρόληψης και ενημέρωσης του πληθυσμού εξαντλούνται σε πανάκριβα τηλεοπτικά σποτ, που χάνονται μέσα στον ορυμαγδό των διαφημήσεων. Οι πολιτικές πρόληψης θέλουν επένδυση σε χρήμα και σε εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό. Επένδυση που μεσοπρόθεσμα συμβάλει στη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και στη μείωση των νοσηλευομένων στα νοσοκομεία.

Ο δεύτερος τομέας ο οποίος χρειάζεται επένδυση σε χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό είναι αυτός της παροχής πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας. Ούτε στην Ελλάδα, ούτε, δυστυχώς, πουθενά αλλού, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των ειδικών για συγκρότηση των πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας γύρω από το θεσμό του οικογενειακού γιατρού. 

Ο οποίος έχει πλήρες ιστορικό για τον κάθε ασθενή του, τον παρακολουθεί σε μακρά διάρκεια, και είναι ο άνθρωπος που θα τον παραπέμψει στο σωστό ειδικό γιατρό, απαλλάσσοντας το σύστημα υγείας από πλήθος καταχρηστικών ιατρικών εξετάσεων, ταλαιπωρίας των ασθενών λόγω συστηματικής υπέρβασης των δυνατοτήτων του συστήματος να καλύψει τα αιτήματα για υψηλού κόστους ιατρικές εξετάσεις και της οικονομικής αιμοραγίας του λόγω του πλήθους των παραπομπών σε ιδιωτικά θεραπευτήρια που γίνονται λόγω - ή με πρόσχημα - αδυναμίας εξυπηρέτησης των ασθενών από τις δημόσιες δομές.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι προφανές ότι οι σημερινές κραυγαλέες ελλείψεις σε ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό θα επανεκτιμούνταν. Είναι ενδεχόμενο οι ελλείψεις να αποδεικνύονταν λιγότερες ή ακόμα και να αποδεικνύονταν το υπάρχον προσωπικό επαρκές. Είναι ενδεχόμενο αν προέκυπταν κάπου κραυγαλέες ελλείψεις και κάπου αλλού υπερεπάρκεια. 

Σε κάθε περίπτωση, αν γίνει ποτέ σε αυτή τη χώρα πολιτική συζήτηση για τη Δημόσια Υγεία, πρέπει να πάψουμε να ταυτίζουμε την τελευταία υποχρεωτικά με τον αριθμό των κλινών στα νοσοκομεία και τον αριθμό των μαγνητικών τομογράφων. Και να ασχοληθούμε με αυτό που αξιωματικά είναι πρωταρχικής σημασίας για μια τέτοια συζήτηση: το πώς θα έχουμε υγιή πληθυσμό.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως, την εποχή που νοσηλεύτηκα στη Γαλλία είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι οι αμοιβές των ιδιωτών γιατρών ήταν στο μισό των αντιστοίχων των συναδέλφων τους στην Ελλάδα. Κι αυτό ενώ οι μισθοί ήταν υπερδιπλάσιοι των ελληνικών. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο.

Μέρες της Μπούρμα

Δεν έχω διαβάσει το αφήγημα του Όργουελ με τον ομώνυμο τίτλο, όμως πρόσφατα ασχολήθηκα με την κατάσταση στη Βιρμανία, καθότι η χώρα αυτή ζει τη δική της μεταπολίτευση, σε ένα εξαιρετικά σύνθετο κοινωνικό και γεωπολιτικό περιβάλλον. Χτες κάναμε μια εκπομπή στο radiobubble με θέμα την κατάσταση στη Βιρμανία, την οποία μπορείτε να ακούσετε ενεργοποιώντας τον αμέσως παρακάτω σύνδεσμο.

http://resistathens.podomatic.com/entry/2012-03-02T11_12_46-08_00

Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό σε Ευρώπη και Αμερική έγιναν δεκτά με ανακούφιση από τον ελληνικό λαό.

Πέρα από την όποια απόπειρα εκμετάλλευσης που έγινε από τους κάθε λογής εκπροσώπους της νεοελληνικής λαμογιάς πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν είναι παροδικό.

Και το οποίο, πέρα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, έχει αρκετά κοινά σημεία με το κίνημα που, δυο αιώνες νωρίτερα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του ελληνικού Κράτους και στη συγκρότηση της εθνικής του ιδεολογίας.

