Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, Ο ΔΕΝΔΙΑΣ ΚΑΙ... ΤΑ ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Μετά από τη σημερινή καρατόμηση δεκατριών ανώτατων, στην πλειοψηφία τους, στελεχών της ΕΛΑΣ, ως ύποπτων για ανοχή - στην καλύτερη των περιπτώσεων - απέναντι στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:

Είτε η ΕΛΑΣ είναι από την κορυφή ως τα νύχια διαβρωμένη από τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Είτε ο Νίκος Δένδιας ενήργησε υπό το κράτος πανικού.

Είτε η κυβέρνηση παίζει φτηνιάρικα επικοινωνιακά παιγνίδια.

Οτιδήποτε συμβαίνει πλην του πρώτου θα καταστήσει τα ρεμάλια της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ήρωες και θα απαξιώσει ακόμα περισσότερο στα μάτια των πολιτών την κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Η ανακοίνωση της ηγεσίας της ΕΛΑΣ  δεν έχει προηγούμενο στην Ιστορία της Ελληνικής Δημοκρατίας.  «Προκειμένου επίσης να διασφαλιστεί κατά απόλυτο τρόπο η αντικειμενικότητα στην έρευνα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων...σχετικά με τα καταγγελλόμενα στον Τύπο για ενεργό εμπλοκή αστυνομικών στη δραστηριότητα του κόμματος "Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή" και την τυχόν συμμετοχή τους στη διάπραξη αδικημάτων...». 

Με αυτές τις φράσεις αποπέμπονται από τα καθήκοντά τους οι οκτώ από τους δέκα αξιωματικούς της ΕΛΑΣ. Οι άλλοι δυο, λίγο νωρίτερα, είχαν υποχρεωθεί να υποβάλουν την παραίτησή τους «για προσωπικούς λόγους». 

Επίσης είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα ο Διευθυντής της Αστυνομικής διεύθυνσης Ευβοίας, ο αξιωματικός υπηρεσίας το βράδυ της Παρασκευής 20 Σεπτεμβρίου κι ο φύλακας της πύλης της Αστυνομικής Διεύθυνσης, κατηγορούμενοι για «παραλείψεις» διότι ακριβώς, δίπλα, στα γραφεία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ τα «παληκάρια» έπαιζαν με ρόπαλα κι αυτοί άργησαν να αντιδράσουν.

Αν εξαιρέσει κανείς τους τρεις τελευταίους και το διμοιρίτη των ΜΑΤ στην Αμφιάλη, που παρακολουθούσε αμέριμνος «αγανακτισμένους πολίτες» να πετροβολούν αντιφασίστες διαδηλωτές, οι ευθύνες των οποίων αφ' ενός είναι αποδεδειγμένες, αφ' ετέρου είναι και τα μικρότερα ψάρια, οι παραιτηθέντες ή αποπεμφθέντες ήταν μέχρι σήμερα επί κεφαλής νευραλγικών μονάδων της ΕΛΑΣ.

Αν δεχτούμε αυτό που χωρίς περιστροφές λέει η ανακοίνωση, ότι δηλαδή τα εν λόγω στελέχη - όλοι από βαθμό Αστυνόμου μέχρι βαθμό Αντιστρατήγου - είναι τουλάχιστον αναξιόπιστοι αν όχι άνθρωποι της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, αυτό σημαίνει ότι η ΕΛΑΣ είναι διαβρωμένη από την ηγεσία της μέχρι τον τελευταίο αστυφύλακα και πλέον η κυβέρνηση οφείλει να πράξει δυο πράγματα. 

Το πρώτο είναι να ανακοινώσει, με συνοπτικές διαδικασίες, την απομάκρυνση εκατοντάδων, αν όχι χιλιάδων, μεσαίων και χαμηλόβαθμων στελεχών στις επόμενες ημέρες.

Το δεύτερο  να καλέσει το λαό σε επαγρύπνηση, διότι υπάρχει μείζων κίνδυνος για το Δημοκρατικό Πολίτευμα.

