Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

Ας συμφωνήσουμε σε δυο πράγματα:

Το πρώτο είναι ότι ο Κώστας Βαξεβάνης διέπραξε πλημέλημα δημοσιεύοντας τα ονόματα που αναφέρονται στη διαβόητη «Λίστα Λαγκάρντ» και ορθώς διώκεται.

Το δεύτερο είναι ότι η ενεργοποίηση της διαδικασίας του Αυτοφώρου 36 ολόκληρες ώρες μετά τη λήξη του προβλεπόμενου 24ώρου από το νόμο συνιστά ΣΚΑΣΤΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ.

Πέραν αυτών, η κινητοποίηση δεκάδων, ίσως και περισσότερων των 100, αστυνομικών για τη σύλληψη ενός ανθρώπου που κατηγορείται, όχι για φόνο, ή έστω για κάποια κακουργηματική πράξη αλλά για πλημέλημα, σε συνδυασμό με την εισαγγελική παρανομία βρωμούν λειτουργία παρακρατικού κυκλώματος.  

Ανάλογου, αν όχι του ίδιου, αυτού που ανέλαβε να εκτελέσει το «συμβόλαιο» για το Γέροντα Παστίτσιο. 

Το ποια άτομα περιλαμβάνονται στη διαβόητη πλέον «Λίστα Λαγκάρντ» θα άφηνε παγερά αδιάφοργη την ελληνική κοινωνία αν ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός είχε διενεργήσει τους απαραίτητους ελέγχους ώστε να είναι σαφές αν τα περί ων ο λόγος πρόσωπα είχαν πληρώσει τους προβλεπόμενους φόρους ή όχι.

Αυτό δεν έγινε επί δυο ολόκληρα χρόνια. Αντιθέτως προϊστάμενοι του ΣΔΟΕ και υπουργοί Οικονομικών επικαλέστηκαν σειρά επιχειρημάτων για την παράβαση καθήκοντος των δυο πρώτων και την άρνηση να εποπτεύσουν το ΣΔΟΕ των δυο δεύτερων που προκαλούν τον κοινό νου. Και, πέραν των αδιαμφισβήτητων πολιτικών και των ενδεχομένων ποινικών ευθυνών των ελεγχομένων, συνιστούν ακραία παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης που προβλέπει το Σύνταγμα.

Με την έννοια αυτή, η πλημεληματικού χαρακτήρα, παράνομη ενέργεια του Κώστα Βαξεβάνη, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι συνιστά πράξη προστασίας του Συντάγματος, σύμφωνα με τις επιταγές του ακροτελεύτιου άρθρου του, που ορίζει καθήκον του κάθε Έλληνα πολίτη, να αντισταθεί με κάθε μέσον στις απόπειρες κατάλυσής του. 

Δεν έχει όμως νόημα να επιμείνουμε σε αυτό, όπως δεν έχει νόημα να συζητάμε για το αν ο Κώστας Βαξεβάνης υπέπεσε σε αδίκημα ή όχι. Προφανώς και υπέπεσε και προφανώς οι 2059 άνθρωποι, των οποίων τα ονόματα δημοσιεύτηκαν, έχουν δικαίωμα να αισθάνονται διαπομπευμένοι.

Πολύ μεγαλύτερη σημασία όμως έχει το γεγονός ότι ένας εισαγγελέας, το όνομα του οποίου, όπως και στην περίπτωση του «Γέροντα Παστίτσιου» δεν γνωρίζουμε, διότι δεν εξέδωσε ένταλμα, αλλά έδωσε προφορική εντολή σύλληψης του Κώστα Βαξεβάνη, ενεργοποίησε τις διατάξεις του αυτοφώρου, 36 ολόκληρες ώρες μετά από την παρέλευσή του.

Εξ ίσου σημαντική είναι η αστυνομική επιχείρηση που στήθηκε για τη σύλληψη του δημοσιογράφου, όπως και στην περίπτωση του «Γέροντα Παστίτσιου», με την κινητοποίηση δεκάδων αστυνομικών. Κι αυτό όχι για κάποια κακουργηματική πράξη, αλλά για ένα απλό πλημέλημα.

