Εσύ με ποιόν είσαι;

Το άρθρο που ακολουθεί είναι του Σταύρου Θεοδωράκη και δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr

Το αναδημοσιεύω γιατί περιέχει μια σειρά από καίριες επισημάνσεις. Δε μπορώ όμως να πω ότι συμφωνώ και με το συμπέρασμά του.

Πρώτον γιατί το γκρέμισμα είναι πάντα εύκολο, το χτίσιμο όμως δύσκολο.

Δεύτερον γιατί αυτό που γκρεμίζεται είναι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Με το Εθνικό Σύστημα Υγείας, που παρά τις κραυγαλέες ελλείψεις του παρέχει υπηρεσίες υγείας στους πολλούς που δεν έχουν να πληρώνουν πανάκριβα ιδιωτικά θεραπευτήρια, με τα σχολεία των 16 - 25 μαθητών στην τάξη ασχέτως αν οι εκπαιδευτικοί δεν αξιοποίησαν όπως έπρεπε αυτή τη δυνατότητα, με μια χωρίς προηγούμενο άνοδο του βιοτικού επιπέδου, ακόμα κι αν αυτή μας έφερε να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας. Και, το σημαντικότερο, με τη μοναδική περίοδο στην Ιστορία του Ελληνικού Κράτους, που το ποιος θα κυβερνάει αποφασίζονταν από τον ελληνικό λαό και μόνο από αυτόν. 

Αν επιθυμούμε η Νέα Ελλάδα που θα χτιστεί να είναι καλύτερη, όλα αυτά πρέπει να τα κρατήσει. Γιατί αλλιώς, οι Μπερλουσκόπουλοι είναι πολλοί στη γωνία.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

Με ποιόν είσαι; Εσένα ρωτάω που τώρα διαβάζεις. Είσαι με τους πολιτικούς ή είσαι με τους συνδικαλιστές; Μην προσπαθήσεις να υπεκφύγεις με απαντήσεις του τύπου «εξαρτάται» γιατί δεν έχουμε πολύ χρόνο. Στην κάλπη άλλωστε δεν ρίχνεις το ημερολόγιο σου –ποιοι με πίκραναν και γιατί – ρίχνεις μόνο ένα ψηφοδέλτιο. Επανέρχομαι λοιπόν. Με ποιόν είσαι; Είσαι με τους πολιτικούς που οδήγησαν τη χώρα στην χρεωκοπία; Ή είσαι με τους συνδικαλιστές που υπερασπίζονται τα προνόμια των συντεχνιών τους;

Για να σε βοηθήσω να επιλέξεις, θα περιηγηθούμε για λίγο στα δύο στρατόπεδα. Από εδώ λοιπόν οι πολιτικοί. Αυτοί που ανέλαβαν να διαχειριστούν ένα από τα πιο προνομιακά οικόπεδα του πλανήτη και το κατάντησαν ντροπή του δυτικού κόσμου. Ξέρω τι θα πείτε. Ότι δεν φταίνε το ίδιο όλοι οι πολιτικοί. Σωστό. Την κύρια ευθύνη την έχουν οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Αυτοί που διαχειρίστηκαν κυβερνητική εξουσία δηλαδή. Τα υπόλοιπα κόμματα όμως τόσες δεκαετίες τι έκαναν; Πότε το μικρό αγαπημένο σου κόμμα, σου είπε κάτι συγκεκριμένο για όλα αυτά που σήμερα ζεις; Για τα χρέη, τα δάνεια, την κατάρρευση; Για την μειωμένη παραγωγή και την αυξημένη κατανάλωση; Για να γίνω και εγώ λίγο λαϊκιστής: Ποιό κόμμα μίλησε ποτέ για τα κρυμμένα δισεκατομμύρια της Ελβετίας;

Όλοι χρησιμοποίησαν τη θέα που τους προσφέρει η Βουλή για να δουν μέχρι που μπορούν να επεκτείνουν τη δική τους εξουσία. Τα υπόλοιπα δεν τους ενδιέφεραν. Δεν ήθελαν να γίνουν δυσάρεστοι; Ήταν ανίκανοι να δουν τα σημάδια; Το συμπέρασμα δεν αλλάζει. Κανένας– αριστερός, δεξιός ή κεντρώος - δεν μας είπε για όλα αυτά που ζούμε. Και κάτι «τρελοί» που κάτι ψέλλισαν, διώχτηκαν αμέσως από τους «μηχανισμούς».  Το ότι επιπλέον τα κυβερνητικά κόμματα έκαναν όλες τις λάθος κινήσεις και βούλιαξαν ακόμη περισσότερο τη χώρα, ναι αυτό αφορά τα κόμματα εξουσίας. Δεν είμαστε λοιπόν με το πολιτικό σύστημα. Αλλά αυτό ήταν εύκολο.

Πάμε τώρα στους συνδικαλιστές. Να δούμε πρώτα ποιοι είναι επικεφαλής. Κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας είναι όλοι αυτοί που τώρα έχουν βγει στους δρόμους και μας καλούν σε συστράτευση. Μέχρι να ξεσπάσει η κρίση είχαν ελευθέρας σε όλα τα πολιτικά θεάματα. Στα υπουργικά σαλόνια έπιναν και έτρωγαν. Και στα κομματικά συνέδρια «αντάλλασαν» τις ψήφους τους με προνόμια και θέσεις. Έδιναν και ένα «κόκκαλο» στην «αριστερή αντιπολίτευση» και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Δείτε αν θέλετε και τις επιχορηγήσεις των συνδικάτων από το κράτος. Άδικα έπεσε όλη η ρετσινιά στην ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ, «άτοκα δάνεια» έπαιρνα τα ισχυρά συνδικάτα. Αυτός ήταν ο κανόνας. Όχι μόνο για την εποχή που «λεφτά υπήρχαν» αλλά και τώρα με την τρόικα. Η μεγαλύτερη κυριακάτικη εφημερίδα αποκάλυψε (στις 9 Οκτωβρίου) ότι το σωματείο των εφοριακών πήρε τον Δεκέμβριο του 2010 έκτακτη ενίσχυση αρκετών εκατομμυρίων ευρώ. Και δεν είναι βέβαια μόνο τα λεφτά. Ο Γιώργος Κύρτσος δημοσιοποίησε ενδιαφέροντα στοιχεία για το πώς προσλήφθηκαν στους δήμους τα κορυφαία στελέχη της ΠΟΕ ΟΤΑ. Ποιους πολιτικούς είχαν «φίλους», ποιους δημάρχους είχαν συγγενείς και σε ποια γραφεία δούλευαν (όχι, στην αποκομιδή των σκουπιδιών δεν ήτανε). Και τώρα τους ακούς να μαλώνουν στα «παράθυρα» για το ποιό ΠΑΣΟΚ είναι καλύτερο. Το δικό τους ή του Βενιζέλου; Λες και η κοινωνία είναι υποκατάστημα του ΠΑΣΟΚ. Και δεν είναι μόνο τα λεφτά και τα ρουσφέτια είναι και τα αιτήματα. Οι (προστάτες του λαού) δικηγόροι απεργούν όχι γιατί στη χώρα δεν υπάρχει δικαιοσύνη αλλά γιατί ανοίγει το κλειστό τους επάγγελμα. Οι (προστάτες των παιδιών μας) καθηγητές κάνουν στάση εργασίας στα σχολεία που σταματούν οι καταλήψεις... 

Εν ολίγοις λοιπόν και για να τελειώνουμε, τα στρατόπεδα δεν είναι δύο. Δεν είναι από εδώ οι πολιτικοί και από εκεί οι συνδικαλιστές. Το στρατόπεδο είναι ένα. Το παλιό σύστημα εξουσίας. Στο κάδρο είναι μαζί οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές. Σαν μέγγενη λειτούργησαν, όλα  αυτά τα χρόνια, στο σώμα της κοινωνίας. Ναι ξέρω τι θα μου πεις αναγνώστη μου. Μόνο αυτοί; Όχι, είναι και δημοσιογράφοι (επί αυτού θα τα πούμε αναλυτικά τις επόμενες μέρες), επιχειρηματίες (αυτοί που κερδοσκόπησαν με τα κρατικά έργα), διανοούμενοι και καλλιτέχνες (που έγιναν γελωτοποιοί στην αυλή της εξουσίας)… Α, να μη ξεχάσω και τους δεσποτάδες που ευλογούσαν τόσα χρόνια τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό.  Και είναι αστεία η προσπάθεια των «συνδαιτυμόνων» της εξουσίας να εμφανίζονται αντιστασιακοί τώρα που το σκάφος βουλιάζει. «Μαζί τα φάγατε» λοιπόν και «μαζί θα πέσετε». Βεβαίως κάποια από τα πρόσωπα του παλιού συστήματος –κάποιες εξαιρέσεις τέλος πάντων-  θα φανούν χρήσιμοι στη νέα Ελλάδα. Όπως όμως συμβαίνει με τις παλιές οικοδομές. Να πάρουμε ένα  παράθυρο, ένα αγκωνάρι , τα μάρμαρα… τα υπόλοιπα υλικά όμως θα είναι καινούργια. Αλλιώς «νέα Ελλάδα» δεν θα υπάρξει.