Αν αυτά τα δυο  δε συμβούν τότε τα πράγματα είναι επικίνδυνα. 

Είτε διότι η κυβέρνηση δεν έχει το σθένος να πράξει τα δέοντα, άρα είναι επικίνδυνα κατώτερη των περιστάσεων ενδεχομένως δε ο Νίκος Δένδιας να αντέδρασε υπό το κράτος πανικού και σε τελική ανάλυση να συκοφάντησε ανώτερα στελέχη της Αστυνομίας.

Είτε διότι όλα αυτά είναι ένα φτηνιάρικο επικοινωνιακό παιγνίδι μιας κυβέρνησης, η οποία ετοιμάζεται να απολύσει με οριζόντιες διαδικασίες κάτιο χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων και να μειώσει ακόμα περισσότερο μισθούς και συντάξεις και, προκειμένου να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή και το ενδεχόμενο μαύρισμα στις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου 2014, προσπαθεί απελπισμένα να  αποκτήσει αντιφασιστικά εύσημα.

Αν συμβαίνει το πρώτο, παρά την προφασή επικινδυνότητα της κατάστασης, αυτή είναι διαχειρίσιμη και τα χειρότερα μπορούν να αποφευχθούν. Αν όμως συμβαίνει το δεύτερο ή το τρίτο το η κατάσταση ξεφεύγει εντελώς. 

Αν υποθέσουνμε ότι ο νίκος Δένδιας προέβη στις σημερινές του ενέργειες υπό το κράτος του πανικού το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό. Η έρευνα της υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων δε θα καταλήξει πουθενά, μια μεγάλη μερίδα των πολιτών θα πειστεί ότι η υπόθεση «κουκουλώθηκε» και μια εξ ίσου μεγάλη μερίδα θα πιστέψει τις καταγγελίες της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ περί «φρονηματικών διώξεων».

Ακόμα χειρότερες θα είναι οι επιπτώσεις αν όλος αυτός ο ξαφνικός «αντιφασιστικός οίστρος» της κυβέρνησης και των ΜΜΕ - των ίδιων ΜΜΕ που εδώ και δυο δεκαετίες νομιμοποιούν τον αντικοινοβουλευτικό και ρατσιστικό λόγο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ - είναι ένα επικοινωνιακό κυβερνητικό τέχνασμα για την απόκτηση «αντιφασιστικών διαπιστευτηρίων» εν όψει των δύσκολων επόμενων μηνών. Γιατί, υπό τις παρούσες συνθήκες, το ψέμα θα έχει εξαιρετικά κοντά ποδάρια και, τότε, ακόμα και όσοι δεν πιστέψουν την προπαγάνδα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ θα έχουν σιχαθεί ακόμα περισσότερο την κοινοβουλευτικη Δημοκρατία. Γιατί όταν θα έρθει η ώρα - και όπως όλα δείχνουν σίγουρα θα έρθει - που ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, δε θα υπάρχουν πολλοί διατεθείμένοι να δικινδυνέψουν για «αυτή τη "Δημοκρατία"».

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΕΝΣΤΟΛΩΝ

Στο τελευταίο δεκαήμερο γίναμε μάρτυρες δυο μαζικών διαδηλώσεων: του προσωπικού των σωμάτων ασφαλείας και των στρατιωτικών.

Το κοινό χαρακτηριστικό και των δυο διαδηλώσεων ήταν η εμφανής οργή των διαδηλωτών κατά του πολιτικού συστήματος. 

Οργή που μπορεί να αποβεί σύντομα επικίνδυνη για την επιβίωση του κοινοβουλευτισμού. 

Η οργή των ανθρώπων αυτών είναι κατανοητή. Μέσα σε τρια χρόνια, οι λόγοι που τους ώθησαν να ακολουθήσουν στρατιωτική ή αστυνομική σταδιοδρομία έχουν σχεδόν εκλείψει. 