Εξ ίσου σημαντικό είναι το ότι τόσο στην περίπτωση του «Γέροντα Παστίτσιου» όσο και σε αυτή της «Λίστας Λαγκάρντ» η αυτόφωρη διαδικασία κινήθηκε Σαββατοκύριακο, ώστε ο συλληφθείς να παραμείνει κρατούμενος ως τη Δευτέρα το πρωί. Ασχέτως αν στην περίπτωση του Κώστα Βαξεβάνη ο στόχος αυτός δεν επετεύχθη.

Εξ ίσου σημαντικό είναι το ότι ουδείς ενοχλήθηκε, λίγες μόνο ημέρες πριν, όταν, μια φιλοκυβερνητική εφημερίδα αυτή τη φορά, ΤΑ ΝΕΑ, είχαν δημοσιεύσει τα ονόματα δεκάδων καλλιτεχνών, με τα εισοδήματα που είχαν δηλώσει και τα συσχέτιζε, με περίεργα λογικά άλματα, με την αξία της περιουσίας που οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αποκτήσει στο παρελθόν, προκειμένου να τους κολήσει τη ρετσινιά του φοροφυγά, αποσιωπώντας ότι, μερικοί από αυτούς, είχαν από δυο ως πέντε χρόνια να εμφανιστούν μπροστά σε κοινό. Ο εισαγγελέας δεν ευαισθητοποιήθηκε για τη διαπόμπευση δεκάδων ανθρώπων.

Στην περίπτωση του «Γέροντα Παστίτσιου» ο εντολοδόχος της δίωξης και σύλληψης «συμβολαίου» ήταν η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Στην περίπτωση του Κώστα Βαξεβάνη ο εντολοδόχος δεν είναι προφανής. Το βέβαιο είναι πάντως ότι διαπόμπευσε τα 2059 πρόσωπα της «Λίστας Λαγκάρντ» πολύ περισσότερο από τον Κώστα Βαξεβάνη και το HOT DOC. Κι ακόμα, ότι πέτυχε να διαδώσει σε όλο τον πλανήτη πως, «στην Ελλάδα υπάρχει μια κυβέρνηση που προστατεύει τους φοροφυγάδες και φυλακίζει τους δημοσιογράφους που το αποκαλύπτουν». 

Με αυτά τα δεδομένα είναι κρίμα άνθρωποι με δεκαετίες αγώνων για την υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντί να σταθούν, όπως ορθά έπραξαν στην περίπτωση του «Γέροντα Παστίτσιου», στις παρανομίες του εισαγγελέα και της Αστυνομίας, ασχολούνται με τα κίνητρα του Κώστα Βαξεβάνη. Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι αυτά είναι τα πλέον ταπεινά, τα απτά δείγματα λειτουργίας παρακρατικών μηχανισμών θα έπρεπε να τους είχαν ανησυχήσει.

Γιάννης Χρυσοβέργης  

Ο ΘΩΜΑΣ ΣΕΡΙΦΗΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ Β' ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η απόφαση του Αρείου Πάγου στην προσφυγή του Θωμά Σερίφη κατά της υπαγωγής του στον κατάλογο που συνέταξε η Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας συνιστά απροκάλυπτη παραβίαση των αρχών που διέπουν το Κράτος Δικαίου.

Η παραδοχή ότι «αρκεί η ύπαρξη έλλογων υπονοιών, ενδείξεων ή πιθανολόγησης που στηρίζεται σε πληροφορίες της Αρχής» για να ενταχθεί στον κατάλογο καταργεί το σύνολο των διατάξεων του Συντάγματος που προστατεύουν την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του πολίτη.

Εν μέσω οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας, ανασυγκροτείται με γοργούς ρυθμούς το νομικό και παρακρατικό οπλοστάσιο του Εμφυλίου.

Ο Θωμάς Σερίφης συνελήφθη για συμμετοχή στη 17Ν, την οποία παραδέχθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε τελεσίδικα σε οκτώ χρόνια φυλάκιση. Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του, με απόφαση του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζεται εσαεί τρομοκράτης, χωρίς καμιά κατηγορούσα αρχή να έχει την υποχρέωση να αποδείξει τους ισχυρισμούς της.