Οι δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες, στην περίπτωση της Γαλλίας, διαδηλωτών που στις 18 Φεβρουαρίου διαδήλωσαν τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό ανήκουν, πολιτισμικά τουλάχιστον, στην Αριστερά, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία της κινητοποίησης.
Η συμπαράσταση προς τον ελληνικό λαό που εκφράστηκε στις διαδηλώσεις αυτές είχε έντονα ιδεολογικά στοιχεία, που αποσιωπήθηκαν, είτε ως ενοχλητικά είτε ως επουσιώδη από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Επίσης η ικανότητα των διαδηλώσεων αυτών να επηρεάσουν τις αποφάσεις που αφορούν στην Ελλάδα είναι προς το παρόν μηδαμινή. Η δυναμική της ωστόσο έγκειται σε ένα και μόνο πράγμα: στο ότι ο συντονισμός αυτού του κινήματος γίνεται, όπως και οι κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων, μέσω διαδικτύου. 
Και μπορεί το διαδίκτυο να μην έχει κατορθώσει ως τώρα να ανατρέψει κάποια από τις εξουσίες της Δύσης, είναι όμως αναμφισβήτητο ότι, με όλες του τις ιδιομορφίες, συνιστά έναν ολοένα ενισχυόμενο ενισχυόμενο δίαυλο δικίνησης αντιπληροφόρησης, σε μια εποχή που η ελευθερία έκφρασης στα επίσημα ΜΜΕ περιορίζεται δραματικά.
Κι αυτό είναι το πρώτο κοινό στοιχείο του σύγχρονου φιλελληνισμού  με το φιλελληνικό κίνημα των αρχών του 19ου αιώνα, που ξεκίνησε και γιγαντώθηκε μέσα από το ανερχόμενο μέσο ενημέρωσης εκείνης της εποχής: τις εφημερίδες.
Παράλληλα με τις διαδηλώσεις δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ο πολλάπλασιασμός των δηλώσεων και των άρθρων, από ανθρώπους που κανείς δεν μπορεί να υποπτευθεί για αριστερές παρεκλήσεις, που όλα συντείνουν σε ένα πράγμα: στην επισήμανση του παραλογισμού και της απανθρωπιάς που διέπουν την περιβόητη νέα δανειακή σύμβαση. Ενδεικτικά είναι τα σχετικά άρθρα που δημοσιεύονται στους Financial Times και δηλώσεις Γερμανών επιφανών οικονομολόγων.
Και αυτών των δεύτερων ανθρώπων η ικανότητα επηρεασμού των αποφάσεων που αφορούν στην Ελλάδα είναι προς το παρόν μηδαμινή.
Όμως τόσο οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι έχουν μια σειρά από κοινές αξίες: την πίστη στον ορθό λόγο και τις οικουμενικές ανθρωπιστικές αξίες, όπως αυτές εκφράζονται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ. Και εδώ βρίσκεται το δεύτερο κοινό σημείο του νέου φιλελληνισμού με το αντίστοιχο κίνημα των αρχών του 19ου αιώνα.
Τι είναι όμως αυτό που έβγαλε στους δρόμους κάποιες χιλιάδες ανθρώπων στις 18 Φεβρουαρίου; Η απάντηση είναι απλή. Οι τηλεοπτικές εικόνες και τα βίντεο του Youtube που έκαναν το γύρο του κόσμου τη νύχτα της 12ης Φεβρουαρίου ερμηνεύτηκαν, εκτός Ελλάδας, ως αντίσταση στην παντοδυναμία των αγορών. Οι οποίες, ας μην το ξεχνάμε, δεν καταδυναστεύουν μόνο τους Έλληνες πολίτες. Δυο αιώνες πριν η εξέγερση του Μωριά, της Ρούμελης και κάποιων νησιών του Αιγαίου κατά της δεσποτείας του Σουλτάνου, είχε προκαλέσει αντίστοιχα συναισθήματα συμπάθειας σεόσους ασφυκτιούσαν από την ελέω Θεού μοναρχία της Δυτικής Ευρώπης. Κι αυτό είναι το τρίτο κοινό στοιχείο του νέου με τον παλιό φιλελληνισμό.
Βέβαια οι ομοιότητες σταματούν εδώ. Οι άνθρωποι που αυτό τον καιρό αισθάνονται αλληλέγγυοι με τους Έλληνες πολίτες δεν αναγνωρίζουν τις ιδεολογικές τους ρίζες στην Αθηναϊκή Δημοκρατία ούτε, προς το παρόν τουλάχιστον, επιθυμούν να φτιάξουν μια Ελλάδα που να είναι εικόνα και ομοίωση μιας ιδεολογικής χίμαιρας.  
Κι αυτή η διαφορά έχει μεγάλη σημασία. Γιατί η χίμαιρα των φιλελλήνων των αρχών του 19ου αιώνα, η αναβίωση της Δημοκρατίας στον τόπο που γεννήθηκε, είχε τότε κουμπώσει με τα συμφέροντυα των ευρωπαϊκών κρατών, σε μια στιγμή που οι εξεγερμένοι τα είχαν θαλασσώσει και έδειχναν καταδικασμένοι.
Σήμερα, που καμιά χίμαιρα δεν υπάρχει, για να μπορέσει αυτό το κίνημα αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό να επηρεάσει καταστάσεις, πρέπει πρώτα απ' όλα ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει με τι θέλει να αντικαταστήσει αυτό που απορρίπτει. Και να  αγωνιστεί γι αυτό.

Γιάννης Χρυσοβέργης
 

Μπολέρο

Το παρακάτω κειμενάκι, μαζί με το link, μου το έστειλαν από email. Αξίζει να δούμε το βίντεο.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΣΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Χαλαρώστε για πέντε λεπτά και απολαύστε!

Ξαφνική συγκέντρωση μουσικών στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Κοπεγχάγης!

Στις 2 Μαΐου 2011 η Φιλαρμονική της Κοπεγχάγης εξέπληξε τους διερχομένους από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλεως. Παρουσίασε ένα απροσδόκητο σύντομο μουσικό συμβάν, ερμηνεύοντας το Μπολερό του Ραβέλ με τους μουσικούς να συναθροίζονται προοδευτικά καθώς το ορχηστρικό κομμάτι παιζόταν. Το βίντεο -που δεν δείχνει μόνο τη σταδιακή συγκέντρωση της ορχήστρας αλλά και τις εκφράσεις ικανοποιήσεως των παρόντων - είναι εξαιρετικό και πραγματικά απολαυστικό.

http://www.youtube.com/embed/mrEk06XXaAw

 

Ο ΘΩΜΑΣ ΣΕΡΙΦΗΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ Β' ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η απόφαση του Αρείου Πάγου στην προσφυγή του Θωμά Σερίφη κατά της υπαγωγής του στον κατάλογο που συνέταξε η Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας συνιστά απροκάλυπτη παραβίαση των αρχών που διέπουν το Κράτος Δικαίου.