Από την εποχή που οι εισαγωγικές εξετάσεις στις σχολές αξιωματικών και υπαξιωματιοκών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας εντάχθηκαν στο σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων, στα μέσα της δεκαετίας του '90, άλλαξε ριζικά η κοινωνιολογία τόσο των υποψηφίων τους όσο και αυτών που τελικά κατόρθωναν να γίνουν εισαχθούν.

Από την πρώτη στιγμή οι σχολές αυτές, λόγω του μεγάλου πλήθους των υποψηφίων, οι οποίοι δε χρειάζονταν πλέον το βύσμα κάποιου στρατηγού, βρέθηκαν στην κορυφή των βαθμολογιών, εκτοπίζοντας τις πολυτεχνικές, ιατρικές και νομικές σχολές.

Οι λόγοι που προκάλεσαν τόσο ενδιαφέρον γι αυτές τις σχολές ήταν η βεβαιότητα του υποψήφιου πως δε θα μείνει ποτέ άνεργος κι η βεβαιότητα  ενός αξιοπρεπούς μισθού συνοδευόμενου από σειρά εξ ίσου αξιοπρεπών επιδομάτων, χωρίς να σκοτώνεται στη δουλειά.

Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε τη βεβαιότητα για το προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας, ότι στη δουλειά τους «ο πελάτης έχει πάντα άδικο» - από αυτό πρέπει να εξαιρέσουμε το προσωπικό του Πυροσβεστικού Σώματος, που κατ' όνομα μόνο είναι Σώμα Ασφαλείας - κάτι που σε κανένα άλλο επάγγελμα δε συμβαίνει, και τη βεβαιότητα των στρατιωτικών ότι θα έχουν πάντα μια σειρά από άτυπα οφέλη (φαντάρους να τους μετατρέπουν σε ορντιναντσες, ειδικά καταστήματα, διακοπές  δωρεάν και άλλα άτυπα, αλλά σημαντικά οφέλη).

Λόγοι σημαντικοί για να αντέξουν οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί τις μεταθέσεις σε τόπους μακριά από την οικογένειά τους, τις υποχρεωτικές συχνές αλλαγές τόπου διαμονής και κάποια άλλα μειονεκτήματα του επαγγέλματος.

Στην τριετία που πέρασε η ζωή όλων αυτών των ανθρώπων έχει ανατραπεί. Οι μισθοί τους, πριν από τις σχεδιαζόμενες μειώσεις, έχουν ήδη υποστεί μειώσεις 25%-30%, ανάλογα με την περίπτωση. Τα επιδόματά τους έχουν εξανεμιστεί. 

Κι αν ο πελάτης συνεχίζει να έχει πάντα άδικο για το προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας, η κοινωνική αναταραχή έχει αυξήσει δραματικά τις ώρες της επιφυλακής, για τις οποίες ούτως ή άλλως δεν προβλέπεται πρόσθετη αμοιβή, οι άνδρες των ΜΑΤ, σημαντικό μέρος της αμοιβής των οποίων οφείλεται σε υπό κατάργηση επιδόματα καλούνται να συγκρουστούν ολοένα και πιο συχνά, με ολοένα πιο πολλούς εξαγριωμένους διαδηλωτές, οι βάρδιες στο αστυνομικό τμήμα επιφορτίζονται με ολοένα περισσότερα γραφειοκρατικής φύσης καθήκοντα.

Από την πλευρά τους οι στρατιωτικοί, με τις νέες περικοπές των μισθών τους, αδυνατούν να συντηρήσουν δυο σπίτια, ένα στον τόπο υπηρεσίας κι ένα στον τόπο κατοικίας τους. Το χειρότερο όμως γι αυτούς είναι ότι το όνειρο της χρυσής αποστρατείας, στην ηλικία των 40 ετών και με παχυλή σύνταξη, σβήνει.

Κι όμως, λίγους μήνες πριν, ο σημερινός Πρωθυπουργός ζητούσε την ψήφο τους για να ακυρώσει τις, ψηφισμένεςε από τη Βουλή, επικείμενες μειθώσεις των μισθών τους.