Η υπαγωγή ενός πολίτη στον κατάλογο της Αρχής για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας, συνεπάγεται αυτόματα τη δέσμευση κάθε περιουσιακού του στοιχείου και κάθε μορφής εισοδήματός του.

Στην πραγματικότητα ο πολίτης που περιλαμβάνεται σε αυτή τη «μαύρη λίστα» δεν έχει δικαίωμα να εργαστεί, καθώς ο μισθός του θα δεσμευτεί, ούτε βεβαίως να πάρει σύνταξη ή να ζητήσει οποιασδήποτε μορφής κοινωνικό ή προνοιακό επίδομα. Αυτό συνέβη και στο Θωμά Σερίφη που είδε να του κατάσχεται επίδομα ανεργίας ύψους €200 το μήνα.

Το βούλευμα του Τριμελούς Συμβουλίου του Αρείου Πάγου (406/2012) θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο. 

Πρώτα απ' όλα διότι εισάγει κάτι καινοφανές στο ελληνικό δίκαιο. Την επιβολή παρεπόμενων ποινών οι οποίες δεν προβλέπονται ούτε από την τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση, ούτε καν από τη νομοθεσία. 

Ο Θωμάς Σερίφης δεν πρέπει απλώς να αποδείξει ότι «δεν είναι πλέον τρομοκράτης». Δεν έχει κανένα απολύτως μέσο να αποδείξει ότι δεν είναι τρομοκράτης. Διότι κάποιοι έτσι αποφάσισαν.

Επιπρόσθετα η αιτιολόγησή του ότι «ότι για τον προσδιορισμό ενός προσώπου ως σχετιζόμενου με την τρομοκρατία αρκεί η ύπαρξη έλλογων υπονοιών, ενδείξεων ή πιθανολόγησης που στηρίζεται σε πληροφορίες της Αρχής» ανοίγει το δρόμο για απεριόριστης διάρκειας εξωδικαστικές εξοντωτικές διώξεις σε βάρος οιουδήποτε ενοχλεί την πολιτική και οικονομική εξουσία.

Αν η απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου ήταν το μόνο δείγμα ανασυγκρότησης του εμφυλιακού νομικού και παρακρατικού οπλοστασίου τα πράγματα θα ήταν επικίνδυνα ανησυχητικά. Δυστυχώς δεν είναι έτσι.

Διότι το βίντεο των ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων σε στρατιωτική μονάδα του Κιλκίς, που έκανε το γύρο του διαδικτύου στις αρχές του 2011, η αυθεντικότητα του οποίου από κανένα δεν αμφισβητήθηκε, ούτε καν από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ο οποίος ζήτησε από τους επερωτώντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «να μην προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι» αποδεικνύει ότι ο σχεδιασμός για χρήση του Στρατού σε καταστολή διαδηλώσεων υπάρχει.

Διότι πληθαίνουν οι καταγγελίες από τη Βόρειο Ελλάδα - και πλέον είναι πολλές για να μην παρταδεχτεί κανείς ότι πίσω από τον καπνό σίγουρα υπάρχει φωτιά - για κλήσεις πολιτών στην «Πολιτοφυλακή», κάτι που είχε αδρανήσει εδώ και πολλά χρόνια. Κι ακόμη περισσότερη ανησυχία προκαλεί ο ζήλος των αστυνομικών αρχών και των τοπικών εισαγγελέων να εντοπίσουν τους μη πρόθυμους να υπηρετήσουν. 

Όλα δείχνουν ότι η οικονομική χρεοκοπία δεν προκαλεί απλώς τη χρεοκοπία του πολιτικού κατεστημένου που την προκάλεσε. Αντιθέτως το τελευταίο, προκειμένου να περισώσει την εξουσία του με κάθε τίμημα, ετοιμάζεται να καταλύσει τη Β' Ελληνική Δημοκρατία. 

Η οποία, στα 38 χρόνια της ζωής της, χωρίς να είναι τέλεια - ιδίως σε ό,τι αφορούσε στο σεβασμό των δικαιώμάτων των μειοψηφιών - για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού Κράτους διασφάλισε μια στοιχειώδη ισονομία και την ελευθερία έκφρασης και πολιτικής δράσης. 

