ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Σκηνές που παρέπεμπαν στο σουρεαλιστικό αριστούργημα του Λουίς Μπουνιουέλ «Το Φάντασμα της Ελευθερίας» διαδραματίζονταν ολημερίς το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου στην είσοδο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών (ΓΑΔΑ), με τους βουλευτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ να κραυγάζουν «Η Δημοκρατία θα νικήσει» και «οι ιδέες δε φυλακίζονται, δεν τρομοκρατούνται».

Δεν υπάρχει Δημοκράτης που να μην αισθάνθηκε ανακούφιση βλέποντας με χειροπέδες τους ηγέτες αυτού του εγκληματικού συρφετού.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προσφυγή σε κατασταλτικά μέτρα κατά των εν λόγω εγκληματιών είναι απαραίτητη, ούτε βεβαίως ότι άργησε πολύ να κινηθεί ο κρατικός μηχανισμός εναντίον τους.

Μπροστά όμως στα πρωτοφανή ζητήματα που τίθενται, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος «ανεπαισθήτως» η Δημοκρατία να βρεθεί διπλοκλειδωμένη στο κελί που ετοιμάζει για τους εχθρούς της.

Όσοι δημοσιογράφοι βρεθήκαμε το περασμένο Σάββατο στη ΓΑΔΑ δεν πιστεύαμε στα μάτια μας και στ' αυτιά μας βλέποντας αυτούς που επί 25 συναπτά έτη ασελγούν κατά της Δημοκρατίας - με την ένοχη ανοχή της φυσικά - να την επικαλούνται προς υπεράσπισή τους. Η στιγμή που ο Νίκος Μίχος εμφανίζονταν μόνος του στη ΓΑΔΑ, υπό τα χειροκροτήματα των 300 περίπου νεοναζί στο απέναντι πεζοδρόμιο, αντάλλασσε ασπασμούς με τους μη καταζητούμενους βουλευτές και κραύγαζε «η Δημοκρατία θα νικήσει», θα μπορούσε επίσης να παραπέμπει και σε κάποια θεατρική παράσταση του Ιονέσκο.

Θα ήταν παράλογο να μην αισθανθεί κάποιος ανακούφιση από τις μαζικές συλλήψεις των ηγετών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, τις έρευνες σε γραφεία της οργάνωσης και σε σπίτια στελεχών της, την κράτησή τυος στη ΓΑΔΑ. 

Για την ακρίβεια δε θα ήταν μονάχα παράλογο. Θα ήταν ύβρις απέναντι στους πέντε νεκρούς και στις εκατοντάδες των τραυματιών στους τελευταίους 21 μήνες.

Όμως το εγχείρημα αυτό βασίστηκε σε μια αμφιλεγόμενη ερμηνεία του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή, το δικαίωμα των οργάνων της Τάξης να συλάβουν ένα βουλευτή εφ' όσον συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω να διαπράττει αδίκημα, επεκτείνεται και στα οιωνεί αυτόφωρα αδικήματα, όπως αυτό της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. 

Άποψη με την οποία τουλάχιστον ένας καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου - ο Γιώργος Κατρούγκαλος - δε συμφωνεί. Άποψη η οποία μπορεί να οδηγήσει σε περίεργες και επικίνδυνες καταστάσεις. 

Ας δώσουμε ένα όχι απίθανο παράδειγμα. Ο εισαγγελέας πρωτοδικών Σάμου, ο οποίος άσκησε ποινική δίωξη στους γιατρούς το Νοσοκομείου του νησιού επειδή παρεμπόδισαν την παράνομη αιμοδοσία της Χρυσής Αυγής «μόνο για Έλληνες»,  παραπέμπει τους για την παρόμοια αντίδρασή τους σε νέα απόπειρα των νεοναζί για «αιμοδοσία μόνο για Έλληνες», με την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης». Κι ας υποθέσουμε ότι στην αντίδραση των γιατρών είναι παρόντες και συμπαρίστανται δυο βουλευτές της ΔΗΜΑΡ.