Η παραδοχή ότι «αρκεί η ύπαρξη έλλογων υπονοιών, ενδείξεων ή πιθανολόγησης που στηρίζεται σε πληροφορίες της Αρχής» για να ενταχθεί στον κατάλογο καταργεί το σύνολο των διατάξεων του Συντάγματος που προστατεύουν την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του πολίτη.

Εν μέσω οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας, ανασυγκροτείται με γοργούς ρυθμούς το νομικό και παρακρατικό οπλοστάσιο του Εμφυλίου.

Ο Θωμάς Σερίφης συνελήφθη για συμμετοχή στη 17Ν, την οποία παραδέχθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε τελεσίδικα σε οκτώ χρόνια φυλάκιση. Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του, με απόφαση του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζεται εσαεί τρομοκράτης, χωρίς καμιά κατηγορούσα αρχή να έχει την υποχρέωση να αποδείξει τους ισχυρισμούς της.

Η υπαγωγή ενός πολίτη στον κατάλογο της Αρχής για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας, συνεπάγεται αυτόματα τη δέσμευση κάθε περιουσιακού του στοιχείου και κάθε μορφής εισοδήματός του.

Στην πραγματικότητα ο πολίτης που περιλαμβάνεται σε αυτή τη «μαύρη λίστα» δεν έχει δικαίωμα να εργαστεί, καθώς ο μισθός του θα δεσμευτεί, ούτε βεβαίως να πάρει σύνταξη ή να ζητήσει οποιασδήποτε μορφής κοινωνικό ή προνοιακό επίδομα. Αυτό συνέβη και στο Θωμά Σερίφη που είδε να του κατάσχεται επίδομα ανεργίας ύψους €200 το μήνα.

Το βούλευμα του Τριμελούς Συμβουλίου του Αρείου Πάγου (406/2012) θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο. 

Πρώτα απ' όλα διότι εισάγει κάτι καινοφανές στο ελληνικό δίκαιο. Την επιβολή παρεπόμενων ποινών οι οποίες δεν προβλέπονται ούτε από την τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση, ούτε καν από τη νομοθεσία. 

Ο Θωμάς Σερίφης δεν πρέπει απλώς να αποδείξει ότι «δεν είναι πλέον τρομοκράτης». Δεν έχει κανένα απολύτως μέσο να αποδείξει ότι δεν είναι τρομοκράτης. Διότι κάποιοι έτσι αποφάσισαν.

Επιπρόσθετα η αιτιολόγησή του ότι «ότι για τον προσδιορισμό ενός προσώπου ως σχετιζόμενου με την τρομοκρατία αρκεί η ύπαρξη έλλογων υπονοιών, ενδείξεων ή πιθανολόγησης που στηρίζεται σε πληροφορίες της Αρχής» ανοίγει το δρόμο για απεριόριστης διάρκειας εξωδικαστικές εξοντωτικές διώξεις σε βάρος οιουδήποτε ενοχλεί την πολιτική και οικονομική εξουσία.

Αν η απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου ήταν το μόνο δείγμα ανασυγκρότησης του εμφυλιακού νομικού και παρακρατικού οπλοστασίου τα πράγματα θα ήταν επικίνδυνα ανησυχητικά. Δυστυχώς δεν είναι έτσι.

Διότι το βίντεο των ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων σε στρατιωτική μονάδα του Κιλκίς, που έκανε το γύρο του διαδικτύου στις αρχές του 2011, η αυθεντικότητα του οποίου από κανένα δεν αμφισβητήθηκε, ούτε καν από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ο οποίος ζήτησε από τους επερωτώντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «να μην προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι» αποδεικνύει ότι ο σχεδιασμός για χρήση του Στρατού σε καταστολή διαδηλώσεων υπάρχει.

Διότι πληθαίνουν οι καταγγελίες από τη Βόρειο Ελλάδα - και πλέον είναι πολλές για να μην παρταδεχτεί κανείς ότι πίσω από τον καπνό σίγουρα υπάρχει φωτιά - για κλήσεις πολιτών στην «Πολιτοφυλακή», κάτι που είχε αδρανήσει εδώ και πολλά χρόνια. Κι ακόμη περισσότερη ανησυχία προκαλεί ο ζήλος των αστυνομικών αρχών και των τοπικών εισαγγελέων να εντοπίσουν τους μη πρόθυμους να υπηρετήσουν. 

Όλα δείχνουν ότι η οικονομική χρεοκοπία δεν προκαλεί απλώς τη χρεοκοπία του πολιτικού κατεστημένου που την προκάλεσε. Αντιθέτως το τελευταίο, προκειμένου να περισώσει την εξουσία του με κάθε τίμημα, ετοιμάζεται να καταλύσει τη Β' Ελληνική Δημοκρατία. 