Γιάννης Χρυσοβέργης

Σημ: Οι αναφορές στην απόφαση προέρχονται όλες από τη σχετική ανταπόκριση του ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Στη διάρκεια της χθεσινής παρέλασης συνέβη το ανήκουστο: οι άνδρες της παρελαύνουσας διμοιρίας των ΟΥΚ (Ομάδες Υποβρυχίων Καταστροφών) φώναζαν ρατσιστικά συνθήματα ακολουθώντας το παράγγελμα, όχι του διμοιρίτη τους, αλλά ατόμων με πολιτικά που περιφέρονταν μεταξύ των θεατών της παρέλασης.
Θα περίμενε κανείς οι στρατιωτικοί αυτοί να συλληφθούν πάραυτα μετά το τέλος της παρέλασης από τη Ναυτονομία, προκειμένου να παραπεμφθούν στο Ναυτοδικείο. Θα περίμενε κανείς ο υπουργός Εθνικής Άμυνας να προβεί αμέσως σε δηλώσεις με τις οποίες θα υπόσχονταν την επιβολή παραδειγματικών ποινικών κυρώσεων και την άμεση απομάκρυνση από το στράτευμα των φασιστών. Θα περίμενε κανείς η Εισαγγελία Αθηνών να διατάξει τη διενέργεια επείγουσας ανάκρισης για τη διακρίβωση της φύσης των σχέσεων των ένστολων φασιστικών αποβρασμάτων με τους πολίτες που έδιναν το παράγγελμα.
Όλα αυτά θα είχαν συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα (π.χ. στη Γερμανία), στην οποία οι Αρχές θα σέβονταν τη Δημοκρατική νομιμότητα.
Στην Ελλάδα τα αποβράσματα δε συνελήφθησαν. Επέστρεψαν ήσυχα στη μονάδα τους. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας θεώρησε το συμβάν ανάξιο λόγου, όπως κι ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών. Κι οι τηλε-εισαγγελείς δε βρήκαν μια λέξη να πουν γι αυτό το ΣΚΑΝΔΑΛΟ.
Τρεις μέρες νωρίτερα ένα δικαστήριο αθώωσε μια δεκάδα νεαρών κωλόπαιδων που πριν τέσσερα χρόνια, στην Αμαρυνθο της Εύβοιας, βίασαν μια συμμαθήτριά τους στις τουαλέτες του σχολείου, βιντεοσκόπησαν το βιασμό και τον διένειμαν ηλεκτρονικά. Το θύμα ήταν η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου, που μετά το μάθημα εργάζονταν ως σερβιτόρα στα μεζεδπωλεία της Αμαρύνθου κι επιπλέον ήταν Βουλγάρα. Ο Σύλλογος των Καθηγητών του τοπικού Λυκείου τότε είχε αρνηθεί να επιβάλει πειθαρχικές κυρώσεις σε αυτά τα αποβράσματα. Η Αμάρυνθος ήταν υπερήφανη για το κατόρθωμα των «καλόπαιδών» της. Και η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν άλλος ένας βιασμός για το θύμα.
Θα ήμουν πολύ περίεργος να ήξερα τα ονόματα των διθκαστών που αθώωσαν τους βιαστές ενός κοριτσιού. Θα ήθελα να ήξερα αν έχουν παιδιά και με τι αξίες τα ανατρέφουν. Η απόφασή τους ήταν ΣΚΑΝΔΑΛΟ.
Και στο ένα και στο άλλο περιστατικό η κτηνώδης βία - στην πρώτη περίπτωση η εκθείασή της από ενόπλους - νομιμοποιούνται από την κοινωνική απάθεια και τη συνενοχή των Αρχών.
Στην πρώτη περίπτωση έχουν βαρύτατες προσωπικές ευθύνες ο Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας και ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών. Στη δεύτερη περίπτωση θέλω να ελπίζω ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης θα αποφασίσει να ασχοληθεί με το θέμα.
Σε κάθε περίπτωση ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας έχει προχωρήσει επικίνδυνα. Κι όποιος δεν αντιδράσει, έστω και τώρα, θα είναι συνένοχος σε όσα θα επακολουθήσουν.

Γιάννης Χρυσοβέργης