Όλα αυτά έχουν προκαλέσει την οργή των ενστόλων. Οργή δίκαιη, ως προς το σκέλος της ότι δεν είναι δυνατό κάποιοι άνθρωποι να εργάζονται σε συνθήκες συνεχούς πίεσης, 50 ώρες εβδομαδιαίως, για μισθούς 650 - 850 ευρώ το μήνα.

Οργή που στρέφεται εναντίον του συνόλου του πολιτικού συστήματος κι απεικονίζεται γλαφυρά στις δηλώσεις του Προέδρου της ΠΟΑΣΥ, ο οποίος υπόσχονταν «να γίνουν οι αστυνομικοί η πρωτοπορία της αντίστασης των εργαζιομένων» (ναι, σωστά διαβάσατε). Όμως η οργή αυτή μπορεί να έχει σοβαρές πολιτικές συνέπειες. 

Τι θα συμβεί αν μια μέρα, οι άνδρες των ΜΑΤ, αντιμέτωποι με χιλιάδες εξαγριωμένων διαδηλωτών - όπως στις 12 Φεβρουαρίου 2012 - υποχωρήσουν κι επιτρέψουν στο πλήθος να εισβάλει στη Βουλή; 

Το ερώτημα δεν είναι υποθετικό. Το ότι στη διαδήλωση του προσωπικού των Σωμάτων Ασφαλείας είχαν φροντίσει να στείλουν μηνύματα συμπαράστασης οι αρχηγοί της ΕΛΑΣ και του Λιμενικού Σώματος, δείχνει το μέτρο της απροθυμίας τους να επιβάλλουν πειθαρχικές κυρώσεις σε ατίθασους υφισταμένους τους.

Η αντίδραση που θα απομείνει στην κυβέρνηση είναι να καλέσει το Στρατό. Κι εδώ εγείρεται το επόμενο ερώτημα. Πώς θα συμπεριφερθούν οι κακοπληρωμένοι, πλέον στρατιωτικοί όταν κληθούν να επιβάλλουν την τάξη κυριολεκτικά δια πυρός και σιδήρου; Θα εκτελέσουν τις εντολές της κυβέρνησης; Ή κάποιος μεσαίου βαθμού αξιωματικός θα καταλάβει τη Βουλή και το Προεδρικό Μέγαρο υπό τις επευφημίες δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών που θα μεταβληθούν αμέσως σε ανθρώπινη ασπίδα προστασίας των πραξικοπηματιών; Ούτε κι αυτό το ερώτημα είναι υποθετικό πλέον.

Και τι θα συμβεί αν κάποιοι αξιωματικοί, επωφελούμενοι της γενικότερης διάλυσης του κρατικού μηχανισμού, αποφασίσουν να γίνουν «εθνοσωτήρες»; Ούτε κι αυτό το ερώτημα είναι υποθετικό.

Το βέβαιο είναι ότι, εξ αιτίας των μειώσεων των μισθών των στρατιωτικών των αστυνομικών και των λιμενικών ουδείς μπορεί να είναι πλέον σίγουρος για τη νομιμοφροσύνη τους σε κάποια στιγμή κρίσης. Και τότε, αυτό που θα μας περιμένει, θα είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας Τσάβες και στη χειρότερη ένας Ιωαννίδης. Με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

Συγκλονιστικός ο Μανώλης Κυπραίος

Από τον ιστότοπο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών αντιγράφω την ομιλία του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου, σε ημερίδα που διοργάνωσαν οι Ενώσεις των Αστυνομικών  στις 12 Οκτωβρίου με θέμα «Αστυνομία και Ανθρώπινα δικαιώματα».

Υπενθυμίζω ότι ο Μανώλης Κυπραίος έχασε εντελώς την ακοή του στις 15 Ιουνίου 2011, ενώ κάλυπτε τη διαδήλωση στην Πλατεία Συντάγματος, όταν άνδρας των ΜΑΤ εκτόξευσε εναντίον του χειροβομβίδα κρότου - λάμψης, η οποία εξεράγη μπροστά του, κατ' εντολήν του διμοιρίτη του.