Η οποία, στα 38 χρόνια της ζωής της, χωρίς να είναι τέλεια - ιδίως σε ό,τι αφορούσε στο σεβασμό των δικαιώμάτων των μειοψηφιών - για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού Κράτους διασφάλισε μια στοιχειώδη ισονομία και την ελευθερία έκφρασης και πολιτικής δράσης. 

Γιάννης Χρυσοβέργης

Σημ: Οι αναφορές στην απόφαση προέρχονται όλες από τη σχετική ανταπόκριση του ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.

ΔΕΙΛΟΙ, ΜΟΙΡΑΙΟΙ ΚΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ...

Η εικόνα ενός περιδεούς κι ετοιμοδάκρυτου Ευάγγελου Βενιζέλου, που εδώ και δυο εβδομάδες κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, είναι η πιο πιστή απεικόνιση ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, ανίκανου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Στη μεγαλύτερη κρίση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει το πολιτικό σύστημα στο οποίο εμπιστεύθηκαν οι Έλληνες πολίτες την τύχη τους επί 38 χρόνια Δημοκρατίας, αποδείχθηκε ανίκανο.
Οι εκπρόσωποί του αποδείχθηκαν δειλοί κι άβουλοι σε κάθε στιγμή τα τελευταία δυο και πλέον χρόνια. Αντιμέτωποι με την οικονομική χρεοκοπία της χώρας, μετέβαλαν εαυτούς αδιαμαρτύρητα σε σάκους του μποξ.
Αποδείχτηκαν δειλοί κι άβουλοι έναντι των δανειστών, αρνούμενοι να διαπραγματευτούν μαζί τους μια διευθέτηση του χρέους που θα επέτρεπε την οικονομική ανάταξη της χώρας και της κοινωνίας. Προτίμησαν να υπογράφουν λευκά χαρτιά και να υπόσχονται πράγματα που δε μπορούσαν και δεν ήθελαν να υλοποιήσουν.
Οι λεονταρισμοί  του Προέδρου της Δημοκρατίας κατά Γερμανών, Ολλανδών, Φινλανδών και λοιπών «βορείων» - πάλι καλά που δε θυμήθηκε ότι «όταν οι Έλληνες παρήγαγαν πολιτισμό οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια» - θα είχαν προκαλέσει θυμηδία αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή. Αν ο κύριος Πρόεδρος ενοούσε αυτά που έλεγε, δεν είχε παρά να παραιτηθεί. Η παραίτησή του θα είχε τινάξει στον αέρα τα σχέδια των «ανθελλήνων».
Αποδείχτηκαν δειλοί κι άβουλοι, έναντι του πελατειακού κράτους που τους ανέδειξε και το γιγάντωσαν, υποχωρώντας άτακτα στις πρώτες αντιδράσεις της κάθε κακομαθημένης συντεχνίας. Τομές και μεταρρυθμίσεις που θα έδιναν οξυγόνο στην οικονομία και στη δημόσια διοίκηση έμειναν στα χαρτιά - τις πιο πολλές φορές ούτε καν αποτυπώθηκαν στο χαρτί - μόλις κάποιοι «αγριωποί» πρόεδροι ταξιτζήδων, φορτηγατζήδων και κάθε λογής -ηδων, απείλησαν με «αιματοκύλισμα».
Ταυτόχρονα επί δυο χρόνια και πλέον επιδίδονται σε επιδείξεις πυγμής  σε βάρος των έντιμων δημοσίων υπαλλήλων, σε βάρος των συνταξιούχων, σε βάρος  των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Δυο ολόκληρα χρόνια αυξάνουν τους φόρους αυτών που πάντα πλήρωναν ό,τι τους αναλογούσε, μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις αυτών που ζούσαν από την εργασία τους και όχι από τη λαμογιά.
Ως επιστέγασμα της δειλίας τους και της έλλειψης βούλησής τους αποδεικνύονται μοιραίοι για την ελληνική κοινωνία.  Τα μέτρα που ψήφισαν στις 12 Φεβρουαρίου 2012 οδηγούν τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στην άτακτη  χρεοκοπία, στην πείνα και στην ανέχεια.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι εχθροί της κοινωνίας. Για όσα έκαναν και για όσα δεν έκαναν, όχι μόνο τα τελευταία δυο χρόνια, αλλά 38 ολόκληρα χρόνια. Οι όποιες ελπίδες για ανασυγκρότηση της κοινωνίας προϋποθέτουν την οριστική πολιτική περιθωριοποίησή τους.


Γιάννης Χρυσοβέργης


Υ.Γ. Ενδεικτικό της κουτοπονηριάς τους είναι η απόφαση που έλαβαν σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο, η νέα μείωση των συντάξεων, που θα ισχύει αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2012, να εφαρμοστεί από 1ης Μαΐου. Μετά τις εκλογές δηλαδή.
 