               

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝ: Μια κριτική ματιά

Σε συνθήκες ακραίας οικονομικής κρίσης προϋπόθεση για να παίξει τον κοινωνικό του ρόλο ένα αριστερό κόμμα - όπως ισχυρίζεται ότι είναι ο ΣΥΝ - είναι να έχει κατανοήσει τα αίτιά της, να έχει αποφασίσει σε ποιο πλαίσιο θα εντάσσονται οι λύσεις που προτείνει και οι τελευταίες να είναι συμβατές με τις διακηρυγμένες ιδεολογικές και πολιτικές του αρχές. 

Κατά μείζονα λόγο που, καθώς η χώρα οδηγείται σε ακραία ακυβερνησία, υπάρχει περίπτωση κάποιος να κληθεί να ασκήσει διακυβέρνηση μόνο και μόνο επειδή έφαγε στο κεφάλι μια άδεια υπουργική πολυθρόνα, που κάποιος άλλος πέταξε από ένα παράθυρο, κι οι παρόντες στο περιστατικό τον κάθισαν σε αυτή.

Οι απόψεις που διατύπωσε για την αντιμετώπιση της κρίσης στη Γιορτή της Νεολαίας του ΣΥΝ ο Αλέξης Τσίπρας ήταν οι ακόλουθες:

«Αντί λοιπόν για το χαράτσι σε μισθωτούς συνταξιούχους και αυτοαπασχολούμενους που υποτίθεται ότι θα μαζέψει 1,5 δις, να θεσμοθετηθεί μια εισφορά στο 1% επί του τζίρου των μεγάλων επιχειρήσεων που πέρυσι ήταν πάνω από 200 δις και θα μαζέψει περισσότερα.

Αντί για την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση στο εξωφρενικό 23%, να μπει φόρος εφοπλιστών σε κάθε ένα από τα 4000 πλοία τους, που θα αποφέρει 2 δις (500.000 ανά πλοίο)

Αντί για το χαράτσι στα ακίνητα ακόμα και στις πιο μικρές ιδιοκτησίες που υποτίθεται ότι θα μαζέψει 2,5 δις, να μπεί εισφορά στις μεγάλες ακίνητες περιουσίες στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό μπορεί να αποφέρει 4 δις.

Αντί να μειωθεί το αφορολόγητο στις 5000 ευρώ να μπει έκτακτη εισφορά σε κινητές περιουσίες, καταθέσεις, ομόλογα, μετοχές, που υπερβαίνουν τις 100.000 ευρώ κατ’ άτομο.

Και όσο για τη σπατάλη του κράτους. Αυτή θα αναζητηθεί στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Με δραστική μείωση ενοικίων που πληρώνουν οι δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί.

Με την κατάργηση και όχι την επέκταση των συμβάσεων παραχώρησης σε διαπλεκόμενους που έχουν πληρωθεί δρόμους 3 και 4 φορές χωρίς να τους έχουν ολοκληρώσει.»

Η πρώτη παρατήρηση αφορά τη φύση των προτάσεων. Όλες διαπνέονται από τη λογική των έκτακτων εισφορών. Πρόκειται για την ίδια λογική που διαπνέει τα όποια μέτρα έχει πάρει η κυβέρνηση και τα οποία, ΔΙΚΑΙΩΣ, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας έχει κατακεραυνώσει στη Βουλή. Και η οποία ξεκινά από την ομολογία της αδυναμίας - ή έλλειψης βούλησης - εφαρμογής ένος κοινωνικά δίκαιου και αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά το ότι ο Αλέξης Τσίπρας, στην εν λόγω ομιλία του, δε βρήκε να πει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για τις αμυντικές δαπάνες, που στον προϋπολογισμό του 2012 ανέρχονται σε € 6 δισ. τα μισά από τα οποία είναι για αγορές νέων οπλικών συστημάτων. Γιατί αλήθεια; 

Λιγότερο ευγενικός υπήρξε, είναι η αλήθεια, με την εκκλησιαστική περιουσία, αν και βρήκε μόλις μιση φράση να αφιερώσει - πριν από το απόσπασμα που έχουμε παραθέσει - στο σκανδαλώδες φορολογικό καθεστώς που διέπει την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η τρίτη παρατήρηση αφορά την πρόταση προβλέπει επιβολή εισφοράς επί του τζίρου μεγάλων επιχειρήσεων. Κατ' αρχήν ο τζίρος, όσο ψηλός και αν είναι, δε συνεπάγεται αυτόματα και κερδοφορία. Αν λοιπόν η εισφορά επιβληθεί σε ζημιογόνες επιχειρήσεις, πολύ απλά δε θα εισπραχθεί. Μπορεί δε, σε αρκετές περιπτώσεις, να οδηγήσει σε λουκέτα και πρόσθετες απολύσεις. Θα προτείνει τότε ο ΣΥΝ την κρατικοποίηση των επιχειρήσεων αυτών;

Η επόμενη παρατήρηση αφορά στην πρόταση για φορολόγηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Κατ' αρχήν ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να αγνοεί ότι οι ελληινικής ιδιοκτησίας ναυτιλιακές επιχειρήσεις έχουν την έδρα τους στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη ή στη Σιγκαπούρη. Κι ότι γι αυτό ακριβώς το λόγο ΔΕΝ ΥΠΟΒΑΛΛΟΥΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ στην Ελλάδα. Ούτε κι απασχολούν πλέον Έλληνες ναυτικούς. Με τη Βρετανία και τις ΗΠΑ  δε υπάρχει συμφωνία αποφυγής της διπλής φορολόγησης. Αν υποθέσουμε ότι επιβάλλεται ο φόρος που προτείνει, απλώς θα μηδενιστούν τα υπό ελληνική σημαία πλοία. Πράγμα όμως που, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν πια Έλληνες ναυτικοί, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Έσοδα πάντως σίγουρα δε θα έρθουν από αυτή την πρόταση.

Ασαφές είναι επίσης το πώς θα μπορέσει να φορολογηθεί η μεγάλη ακίνητη περιουσία Ελλήνων στο εξωτερικό. Πρώτον γιατί η περιουσία αυτή πληρώνει ήδη φόρους, στις χώρες που βρίσκεται, άρα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, εμπίπτει στις συμφωνίες περί αποφυγής της διπλής φορολογίας. Ακόμα και σε συνθήκες της δεκαετίας του '80, όταν ο έλεγχος της κίνησης των κεφαλαίων ήταν τεχνολογικά εφικτός, τέτοιες προτάσεις δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστούν. Κατά μείζονα λόγο σήμερα, που η πρόοδος της τεχνολογίας έχει διευκολύνει απίστευτα την κίνηση των κεφαλαίων.

΄Οσο για την πρόταση περί δραστικής μείωσης των ενοικίων που πληρώνουν δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί, μάλλον κομίζει γλαύκα εις Αθήνας γιατί αυτό ακριβώς σκέπτεται να κάνει η κυβέρνηση με ειδική νομοθετική ρύθμιση. 

Προτάσεις σαν αυτές μπορεί να χαροποιούν το στενό κομματικό ακροατήριο σε συνθήκες πανηγυρικης ολοκλήρωσης μιας κομματικής γιορτής, δεν απαντούν όμως στις ανάγκες της κοινωνίας, ούτε βοηθούν το κόμμα να βρει αποτελεσματικές μεθόδους προστασίας των χαμηλών εισοδημάτων. Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά (πολιτική) σύντροφοι, θα σας έλεγε η μακαρίτισσα Βίκυ Μοσχολιού.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Έχουμε ανάγκη ένα «κοινωνικό fast track»

Αναρτώ το παρακάτω άρθρο του Πέτρου Κατσάκου από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ online προσυπογράφοντάς το.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η πόλη βυθίζεται κάτω από τόνους σκουπιδιών και προβλημάτων. Η κοινωνική συνοχή διαλύεται και ο ιστός καταρρέει ξεβράζοντας ανθρώπινα θύματα στους δρόμους και στα πεζοδρόμια.

Οι νεόπτωχοι και οι νεοάστεγοι έρχονται να προστεθούν στον παραδοσιακό πληθυσμό των μακροχρόνια αστέγων. Άνθρωποι αντιμέτωποι με την ανεργία ή το χαμηλό εισόδημα. Άνθρωποι που έχασαν την ιδιοκτησία τους λόγω κατάσχεσης.

Η φτώχεια πλήττει πλέον και όσους είχαν επαρκές βιοτικό επίπεδο.