Υπενθυμίζω επίσης ότι, τόσο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Παπουτσής, όσο και ο υπεύθυνος τύπου της ΕΛΑΣ κ. Κοκολάκης, με δυο συναγωνιζόμενες σε ιταμότητα δηλώσεις, είχαν καλύψει απόλυτα την εγκληματική ενέργεια των (αν)ανδρών των ΜΑΤ.

Και υποκλίνομαι στο Μανώλη Κυπραίο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα.

Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους.

Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση.

Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.

Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από άλλους πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.

Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω κι εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή.

Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες.

Και δεν σας το κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;»

Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω;

Γιατί με στοχοποίησαν;

Η απάντηση δόθηκε από τον κύριο Κοκκαλάκη. Το τι είπε ο κ. Κοκκαλάκης το γνωρίζετε όλοι και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Μίλησε για μια βεντέτα ανάμεσα σε κάποιους πάνοπλους αστυνομικούς των ΜΑΤ και τους άμαχους δημοσιογράφους. Και δεν ήταν «γλώσσα λανθάνουσα» αλλά γλώσσα ειλικρίνειας. Δεν είπε τίποτε περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας.

Και σαν τραγική ειρωνεία, γνωστοποιήθηκε τη μέρα των γενεθλίων μου. Την ημέρα των γενεθλίων ενός «ζωντανού-νεκρού» από την εκτόξευση μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Μιας χειροβομβίδας που εσκεμμένα ρίχτηκε κατά επάνω μου, αφού ο αστυνομικός της συγκεκριμένης διμοιρίας που έδωσε τη διαταγή ήξερε πως ήμουν δημοσιογράφος. Όπως και όλων όσων ακολούθησαν.

Γιατί δεν είναι πως μου εκτοξεύτηκε μόνο η χειροβομβίδα. Μου απαγορεύτηκε να πλησιάσω το πρόχειρο ιατρείο στο Σύνταγμα, στη συνέχεια με «περιποιήθηκαν» αστυνομικοί με μοτοσικλέτες και μου απαγορεύτηκε από αστυνομικά μπλόκα να πάω στο νοσοκομείο δια της ευθείας οδού, αναγκάζοντάς με επί μεγάλο χρονικό διάστημα, λιποθυμώντας και ζαλισμένος να γυρνάω στους δρόμους του Παγκρατίου για να φτάσω στο νοσοκομείο.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν έχει σημασία πως είμαι δημοσιογράφος.

Εχει σημασία πως είμαι πολίτης.

Πολίτης στην Ελληνική Δημοκρατία αν θυμάμαι καλά.

Σε μια χώρα που έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου των αμάχων τόσο στην ειρήνη, όσο και τον πόλεμο.

Γιατί αξιότιμες και αξιότιμοι φίλοι, η Δημοκρατία βασίζεται στον άνθρωπο.

Για αυτόν δημιουργήθηκε, αυτόν προστατεύει και σε αυτόν υποτάσσεται. Στον κυρίαρχο λαό. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ορθή εφαρμογή των νόμων, σημαίνει και σεβασμός στην Δημοκρατία.

Άραγε αυτοί οι αστυνομικοί που άφησαν ανάπηρο εμένα, χτύπησαν τους συναδέλφους μου, τον Γιώργο Αυγερόπουλο, την Τατιάνα Μπόλαρη, τον Δημήτρη Τρίμη, τον Άρη Μεσίνη, τον Μάριο Λώλο, και πόσους ακόμη δεν θυμάμαι πια, είναι αστυνομικοί που εκφράζουν όλο το αστυνομικό σώμα;

Πιστεύω πως όχι.

Από ότι γνωρίζω οι αστυνομικοί έχετε δώσει έναν όρκο στο Σύνταγμα και τους νόμους: Να τους προασπίζετε.