Αμάθητα παιδιά και προβοκάτορες

Παραθέτω μια αξιοπρόσεκτη προσέγγιση των εμπρησμών τη νύχτα της περασμένης Κυριακής από τον Άρη Μαραγκόπουλο στο protagon.gr

Η φωτογραφία του Γιάννη Κόντου, που συνοδεύει το κείμενο είναι κι αυτή παρμένη από το protagon.gr 

Γιάννης Χρυσοβέργης

Στην Όλια Λαζαρίδου που το ενέπνευσε

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες των προβοκατόρικων πυρκαγιών και των πληγωμένων κτηρίων της πόλης για την πολιτιστική κληρονομιά μας. Πολύς, εύκολος, επιπόλαιος και, το κυριότερο, ανιστόρητος λόγος. Εξηγούμαι αμέσως:

1. Τα λεηλατημένα κτήρια μαρτυρούν ασυζητητί μια βαρβαρότητα. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Ίδιας και μεγαλύτερης όμως ποιότητας βαρβαρότητα ήταν εκείνη που ασκήθηκε πάνω στα κτήρια που μαζικά κατεδάφισε η πολιτική του παλαιού Κ. Καραμανλή, στη δεκαετία του εξήντα, για να πάρει τη θέση τους το ά-σχημο και βάναυσο μπετόν. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Το κτήριο του Τσίλερ, το Αττικόν και το Άστυ αποτελούν συστατικά κομμάτια της Ιστορίας αυτής της πόλης, ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ήταν τα άπειρα νεοκλασικά που εξαφάνισε ατιμωρητί η τότε καραμανλική οκταετία. Παρόμοια όμως βαρβαρότητα έχουν διαπράξει και διαπράττουν (πάντα ατιμωρητί) οι περισσότεροι δήμοι της χώρας τα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια – αναζητείστε και εύκολα θα βρείτε άπειρες περιπτώσεις σημαντικών κτηρίων σε ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ που παραχώρησαν την ιστορική τους oντότητα σε βλαχομπαρόκ τούρτες-κτήρια.
2. Αντίστοιχης ολκής βαρβαρότητα είναι αυτή που καταδικάζει, ακόμα σήμερα, πάμπολλους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία στην αργή καταστροφή –αντίστοιχη; όχι πολύ μεγαλύτερη μιας και πρόκειται για κληροδοτήματα που εξ ορισμού τεκμηριώνουν την Ιστορία.
3. Αντίστοιχη επίσης πολιτισμική βαρβαρότητα είναι αυτή που καταδικάζει τα περισσότερα σχολεία να στερούνται ζωντανές βιβλιοθήκες με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, υποδομή κ.λπ. Αποτρέπεται έτσι η εξοικείωση των παιδιών με το εξωσχολικό βιβλίο και την όποια καλλιέργεια αυτό δωρίζει. Παρόμοιο γεγονός πολιτισμικής βαρβαρότητας διαπιστώνεται και στους περισσότερους δήμους που, κατά κανόνα, τα κοινοτικά κονδύλια για βιβλιοθήκες τα χρησιμοποίησαν και τα χρησιμοποιούν ακόμα για να φτιάχνουν φριχτά, άχρηστα, άσκημα κηπάκια, παγκάκια, καγκελάκια. (Και τι να πούμε για τις, απίστευτης υποστάθμης, «πολιτιστικές» εκδηλώσεις των δήμων ανά την Ελλάδα.)
4. Ναι, τούτων δοθέντων, δεν μπορούμε να συζητάμε για τα ΚΑΜΜΕΝΑ κτήρια ως ΑΥΤΑ να αποτελούν ΤΟ πρόβλημα της πολιτισμικής και της γενικότερης κρίσης. Διότι αν το κάνουμε εξυπηρετούμε θαυμάσια όσους εγκληματίες διέπραξαν αυτή τη βαρβαρότητα, αφού αυτό ήθελαν: να στραφούμε αλλού, όχι στο τερατώδες μνημόνιο, όχι στους δόλιους πολιτικούς, όχι στη γενικότερη αθλιότητα που μαστίζει τη χώρα ως θεσμός και ως κουλτούρα, όχι στην επερχόμενη πείνα που χτυπάει τους αγριεμένους νέους πρώτα απ' όλα…

Αγριεμένους νέους, είπα. Είστε 17-18 και δεν σας έμαθε κανείς να διαβάζετε εξωσχολικά βιβλία, ούτε το σχολείο, ούτε ο δήμος, ούτε πιθανόν οι γονείς σας· κανείς καθηγητής δεν φιλοτιμήθηκε να σας δείξει σε ένα περίπατο την ομορφιά της πόλης, τα ελάχιστα κτήρια που απόμειναν, να σας εξηγήσει τι σημαίνει ένα Αττικόν, ένα Άστυ… Να σας δείξει τη διαφορά ανάμεσα στη στοιχειώδη αρχιτεκτονική και στην καταναλωτική σαβούρα των malls. Το πολύ να σας έχει πάει στο μουσείο της Ακρόπολης όπου κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να καταλάβετε κάτι παραπάνω από το καθιερωμένο, το συμβατικό, το τετριμμένο. Όποιος αναγνώστης έχει επισκεφτεί μουσείο την ώρα επίσκεψης σχολείου καταλαβαίνει τι λέω· αν μάλιστα έχει επισκεφτεί αντίστοιχο μουσείο στο εξωτερικό με επίσκεψη παιδιών καταλαβαίνει περισσότερο: η απαξίωση της επίσκεψης.
Έχουμε λοιπόν μια χώρα όπου δεν υπάρχουν ενεργείς βιβλιοθήκες για τους νέους, που τα πάντα, από τα σχολεία έως τους δήμους, και από την (σχεδόν αντιδραστική για το νεανικό κοινό) Εθνική Βιβλιοθήκη έως τα μουσεία, λειτουργούν με συμβατικούς, διαχειριστικούς όρους του πολιτισμού και με πλήρη αδιαφορία ως προς την καλλιέργεια των νέων. Επιπλέον, σ’ αυτή τη χώρα, με αυτή την υποτυπώδη κουλτούρα, τολμούμε και λέμε στους νέους ότι ο κατώτατος μισθός θα είναι δεν θα είναι 450 ευρώ, τολμούμε και τους λέμε ωμά ότι το μέλλον τους είναι υποθηκευμένο για πενήντα χρόνια και όλα αυτά τα ωραία.
Πώς να μην αγριέψουν οι δεκαεφτάρηδες; Πώς να μην κάνουν το ίδιο με αυτό που κάνουν οι προβοκάτορες και οι πλιατσικολόγοι; Πώς να μην κάψουν το έργο του Τσίλερ που η σύγχρονη βαρβαρότητα το αποκαλεί αναιδώς κτήριο Kosta Boda;