Τα ιατρεία των εθελοντικών οργανώσεων που μέχρι χθες εξυπηρετούσαν αποκλειστικά μετανάστες σήμερα κατακλύζονται από έλληνες που αδυνατούν να ανταποκριθούν στο αντίτιμο της επίσκεψης στο νοσοκομείο ή στην εισφορά για φάρμακα.

Παιδιά πεινάνε στα σχολεία της φωτοτυπίας και των greeklish dvd, Ανθρώπινα κουρέλια σέρνονται δίπλα απ’ το Πολυτεχνείο και στα Προπύλαια με μια σύριγγα στο μπράτσο καρφωμένη την ώρα που κλείνουν τα κέντρα απεξάρτησης.

Πολύτεκνοι, ΑμΕΑ, νεφροπαθείς, τυφλοί σπρώχνονται στον Καιάδα της κοινωνικής εφεδρείας και την ίδια ώρα μια ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα και μια διάχυτη βία σαρώνει τις γειτονιές μας.

Τα βλέπουμε, τα ακούμε, τα βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας με το κράτος στον ρόλο του παθητικού θεατή. Οι κρατικοί μηχανισμοί αποδεικνύονται ανεπαρκείς, αφήνοντας το κύμα της εξαθλίωσης να σαρώνει ότι ως σήμερα γνωρίζαμε ως «κοινωνικό κράτος».

Στα υπουργικά γραφεία και στα ραντεβού με την τρόικα συζητούνται με τις ώρες, με τις μέρες με τους μήνες σχέδια επί σχεδίων για την σωτηρία του ευρώ, του τραπεζικού συστήματος, της οικονομίας μα ούτε κουβέντα για την κοινωνία και αυτούς που την αποτελούν.

Φράση κλισέ αλλά θα την επαναλάβουμε πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που πεινάνε, άνθρωποι που πονάνε, άνθρωποι που κρυώνουν. Για όλους αυτούς απαιτείται ΤΩΡΑ ένα σχέδιο άμεσης ανάγκης. Απαιτείται ένα σχέδιο Πολιτικής Προστασίας. Ένα fast track κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού. Πριν να είναι αργά.

ΔΩΣΙΛΟΓΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ: φτηνιάρικο πολιτικό μάρκετινγκ κι αναβίωση φαντασμάτων του παρελθόντος

Τον τελευταίο καιρό Δεξιά και Αριστερή αντιπολίτευση επιδίδονται σε μια ακατάσχετη προδοτολογία σε βαθμό υστερίας. Η οποία δικαιολογείται, ως ένα βαθμό, από το ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, μείζονος σημασίας αποφάσεις γι αυτήν λαμβάνονται ερήμην της με αποκλειστική κυβερνητική υπαιτιότητα.

Ο προφανής στόχος της φιλολογίας αυτής, που παραπέμπει σε μέρες του 1945, είναι η εκλογική εκμετάλλευση της δικαιολογημένης λαϊκής οργής μέσα από τον τονισμό της κυβερνητικής υπαιτιότητας στην προσβολή της εθνικής αξιοπρέπειας.

Ταυτόχρονα, ο πολιτικός κόσμος γίνεται και πάλι όμηρος φαντασμάτων που στοίχειωναν την πολιτική ζωή του περασμένου αιώνα για πενήντα και πλέον χρόνια. Με τον κίνδυνο ενός νέου εμφυλίου, ολοένα πιο ορατό.

Στις ημέρες που θα ακολουθήσουν η γερμανική και η γαλλική κυβέρνηση θα ανακοινώσουν τις αποφάσεις τους για το μέλλον της Ελλάδας. Αποφάσεις που επιθυμούν να καταστήσουν - και πιθανό να το πετύχουν - αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι οποίες θα προβλέπουν τη θεσμική στέρηση στη Βουλή των Ελλήνων του δικαιώματος να ασκεί οικονομική πολιτική.

Η ευθύνη της κυβέρνησης στην εξέλιξη αυτή είναι προφανέστατη. Από την αρχή της εκδήλωσης της κρίσης του χρέους, αρνήθηκε να διαπραγματευτεί τη στοιχειώδη προστασία των χαμηλών εισοδημάτων, δεν τόλμησε να μειώσει τις αμυντικές δαπάνες - και μόνη η ακύρωση όλων των αγορών νέων οπλικών συστημάτων για την τετραετία 2010 - 2014 θα αρκούσε για τη μείωση του ελλείμματος πολύ περισσότερο από όσο οι μειώσεις μισθών και συντάξεων - αρνήθηκε να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τη σπατάλη στα νοσοκομεία. 

Και είναι επαρκέστατος λόγος για την απαίτηση, από μέρους της Αντιπολίτευσης, για άμεση προσφυγή στις κάλπες, και για μακροχρόνια πολιτική περιθωριοποίηση, από μέρους της ελληνικής κοινωνίας, του ΠΑΣΟΚ.

Όμως, παρά την κατανοητή, υπό αυτές τις συνθήκες, χρήση από μέρους της Αντιπολίτευσης ρητορικών σχημάτων που θα εμπεριείχαν την έννοια της προδοσίας, η προσφυγή σε αυτά υπερβαίνει κάθε έννοια ανεκτής προεκλογικής υπερβολής. Τόσο η Δεξιά αντιπολίτευση (ΝΔ - ΛΑΟΣ), όσο και η Αριστερή (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) επενδύουν αποκλειστικά στην ενεργοποίηση  του συνδρόμου της  «πληγωμένης εθνικής αξιοπρέπειας». 

Μια ανάγνωση των πολιτκών τους προτάσεων διεξόδου από την κρίση καθιστά κατανοητή αυτή την εμμονή, καθώς αρνούνται να αναγωρίσουν την πραγματικότητα: τη χρεοκοπία του ελληνικου Κράτους και τη συνακόλουθη υποχρέωσή του να βρει μια λύση σε αυτό η οποία αφ' ενός θα προστατεύει την ελληνική κοινωνία από το λιμό, αφ' ετέρου να διαπραγματευτεί με τους εταίρους στην ΕΕ και τους δανειστές λύσεις αποδεκτές από τους τελευταίους. 

Η αδυναμία και η έλλειψη βούλησης   να επεξεργαστούν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης εναλλακτικές προτάσεις στην κυβερνητική νεοφιλελεύθερη υστερία - με την εξαίρεση των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ και της ΔΗΜΑΡ που προσπαθούν να διατυπώσουν προτάσεις συμβατές με την πραγματικότητα - τα υποχρέωσε σε συνεχή όξυνση των αντιπολιτευτικών τόνων, που μοιραία θα έφταναν και στην προδοτολογία.

Όμως οι αναφορές σε «προδότες» και «δωσίλογους» έχουν και άλλες πτυχές, πολύ πιο ανησυχητικές, διότι είναι ασυνείδητες και γι αυτό μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Η Δεξιά έχει, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, πετάξει από πάνω της το στενόχωρο ένδυμα του Ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού - στο οποίο τόσο είχε επενδύσει ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος - κι έχει ξαναφορέσει το άνετο ρούχο της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών». Σε αυτή τη λογική έχει να κλείσει ένα λογαριασμό με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο χρεώνεται στα μάτια της, ασυνείδητα, όλη την κληρονομιά του Βενιζελισμού. Της παρέχεται λοιπόν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ισοφαρήσει τη ρετσινιά της προδοσίας που κουβαλάει από τη Μικρασιατική Καταστροφή, φορτώνοντας στο ΠΑΣΟΚ μια αντίστοιχη προδοσία. Με ειδικά δικαστήρια και - αν είναι δυνατό - δίκες σε συνθήκες αναστολής των συνταγματικών εγγυήσεων, ώστε να υπάρξουν κι εκτελέσεις.

Αντίστοιχες μεταλλάξεις έχουν συμβεί και στην Αριστερά. Το μεν ΚΚΕ οδηγήθηκε με γοργούς ρυθμούς, από την ημέρα της απομάκρυνσης του Χαρίλαου Φλωράκη από την ηγεσία του,  σε έναν εθνικιστικό πολιτικό λόγο, όπου ξεχάστηκε εντελώς πως εκτός από «λευτερη την πατρίδα» θέλουμε και «παναθρώπινη τη Λευτεριά». Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, μεταλλάχτηκε στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας σε ένα κακό αντίγραφο των τροτσκιστικών κομμάτων του μεσοπολέμου.

Σε αυτό το πλαίσιο, πολιτικών μεταλλάξεων, εξ ίσου ασυνείδητα, το ΠΑΣΟΚ χρεώνεται με όλη  την κληρονομιά του Βενιζελισμού:  την αποστολή εκστρατευτικού σώματος στην Ουκρανία το 1919, το ιδιώνυμο, τη συνεργασία επιφανών στελεχών του Βενιζελισμού με τη Μεταξική δικτατορία, τα καμώματα του Γεωργίου Παπανδρέου το Δεκέμβρη του 1944. Και βεβαίως απαιτούν τη δική τους ρεβάνς. 