Με βάση την ερμηνεία του κ. Τέντε οι δυο βουλευτές συλλαμβάνονται πάραυτα, κρατούνται και οδηγούνται στον ανακριτή με την κατηγορία της «διοίκησης εγκληματικής οργάνωσης».

Σύμφωνα με την τροπολογία περί αναστολής της χρηματοδότησης των κομμάτων που κατατέθηκε σήμερα, σε συνέχεια της προφυλάκισης των δυο βουλευτών της ΔΗΜΑΡ διακόπτεται η κρατική επιχορήγηση του κόμματος, έως ότου - μετά από έως τρία χρόνια δηλαδή - τελεσηδικήσει η υπόθεση και με την προϋπόθεση βέβαια πως θα έχει αίσιο τέλος για τους δυο βουλευτές. Ακραίο; Αδιοανόητο; Πιθανώς, αλλά όταν ο εν λόγω εισαγγελέας άσκησε δίωξη κατά των γιατρών του εν λόγω νοσοκομείου, επειδή δεν επέτρεψαν μια έκνομη ρατσιστική ενέργεια, ενώ η διοίκηση του νοσοκομείου και η Αστυνομία αδιαφορούσαν προκλητικά, μπορεί να προβεί και στο αδιανόητο.

 Ας δώσουμε ένα δεύτερο παράδειγμα. Όταν ο τ. Υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης έκανε τα αδύνατα δυνατά για να προωθήσει στη Βουλή «νέο αντιρατσιστικό νόμο» - τη στιγμή που ο ήδη υπάρχων ουδέποτε εφαρμόστηκε από υπαιτιότητα των δικαστικών αρχών. Διακαής πόθος του Αντώνη Ρουπακιώτη, αλλά και της ΔΗΜΑΡ, και του ΠΑΣΟΚ, ήταν  ο νέος νόμος να είναι στο πρότυπο των σχετικών γερμανικών, αυστριακών και γαλλικών νομοθεσιών, που καθιστούν την άρνηση του Ολοκαυτωματος ποινικά κολασιμη πράξη. Ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου είχε τότε προτείνει «να διώκεται η άρνηση κάθε γενοκτονίας που έχει χαρακτηρισθεί έτσι από τη Βουλή των Ελλήνων». Ας υποθέσουμε τώρα ότι ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος τολμάει να πει στους φοιτητές του ότι οι σφαγές των Ποντίων δε συνιστούν γενοκτονία διότι για να υπάρξει γενοκτονία πρέπει από μέρους των θυμάτων να μην υπάρχει ένοπλη αντίσταση, πράγμα που δεν ισχύει για τους Πόντιους. Με βάση τον «αντιρατσιστικό νόμο» του κ. Αθανασίου, ο οποίος κάλλιστα μπορεί να περάσει με τις ψήφους της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, θα βρεθεί στις φυλακές και θα χάσει τη δουλειά του ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος, μόνο και μόνο διότι τόλμησε να υπερασπιστεί την επιστήμη του.

Παρεμφερή παραδείγματα μπορούν να υπάρξουν άπειρα. Γεγονός είναι ότι πρέπει επιτέλους οι εγκληματίες της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ να λογοδοτήσουν. Επίσης γεγονός είναι ότι αυτό πρέπει να γίνει με τρόπο που να μη θέτει σε κίνδυνο ατομικές ελευθερίες. Η εξίσωση δεν είναι εύκολη και ο κίνδυνος να ξεφύγουμε είτε προς την κατεύθυνση της ατιμωρησίας, είτε προς την κατεύθυνση του περιορισμού των ατομικών ελευθεριών είναι σε κάθε βήμα μεγάλος. Επομένως επιβάλλεται να μην αναλαμβάνονται νομοθετικές πρωτοβουλίες εν θερμώ και να αξιοποιείται το επαρκές υπάρχον νομικό πλαίσιο.  Αλλιώς, ανά πάσα στιγμή η Δημοκρατία, κινδυνεύει να βρεθεί διπλοκλειδωμένη στο κελί που θα έχει ετοιμάσει για τους εχθρούς της.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ

Ξυλοδαρμοί συλληφθέντων από την Αστυνομία, εργαζόμενοι που υποχρεώνονται να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις υπό την απειλή ξυλοδαρμού από μπράβους του εργοδότη, δυσφήμιση κομμάτων της Αντιπολίτευσης με χαλκευμένα βίντεο, απειλές κατά της ζωής δημοσιογράφων...

Περισσότερες από τις μισές καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας, από τις αρχές του περασμένου Ιουλίου, αφορούν παραβιάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Το σύνολο του δημοκρατικού κεκτημένου της Μεταπολίτευσης καταλύεται εν χορδαίς και οργάνοις. Απέναντι στη συντεταγμένη κατάλυση του Κράτους Δικαίου από κυβέρνηση και παρακρατικούς μηχανισμούς Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

 

Το ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας έχει τόση σχέση με τη Δημοκρατία όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο είναι γνωστό από την προηγούμενη υπουργική του θητεία όταν ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης. Δεν εκπλήσσει λοιπόν που, επί των ημερών του στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης η Αστυνομία έχει μετατρέψει σε κουρελόχαρτο την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και το ελληνικό Σύνταγμα.

Η δημοσίευση των άτεχνα μακιγιαρισμένων φωτογραφιών των δραστών της ληστείας τραπεζών στο Βελβεντό Κοζάνης και υπόπτων για συμμετοχή στη Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς δεν ήταν λάθος. Πολύ περισσότερο που, αν  η Αστυνομία επιθυμούσε να συλλέξει πληροφορίες για τα εν λόγω πρόσωπα μπορούσε να δώσει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των αστυνομικών δελτίων ταυτότητάς τους, όπως πάγια έκανε μέχρι σήμερα. Ο στόχος της Αστυνομίας, του Νίκου Δένδια και του Αντώνη Σαμαρά ήταν να γίνει γνωστό προς κάθε κατεύθυνση πως εφεξής «σύλληψη σημαίνει ξυλοδαρμός». Και αυτό ήταν και το νόημα των πρόσφατων τηλεοπτικών δηλώσεών του στις οποίες τόνισε πως «πρέπει να τελειώνουμε με κάποια θέματα που άνοιξαν το 1974-75». Το μόνο θέμα που άνοιξε τότε σε σχέση με το υπουργείο του οποίου προΐσταται είναι πως έκτοτε τα βασανιστήρια θεωρούνται ποινικό αδίκημα.

Πολιτική για την οποία το πρώτο δείγμα δόθηκε το βράδυ της 30ης Σεπτεμβρίου προς 1 Οκτωβρίου, όταν 15 συμμετέχοντες σε αντιφασιστική διαδήλωση στην παλτεία Αμερικής βασανίστηκαν όλη τη νύχτα στη ΓΑΔΑ, πριν παραπεμφθούν την άλλη μέρα στο Αυτόφωρο. Όταν η βρετανική εφημερίδα GUARDIAN κατάγγειλε το περιστατικό ο κ. Δένδιας έσπευσε από το βήμα της Βουλής να προαναγείλει μήνυση κατά της εφημερίδας στα βρετανικά δικαστήρια, πράγμα που δεν έχει πράξει.  

Το ότι ο Υπουργός Προπαγάνδας διένειμε ένα άτεχνα χαλκευμένο βίντεο για να συκοφαντήσει το ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγες μέρες δεν προβλημάτισε τα ΜΜΕ, τα οποία μάλιστα έσπευσαν να το υιοθετήσουν. Αντιθέτως, έσπευσαν να επικρίνουν, πολλά από αυτά, την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που τα ανακαλούσε στην τάξη.

Την περασμένη μόλις εβδομάδα, το περιοδικό UNFOLLOW δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ στο οποίο ενέπλεκε, ονομαστικά, το Δημήτρη Μελισσανίδη για εμπλοκή σε λαθρεμόριο καυσίμων. Δυο μέρες μετά ο δημοσιογράφος που υπέγραφε το ρεπορτάζ δέχθηκε τηλεφώνημα από άνθρωπο που ισχυρίστηκε ότι είναι ο Δημήτρης Μελισσανίδης και τον απείλησε ότι θα σκοτώσει αυτόν και την οικογένειά του. Το μείζον θέμα στην υπόθεση είναι ότι το τηλεφώνημα έγινε από τηλεφωνικό αριθμό της εταιρείας πετρελαιοειδών του Δημήτρη Μελισσανίδη.

Πριν από δυο μήνες τρεις εργαζόμενοι σε βιοτεχνία της Βορείου Ελλάδας προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά του εργοδότη τους, κατηγορώντας τον ότι τους υποχρέωσε να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με δραστικές μειώσεις μισθού υπό την απειλή ξυλοδαρμού τους από τρία τοπικά μέλη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Και η μεν ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ διέψευσε την εμπλοκή μελών της στο επεισόδιο, όχι όμως και ο δικηγόρος του ιδιοκτήτη της βιοτεχνίας, που είπε, στον τοπικό τύπο, πως τα εν λόγω άτομα ήταν φίλοι του ιδιοκτήτη και βρίσκονταν στο γραφείο του για καφέ.

Μικρές και μεγάλες αντιδημοκρατικές εκτροπές που όμως όλες συντείνουν σε ένα πράγμα:  την εμπέδωση κλίματος τρομοκρατίας, τη φίμωση κάθε διαφορετικής φωνής.

Η ευθύνη για όλα αυτά δε βαραίνει όμως μονάχα τον Αντώνη Σαμαρά και τους κολλητούς του, που ονειρεύονται συγκυβέρνηση με τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (Βλ. σχετικές δηλώσεις Φαήλου Κρανιδίωτη). Βαραίνει εξ ίσου και τους κυβερνητικούς εταίρους του.  Κάποιοι από τους οποίους είχαν - στο παρελθόν - δώσει αγώνες για την εμπέδωση των ατομικών δικαιώμάτων στην κατάργηση των οποίων τώρα γίνονται συνένοχοι.

Η προάσπιση της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας του τύπου και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ήταν πάντα πρωτίστως υπόθεση των πολιτών. Κατά μείζονα  λόγο όταν κυβέρνηση, ΜΜΕ και λοιπές παραγωγικές τάξεις, τα θεωρούν όλα αυτά ενοχλητικά και επικίνδυνα.

 

Γιάννης Χρυσοβέργης  

 

Ο ΘΩΜΑΣ ΣΕΡΙΦΗΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ Β' ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η απόφαση του Αρείου Πάγου στην προσφυγή του Θωμά Σερίφη κατά της υπαγωγής του στον κατάλογο που συνέταξε η Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας συνιστά απροκάλυπτη παραβίαση των αρχών που διέπουν το Κράτος Δικαίου.

Η παραδοχή ότι «αρκεί η ύπαρξη έλλογων υπονοιών, ενδείξεων ή πιθανολόγησης που στηρίζεται σε πληροφορίες της Αρχής» για να ενταχθεί στον κατάλογο καταργεί το σύνολο των διατάξεων του Συντάγματος που προστατεύουν την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια του πολίτη.

Εν μέσω οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας, ανασυγκροτείται με γοργούς ρυθμούς το νομικό και παρακρατικό οπλοστάσιο του Εμφυλίου.

Ο Θωμάς Σερίφης συνελήφθη για συμμετοχή στη 17Ν, την οποία παραδέχθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε τελεσίδικα σε οκτώ χρόνια φυλάκιση. Πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του, με απόφαση του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζεται εσαεί τρομοκράτης, χωρίς καμιά κατηγορούσα αρχή να έχει την υποχρέωση να αποδείξει τους ισχυρισμούς της.

Η υπαγωγή ενός πολίτη στον κατάλογο της Αρχής για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας, συνεπάγεται αυτόματα τη δέσμευση κάθε περιουσιακού του στοιχείου και κάθε μορφής εισοδήματός του.

Στην πραγματικότητα ο πολίτης που περιλαμβάνεται σε αυτή τη «μαύρη λίστα» δεν έχει δικαίωμα να εργαστεί, καθώς ο μισθός του θα δεσμευτεί, ούτε βεβαίως να πάρει σύνταξη ή να ζητήσει οποιασδήποτε μορφής κοινωνικό ή προνοιακό επίδομα. Αυτό συνέβη και στο Θωμά Σερίφη που είδε να του κατάσχεται επίδομα ανεργίας ύψους €200 το μήνα.

Το βούλευμα του Τριμελούς Συμβουλίου του Αρείου Πάγου (406/2012) θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο. 

Πρώτα απ' όλα διότι εισάγει κάτι καινοφανές στο ελληνικό δίκαιο. Την επιβολή παρεπόμενων ποινών οι οποίες δεν προβλέπονται ούτε από την τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση, ούτε καν από τη νομοθεσία. 

Ο Θωμάς Σερίφης δεν πρέπει απλώς να αποδείξει ότι «δεν είναι πλέον τρομοκράτης». Δεν έχει κανένα απολύτως μέσο να αποδείξει ότι δεν είναι τρομοκράτης. Διότι κάποιοι έτσι αποφάσισαν.

Επιπρόσθετα η αιτιολόγησή του ότι «ότι για τον προσδιορισμό ενός προσώπου ως σχετιζόμενου με την τρομοκρατία αρκεί η ύπαρξη έλλογων υπονοιών, ενδείξεων ή πιθανολόγησης που στηρίζεται σε πληροφορίες της Αρχής» ανοίγει το δρόμο για απεριόριστης διάρκειας εξωδικαστικές εξοντωτικές διώξεις σε βάρος οιουδήποτε ενοχλεί την πολιτική και οικονομική εξουσία.

Αν η απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου ήταν το μόνο δείγμα ανασυγκρότησης του εμφυλιακού νομικού και παρακρατικού οπλοστασίου τα πράγματα θα ήταν επικίνδυνα ανησυχητικά. Δυστυχώς δεν είναι έτσι.

Διότι το βίντεο των ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων σε στρατιωτική μονάδα του Κιλκίς, που έκανε το γύρο του διαδικτύου στις αρχές του 2011, η αυθεντικότητα του οποίου από κανένα δεν αμφισβητήθηκε, ούτε καν από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ο οποίος ζήτησε από τους επερωτώντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «να μην προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι» αποδεικνύει ότι ο σχεδιασμός για χρήση του Στρατού σε καταστολή διαδηλώσεων υπάρχει.

Διότι πληθαίνουν οι καταγγελίες από τη Βόρειο Ελλάδα - και πλέον είναι πολλές για να μην παρταδεχτεί κανείς ότι πίσω από τον καπνό σίγουρα υπάρχει φωτιά - για κλήσεις πολιτών στην «Πολιτοφυλακή», κάτι που είχε αδρανήσει εδώ και πολλά χρόνια. Κι ακόμη περισσότερη ανησυχία προκαλεί ο ζήλος των αστυνομικών αρχών και των τοπικών εισαγγελέων να εντοπίσουν τους μη πρόθυμους να υπηρετήσουν. 

Όλα δείχνουν ότι η οικονομική χρεοκοπία δεν προκαλεί απλώς τη χρεοκοπία του πολιτικού κατεστημένου που την προκάλεσε. Αντιθέτως το τελευταίο, προκειμένου να περισώσει την εξουσία του με κάθε τίμημα, ετοιμάζεται να καταλύσει τη Β' Ελληνική Δημοκρατία. 

Η οποία, στα 38 χρόνια της ζωής της, χωρίς να είναι τέλεια - ιδίως σε ό,τι αφορούσε στο σεβασμό των δικαιώμάτων των μειοψηφιών - για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού Κράτους διασφάλισε μια στοιχειώδη ισονομία και την ελευθερία έκφρασης και πολιτικής δράσης. 

Γιάννης Χρυσοβέργης

Σημ: Οι αναφορές στην απόφαση προέρχονται όλες από τη σχετική ανταπόκριση του ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.