Τα αμάθητα, ακαλλιέργητα παιδιά, αμάθητα φέρονται. Είναι κι η βαρβαρότητα ένα μάθημα, εύκολα μαθαίνεται, μια ολόκληρη κοινωνία φροντίζει γι' αυτό εδώ και δεκαετίες. Τι θέλετε να κάνουν τα αμάθητα, απαίδευτα παιδιά; Θα κάνουν ό,τι και οι αμάθητοι εξεγερμένοι χωριάτες που όρμησαν να καταστρέψουν κάθε γλυπτό και κάθε πίνακα κατά την περίφημη επέλαση στα Χειμερινά Ανάκτορα του Τσάρου (εκεί υπήρχε ευτυχώς ένας Ανατόλι Λουνατσάρσκι να εξηγήσει τι σημαίνει πολιτισμική κληρονομιά…). Τι θέλετε, να συζητάνε για τις γραμμές του έργου του Τσίλερ; Δεν μπορούν. Δεν τους το έμαθε κανείς. Κανείς. Οπότε και προβοκάτορες και άλλους βάρβαρους θα μιμηθούν. Τα αμάθητα παιδιά που καταστρέφουν, χωρίς διάκριση, τα πάντα, είναι εικόνα της βάρβαρης, ανεύθυνης κοινωνίας που δεν τους δίδαξε ποτέ να διακρίνουν τις πολιτισμικές αξίες από τα σκουπίδια – της ίδιας κοινωνίας που τώρα μυξοκλαίει κροκοδείλια δάκρυα πάνω από καμμένα είδη προικός Costa Boda.

Φλεγόμενη γαλάζια μηχανή

Το κείμενο αυτό, μέχρι πρότινος, δεν θεωρούσα σκόπιμο να το γράψω. Καθώς όμως είδα πριν από μια περίπου βδομάδα στην τηλεοπτική εκπομπή «Παρασκήνιο» (ΕΤ1) να γίνεται λόγος για τον παλιό μου μαθητή και αυτόχειρα Γιώργο Φιλιππίδη, σκέφτηκα πως θα μπορούσα κι’εγώ να πω μερικά πράγματα...

Είναι λίγο περίεργη η έδρα διδασκαλάς. Συχνά, από την απόσταση που είσαι, και από την προτεραιότητα που δίνεις στο να κάνεις μάθημα, σου ξεφεύγουν πολλά για την προσωπικότητα του μαθητή και τα ενδιαφέροντά του. Ώρες ώρες όμως πέφτεις μέσα και, σε κάποια παιδιά, μπορείς να διακρίνεις κλίσεις και αρετές που ίσως ο άμεσος περίγυρος των συμμαθητών να μην τις βλέπει. Και κάποια τέτοια ενδιαφέροντα στοιχεία είχα εντοπίσει στο Γιώργο, τη χρονιά που δούλευα σε ένα σχολείο στους Αμπελόκηπους, γύρω στο ’93 με ’94.

Στα μαθήματά μου δεν τα πήγαινε και τόσο καλά. Ωστόσο, σε ζητήματα που τον ενδιέφεραν ήξερε να θέτει εύστοχα ερωτήματα, να χειρίζεται σωστά τη γλώσσα, ακόμα και να διατυπώνει υποθέσεις που μου έδιναν ερεθίσματα να σκεφτώ λίγο πάνω στο αντικείμενο που είχα αναλάβει να διδάξω. Ο προσανατολισμός του ήταν προς τις ανθρωπιστικές επιστήμες και μετά το σχολείο είχε ξεκίνησε σπουδές στη θεατρολογία. Και καθότι τότε μάθαινε ισπανικά, μερικές φορές συζητούσαμε για τη γλώσσα, για τη Λατινική Αμερική και για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ως παρουσία μου έδινε τη γοητευτική για μένα εικόνα του «αιθεροβάμονα» ντιλετάντη, που καταπιάνεται με διάφορα πράγματα χωρίς να έχει ξεκαθαρισμένο στο μυαλό του το κατά πού να στραφεί επιστημονικά και επαγγελματικά. Νόμιζα πως θα μπορούσε να ακολουθήσει κάποιους δημιουργικούς δρόμους, από τους οποίους εγώ είχα αποκλειστεί από τα εικοσιδύο μου. Είχα όμως και την έγνοια μην πάθει κανένα στραπάτσο, ως αποτέλεσμα της ενυπάρχουσας δυσαρμονίας μεταξύ υψιπετών αναζητήσεων και πεζής πραγματικότητας. Σε αυτό το σημείο σκεφτόμουν μήπως και τον γείωνε αποτελεσματικά, αλλά διατηρώντας και το ανήσυχο πνεύμα του, κάποια γυναικεία παρουσία, όπως η κοπέλα «με τα έξι γράμματα», στην οποία αναφέρεται υπαινικτικά σε ένα ποίημά του που κυκλοφόρησε μετά θάνατον. Αλλά βέβαια η ζωή προχωράει, συχνά χωρίς να ακολουθεί ευσεβείς πόθους και σενάρια επί χάρτου.