Όλα αυτά, ακριβώς επειδή συνιστούν μια εισβολή του συλλογικού ασυνείδητου στο παρόν, γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνα. Κι ανοίγουν το δρόμο σε μια φάρσα του προηγούμενου εμφυλίου Πολέμου. για την οποία τίοποτα δεν εγγυάται ότι θα είναι λιγότερο αιματηρή και διαρκής.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Συγκλονιστικός ο Μανώλης Κυπραίος

Από τον ιστότοπο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών αντιγράφω την ομιλία του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου, σε ημερίδα που διοργάνωσαν οι Ενώσεις των Αστυνομικών  στις 12 Οκτωβρίου με θέμα «Αστυνομία και Ανθρώπινα δικαιώματα».

Υπενθυμίζω ότι ο Μανώλης Κυπραίος έχασε εντελώς την ακοή του στις 15 Ιουνίου 2011, ενώ κάλυπτε τη διαδήλωση στην Πλατεία Συντάγματος, όταν άνδρας των ΜΑΤ εκτόξευσε εναντίον του χειροβομβίδα κρότου - λάμψης, η οποία εξεράγη μπροστά του, κατ' εντολήν του διμοιρίτη του.

Υπενθυμίζω επίσης ότι, τόσο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Παπουτσής, όσο και ο υπεύθυνος τύπου της ΕΛΑΣ κ. Κοκολάκης, με δυο συναγωνιζόμενες σε ιταμότητα δηλώσεις, είχαν καλύψει απόλυτα την εγκληματική ενέργεια των (αν)ανδρών των ΜΑΤ.

Και υποκλίνομαι στο Μανώλη Κυπραίο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα.

Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους.

Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση.

Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.

Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από άλλους πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.

Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω κι εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή.

Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες.

Και δεν σας το κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;»

Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω;

Γιατί με στοχοποίησαν;

Η απάντηση δόθηκε από τον κύριο Κοκκαλάκη. Το τι είπε ο κ. Κοκκαλάκης το γνωρίζετε όλοι και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Μίλησε για μια βεντέτα ανάμεσα σε κάποιους πάνοπλους αστυνομικούς των ΜΑΤ και τους άμαχους δημοσιογράφους. Και δεν ήταν «γλώσσα λανθάνουσα» αλλά γλώσσα ειλικρίνειας. Δεν είπε τίποτε περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας.

Και σαν τραγική ειρωνεία, γνωστοποιήθηκε τη μέρα των γενεθλίων μου. Την ημέρα των γενεθλίων ενός «ζωντανού-νεκρού» από την εκτόξευση μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Μιας χειροβομβίδας που εσκεμμένα ρίχτηκε κατά επάνω μου, αφού ο αστυνομικός της συγκεκριμένης διμοιρίας που έδωσε τη διαταγή ήξερε πως ήμουν δημοσιογράφος. Όπως και όλων όσων ακολούθησαν.

Γιατί δεν είναι πως μου εκτοξεύτηκε μόνο η χειροβομβίδα. Μου απαγορεύτηκε να πλησιάσω το πρόχειρο ιατρείο στο Σύνταγμα, στη συνέχεια με «περιποιήθηκαν» αστυνομικοί με μοτοσικλέτες και μου απαγορεύτηκε από αστυνομικά μπλόκα να πάω στο νοσοκομείο δια της ευθείας οδού, αναγκάζοντάς με επί μεγάλο χρονικό διάστημα, λιποθυμώντας και ζαλισμένος να γυρνάω στους δρόμους του Παγκρατίου για να φτάσω στο νοσοκομείο.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν έχει σημασία πως είμαι δημοσιογράφος.

Εχει σημασία πως είμαι πολίτης.

Πολίτης στην Ελληνική Δημοκρατία αν θυμάμαι καλά.

Σε μια χώρα που έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου των αμάχων τόσο στην ειρήνη, όσο και τον πόλεμο.

Γιατί αξιότιμες και αξιότιμοι φίλοι, η Δημοκρατία βασίζεται στον άνθρωπο.

Για αυτόν δημιουργήθηκε, αυτόν προστατεύει και σε αυτόν υποτάσσεται. Στον κυρίαρχο λαό. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ορθή εφαρμογή των νόμων, σημαίνει και σεβασμός στην Δημοκρατία.

Άραγε αυτοί οι αστυνομικοί που άφησαν ανάπηρο εμένα, χτύπησαν τους συναδέλφους μου, τον Γιώργο Αυγερόπουλο, την Τατιάνα Μπόλαρη, τον Δημήτρη Τρίμη, τον Άρη Μεσίνη, τον Μάριο Λώλο, και πόσους ακόμη δεν θυμάμαι πια, είναι αστυνομικοί που εκφράζουν όλο το αστυνομικό σώμα;

Πιστεύω πως όχι.

Από ότι γνωρίζω οι αστυνομικοί έχετε δώσει έναν όρκο στο Σύνταγμα και τους νόμους: Να τους προασπίζετε.

Εμείς οι δημοσιογράφοι, ποιους νόμους παραβιάσαμε;

Μήπως το νόμο της δημοσίευσης; Όταν τηρείς τους νόμους και τους προασπίζεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Το αντίθετο. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

Σαφέστατα υπάρχουν «καρκινώματα» και στο δικό μας κλάδο όπως και στο δικό σας. Υπάρχει όμως μια διαφορά: Σημαντική.

Εμείς δεν είμαστε εκτελεστική εξουσία. Δεν έχουμε όπλα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, κράνη και ασπίδες. Έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και ένα μπλοκάκι. Και όποιος αστυνομικός ή πολίτης νομίζει πως έχει αδικηθεί από ένα δημοσιογράφο υπάρχει η δικαστική εξουσία στην οποία μπορεί να προσφύγει. Αλίμονο αν κυριαρχήσει η αρχή της ζούγκλας και της αυτοδικίας.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν βρίσκομαι εδώ για να σπείρω έριδες. Ούτε έχω προσωπικά με κανέναν.

Δεν θέλω κανείς να θυμώσει ή να οργιστεί. Κακοί σύμβουλοι και τα δύο. Θέλω όμως να σκεφτείτε.

Είμαι εδώ, ανάμεσά σας, για να σας κάνω μια έκκληση: Να σταματήσει η βία.

Ξέρω πως και η Αστυνομία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο κυνήγι των κακοποιών. Και όσο η κρίση μεγαλώνει οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν.

Ξέρω πως κι εσείς, οι απλοί αστυνομικοί, υποφέρετε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Ξέρω πως κι εσείς χάνετε τα σπίτια σας, δεν έχετε να ταΐσετε τις οικογένειές σας, δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα.

Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι «εκλεκτοί» του κάθε συστήματος. Όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και εμείς η πλειοψηφία.

Ξοδεύτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τον Ιούνιο, γνωρίζοντας πως κάνετε εράνους στα αστυνομικά τμήματα να αγοράσετε φωτοτυπικό χαρτί και να βάλετε βενζίνη στα περιπολικά. Πως δεν έχετε σφαίρες και αλεξίσφαιρα γιλέκα.  Πως τρέμετε με τον φόβο πως θα βρεθείτε απέναντι σε ένα Καλασνίκοφ γιατί είστε απροστάτευτοι.

Και όλα αυτά τα ζητήματα το αναδείξαμε εμείς. Οι δημοσιογράφοι-που λέτε-πως σας αδικούμε. Βλέπετε όμως πως δεν σας αδικούμε. Αντίθετα προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε.

Και εσείς μας απαντάτε με κλομπ, χημικά και αυτές τις αναθεματισμένες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.

Τι μας χωρίζει λοιπόν; Επί της ουσίας τίποτα!

Ξέρω πως υπακούτε σε διαταγές. Οι διαταγές δεν είναι θέσφατο (όπως λέει και ο κ. Παπουτσής), όταν παραβιάζουν τους νόμους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ξέρω πως είστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Ξέρω πως μπορείτε να σκέφτεστε και να ξεχωρίζετε το σωστό από το λάθος.

Και πιστέψτε με πως αν δεν εκτελέσετε μια διαταγή που θα θέσει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αμάχων, να γνωρίζετε πως η Δημοκρατία θα σας προστατέψει. Εμείς οι συμπολίτες μας θα σας προστατέψουμε.

Κινδυνεύουμε να γυρίσουμε σε άλλες εποχές. Μαύρες για την Δημοκρατία. Τις ξεπεράσαμε με μεγάλη δυσκολία. Και τώρα επιστρέφουμε το ρολόι πίσω. Κάποιοι σπείρουν τον διχασμό και κινδυνεύουμε.

Καθίστε λοιπόν στο ίδιο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Καθίστε μαζί με τους πολίτες και συζητήστε. Μπορούν να γίνονται διαδηλώσεις χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Μπορείτε να ασχοληθείτε με αυτά τα προβλήματα που πραγματικά βασανίζουν την κοινωνία και τους συμπολίτες σας.

Πιάστε επιτέλους αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Μπορείτε να περικυκλώνετε χιλιάδες, δεν μπορείτε μια δράκα να περικυκλώσετε και να τους συλλάβετε;

Αυτοί είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Και μη φοβόσαστε για το τι θα αποκαλυφθεί για τις πραγματικές τους ταυτότητες…

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Κλείνοντας, ήθελα να σας πω, ό,τι οι νόμοι και οι διεθνείς συνθήκες είναι καλές και άριστες. Είναι όμως γραπτά. Σημασία έχει να τηρούνται. Και τηρούνται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια.

Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει επιβιώσει χωρίς «γρατζουνιά» από πολεμικά μέτωπα και έμεινε ανάπηρος στην πρωτεύουσα της ίδιας του της πατρίδας, όχι από «μπαχαλάκηδες» ή κουκουλοφόρους αλλά από κάποιους αστυνομικούς.

Σας μιλάει ένας άνθρωπος που ζει και πεθαίνει κάθε μέρα.

Δεν σας μιλάει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος.

Αλλά ο άνθρωπος, ο πολίτης, Μανώλης Κυπραίος.

Και σας διαβεβαιώνω πως αν αυτός ο καθημερινός «θάνατος», αυτό το βασανιστήριο που θα ζήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, σταματήσουν αυτά τα κακώς κείμενα και δω ενωμένους τους Έλληνες απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και δεν ξαναδώ χέρι αδελφού να χτυπάει αδελφό, θα είμαι ευτυχισμένος και θα πω: «χαλάλι».

Αν όμως συνεχιστεί αυτό το κακό, στο τέλος οι μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι αυτοί με τους οποίους είμαστε οργισμένοι και χαμένοι όλοι εμείς. Σκεφτείτε τι έχει κοστίσει στον λαό μας και στον τόπο μας αυτή η μαύρη περίοδος όταν αδελφός χτυπούσε αδελφό.

Σκεφτείτε τι μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και τι πάμε να παραδώσουμε εμείς στα παιδιά μας.

Δείτε τον Μανώλη Γλέζο που είναι εδώ, και «φυτέψτε» βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του, που δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω. Τον άνθρωπο αυτόν που κουβαλά την ιστορία των νεώτερων Ελλήνων στην πλάτη του. Που μέσα από τον Μανώλη Γλέζο ξεφυλλίζει κανείς τις πιο «φωτεινές» και πιο «σκοτεινές»  σελίδες αυτής της χρονικής περιόδου. Μια μορφή και στάση ζωής, που είναι η ενσαρκωμένη απόδειξη για όλα αυτά που μόλις σας ανέφερα. Ενας πολίτης και άνθρωπος, πρότυπο για εμάς και τα παιδιά μας.

Σκεφτείτε λοιπόν καλά όσα σας είπα.

Είναι λόγια ομόνοιας και όχι διχασμού.

Τα λόγια μου, είναι λόγια που σκοπό έχουν να ενώσουν. Να ξαναδημιουργήσουν τις γέφυρες που κάποιοι γκρέμισαν, ύπουλα και με σκοτεινούς στόχους. Μη κοιτάτε το δέντρο. Δείτε το δάσος. Ένα «δάσος» στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μέσα.

Είναι λόγια χωρίς υστερόβουλους σκοπούς.

Είναι λόγια ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας.

Είναι λόγια που συνοψίζουν το ύψιστο αγαθό: Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Χωρίς χρώμα δέρματος, θρησκείας και πολιτικών πιστεύω.

Και το κυριότερο: Είναι λόγια από έναν ανάπηρο πολίτη γραμμένα με το αίμα της ψυχής του που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί…

Σας ευχαριστώ.

Φιλικά

Μανώλης Κυπραίος

Η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και η ελληνική εξωτερική πολιτική

Αναδημοσιεύω από το Protagon.gr ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητή Χρήστου Ροζάκη για την ΑΟΖ. Και θέτω το ακόλουθο πολιτικό ερώτημα: Μήπως μια συμφωνία με την Τουρκία για το Αιγαίο, ακόμα και ετεροβαρής - υπέρ της Τουρκίας - κοστίζει πολύ λιγότερο από τον πακτωλό που ξοδεύεται κάθε χρόνο σε οπλικά συστήματα; Μήπως τα οφέλη της θα ήταν πολλάπλάσια αν μια τέτοια συμφωνία εμπεριείχε τη συνεκμετάλλευση με την Τουρκία του Αιγαίου, μέσω της ίδρυσης εταιρειών εκμετάλλευσης από κοινού; Κάποτε πρέπει να γίνει αυτή η συζήτηση. Σε λίγο κλείνουμε 200 χρόνια από την απόσχισή μας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και πρέπει ν' αρχίσουμε να ξεπερνάμε τα «παιδικά τραύματα του έθνους».

Γιάννης Χρυσοβέργης

Θα ξεκινήσω την αναλυση μου με μια σύντομη ιστορική αναδρομή, η οποία, πιστεύω, ότι βοηθάει στην καλύτερη κατανόηση των λόγων που οδήγησαν τη διεθνή κοινότητα στην σχετικά πρόσφατη καθιέρωση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Σε ένα γενικότερο επίπεδο, το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου σηματοδοτεί την εγκατάλειψη της κυρίαρχης προπολεμικής –και διαχρονικά κραταιής- αντίληψης ότι η βασική χρήση των θαλασσών συμπίπτει με τη ναυσιπλοΐα, και δευτερευόντως με την αλιεία. Μια τέτοια αντίληψη είχε δώσει προτεραιότητα στην αρχή της ελευθερίας των θαλασσών, περιορίζοντας τα παράκτια κράτη σε περιορισμένες ζώνες αιγιαλίτιδας, μέσα στις οποίες και ασκούσαν κυριαρχία, σχεδόν ισοδύναμη με αυτήν του χερσαίου εδάφους, κι εξυπηρετούσαν, έτσι, βασικά μελήματά τους, κυρίως αυτό της ασφάλειας.  Η διαπίστωση, όμως, μέσα από τις επιστημονικές εξελίξεις, ότι η θάλασσα κρύβει πλουτοπαραγωγικούς πόρους στο βυθό και το υπέδαφός της, σε συνδυασμό με τις τεχνολογικές προόδους που κατέστησαν δυνατή την εκμετάλλευσή τους, οδήγησαν, βαθμιαία σε μια αναθεωρηση αυτής την σχετικά μοναδικής προτεραιότητας, και στη δημιουργία νέων νομικών καθεστώτων στο Δίκαιο της θάλασσας. Καθεστώτα, τα οποία διευρύνουν τη δικαιοδοσία των κρατών στη θάλασσα, πέρα από την αιγιαλίτιδα, παρέχοντας δυνατότητες στα κράτη, κι αργότερα στην ίδια τη διεθνή κοινότητα να νομιμοποιήσει την αποκλειστική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους του –όπως και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές-, αλλά και τα οποία επιχειρούν να συμβιβάσουν τη διατήρηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας με τα νέα δικαιώματα χρήσης των θαλασσών. Η πρώτη ζώνη που διαμορφώνεται με αυτές τις νέες αντιλήψεις είναι, βέβαια, η ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα.

Στο ειδικότερο επίπεδο, τώρα, της ανάλυσής μας για την ΑΟΖ, η αυτή ζώνη έλκει την καταγωγή της σε έμπνευση λατινοαμερικανικών κρατών. Η συστηματική, οργανωμένη βιομηχανικά αλιεία των ΗΠΑ σε περιοχές του Ειρηνικού Ωκεανού, εκτός της αιγιαλίτιδας ζώνης των προσκείμενων κρατών της Νότιας Αμερικής, είχε αποστερήσει τα παράκτια κράτη από πολύτιμα αλιευτικά αποθέματα, αλλά είχε οδηγήσει και σε αλλοιώσεις του οικοσυστήματος της περιοχής, με σύνθετες –ακόμα και οικονομικές επιπτώσεις- για τα παράκτια κράτη. Η διαπίστωση αυτών των επιπτώσεων συνάσπισε τα κράτη αυτά, και τα οδήγησε σε μία κοινή στάση και στην πρόταση για μια νέα θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας σε μια μεγάλη έκταση από τις ακτές, που απέδιδε αποκλειστικά δικαιώματα αλιείας στα παράκτια αυτά κράτη. Σύντομα την πρωτοβουλία τους ενστερνίστηκαν και κράτη εκτός της Λατινικής Αμερικής, με αποτέλεσμα η Τρίτη Συνδιάσκεψη για το δίκαιο της θάλασσας, που οδήγησε στη νέα Σύμβαση του 1982, να βρει ώριμη τη διεθνή κοινότητα για μια πρόβλεψη μιας νέας θαλάσσιας ζώνης, αυτήν που η Σύμβαση καθιέρωσε ως ΑΟΖ.