Εμείς οι δημοσιογράφοι, ποιους νόμους παραβιάσαμε;

Μήπως το νόμο της δημοσίευσης; Όταν τηρείς τους νόμους και τους προασπίζεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Το αντίθετο. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

Σαφέστατα υπάρχουν «καρκινώματα» και στο δικό μας κλάδο όπως και στο δικό σας. Υπάρχει όμως μια διαφορά: Σημαντική.

Εμείς δεν είμαστε εκτελεστική εξουσία. Δεν έχουμε όπλα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, κράνη και ασπίδες. Έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και ένα μπλοκάκι. Και όποιος αστυνομικός ή πολίτης νομίζει πως έχει αδικηθεί από ένα δημοσιογράφο υπάρχει η δικαστική εξουσία στην οποία μπορεί να προσφύγει. Αλίμονο αν κυριαρχήσει η αρχή της ζούγκλας και της αυτοδικίας.

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Δεν βρίσκομαι εδώ για να σπείρω έριδες. Ούτε έχω προσωπικά με κανέναν.

Δεν θέλω κανείς να θυμώσει ή να οργιστεί. Κακοί σύμβουλοι και τα δύο. Θέλω όμως να σκεφτείτε.

Είμαι εδώ, ανάμεσά σας, για να σας κάνω μια έκκληση: Να σταματήσει η βία.

Ξέρω πως και η Αστυνομία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο κυνήγι των κακοποιών. Και όσο η κρίση μεγαλώνει οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν.

Ξέρω πως κι εσείς, οι απλοί αστυνομικοί, υποφέρετε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Ξέρω πως κι εσείς χάνετε τα σπίτια σας, δεν έχετε να ταΐσετε τις οικογένειές σας, δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα.

Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι «εκλεκτοί» του κάθε συστήματος. Όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και εμείς η πλειοψηφία.

Ξοδεύτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τον Ιούνιο, γνωρίζοντας πως κάνετε εράνους στα αστυνομικά τμήματα να αγοράσετε φωτοτυπικό χαρτί και να βάλετε βενζίνη στα περιπολικά. Πως δεν έχετε σφαίρες και αλεξίσφαιρα γιλέκα.  Πως τρέμετε με τον φόβο πως θα βρεθείτε απέναντι σε ένα Καλασνίκοφ γιατί είστε απροστάτευτοι.

Και όλα αυτά τα ζητήματα το αναδείξαμε εμείς. Οι δημοσιογράφοι-που λέτε-πως σας αδικούμε. Βλέπετε όμως πως δεν σας αδικούμε. Αντίθετα προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε.

Και εσείς μας απαντάτε με κλομπ, χημικά και αυτές τις αναθεματισμένες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης.

Τι μας χωρίζει λοιπόν; Επί της ουσίας τίποτα!

Ξέρω πως υπακούτε σε διαταγές. Οι διαταγές δεν είναι θέσφατο (όπως λέει και ο κ. Παπουτσής), όταν παραβιάζουν τους νόμους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ξέρω πως είστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Ξέρω πως μπορείτε να σκέφτεστε και να ξεχωρίζετε το σωστό από το λάθος.

Και πιστέψτε με πως αν δεν εκτελέσετε μια διαταγή που θα θέσει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αμάχων, να γνωρίζετε πως η Δημοκρατία θα σας προστατέψει. Εμείς οι συμπολίτες μας θα σας προστατέψουμε.

Κινδυνεύουμε να γυρίσουμε σε άλλες εποχές. Μαύρες για την Δημοκρατία. Τις ξεπεράσαμε με μεγάλη δυσκολία. Και τώρα επιστρέφουμε το ρολόι πίσω. Κάποιοι σπείρουν τον διχασμό και κινδυνεύουμε.

Καθίστε λοιπόν στο ίδιο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Καθίστε μαζί με τους πολίτες και συζητήστε. Μπορούν να γίνονται διαδηλώσεις χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Μπορείτε να ασχοληθείτε με αυτά τα προβλήματα που πραγματικά βασανίζουν την κοινωνία και τους συμπολίτες σας.

Πιάστε επιτέλους αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Μπορείτε να περικυκλώνετε χιλιάδες, δεν μπορείτε μια δράκα να περικυκλώσετε και να τους συλλάβετε;

Αυτοί είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Και μη φοβόσαστε για το τι θα αποκαλυφθεί για τις πραγματικές τους ταυτότητες…

Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη

Κλείνοντας, ήθελα να σας πω, ό,τι οι νόμοι και οι διεθνείς συνθήκες είναι καλές και άριστες. Είναι όμως γραπτά. Σημασία έχει να τηρούνται. Και τηρούνται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια.

Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει επιβιώσει χωρίς «γρατζουνιά» από πολεμικά μέτωπα και έμεινε ανάπηρος στην πρωτεύουσα της ίδιας του της πατρίδας, όχι από «μπαχαλάκηδες» ή κουκουλοφόρους αλλά από κάποιους αστυνομικούς.

Σας μιλάει ένας άνθρωπος που ζει και πεθαίνει κάθε μέρα.

Δεν σας μιλάει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος.

Αλλά ο άνθρωπος, ο πολίτης, Μανώλης Κυπραίος.

Και σας διαβεβαιώνω πως αν αυτός ο καθημερινός «θάνατος», αυτό το βασανιστήριο που θα ζήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, σταματήσουν αυτά τα κακώς κείμενα και δω ενωμένους τους Έλληνες απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και δεν ξαναδώ χέρι αδελφού να χτυπάει αδελφό, θα είμαι ευτυχισμένος και θα πω: «χαλάλι».

Αν όμως συνεχιστεί αυτό το κακό, στο τέλος οι μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι αυτοί με τους οποίους είμαστε οργισμένοι και χαμένοι όλοι εμείς. Σκεφτείτε τι έχει κοστίσει στον λαό μας και στον τόπο μας αυτή η μαύρη περίοδος όταν αδελφός χτυπούσε αδελφό.

Σκεφτείτε τι μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και τι πάμε να παραδώσουμε εμείς στα παιδιά μας.

Δείτε τον Μανώλη Γλέζο που είναι εδώ, και «φυτέψτε» βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του, που δυστυχώς δεν μπορώ να ακούσω. Τον άνθρωπο αυτόν που κουβαλά την ιστορία των νεώτερων Ελλήνων στην πλάτη του. Που μέσα από τον Μανώλη Γλέζο ξεφυλλίζει κανείς τις πιο «φωτεινές» και πιο «σκοτεινές»  σελίδες αυτής της χρονικής περιόδου. Μια μορφή και στάση ζωής, που είναι η ενσαρκωμένη απόδειξη για όλα αυτά που μόλις σας ανέφερα. Ενας πολίτης και άνθρωπος, πρότυπο για εμάς και τα παιδιά μας.

Σκεφτείτε λοιπόν καλά όσα σας είπα.

Είναι λόγια ομόνοιας και όχι διχασμού.

Τα λόγια μου, είναι λόγια που σκοπό έχουν να ενώσουν. Να ξαναδημιουργήσουν τις γέφυρες που κάποιοι γκρέμισαν, ύπουλα και με σκοτεινούς στόχους. Μη κοιτάτε το δέντρο. Δείτε το δάσος. Ένα «δάσος» στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μέσα.

Είναι λόγια χωρίς υστερόβουλους σκοπούς.

Είναι λόγια ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας.

Είναι λόγια που συνοψίζουν το ύψιστο αγαθό: Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Χωρίς χρώμα δέρματος, θρησκείας και πολιτικών πιστεύω.

Και το κυριότερο: Είναι λόγια από έναν ανάπηρο πολίτη γραμμένα με το αίμα της ψυχής του που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί…

Σας ευχαριστώ.

Φιλικά

Μανώλης Κυπραίος