Στα αμέσως επόμενα χρόνια εγώ ακολούθησα τη δική μου πορεία (Μήλος, πανεπιστήμιο, διάφορες οικογενειακές και επαγγελματικές έγνοιες). Με το Γιώργο δεν είχα καμια επικοινωνία, ούτε μάθαινα νέα του. Ωστόσο, το 1999, από μια συζήτηση που είχα στο διάδρομο του γεωλογικού με έναν φοιτητή, πρώην συμμαθητή του, έμαθα τα κακά μαντάτα. Ο Γιώργος είχε αυτοκτονήσει από το 1997. Το να πω ότι συγκλονίστηκα και αναστατώθηκα ίσως να είναι υπερβολικό, αφού δεν είχα ποτέ καμια στενή σχέση με το μακαρίτη. Ένιωσα όμως την πικρία της ματαίωσης (άλλος ένας καλός που δε βρήκε χαϊρι σ’αυτή τη ζωή). Λίγο καιρό μετά βρήκα σε ένα βιβλιοπωλείο μια συλλογή ποιημάτων του με τίτλο «Γαλάζια Μηχανή», που είχε εκδοθεί λίγο μετά το θάνατό του. Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από την ποίησή του, η αλήθεια όμως είναι ότι τα διάβασα έχοντας κατά νου το τραγικό συμβάν και προσπαθώντας να καταλάβω τί τον ώθησε στην αυτοχειρία.

Στην τηλεοπτική εκπομπή που είδα, ένας καθηγητής του από το πανεπιστήμιο είπε ότι ο Γιώργος είχε μια «απέχθεια προς τη ζωή». Εγώ θα το τοποθετούσα κάπως διαφορετικά και θα το έλεγα απέχθεια προς τη ζωή που έβλεπε να προβάλλει μπροστά του ως προοπτική: τη ζωή του ενήλικα, με όλα τα άχαρα συμπαρομαρτούντα (υποχρεώσεις, έγνοιες, συμβιβασμοί, παραιτήσεις). Κάπως έτσι έβλεπα κι’εγώ στα είκοσί μου χρόνια τον κόσμο των μεγάλων (γονείς, θείοι, μεγαλύτερα ξαδέρφια), με τον οποίο δεν τα πήγαινα και τόσο καλά και τρόμαζα με τη σκέψη ότι θα γινόμουν σαν κι’αυτούς. Τέλος πάντων, μια υπόθεση κάνω και τίποτα περισσότερο...

Ίσως να υπάρχουν δυο βασικοί τρόποι για να πορευτεί κανείς στη ζωή: ο ένας είναι να αφήσει το χρόνο να κυλήσει, να αποδεχτεί την καθημερινότητα και τη φθορά που αυτή επιφέρει, προσδοκώντας στιγμές ευτυχίας και δημιουργικότητας που θα τον αποζημιώσουν σε κάποιο βαθμό (υπάρχουν κι’αυτές). Ο άλλος τρόπος είναι να βιώσει μια συμπυκνωμένη εκδοχή του χρόνου, αυτόν το χρόνο της εφηβείας και της πρώτης νεότητας, που ξετυλίγεται με απότομες συναισθηματικές μεταπτώσεις και με εμπειρίες που αφήνουν έντονο αποτύπωμα στον ανθρώπινο ψυχισμό, κόβοντας το νήμα της ζωής πριν ξεκινήσει ο πιο γραμμικός, προβλέψιμος, ίσως και μίζερος χρόνος του ενήλικου. Σαν μια φλεγόμενη γαλάζια μηχανή που διανύει μια πεπερασμένη απόσταση με μεγάλη ταχύτητα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Διαλέγετε και παίρνετε...

Να ακούσουμε τώρα την Αλφονσίνα με τη φωνή της Μερσέδες Σόσα. Θαρρώ πως ταιριάζει με την περίσταση.

http://www.youtube.com/watch?v=eU1Hpc_iqL8&feature=related

 

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Το Δίκτυο Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων για τα γεγονότα της 12ης Φεβρουαρίου

Αναρτώ ανακοίνωση του Δικτύου Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων για τα γεγονότα της περασμένης Κυριακής.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Ο λαός διάλεξε τον ξεσηκωμό και όχι τις αλυσίδες

Η μεγαλειώδης προχτεσινή κινητοποίηση του λαού της Αθήνας και όλων των μεγάλων πόλεων της χώρας έκανε σαφές ότι η δανειακή σύμβαση της χρεοκοπίας και της εξαθλίωσης περνάει μόνο χάρη σε ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και τη βία των ΜΑΤ. Ο θλιβερός θίασος του τρικομματικού συνασπισμού έχει χάσει την οποιαδήποτε κοινωνική νομιμοποίηση και λειτουργεί πλέον ως επιστάτης-χαφιές της τρόικας και των τραπεζών, με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Αυτά τα θρασύδειλα ανθρωπάκια φάνηκαν ακόμα πιο μικρά την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες κατέκλυσαν τους δρόμους όχι μόνο για να μην καταδικαστούν στη μιζέρια των 470 ευρώ, αλλά και για να διεκδικήσουν το δικαίωμα τους στην αξιοπρέπεια και την ελπίδα, το αναφαίρετο δικαίωμα τους να ορίζουν τις τύχες τους. Η βαναυσότητα της αστυνομίας (που αργά το βράδυ στη Λ. Αμαλίας πήρες τις διαστάσεις μαζικής απόπειρας δολοφονιών από ασφυξία) δεν αφήνει αμφιβολίες ότι τα ανθρωπάκια θα μείνουν γαντζωμένα στους κυβερνητικούς θώκους με κάθε τίμημα.