Η Σύμβαση του 1982 αφιερώνει ένα τμήμα της (το Τμήμα V) στην ΑΟΖ. Σε αυτό καθορίζεται η νομική φυσιογνωμία της ζώνης, οι λειτουργίες της και τα όρια της δικαιοδοσίας των κρατών. Σύμφωνα με τα Άρθρα του Τμήματος V, η ΑΟΖ είναι μια θαλάσσια ζώνη πέρα, αλλά παρακείμενη, της αιγιαλίτιδας ζώνης, η οποία περιλαμβάνει το βυθό, το υπέδαφός του, τη θαλάσσια ‘κολώνα’, και την επιφάνεια της θάλασσας, ως μια απόσταση διακοσίων μιλίων από την ακτή –μειωμένη, όμως, ανάλογα με το εύρος της παρακείμενης αιγιαλίτιδας ζώνης. Σε αυτή τη ζώνη το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα με σκοπό την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των θαλασσίων πόρων, ζωντανών ή άλλων, της περιοχής, όπως, επίσης, και τις άλλες δραστηριότητες που αφορούν την οικονομική εξερεύνηση και εκμετάλλευση της ζώνης, όπως είναι η παραγωγή ενέργειας από το νερό, τα ρεύματα και τους ανέμους. Η δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους επεκτείνεται, επίσης, στη δυνατότητά του να κατασκευάζει και να χρησιμοποιεί τεχνητά νησιά, εγκαταστάσεις και κατασκευές (για την εξυπηρέτηση των χρήσεων της ζώνης), να κάνει επιστημονική έρευνα, και να προστατεύει και διατηρεί το θαλάσσιο περιβάλλον. Τα δικαιώματα αυτά είναι λειτουργικά, δεν συνιστούν εδαφική κυριαρχία, και πρέπει να ασκούνται με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη του τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των άλλων κρατών που κάνουν χρήση της θαλάσσιας περιοχής. Ιδιαίτερα, βέβαια, όταν ασκούν το δικαίωμά τους της ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι για τα δικαιώματα που δεν προκύπτουν ρητά ότι ανήκουν στο καθεστώς της ΑΟΖ, η θαλάσσια περιοχή της διέπεται από το καθεστώς της ελευθερίας των θαλασσών.

Η προσθήκη της νέας ζώνης στη δικαιοδοσία των κρατών στις θάλασσες, πέρα από την αιγιαλίτιδα, παρέχει μια προστιθέμενη αξία στην ήδη υπάρχουσα δυνατότητα του παράκτιου κράτους να εκμεταλλεύεται το θαλάσσια πλούτο των βυθών και του υπεδάφους του, μέσα από το θεσμό της υφαλοκρηπίδας, με την προσθήκη της θαλάσσιας κολώνας και της επιφάνειας της θάλασσας. Οι νέες, κατά συνέπεια, χρήσεις της αφορούν κυρίως την αλιεία, και την εκμετάλλευση της φυσικής, ήπιας ενέργειας που προκύπτει από την κίνηση του νερού και των ανέμων. Όσον αφορά τώρα το βυθό και το υπέδαφος, αυτή η περιοχή εξακολουθεί να διέπεται από τις νομικές ρυθμίσεις της υφαλοκρηπίδας –κάτι που ρητά προσδιορίζεται από την παράγραφο 3 του Άρθρου 56 της Σύμβασης. Ο θεσμός, κατά συνέπεια, της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, όχι μόνο δεν απορροφάται από την ΑΟΖ, αλλά παραμένει ζωντανός, και καθορίζει, με τις νομικές ρυθμίσεις του, τον τρόπο χρήσης των βυθών από τα παράκτια κράτη.

Θα πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους στην παρακείμενη ΑΟΖ υπόκεινται στους γενικότερος περιορισμούς που προκύπτουν από τον ‘κοινωνικό’ χαρακτήρα που διέπει συνολικά τη Σύμβαση του 1982. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία του Δικαίου της Θάλασσας, η διεθνής κοινότητα αποδίδει τόση σημασία στα δικαιώματα τρίτων κρατών, αλλά και στα δικαιώματα της ίδιας της κοινότητας απέναντι στα δικαιώματα των παράκτιων κρατών. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι βέβαια η υιοθεσία του νέου καθεστώτος της ‘κοινής κληρονομιάς της ανθρωπότητας’, των βυθών πέρα από τις εθνικές δικαιοδοσίες, όπου η ίδια η διεθνής κοινότητα απολαμβάνει, σύμφωνα με τη Σύμβαση, των καρπών τους, με ένα πνεύμα διανεμητικής δικαιοσύνης εις όφελος των οικονομικά ασθενέστερων μελών της. Στο ίδιο πνεύμα, η Σύμβαση προβλέπει ότι στην ΑΟΖ ενός κράτους τα κράτη τα γειτονικά προς αυτό έχουν το δικαίωμα της συμμετοχής στους ζωντανούς πόρους της θαλάσσιας αυτής περιοχής, εφόσον χαρακτηρίζονται ως ‘γεωγραφικά μειονεκτούντα κράτη’. Το Άρθρο 70 της Σύμβασης προσδιορίζει την έννοια του ‘γεωγραφικά μειονεκτούντος κράτους’, όπως και τους όρους της άσκησης των δικαιωμάτων του στην ΑΟΖ.

Έρχομαι τώρα στο θέμα της καθιέρωσης της ΑΟΖ από ένα παράκτιο κράτος. Σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, η οποία υφίσταται ως ‘φυσικό δικαίωμα’, ανεξάρτητα από την έκφραση βούλησης του παράκτιου κράτους, στην περίπτωση της ΑΟΖ το κράτος πρέπει να εκδηλώσει τη διάθεσή του να αποκτήσει τη ζώνη, μέσα από μια διακήρυξή του. Από τη στιγμή αυτή που το κράτος εκφράζει αυτή τη βούληση αποκτά όλα τα δικαιώματα που το Διεθνές Δίκαιο του απονέμει σε μια περιοχή που εκτείνεται ως τα διακόσια μίλια από την ακτή. Με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι το εύρος της θαλάσσης του στην περιοχή παρέχει μια τέτοια δυνατότητα.

Στην περίπτωση, όμως, που υπάρχει γεωγραφική στενότητα, και υπάρχουν ‘αντικείμενα’ κράτη σε απόσταση μικρότερη από τα τετρακόσια μίλια (200+200), τότε θα πρέπει να υπάρξει, σύμφωνα με τη Σύμβαση, οριοθέτηση της ΑΟΖ. Το Άρθρο 74 της Σύμβασης του ’82 ορίζει ότι ‘[η] οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ανάμεσα σε κράτη με αντικείμενες ή γειτονικές ακτές θα πραγματοποιείται με συμφωνία στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, όπως αναφέρεται στο Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου, με σκοπό την επίτευξη μιας ευθύδικης λύσης’. Σύμφωνα με τη δεύτερη παράγραφο του ιδίου άρθρου ‘αν δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί συμφωνία μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, τα ενδιαφερόμενα κράτη θα προσφεύγουν στις διαδικασίες που προβλέπει το Τμήμα XV (της Σύμβασης)’. Εξυπακούεται ότι οι διαδικασίες αυτές, που αφορούν γενικότερα κράτη που διαφωνούν σε σχέση με την ερμηνεία και την εφαρμογή των διατάξεων της Σύμβασης, υποχρεωτικά ακολουθούνται στις περιπτώσεις που και τα δύο μέρη που επιδιώκουν οριοθέτηση είναι μέρη της Σύμβασης. Στην περίπτωση που δύο κράτη δεν είναι μέρη της Σύμβασης, και στην περίπτωση που το ένα από αυτά δεν την έχει επικυρώσει τότε, φυσικά, η υποχρέωση της παραγράφου 2 αίρεται. Παραμένει, όμως, η μέθοδος οριοθέτησης που προβλέπει το Άρθρο 74, παρ. 1, ως υποχρέωση για κάθε κράτος, ανεξαρτήτως συμμετοχής του στη Σύμβαση, γιατί η διάταξη αυτή έχει μέσα από μακρά πρακτική οριοθετήσεων, αποκτήσει εθιμικό χαρακτήρα, και δεσμεύει ως έθιμο.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι βασικές, ουσιαστικές διατάξεις της Σύμβασης για την ΑΟΖ, όπως και ο ίδιος ο θεσμός της ΑΟΖ, έχουν αποκτήσει εθιμικό χαρακτήρα, και κάθε κράτος μπορεί να τις επικαλεστεί προκειμένου να καθιερώσει ΑΟΖ, και να ασκήσει τα δικαιώματα που προβλέπονται μέσα σε αυτήν.

Έρχομαι, τώρα, στο δεύτερο μέρος της αναλυσης μου που αφορά την ελληνική περίπτωση. Το τελευταίο διάστημα έχει αναπτυχθεί μια συζήτηση, που  έχει ξεφύγει από τις στενές επιστημονικές ανταλλαγές, και έχει πάρει ευρύτερες διαστάσεις δημοσιότητας. Αυτό θα πρέπει να οφείλεται και στο γεγονός ότι υπάρχουν πληροφορίες τις οποίες δεν μπορώ προσωπικά να διαψεύσω ή να επιβεβαιώσω ότι η Τουρκία αντιτίθεται στην καθιέρωση ΑΟΖ στο Αιγαίο Πέλαγος, ενώ είναι διατεθειμένη να ζητήσει την καθιέρωση ΑΟΖ στην περιοχή της Ανατολικής Λεκάνης της Μεσογείου. 

Αν είναι έτσι τα πράγματα, η διάκριση που πραγματοποιεί η Τουρκία είναι τεχνητή. Γιατί βασίζεται σε μια γεωγραφική διαφοροποίηση η οποία και αδόκιμη είναι, και μας απομακρύνει από την συνολική λύση, η οποία συνήθως συνοδεύει μια απόφαση δύο χωρών να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους. Αδόκιμη είναι γιατί θεωρεί ότι η Ανατολική Μεσόγειος δεν περιλαμβάνει το Αιγαίο και κατά συνέπεια πρόκειται για δύο θάλασσες που δικαιολογούν χωριστές οριοθετήσεις. Η επιστήμη, όμως, δεν συμφωνεί πάντοτε μαζί τους, καθώς υπάρχουν πολλοί έγκριτοι γεωγράφοι και (γεω)φυσικοί, οι οποίοι θεωρούν ότι η Ανατολική Μεσόγειος –σε σχέση με τη Δυτική- προσδιορίζεται δυτικά από μια νοητή γραμμή που ξεκινά από τα ιταλικά παράλια και καταλήγει στη Λιβύη, εγκλωβίζοντας μέσα σε αυτή τόσο την Αδριατική, όσο και το Αιγαίο.

Αλλά και στην περίπτωση που δεν δεχτούμε αυτή τη σχολή, και θεωρήσουμε ότι η Ανατολική Μεσόγειος εκκινεί από μια νοητή γραμμή ανατολικά των Δωδεκανήσων και της Κρήτης, και πάλι το ερώτημα παραμένει σε τι εξυπηρετεί αυτή η γεωγραφική διάκριση στην περίπτωση που αποφασίζεται η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα σε δύο κράτη τα οποία επιδιώκουν να οριστικοποιήσουν επιλύσεις που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες τους σε μια περιοχή υδάτινης συνέχειας, που δεν διακόπτεται από οποιοδήποτε φυσικό εμπόδιο.

Νομίζω ότι η διάκριση που επιδιώκει η Τουρκία –αν πράγματι οι πληροφορίες μας είναι σωστές- θα πρέπει να οφείλεται στην αδιαθεσία της να αποδεχτεί ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει, μέσω της ΑΟΖ, κυριαρχικά δικαιώματα σε μεγάλα θαλάσσια τμήματα του Αιγαίου, που θα περιλαμβάνουν την κολώνα του νερού, και την επιφάνεια, κάτι που επαναφέρει, κατά την Τουρκία, στο προσκήνιο τη λογική της ‘ελληνικής λίμνης’, που θέλει με κάθε τρόπο να ματαιώσει. Καθώς αυτή η λογική περιορίζει την Τουρκία στις δυνατότητες που διαφορετικά προσφέρει η ελευθερία των θαλασσών, και μειώνει την ικανότητά της να ‘συμμερίζεται’ μαζί με την Ελλάδα τη χρήση του Αιγαίου. Ειδικότερα, μάλιστα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι σε περίπτωση καθιέρωσης ελληνικής ΑΟΖ, η χώρα αποκτά δικαιώματα στην επιφάνεια της θάλασσας –τεχνητές νησίδες, εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης ήπιας ενέργειας- που μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην ελευθερία των θαλασσών. Αντίθετα γι’ αυτό που η Τουρκία ονομάζει Ανατολική Λεκάνη της Μεσογείου, οι ευνοϊκότερες οριοθετικές συνθήκες για την Τουρκία, της παρέχουν την πολυτέλεια να αποδεχτεί την ύπαρξη ελληνικής ΑΟΖ, και να μη μας φέρει αντιρρήσεις στην καθιέρωσή της –αν και βέβαια ακούγεται ότι εκεί η Τουρκία πιστεύει η Ελλάδα δεν έχει μεγάλα περιθώρια διεκδίκησης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ύπαρξη του Καστελορίζου, αλλά και της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης προσφέρουν τις γραμμές βάσης οι οποίες προσδιορίζουν τις σχετικές ζώνες, και οι οποίες ‘νομιμοποιούν’ την ύπαρξή τους. Διαφορετικό είναι το ζήτημα της ‘επήρειάς’ τους, δηλαδή της έκτασης των ζωνών που δικαιούνται, ως νησιά και όχι ως ηπειρωτικά εδάφη, στη συνολικότερη κατανομή της υφαλοκρηπίδας και την ΑΟΖ. Ο ρόλος τους εκεί μπορεί να είναι διαφορετικός από αυτόν των ηπειρωτικών ακτών, αλλά αυτό δε σημαίνει  ότι αυτή η γενικά αποδεκτή διαφορά τα στερεί παντελώς από τη απόλαυση θαλασσίων ζωνών. Ειδικότερα, μάλιστα, για το Αιγαίο Πέλαγος, όπου η αλυσίδα των ελληνικών νησιών συνεχίζεται με τα ηπειρωτικά εδάφη του, η έκταση των δικαιωμάτων τους –ως ένα ενιαίο όλο- αναμφίβολα κλίνει την πλάστιγγα προς την ελληνική πλευρά, σε σχέση με τα δικαιώματα που αντλούνται από τις (κυρίως) ηπειρωτικές ακτές της Τουρκίας στην ίδια περιοχή. Όσον αφορά, τώρα, την περιοχή του Καστελόριζου, επαναλαμβάνω, στις ακτές του θα πρέπει να προστεθούν και οι ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, και θα έλεγα και της Κρήτης, των οποίων προβολή προς ανατολάς θα είναι το τμήμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που αναλογεί στην Ελλάδα στην εν λόγω περιοχή. Βέβαια, σε μια ενδεχόμενη οριοθέτηση αυτές οι ακτές θα προσμετρηθούν, αλλά και θα αναμετρηθούν με τις τουρκικές ηπειρωτικές ακτές, βασικό κριτήριο οριοθέτησης, ανάμεσα σε άλλα, και θα ήταν επιπόλαιο να επιχειρήσω σήμερα μια απάντηση αναφορικά με την έκταση των ελληνικών δικαιωμάτων στην περιοχή, καθώς αυτή θα προσδιοριστεί από μια σειρά δυσχερώς σταθμητών παραγόντων, που θα κριθούν στις διμερείς διαπραγματεύσεις, ή, σε περίπτωση διαπραγματευτικού αδιεξόδου, από ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο.

Η τουρκική άποψη ότι το Καστελόριζο δεν δικαιούται ούτε υφαλοκρηπίδα, ούτε ΑΟΖ, εκτός του ότι απομονώνει το Καστελόριζο από τα υπόλοιπα ελληνικά γειτονικά νησιά, των οποίων οι ακτές συνιστούν γραμμές βάσης, αγνοώντας τη σωρευτική επίδρασή τους στη διαμόρφωση μιας οριοθετικής γραμμής ανάμεσα στις χώρες στην Ανατολική Λεκάνη, στηρίζεται, κατά τα φαινόμενα σε μια εσφαλμένη ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Θα πρέπει να προέρχεται από μια ατυχή μεταγωγή των διδαγμάτων τηε διαιτητικής απόφασης των Νησιών της Μάγχης (Ηνωμένο Βασίλειο-Γαλλία, 1971), τα οποία αφορούσαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γαλλία. Στην υπόθεση εκείνη τα βρετανικά νησιά της Μάγχης, που βρίσκονται πλησιέστατα στις γαλλικές ηπειρωτικές ακτές δεν μετέβαλαν, με την παρουσία τους, την εφαρμογή της μέσης γραμμής/ γραμμής ίσης απόστασης, που καθορίζεται από τις ηπειρωτικές ακτές των δύο κρατών. Στα νησιά αυτά, που κατά το διαιτητικό δικαστήριο, βρίσκονται στη ‘λάθος πλευρά’, δόθηκε απλά μια ζώνη 12 μιλίων από τις ακτές τους, για όλες τις χρήσεις.

Η περίπτωση, όμως, του Καστελόριζου είναι διαφορετική. Σε αντίθεση με τα νησιά της Μάγχης, το Καστελόριζο δεν βρίσκεται στη «λάθος πλευρά», αφού στην περιοχή δεν υπάρχει απέναντι από τις τουρκικές ακτές, ελληνικό έδαφος που θα δικαιολογούσε μια χάραξη μέσης γραμμής ανάμεσα στις ηπειρωτικές ακτές, και θα έθετε το δίλημμα για τη θέση αυτών των νησιών στην οριοθέτηση. Το Καστελόριζο είναι το μόνο ελληνικό έδαφος απέναντι από τις τουρκικές ακτές, και η μόνη ομοιότητά του με τα βρετανικά νησιά είναι ότι βρίσκεται κοντά στο τουρκικό ηπειρωτικό έδαφος. Αλλά αυτό το δεδομένο δεν το στερεί από το δικαίωμα να απολαμβάνει τις θαλάσσιες ζώνες που δικαιούνται τα νησιά από το Διεθνές Δίκαιο. Κατά συνέπεια στην οριοθετική διαδικασία θα πρέπει να υπολογιστεί. Ποιο είναι, τώρα, το μερίδιό του στην κατανομή των ζωνών είναι άλλο θέμα, που συνδέεται με την επήρεια που το Καστελόριζο έχει στην απόδοση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, η υπάρχουσα διεθνής νομολογία δεν μας βοηθάει ιδιαίτερα στο να δώσουμε μια σαφή απάντηση της έκτασης των δικαιωμάτων του Καστελόριζου σε μια οριοθετική διαδικασία. Γιατί ούτε η υπόθεση Λιβύης-Τυνησίας (υπόθεση του Διεθνούς Δικαστηρίου), ούτε η πιο πρόσφατη υπόθεση Ρουμανίας-Ουκρανίας (πάλι απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου), είναι ιδιαίτερα επιβοηθητικές, γιατί οι πραγματικές συνθήκες διαφέρουν και στις δύο σημαντικά, σε σχέση με τις πραγματικές συνθήκες στην περιοχή του Καστελόριζου. Στην μεν πρώτη περίπτωση τα ‘επίμαχα’ νησιά βρίσκονται πολύ κοντά στις ακτές του ιδίου κράτους στο οποίο ανήκουν (Τυνησία), ενώ στη δεύτερη το νησί των Όφεων δεν έχει δική του οικονομική ζώνη.

Θα τελειώσω με το ερώτημα: είναι σημαντικό για την Ελλάδα να θεσπίσει ΑΟΖ; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι απόλυτη. Αν το ενδιαφέρον της Ελλάδας εστιάζεται στην εξερεύνηση και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους των παρακείμενων θαλασσών, τότε ο θεσμός της υφαλοκρηπίδας εξυπηρετεί αποτελεσματικά τον στόχο αυτό. Αν επιδιώκει, ως προστιθέμενη αξία, όπως έχω ήδη τονίσει, να αποκτήσει και αποκλειστικά δικαιώματα αλιείας, και εκμετάλλευσης των ήπιων μορφών ενέργειας που προσφέρουν τα κύματα και οι άνεμοι της θάλασσας, τότε η ΑΟΖ καθίσταται απαραίτητη. Ειδικότερα, όμως, για το Αιγαίο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι και η Τουρκία έχει σχετικά δικαιώματα, κι ότι θα πρέπει να υπάρξει οριοθέτηση των δύο ΑΟΖ με συμφωνία, ή, σε κάθε περίπτωση, με την παρέμβαση τρίτου δικαιοδοτικού οργάνου. Είναι πολιτική απόφαση αυτή, και εναπόκειται στην πολιτική ηγεσία να προσμετρήσει τα θετικά και τα αρνητικά μιας τέτοιας πρωτοβουλίας.

Μας περικυκλώνουν οι άθλιοι...

(Σημερινό άρθρο του ΡΙΧΑΡΔΟΥ ΣΩΜΕΡΙΤΗ στην ιστοσελίδα του ΒΗΜΑΤΟΣ)

Κ.Λ.

"Ξεκάθαρα πράγµατα: µπερδεύοντας ανθρώπους και καταστάσεις και εµφανίζοντας την εξαίρεση σαν κανόνα η πιπίλα της εποχής, πικρή και συκοφαντική, είναι η «καταδίκη» της λεγόµενης «γενιάς του Πολυτεχνείου» και της «µεταπολίτευσης». Λέγεται αυτό συστηµατικά σαν αίτιο της σηµερινής κρίσης.

Κατανοώ το κίνητρο των προσκυνηµένων της δικτατορικής περιόδου που λοιδορούν όσους χτυπήθηκαν µε τη χούντα, συχνά µε τεράστιο προσωπικό κόστος, και όπως είναι λογικό, πήραν µετά µέρος, µε τον άλφα ή βήτα τρόπο, στη δηµόσια ζωή: εκδικούνται για τη δική τους µικρότητα. Ορισµένοι τους ακούνε. Αλλά ποιό είναι το σωστό: οι όσοι αντιστάθηκαν στη δικτατορία να κλειστούν ερµητικά στα σπίτια τους εκχωρώντας τη δηµόσια ζωή σε όσους λιποψύχησαν;

∆εν κατανοώ όσους ουρλιάζουν για τα πεπραγµένα της Μεταπολίτευσης. Εζησε ποτέ ο τόπος καλύτερη πολιτική δηµοκρατία; Αυξήθηκε ποτέ τόσο και σε τόσο λίγα χρόνια το ΑΕΠ; Πετύχαµε ποτέ, ως κράτος, τόσα όσα κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης: ένταξη στην ΕΟΚ, ένταξη στην ΟΝΕ, ένταξη της προβληµατικής Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τέτοια άνοδο του βιοτικού επιπέδου, Ολυµπιακούς Αγώνες, πολύ πιο αξιοπρεπείς σχέσεις µε συµµάχους και µη;

Πολλά άλλα δυστυχώς δεν έγιναν. Χάθηκε ο έλεγχος του δηµόσιου χρέους κυρίως από το 2004 και µετά, που ο Σηµίτης, παρά τους Ολυµπιακούς, είχε καθηλώσει και άρχισε να περιορίζει, το απαίσιο σπορ της διαφθοράς έγινε πανεθνικό µε την ενεργό συµµετοχή της πλειονό τητας. Και κάτω από την πίεση συνδικάτων µεταλλαγµένων σε συντεχνίες και µε την ενεργό συµπαράταξη του πολυσυλλεκτικού λαϊκισµού, ο κρατικός µηχανισµός σάπισε. Χρειαζόµασταν ριζικές µεταρρυθµίσεις που θα προχωρούσαν αποφασιστικά ό,τι είχε ήδη ξεκινήσει από τον Σηµίτη. Οι πολίτες προτίµησαν τον Κώστα Καραµανλή. Σε τι φταίει το Πολυτεχνείο και οµαδικά η «γενιά» του, σε τι φταίει γενικά και απόλυτα η Μεταπολίτευση;

Η Μεταπολίτευση είναι ένα δηµοκρατικό Σύνταγµα και µερικές πρακτικές πολιτικής συµβίωσης και αµοιβαίας ανοχής. Καλή ή κακή, η επικρατούσα νοµενκλατούρα είναι επιλογή των πολιτών και όχι των θεσµών και δεν υπάρχουν δηµοκρατικοί θεσµοί, µόνο µερικά πρακτικά µέτρα, που να µπορούν χωρίς κίνδυνο εκτροπής να επιβάλλουν «άριστους», «αδιάφθορους» και «άφθαρτους» και άλλα επικίνδυνα παραµύθια όπως αυτά που κυκλοφορούν τελευταία Το δύσκολα εφικτό είναι να υπάρξουν δηµοκρατικές πρωτοβουλίες «άριστων, αδιάφθορων και άφθαρτων» για κάτι το θετικά νέο. Θα υπάρξουν; Οσο για τη «γενιά του Πολυτεχνείου», δεν περιλαµβάνει όσους ήταν νέοι τότε και άκουγαν, αν άκουγαν, Ντόυτσε Βέλε, Εδώ Παρίσι και BBC τρέµοντας την ΕΣΑ ή όσους χάζεψαν από µακριά τα γεγονότα, αλλά τους σχετικά λίγους που δεν ξεγράφεται ότι ΗΤΑΝ στη Νοµική, ΗΤΑΝ στο Πολυτεχνείο, στελέχωσαν εδώ και στο εξωτερικό τις αντιστασιακές οργανώσεις και τα παράνοµα κόµµατα, παίζοντας συχνά µε τη ζωή τους. Βρήκαν δηλαδή τρόπους να πουν «όχι» στην τυραννία. Το κακό δεν είναι αυτοί. Το κακό είναι ότι µας περικυκλώνουν πια όλο και περισσότεροι οι άθλιοι."