Πέραν του ότι η προχτεσινή κινητοποίηση ήταν η μεγαλύτερη από την αρχή της κρίσης και μια από τις μεγαλύτερες των τελευταίων 38 ετών, θα πρέπει να σταθούμε και σε ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά της:

Πρώτον, προχτές χιλιάδες διαδηλωτές-τριες επέμεναν να διαδηλώνουν επί ώρες παρά τον καταιγισμό των χημικών και τα γιουρούσια των ΜΑΤ, ενώ σ' αυτές καθ' αυτές τις συγκρούσεις συμμετείχαν περισσότεροι-ες από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια. Τα προχτεσινά γεγονότα αποτελούν αδιάψευστο κριτήριο ότι η κοινωνική οργή έχει πιάσει κόκκινο.

Δεύτερον, προχτές για πρώτη φορά καταβλήθηκε πραγματική προσπάθεια να αφεθεί χώρος σε κάθε μορφή διαμαρτυρίας. Προφανώς απέχουμε πολύ από να διαμορφωθούν σχέσεις αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού μεταξύ των πολιτικών χώρων. Ωστόσο, τη σύγκρουση μέσα στον κορμό της διαδήλωσης δεν την έφεραν χτες οι βίαιοι διαδηλωτές, αλλά η αστυνομία που επιτέθηκε απρόκλητα στον κόσμο που διαδήλωνε ειρηνικά.

Τρίτον, είναι προφανές ότι κάθε φορά που μια πολιτική κινητοποίηση παίρνει τις διαστάσεις πληβειακής έκρηξης, θα συμβούν και πράξεις καταστροφής, οι οποίες δεν βοηθάνε την αντίσταση και δίνουν πάτημα στην καθεστωτική προπαγάνδα. Καθήκον της Αριστεράς όμως είναι να πολιτικοποιεί και να δίνει θετική προοπτική στην κοινωνική οργή, όχι να προβοκατορολογεί. Η προβοκατορολογία διαστρεβλώνει την αλήθεια κι εθίζει τον κόσμο της Αριστεράς σε νοσηρές θεωρίες συνωμοσίας.

Τέλος, θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην πρωτοφανή επιχείρηση διαστρέβλωσης της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ. Για την ακρίβεια, δεν πρόκειται για διαστρέβλωση, αλλά για κατασκευή ειδήσεων εκ του μηδενός. Πέρα από τους ποταμούς δακρύων για τον εμπρησμό του "Αττικόν" (το οποίο βέβαια δεν κάηκε), θα μείνει πραγματικά στην ιστορία του γκεμπελισμού η απόκρυψη τόσο του αριθμού όσο και της πολύωρης παρουσίας των διαδηλωτών στους δρόμους της πόλης.

Η 12η Φλεβάρη έχει περάσει στην ελληνική ιστορία ως η μέρα που το λαϊκό κίνημα παρέδωσε τη δύναμη του στους Εγγλέζους και τους μοναρχοφασίστες, με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Η προχτεσινή 12η Φλεβάρη μπορεί να αποτελέσει ημερομηνία-ορόσημο της αντίστασης στη μνηνονιακή βαρβαρότητα καθώς και της χάραξης μια νέας πορείας προς την ανατροπή του συστήματος και την κοινωνική χειραφέτηση. Ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος, αλλά ήδη έχουμε κάνει μια καλή αρχή.

- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (Κίνηση Αθήνας)

14/2/2012

Η οπτική του μπαχαλάκη

Είμαι κι'εγώ ένας από τους πολλούς που δυσφόρησαν, τρόμαξαν και προβληματίστηκαν από τις υλικές καταστροφές και το χάος στο κέντρο της Αθήνας, την περασμένη Κυριακή. Και πιστεύω ακράδαντα ότι η απελπισία, η αγανάκτηση και ο φετιχισμός της βίας είναι κακοί σύμβουλοι για όποιον θέλει να αλλάξει τον κόσμο, ή έστω να σταθεί όρθιος απέναντι στα δεινά που έχει να αντιμετωπίσει. Ωστόσο δεν ξεμπερδεύουμε εύκολα με το να καταγγείλουμε τις πράξεις βανδαλισμού στις οποίες επιδόθηκαν, ή συναίνεσαν έμπρακτα, χιλιάδες άνθρωποι. Και αυτά που ειπώθηκαν, ακόμα και από επίσημα χείλη κοινοβουλευτικών ανδρών, περί δράσης προβοκατόρων, νομίζω πως είναι μπαρούφες. Ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε λιγάκι για το πώς μπορεί να νιώθει κάποιος που επιδίδεται σε πράξεις καταστροφής. Στην ιστοσελίδα spina nel cuore  https://spinanelcuore.wordpress.com/ βρήκα ένα κάπως μακροσκελές κείμενο που υποστηρίζει την επιλογή της βίας. Ας μπούμε στον κόπο να το διαβάσουμε.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης