Μετά τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων

Αναδημοσιεύω το σχόλιο του Πάσχου Μανδραβέλη από το σημερινό φύλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ με θέμα τις συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στο Σύνταγμα. Μια οπτική αρκετά ενδιαφέρουσα κατά την ταπεινή μου γνώμη, αν και, κατά τη γνώμη μου πάλι, ο αρθρογράφος φαίνεται έχει εικόνα των τεκταινομένων από τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ και το διαδίκτυο

Γιάννης Χρυσοβέργης

Πώς νοηματοδοτείται χωρίς να κουρσευτεί η αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος;

Oι ταγοί αυτής της χώρας λατρεύουν τις κινητοποιήσεις· εκτός, ίσως, των παραγωγικών δυνάμεων. Θέλουν τα πάντα να αλλάξουν· με πιθανή εξαίρεση το Δημόσιο, το κοινωνικό κράτος, την υγεία, τα κλειστά επαγγέλματα, ό, τι τέλος πάντων συνθέτει τη σημερινή μίζερη πραγματικότητα. Γι' αυτό ο κανόνας είναι να δοξιολογούνται οι «κινητοποιημένοι». Στα δοξαστικά υπάρχει μέγας ανταγωνισμός. Οχι μόνο μεταξύ των κομμάτων, αλλά και των Μέσων. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε, διότι δεν έχει μετρηθεί ο αριθμός των επιθέτων που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, αλλά σίγουρα οι δεύτεροι πλεονεκτούν λόγω θέσεως. Εχουν σελίδες να γεμίσουν και πολύ τηλεοπτικό χρόνο να καλύψουν· τι να πρωτοκάνει ο πολιτικός με δυο πενιχρές ανακοινωσούλες;

Η λατρεία των κινητοποιήσεων πρέπει να έχει ψυχολογικά κίνητρα. Η γενιά της μεταπολίτευσης, που είναι τώρα στα πράγματα, δεν μπορεί να κοιμηθεί από το τρόπαιο του Πολυτεχνείου. Δεν είναι λίγο το ψυχολογικό βάρος, να έχεις χάσει στο και πέντε τη μεγάλη δόξα. Γι' αυτό και λιβανίζει κάθε κινητοποίηση. Τη νοηματοδοτεί υπό το άγχος που έχει για το δικό της «Πολυτεχνείο». Κι έτσι την κάνει καρικατούρα. Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε με πολύ συγκεκριμένο αίτημα (φοιτητική συνδικαλιστική ελευθερία) και φούντωσε με ένα ευρύτερο αλλά επίσης συγκεκριμένο αίτημα. Τη δημοκρατία. Τελεία και χωρίς τα επίθετα «ουσιαστική», «πραγματική» κ. λπ. Τώρα ακόμη και οι κινητοποιήσεις της Κερατέας, που χλευάζουν τον βασικό δημοκρατικό κανόνα, θεωρήθηκαν προάγγελος της «άλλης δημοκρατίας», η οποία μάλιστα δεν προσδιορίζεται ως προς τα χαρακτηριστικά της.

Αυτές τις μέρες στις πλατείες της χώρας συμβαίνει κάτι μεγάλο. Δεν ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι, διότι δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε. Είναι μαζικό: Συγκεντρώσεις 30, 40, 60 χιλιάδων ανθρώπων τις ζηλεύουν πλέον και όλα τα κόμματα και όλα τα συνδικάτα. Γι' αυτό πέρα από τις δοξολογίες υπάρχει και η κατανοητή αμηχανία. Εκτός της κοινής «αγανάκτησης» δεν υπάρχει άλλο προσδιοριστικό του κινήματος. Από συνεντεύξεις τυχαίων «αγανακτισμένων» στο YouTube διαπιστώνουμε ότι κάποιοι εκφέρουν ακροδεξιές απόψεις, άλλοι ακροαριστερές, πολλοί και τα δύο μαζί και όλες είναι συγκεχυμένες. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσες μέρες αγανάκτησης δεν παρήγαγαν ένα συγκεκριμένο αίτημα, ούτε καν ένα πρωτότυπο σύνθημα. Τα συνθήματα που ακούγονται είναι παράφραση παλιότερων ή γηπεδικών συνθημάτων «ε-εεϊ, ο, ε-εϊ-ο...». Είναι αξιοσημείωτο πως ούτε ο Εθνικός Υμνος δεν έγινε μια φωνή στις πλατείες. Μόνο τα «ου» και τα χειροκροτήματα κάνουν αυτές τις μαζώξεις συλλογικότητα. Κι αυτά είναι άναρθρη αντίδραση· αγανάκτηση χωρίς λέξεις, χωρίς λόγο.

Να μην παρεξηγηθούμε: το γεγονός ότι η αγανάκτηση δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη δεν σημαίνει ταυτοχρόνως ότι είναι και αδικαιολόγητη. Υπήρχαν πολλοί λόγοι για να αγανακτεί κανείς και τώρα προστέθηκε η οικονομική κρίση. Υπάρχει φόβος, οικονομική ανασφάλεια, περιβάλλον επιβαρυμένο, ένα κράτος που αδυνατούσε και αδυνατεί να δώσει τις στοιχειώδεις υπηρεσίες στους πολίτες κ. λπ. Το πρόβλημα είναι ότι η αγανάκτηση για τα φαινόμενα διαστρέφεται όταν νοηματοδοτούνται οι πηγές αυτών των προβλημάτων. Κάποιοι κουρσεύουν τη διαμαρτυρία, στη διαδικασία εξήγησής της: τη στρίβουν, τη στριφογυρίζουν, και τελικώς την αντιστρέφουν αντί να την εξηγήσουν. Δηλαδή η οικονομική ανασφάλεια, που δικαιολογημένα νιώθουν πολλοί και πάνε στις πλατείες, δεν οφείλεται στο λίγο κράτος· είναι αποτέλεσμα της υπερδιόγκωσής του.

Εδώ όμως γεννάται ένα πρόβλημα. Πώς νοηματοδοτείται χωρίς να κουρσευτεί η αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος; Με το σύνθημα «άλλοι μας πίνουν το αίμα και όχι τα κουνούπια» συμφωνούν πιθανότατα όλοι. Αλλά πώς συγκεράζεται το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» που διατύπωσε ο «Αντώνης της Πλατείας», σύμφωνα με ένα βίντεο που κυκλοφορεί σε ακροδεξιούς δικτυακούς τόπους με το «α και ου γ... το ΔΝΤ»; Υπάρχει περίπτωση να δούμε κοινή διακήρυξη Αλαβάνου - Ανθιμου Θεσσαλονίκης, ο οποίος επίσης τάχθηκε υπέρ των αγανακτισμένων; Πώς θα ενοποιηθούν οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις;

Ενας τρόπος είναι διά των συνελεύσεων που ξεκίνησαν να γίνονται, αν φυσικά δεν καπελωθούν. Εκεί θα συζητηθούν όλα, θα ακουστούν οι διαφορετικές απόψεις, θα γίνει η σύνθεσή τους και στο τέλος θα υπάρξει ένα ενιαίο κείμενο θέσεων. Αυτό όμως προϋποθέτει διαδικασίες και ανοχή στη διαφορετική άποψη, ακόμη και αν είναι ακριβώς αντίθετη. Το τελικό κείμενο, ως απόρροια συμβιβασμών, τελικώς δεν θα εκφράζει κανέναν συγκεκριμένα. Επιπλέον η διαδικασία αυτή, όπως και να την ονομάσουμε, είναι πολιτική. Μια μάζωξη ανθρώπων που συζητάνε διαφορετικές απόψεις, και αντί να σφάζονται, συμβιβάζονται. Είναι η πολιτική που απεχθάνονται οι συγκεντρωμένοι. Προϋποθέτει εκτός από «α» και «ου» παιδεία, και δη πολιτική. Πρέπει οι συμμετέχοντες να κατανοούν και να σέβονται τους κανόνες του παιχνιδιού. Ασχετα αν έχουμε επαναστατικά υποκείμενα στις πλατείες, η διαδικασία είναι της κατασυκοφαντημένης αστικής δημοκρατίας· είναι μια μορφή κοινοβουλίου, αυτού που μουτζώνουν οι διαμαρτυρόμενοι. Πιθανώς οι λαϊκές συνελεύσεις να έχουν πιο ρηξικέλευθα πολιτικά αποτελέσματα από εκείνα που παράγει η πολιτική γραφειοκρατία στο κοινοβούλιο, αλλά πάλι προϋποτίθενται οι συμβιβασμοί και ο σεβασμός της πλειοψηφίας. Αλλιώς το κίνημα των «αγανακτισμένων» θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη και διάφοροι θα το εκμεταλλεύονται για να κάνουν το κομμάτι τους στο κοινοβούλιο. Ηδη ο κ. Τσίπρας βλέπει στις πλατείες τη δικαίωση των απόψεών του. Λογικώς όλοι θα βλέπουν κάτι δικό τους στις πλατείες, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει -προς το παρόν τουλάχιστον- κάτι συγκεκριμένο στις πλατείες.

Το πρόβλημα του κ. Πάγκαλου είναι ότι χρησιμοποιεί λαμπερά επίθετα που πολλές φορές κρύβουν τα ουσιαστικά. Στη συνέντευξή του, όπου υπήρχε ο φανταχτερός όρος περί «μόδας νέων τεχνολογιών», υπήρχε μια σοβαρή επισήμανση: «Τα εύκολα «όχι» πολλές φορές ενώνουν πιο άνετα απ' ό, τι τα πολύ πιο δύσκολα «ναι»... Πολιτικό κίνημα θα σχηματιστεί όταν στα πανό δεν βλέπουμε μια διαρκή άρνηση, όπου τεράστια «όχι» δεσπόζουν και καταπίνουν τα πάντα, αλλά όταν δούμε μια ιδέα για την οποία αξίζει κάποιος να κάνει θυσίες». («Το Εθνος της Κυριακής», 29.05.2011) Εχει δίκιο. Δεν αρκεί να μαζεύονται χιλιάδες άνθρωποι στις πλατείες και να εκτονώνονται με «α» και «ου». Χρειάζεται διαρκής συμμετοχή, η οποία προϋποθέτει διάβασμα, ανταλλαγή απόψεων, θυσία χρόνου. Θα τη δούμε;

Συνέχεια του «Δεκέμβρη» με άλλα μέσα

Από μια άποψη οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων είναι η συνέχεια του «Δεκέμβρη» με άλλα μέσα. Αν ξεχάσουμε τη φόρμα της διαμαρτυρίας -τον Δεκέμβριο του 2008 είχαμε βία και καταστροφές- θα βρούμε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Μια συναισθηματική έκρηξη (οργή τότε, αγανάκτηση τώρα) χωρίς συγκεκριμένο πρόταγμα. Και στις δύο περιστάσεις υπάρχει μόνο η άρνηση του υπάρχοντος, η αίσθηση ότι πρέπει να αλλάξουν όλα, χωρίς όμως να ιεραρχούνται οι αλλαγές, έστω χρονικά. Ποια αλλαγή προηγείται και ποια έπεται;

Αυτού του τύπου οι διαμαρτυρίες είναι η χαρά της μετανεωτερικότητας. Οι ιεραρχήσεις, οι διαδικασίες νομιμοποίησής τους κ. λπ. ανήκουν στη σφαίρα της νεωτερικότητας.

Οι μάζες νομιμοποιούν διά κάποιας διαδικασίας κάποιους να τους αντιπροσωπεύουν ώστε να επιτευχθούν κάποια αποτελέσματα. Στον μεταμοντέρνο κόσμο όλα είναι χύμα και όλα είναι ίδια. Ακόμη και το ψέμα έχει ίδιο βάθος με την αλήθεια, αφού είναι «συμβάν», παράγει κάποιο απροσδιόριστο εκ των προτέρων αποτέλεσμα. Δεν αναφερόμαστε μόνο στον αστικό μύθο περί του ισπανικού συνθήματος «Σσσς, κάντε ησυχία, κοιμούνται οι Ελληνες». Σε κάθε διαδήλωση κυκλοφορεί ένα πανό συμπαράστασης από τους Ισπανούς Αγανακτισμένους. Είναι πραγματικά των Ισπανών; Εχουν αντιπροσώπους εδώ; Είναι διεθνιστικό το κίνημα; Κανένας δεν νοιάζεται για την αλήθεια, αρκεί που υπάρχουν «συμβάντα».

Ο υπαρκτός μεταμοντερνισμός, παράγει νέα πανό, αυτή τη φορά στα γαλλικά και στα ιταλικά. «Σσσς, κάντε ησυχία, κοιμούνται οι Γάλλοι/Ιταλοί». Δεν ασχολείται με το αρχικό ψεύδος. Το αναπαράγει σαν να ήταν αλήθεια.

Το πρόβλημα με τη μετανεωτερικότητα είναι ότι παράγει «συμβάντα», αλλά όχι αποτελέσματα. Τα τελευταία χρειάζονται τις συμβάσεις της νεωτερικότητας: ιεράρχηση στόχων, νομιμοποίηση μέσων, διαδικασίες λήψης αποφάσεων, σεβασμό αυτών των αποφάσεων. Είναι η παλιά καλή πολιτική, που όμως αρνούνται οι Αγανακτισμένοι.

Επομένως αν η διαμαρτυρία δεν καπελωθεί από τη γνωστή αριστερά, που τρέχει ασθμαίνουσα να υιοθετήσει κάθε διαμαρτυρία, το καλύτερο που πρέπει να περιμένουμε είναι η ανανέωση της πολιτικής διαδικασίας με νέες φωνές, να εμπλουτιστεί η πολιτική από νέα αιτήματα.

Αυτό όμως προϋποθέτει πιο ενεργή συμμετοχή. Ισως όχι στους υπάρχοντες κομματικούς χώρους, αλλά σε νέους. Αλλά γι' αυτό έχουμε πολύ δρόμο ακόμη.

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα

τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Νοέμβρης 1983

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα

τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Νοέμβρης 1983

Για την αντιγραφή από το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη Μετά τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 5ης Ιουνίου 2011 (το πλήρες άρθρο αναρτάται επίσης)

Γιάννής Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Κι αυτά το 1983. Προσωπικά, 28 χρόνια αργότερα, τους ίδιους ανθρώπους φοβάμαι

Της µιας δραχµής τα γιασεµιά

Το άρθρο γνώμης του Παύλου Τσίμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ του Σαββάτου 28 Μαΐου και προσφέρεται για πλούσιο προβληματισμό ως προς το τι πρέπει να γίνει.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Πόση λιτότητα µπορεί να δεχτεί µια οικονοµία σε ύφεση χωρίς να συνθλιβεί; Πόση «εµπιστοσύνη των αγορών» µπορεί να κερδίσει µια υπερχρεωµένη χώρα, υποβάλλοντας τον εαυτό της σε εξαντλητική αφαίµαξη; Και πώςείναι σωστό να συµµαζεύει τα ελλείµµατά της µια χώρα; Με περισσότερους φόρους ή µε περικοπή δαπανών;

Αυτή η συζήτηση δεν διεξάγεται µόνο στα ελληνικά. ∆ιεξάγεται σε όλες τις γλώσσες του κόσµου. Και διχάζει ∆ηµοκρατικούς και Ρεπουµπλικανούς στην Αµερική, Συντηρητικούς και Εργατικούς στη Βρετανία, µνηµονιακούς και αντιµνηµονιακούς στην Ελλάδα...

Σε αυτόν τονδιεθνή διάλογο, οι φωνέςτωναναλυτών, που επιµένουν να κρατούν ζωντανή την κεϊνσιανή σοφία, ακούγονται ως βάλσαµο στα βάσανά µας. Οι προφήτες της λιτότητας είναι ηλίθιοι! φωνάζει οΚρούγκµαν. Οι κυβερνήσεις υποτάχθηκαν στις αγορές και εκλιπαρούν την «εµπιστοσύνη» τους, σαν να µη διδάχθηκαν τίποτε από την κρίση και τις αιτίες της! γράφει ο Στίγκλιτς. Και όλοι τους συνιστούν ενίσχυση της δηµόσιας δαπάνης, αντί περικοπών, για να βγούµε σώοι από την κρίση.

∆ιαβάζουµε κι εµείς εδώ, στη µικρή γωνιά µας, αυτούς τους φιλιππικούς κατά της λιτότητας και αναθαρρούµε. Να, λοιπόν, που το λένε και οι σοφότεροι των σοφώντης οικονοµικής επιστήµης: το Μνηµόνιο είναι λάθος. Μας καταδικάζει σε συρρίκνωση και κοινωνική µιζέρια, την ώρα που θα έπρεπε να κινητοποιούνται δηµόσιοι πόροι για να ξεβαλτώσουν µια οικονοµία, από την οποία τα ιδιωτικά κεφάλαια φεύγουν τρέχοντας.

Αλλά, δυστυχώς, οι προφήτες µαςσπεύδουν να µας απογοητεύσουν: η Ελλάδα είναι άλλο, µια µοναδική στον κόσµο περίπτωση χρόνιας δηµοσιονοµικής ανευθυνότητας, γράφει ο Κρούγκµαν. Η Ελλάδα εξαιρείται, λέει και ο Στίγκλιτς. Η χώρα αυτή δηµιουργούσε πρωτογενή ελλείµµατα ακόµη και στα χρόνια που είχε ρυθµούς ανάπτυξης πάνω από 4%!

Είχα θέσει το ίδιο ερώτηµα και στους δύο νοµπελίστες, και στον Στίγκλιτς και στον Κρούγκµαν: αν, λοιπόν, η µικρή ελληνική οικονοµία διπλασίασε µέσα σε λίγα χρόνια τη µη παραγωγική δηµόσια δαπάνη της, πιάστηκε µόνη της, από εγκληµατική αµέλεια των κυβερνήσεών της, στο δόκανο του υπερδανεισµού και είναι υποχρεωµένη τώρα να συµµαζέψει τα δηµόσια ελλείµµατα, κατά παράβαση του χρυσού κεϊνσιανού κανόνα «όχι λιτότητα σε καιρό ύφεσης», µε περικοπές και φόρους που παράγουν ύφεση, δυστυχία και – τελικά – διόγκωση του χρέους, τι άλλη λύση µάς δίδεται; Τι µπορούµε να κάνουµε, αφού ούτε πόρους να κινητοποιήσουµε διαθέτουµε ούτε µπορούµε να επιστρέψουµε στη δραχµή και να την υποτιµήσουµε (αφού αυτό θα σήµαινε επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων);

Και οι δύο µου έδωσαν την ίδια απάντηση: µπορείτε να κάνετε ένα µόνο πράγµα. Να φωνάξετε, να πιέσετε, να απαιτήσετε από τον κ. Τρισέ και την κ. Μέρκελ να ελευθερώσουν επενδυτικούς πόρους για την ελληνική οικονοµία, να εφαρµόσουν ένα µίνι σχέδιο Μάρσαλ για την αιµοδότηση της ελληνικής οικονοµίας. Και να τους εξηγήσετε ότι µόνο αν σας βοηθήσουν να ξεκολλήσετε και να αναπτυχθείτε, θα µπορέσετε να τους ξεπληρώσετε τα χρέη σας, θυµίζοντάς τους ότι το ίδιο έκαναν και οι Αµερικανοί έναντι των Ευρωπαίων µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο.

Αν δεχτούµε ως αυτονόητα σωστή την απάντησηαυτή, τότε το συµπέρασµα είναι εξίσου αυτονόητο: η µόνη µας ελπίδα είναι να κρατηθούµε εντός ευρωπαϊκού πλαισίου, ακόµη κι αν στην Ευρώπη σήµερα επικρατεί λάθος συνταγή, ακόµη κι αν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πορεύονται περιδεείς και τυφλέςσε λάθος δρόµο. Να κρατηθούµε εντός – και να διαπραγµατευτούµε ξανά και ξανά. Γιατί εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, πόροι δεν διατίθενται. ∆ιατίθενται µόνο της µιας δραχµής τα παλιά γιασεµιά...

Και αυτός, ακριβώς, είναι ο θανάσιµος κίνδυνος που µας απειλεί: οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, δέσµιες των εκλογικών τους φόβων και του λαϊκισµού που τις κυκλώνει, να προχωρήσουν, προκειµένου να αποφύγουν την «επέκταση της µόλυνσης», στον εξοστρακισµό µας – ηθικό, πολιτικό και, εν τέλει, οικονοµικό και νοµισµατικό. Κι όχι επειδή δεν καταφέρνουµε να πιάσουµε τους άπιαστους δηµοσιονοµικούς στόχους που µας έθεσαν. Μα επειδή βλέποντας από κοντά, σε έναν στενό συγχρωτισµό, τις πολιτικές µας ελίτ, τους πήρανε – δυστυχώς για εµάς – χαµπάρι...

Χασάπικο

Θα ήθελα κι'εγώ να πω κάτι για τις πολύ ενδιαφέρουσες καθημερινές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, όμως κρίνω σκόπιμο να περιμένω για λίγες μέρες. Προς το παρόν, ανεβάζω ένα τραγουδάκι για τον Στρος Καν, σε ρυθμό χασάπικου, που το έγραψαν και το εκτελούν, οικογενειακώς, κάποιοι φίλοι μου. Στο βίντεο (βλ. παρακάτω σύνδεσμο) θα δείτε και τα δυο ανιψάκια μου, που, ποιός ξέρει, ίσως κάποτε να διαγράψουν τη δική τους τροχιά στο λαϊκό πάλκο.

http://www.youtube.com/watch?v=KigP-V8WxOw

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΟΙ ΔΥΟ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Από την περασμένη Τετάρτη ένα πλήθος διαδηλωτών οι «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ» συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στην Πλατεία Συντάγματος. Κάθε βράδυ και περισσότεροι. Με τις μέρες όμως, το ετερόκλητο αυτό πλήθος έχει αρχίσει να διαφοροποιείται απεικονίζοντας γλαφυρά δυο τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Η πρώτη, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη απηχεί την ιδεολογικοποίηση της αντι-πολιτικής. Η δεύτερη, κάτω από τα σκαλιά της πλατείας, μπροστά στο συντριβάνι, συζητά διαρκώς για το τι πρέπει ν' αλλάξει εδώ και τώρα. Κι η μια κι η άλλη αριθμούν πολλές χιλιάδες διαδηλωτών. Κυρίαρχη σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής η πρώτη, «άγνωστη» μέχρι πριν λίγες ημέρες η δεύτερη, πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωπες.

Άγνωστος Στρατιώτης: Ένα ετερόκλητο πλήθος, αποτελούμενο από ανθρώπους κάθε ηλικίας, αν και οι νέοι είναι σαφώς πλειοψηφία, περιφέρονται, συζητούν και, κυρίως, φωνασκούν. Φύρδην μίγδην και, κυρίως, χύδην, συναγελάζονται Ελληναράδες με τη σημαία στους ώμους, παλαιοκομμουνιστές, χουλιγκάνοι και μισθοφόροι των ΠΑΕ, αλητήριοι της Πλατείας Εξαρχείων ξελαρυγγιάζονται βρίζοντας πολιτικούς και πολιτική και φασκελώνοντας τη Βουλή.Ένα παχύ στρώμα από πλαστικά μπουκάλια, μεταλλικά κουτάκια και κάθε λογής σκουπίδια έχει καλύψει το οδόστρωμα.
Συντριβάνι: Οι γύρω πρασιές έχουν καταληφθεί από δεκάδες σκηνών. Ο χώρος πεντακάθαρος, καθώς σε κάθε γωνιά υπάρχουν σακούλες σκουπιδιδιών, ενώ δεκάδες εθελοντών φροντίζουν να μαζεύουν αμέσως ό,τι πετούν οι απρόσεχτοι. σε μια γωνιά ένα ιατρείο. Και στη μέση ένα πολύχρωμο, νεαρό σε ηλικία πλήθος, συζητάει με πάθος για τα πράγματα που «πρέπει να αλλάξουν εδώ και τώρα».
Λίγο αριστεροί, λίγο αναρχικοί, λίγο οικολόγοι, λίγο όλα μαζί. Ο λόγος τους ευθύς, άτεχνος, αλλά συναισθηματικός, θίγει όλα τα κακώς κείμενα κι αναζητά άμεσες λύσεις, Οι λιγοστοί μεσήλικες βετεράνοι του αριστερισμού και του αναρχισμού, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μεσ' στο γάλα, λόγω ηλικίας και ξύλινης γλώσσας.
Η συνέλευση αρχίζει κάθε βράδυ γύρω στις 20.00, την ίδια ώρα με τα δελτία ειδήσεων και συνεχίζεται αδιάκοπα ως τις 01.00 - 02.00. Οι ομιλητές διαδέχονται ο ένας τον άλλο στο μικρόφωνο με, πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα, οικονομία λόγου και σεβασμό των άλλων ομιλητών. Και, κυρίως, ακούνε.
Είναι ειρηνικοί, χωρίς να δηλώνουν ειρηνιστές, γιατί έχουν βαλθεί να βρουν τρόπους να χτίσουν από ερείπια μια δημοκρατική, γι αυτούς, κοινωνία. Οι ιδέες πέφτουν βροχή, από τα πιο απλά πρακτικά θέματα μέχρι το πώς μπορούν να εφαρμοστούν πρακτικές άμεσης δημοκρατίας στη διακυβέρνηση μιας χώρας. Συζητούν πολιτικά αντί να πολιτικολογούν, τραγουδούν, ερωτεύονται κι ονειρεύονται.
Περιδιαβαίνοντας ανάμεσά τους δε μπόρεσα παρά να νιώσω ανάμικτα συναισθήματα ζήλειας και χαράς. Ζήλειας γιατί έχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που έπαψα να ονειρεύομαι. Και χαράς γιατί, μετά από 25 ολόκληρα χρόνια, μια νέα γενιά Αριστερών εισβάλλει στη σκηνή. Χωρίς οργανικές σχέσεις με τα κόμματα και τα αποκόμματα της, κατ' ευφημισμόν, Αριστεράς, χωρίς να έχουν ξοδέψει ατέλειωτες ώρες σε ενδοκομματικές ίντριγκες και μικροπρέπειες, είναι εκεί για να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει.
Οι δυο αυτές παράλληλες διαδηλώσεις εκπροσωπούν δυο τάσεις της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίαρχη, μέχρι σήμερα σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής η πρώτη, ευχάριστα πολυπληθής και δημιουργική η δεύτερη, εκπροσωπούν η μεν πρώτη την Ελλάδα της μιζέριας η δε δεύτερη την Ελλάδα που θέλει να δημιουργήσει.
Οι πρώτοι αναζητούν ένα Führer που, ως άλλος Αη -Γιώργης θα «σκοτώσει το τέρας» και θα τους «σώσει». Οι δεύτεροι «φοβούνται όλ' αυτά που θα γίνουν γι αυτούς χωρίς αυτούς» και διεκδικούν θεσμικά πλαίσια στα οποία θα έχουν φωνή.
Είναι προφανές ότι οι δυο αυτές τάσεις πολύ σύντομα θα συγκρουστούν μετωπικά. Η Ελλάδα της μιζέριας, της μετριότητας και του ωχαδελφισμού, ήταν πάντα αλλεργική απέναντι στους δημιουργικούς ανθρώπους. Είτε τους εξόντωνε, είτε τους εξόριζε. Το ίδιο θα επιχειρήσει και τώρα.
Οι πιθανότητες να επικρατήσει είναι συντριπτικά υπέρ της. Γιατί δεν έχει κανένα ενδοιασμό να μετέλθει την κτηνώδη βία, γιατί έχει την υποστήριξη των ΜΜΕ - όλα τα επίσημα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα και συγκροτήματα τύπου αυτούς προβάλλουν, ενώ για τους άλλους έχουν επιβάλει σιγή ασυρμάτου - γιατί τρέφουν και τρέφονται από το διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό που ελεεινολογούν κι από τους κάθε λογής παρακρατικούς μηχανισμούς.
Στη σύγκρουση αυτή, που δεν είναι απαραίτητο να έχει ως πεδίο την Πλατεία Συντάγματος, αργά ή γρήγορα, είτε μας αρέσει είτε όχι, θ' αναγκαστούμε να πάρουμε θέση. Και θα κριθούμε γι αυτήν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ.

1. Η κατάσταση αυτή στο Σύνταγμα δε μπορεί να συνεχιστεί για καιρό. είμαι βέβαιος πως τις επόμενες μέρες, είτε το επίσημο Κράτος, είτε κάποιος παρακρατικός μηχανισμός, θα δημιουργήσει μια κρίση βίας, προκειμένου να φέρει τα πράγματα εκεί που τον βολεύει: στη δημιουργία κλίματος βίας και χάους. Γιατί αν δε συμβεί αυτό, τότε ο χρόνος θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα για την Κυβέρνηση.
2. Οι κατασκηνωτές του συντριβανιού αποφάσισαν να σπάσουν το εμπάργκο των ΜΜΕ δημιουργώντας το δικό τους διαδικτυακό ραδιόφωνο. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
   

Paranoia!

Όπως μας πληροφορεί σήμερα η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ σε σχετικό ρεπορτάζ, το υπουργείο Υγείας, με απόφασή του ...αναστέλει επί 20ήμερο (τουλάχιστον!) την επιβολή προστίμων σε "άτακτους καπνιστές", αυτούς δηλαδή που συλλαμβάνονται καπνίζοντες σε κλειστούς δημόσιους χώρους, καθώς και των προστίμων στους υπεύθυνους των χώρων αυτών.
Ο λόγος;
Μέχρι τώρα οι ελεγκτές που έχουν την αρμοδιότητα να επιβάλλουν αυτά τα πρόστιμα, έχουν εισπράξει άπειρες μηνύσεις και αγωγές από τους "άτακτους" παρανομούντες, για αντισυναταγματική επιβολή προστίμου, έτσι ώστε να έχει τελειώσει στην ουσία κάθε προσπάθεια ελέγχου, μπροστά στο φόβο του να κατασκηνώσουν οι ελεγκτές στα δικαστικά γραφεία και τις δικαστικές αίθουσες!..
Το υπουργείο προωθεί μια διάταξη νόμου, με την οποία να επιβάλλεται το καινοφανές νομικά, "ακαταδίωκτο" των ελεγκτών! έτσι ώστε να παύσουν να μηνύονται!..

Αν όλα αυτά αληθεύουν, απορώ, ποια μεγαλύτερη απόδειξη χρειάζεται κανείς, ότι η Ελλάδα έχει περάσει πλέον στο χώρο των "ακυβέρνητων πολιτειών"...

Κ.Λ.

Η ελληνική εκδοχή των "indignados" εν δράσει...

Λες και ξαφνικά θίχτηκε το ρωμέικο φιλότιμό μας, μετά την προχθεσινή φήμη (;) ότι στην περίφημη πια Puerta Del Sol στη Μαδρίτη φωνάχτηκε το σύνθημα «σιγά, μη ξυπνήσουμε τους Έλληνες», και αμέσως η ελληνική εκδοχή των “indignados” έκανε την εμφάνισή της στις μεγάλες πλατείες της χώρας.

Νέοι, μεσήλικες, ηλικιωμένοι, γυναίκες, μωρά και παιδιά… Όλα θύμιζαν ένα απογευματινό υγιεινό περίπατο πέριξ των τσολιάδων του αγνώστου στρατιώτη, όπου σχεδόν κανένα σύνθημα δεν ακούστηκε, μόνο κάποιες μούντζες κάθε τόσο στόχευαν – τι άλλο; - το ελληνικό κοινοβούλιο. Τα ίδια και στη Σαλονίκη στον Πύργο το Λευκό και στην Πάτρα…

Ήδη πολλοί έχουν αρχίσει να εκθειάζουν αυτή τη νεοφανή εκδήλωση, που λέγεται ότι θα συνεχιστεί και σήμερα και ίσως και τις επόμενες ημέρες. Λένε ότι επιτέλους οι Έλληνες αντιδρούν! Ότι «παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους» και διάφορα παρόμοια ηρωικά και αγωνιστικά. Κι όλα αυτά ειρηνικά, χωρίς μολότοφ και σπασίματα, χωρίς ούτε καν ένα χαρτάκι πεταμένο κάτω!..

Σύμφωνοι…

Αλλά, τι ακριβώς εκφράζουν όλοι αυτοί που συγκεντρώθηκαν χθες;

Τι ακριβώς τους συνδέει και προβαίνουν σε μια τέτοια διαμαρτυρία;

Πολύ φοβάμαι ότι το μόνο που τους συνδέει είναι μια στείρα και ανώφελη οργή κατά «των πολιτικών»…

Πρόκειται για ένα ετερόκλητο πλήθος δημοσίων υπαλλήλων, κρατικοδίαιτων, ανέργων, νέων χωρίς προοπτική, συνταξιούχων, νοικοκυρών, ελεύθερων επαγγελματιών και επιχειρηματιών χωρίς διαφαινόμενο μέλλον…

Καθένας από αυτούς νοιώθει να πλήττεται από τα μέτρα της κυβέρνησης και να εξοργίζεται για το ότι έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.

Πρόκειται για γενικώς διαμαρτυρομένους, γενικώς εξοργισμένους, γενικώς αγανακτισμένους…

Από τις χθεσινές συγκεντρώσεις έλλειπε τελείως η πολιτική. Μάλιστα αυτό χαιρετίστηκε ως μια «υγιής αντίδραση» προς τα κόμματα και τους πολιτικούς.

Ναι, αλλά και η έλλειψη πολιτικού λόγου, είναι κι αυτό πολιτικό φαινόμενο.

Που παράγει και θα παράξει στο μέλλον τα δικά του αποτελέσματα.

Να δούμε και τη συνέχεια.

Αν και είμαι προσωπικά, κουμπωμένος με τέτοιες απολίτικες αντιδράσεις, που αφήνουν χώρο σε κάθε μπουμπούκι να ανθίσει.

Επισημαίνω απλώς ότι ναι, το facebook είναι ένα υπέροχο εργαλείο διαλόγου και άμεσης αντίδρασης αν χρειάζεται. Αλλά δεν υποκαθιστά με κανένα τρόπο την πολιτική. Δεν αποτελεί πολιτικό εργαλείο.

Το πιο πιθανό είναι να εκτραπεί αυτή η διαμαρτυρία όσον ου πω… Αν συνεχιστεί…

Κ.Λ.

Διαχωρισμός θέσης

Το περασμένο Σάββατο, στη λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου, έπεσε στα χέρια μου μια προκήρυξη από ανθρώπους του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπου κατήγγειλε την ομάδα που με τις ενέργειές της τραυμάτισε τρεις ανθρώπους, μια βδομάδα πριν (14 Μαΐου). Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε, χωρίς σχόλια από την πλευρά μου, το κείμενο της προκήρυξης.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Το Σάββατο 14 Μαΐου, στις 12.00 το μεσημέρι, κάποιοι επιτέθηκανστο ΑΤ Εξαρχείων που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη Λαϊκή Αγορά της Καλλιδρομίου, στην οποία εκείνη την ώρα βρίσκονταν εκατοντάδες εργαζόμενοι και κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής. Κατά τη διάρκεια της αποχώρησής τους, πυρπόλησαν στη γωνία Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη μια μοτοσικλέτα ασφαλιτών που λίγο αργότερα εξερράγη. Αποτέλεσμα αυτής της "εμπνευσμένης" ενέργειας ήταν ο τραυματισμός τριών ανθρώπων που εκείνη την ώρα εργάζονταν ή ψώνιζαν στηλαϊκή αγορά, με τον έναν απ'αυτούς να νοσηλεύεται στην εντατική.
Καταδικάζουμε απερίφραστα τις πράξεις όσων, όπως και σε αυτή την περίπτωση, έχουν επιδοθεί σε ένα γαϊτανάκι βίας στην περιοχή των Εξαρχείων, βίας που χάνει τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής αντι-βίας και στρέφεται κατά της ίδιας της κοινωνίας. Τέτοιου είδους ενέργειες ενισχύουν τη γενικευμένη κατάσταση φόβου και τρόμου που επικρατεί, αι δεν μπορούν παρά να λειτουργούν παραλυτικά για τις όποιες κοινωνικές αντιστάσεις και κινήσεις αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης.
Είναι προφανές ότι αυτή η κατάσταση γενικευμένου κοινωνικού κανιβαλισμού που καλλιεργείται εν μέσω κρίσης ενισχύει πάνω από όλα το ίδιο το κράτος. Του δίνει τη δυνατότητα να περάσει τον οδοστρωτήρα των αντικοινωνικών μέτρων, εντείνοντας την κρατική καταστολή. Την ίδια στιγμή, οι φασιστικές συμμορίες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να εξαπολύσουν, με την ανοχή του κράτους,τα δολοφονικά χαρακτηριστικά τους πογκρόμ με θύματα δεκάδες μετανάστες, αλλά και τις επιθέσεις τους σε κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις.
Αντί να οικοδομούμε μέρα με τη μέρα, μέσα από την κατάκτηση της εμπιστοσύνης, αντι-θεσμούς και δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και αντίστασης, βυθιζόμαστε σε μια κατάσταση γενικευμένου πολέμου όλων εναντίον όλων που ευνοεί αποκλειστικά και μόνο τον συντηρητισμό και την εξουσία. Δίνει άλλοθι στην πολιτική ελίτ, η οποία έχει απαξιωθεί πλήρως στη συνείδηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας, να ξαναβρεί ερείσματα για την εκ νέου νομιμοποίησή της που θα της επιτρέψει να επιβάλει την κοινωνική πτώχευση.
Δηλώνουμε απερίφραστα ότιπαρόμοιες πρακτικές και λογικές τις θεωρούμε εξουσιαστικές, μιλιταριστικές και εν τέλει ολοκληρωτικές.
Απέναντι στην κρατική καταστολή, τα ρατσιστικά πογκρόμ, το αντικοινωνικό έγκλημα και την τυφλή βία, εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε μέσα από τιςαντιστάσεις και τους αγώνες μας, μια κοινωνία της ισότητας, της αλληλεγγύης, της συμμετοχής και της αυτοοργάνωσης.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση (Αθήνας)

Αυτόνομο Στέκι

Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων

Πρωτοβουλία για την Αυτοοργάνωση στην Εκπαίδευση

Σκόρος

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ

Σύντροφοι-Συντρόφισσες

ΣΚΙΡΤΙΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ, ΑΛΗΘΙΝΗΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η είδηση από την Ισπανία κανονικά θα έπρεπε να είναι η χωρίς προηγούμενο ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που σημείωσε τη χειρότερη επίδοση που έχει σημειώσει ποτέ σε αυτοδιοικητικές εκλογές. Η εισβολή όμως στο πολιτικό σκηνικό του κινήματος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το δεξιό Λαϊκό Κόμμα και η Ενωμένη Αριστερά κατόρθωσαν να προσελκύσουν μόλις το 40% των ψήφων που έχασαν οι Σοσιαλιστές, δείχνουν ότι κάτι πολύ πιο σοβαρό συμβαίνει. Που δεν αφορά μόνο την Ισπανία.

Οι διαδηλώσεις που οργάνωσε, μέσω των, γνωστών πλέον για την αποτελεσματικότητά τους, μηχανισμών κοινωνικής δικτύωσης, στις 15 Μαΐου - μια εβδομάδα πριν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές - το έως τότε περιθωριακό στο εσωτερικό και παντελώς άγνωστο στο εξωτερικό κίνημα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ, άφησαν εμβρόντητο σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο με τη συμμετοχή σε αυτές. Και όλη την υπόλοιπη Ευρώπη κατάπληκτη. Δεν είμαστε δα και συνηθισμένοι σε διαδηλώσεις με αίτημα τη ριζική αλλαγή του πολιτκού σκηνικού. Αυτά, στα μυαλά ημών των «πολιτισμένων» Ευρωπαίων είναι «τριτοκοσμικά θέματα». Μπορούν να συμβούν, περιβεβλημένα με μια άχλυ ρομαντισμού, στη Λατινική Αμερική και, περιβεβλημένα με μπόλικη δόση ανησυχίας μην τύχει κι επωφεληθούν οι ισλαμιστές, στην Ασία ή στην Αφρική. Ενώ εδω, στην Ευρώπη, έχουμε Δημοκρατία...
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι απρόσκλητοι επισκέπτες; «Είμαστε καθημερινοί άνθρωποι, που ξυπνάμε το πρωί για να πάμε στις δουλειές μας, στο σχολείο, ή για να ψάξουμε για δουλειά» γράφει η διακήρυξή τους.
Δε διεκδικούν κάποια ιδεολογική ταυτότητα, ωστόσο οι διεκδικήσεις τους είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής όλων των διεκδικήσεων της Αριστεράς μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: «Οι προτεραιότητες κάθε πολιτισμένης κοινωνίας πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό, η βιώσιμη οικολογικά ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία του ατόμου... Η λειτουργία του οικονομικού και πολιτικού μας συστήματος δεν εξυπηρετεί αυτούς τους σκοπούς και είναι εμπόδιο στην πρόοδο της ανθρωπότητας... Πλουτίζει λίγους, φτωχαίνει τους πολλούς, κατασπαταλά φυσικούς πόρους, καταστρέφει τον πλανήτη, δημιουργεί ανεργία κι ανικανοποίητους καταναλωτές»
Το κατηγορητήριό τους κατά του πολιτικού συστήματος είναι βαρύ: «Δημοκρατία σημαίνει διακυβέρνηση από το λαό. Στη χώρα αυτή οι περισσότεροι πολιτικοί δε μας ακούνε καν. Αντί να είναι η φωνή μας στα θεσμικά όργανα ακούν μόνο τη φωνή των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων κι έχουν αδράξει την εξουσία μέσω της κομματικής δικτατορίας του αμετακίνητου Λαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (συγχώνευση των τίτλων των δυο κομμάτων).»
Και καταλήγουν: «Είμαστε ανώνυμοι, όμως όλος αυτός ο μηχανισμός, που γεννάει ανισότητα, αδικία και βία, την οποία απορρίπτουμε, δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εμάς... Επιβάλλεται μια ηθική επανάσταση. Είμαστε άνθρωποι, κι όχι προΐόντα της αγοράς».
Θα μπορούσε να ήταν μια κοινή διακήρυξη προοδευτικών καθολικών, σοσιαλδημοκρατών, οικολόγων, κομμουνιστών και αναρχικών, μιας και συνυπάρχουν σε αυτήν και δένονται αρμονικά όλα αυτά τα ιδεολογικά ρεύματα. Κι όμως, η επίσημη Αριστερά, είτε ως Ενωμένη Αριστερά, είτε ως Πράσινοι, είτε ως Αναρχική Ομοσπονδία, είτε ως συνδικάτα, ήταν απούσα από τις διαδηλώσεις αλλά και από την κατασκήνωση χιλιάδων ανθρώπων στις κεντρικές πλατείες των μεγάλων πόλεων, που ακολούθησε τις διαδηλώσεις και συνεχίζεται ακόμα. Δείγμα αμηχανίας, απέναντι σε χιλιάδες ανθρώπων που, επικαλούμενοι τις αξίες της, τη στέλνουν αδιάβαστη.
Σημάδι των καιρών επίσης, ενώ η Αστυνομία απομάκρυνε δερόμενους τους κατασκηνωτές την πρώτη νύχτα, το μεν Λαϊκό Κόμμα υπόσχονταν να υλοποιήσει όλες τις διεκδικήσεις της διακήρυξης, το δε Σοσιαλιστικό Κόμμα, παραγκώνιζε από την ιστοσελίδα του την επίσημη διακήρυξή του για να φιλοξενήσει αυτή της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΡΑ.
Πόσο θ' αντέξει, πώς και πόσο θα επηρεάσει αυτό το κίνημα τα πολιτικά τεκταινόμενα της Ισπανίας στο άμεσο και στο μεσοπρόθεσμο μέλλον είναι άγνωστο ακόμα. Όμως, επιτέλους κάτι κινείται, προβάλλει οράματα και διεκδικήσεις, κι αν ακόμα δεν ξέρει πώς θα διεκδικήσει τα «θέλω» του ορθώνει ένα άλλο όραμα στο ρατσισμό, στο φασισμό, την τυφλή βία. Κι αυτό είναι ελπιδοφόρο.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. 1 Δίπλα στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ συμμετέχουν στις κατασκηνώσεις διεκδίκησης αλλαγής του πολιτικού σκηνικού και πλήθος άλλων άτυπων κι οργανωμένων συλλογικοτήτων, με σημαντικότερη τους ΝΕΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ.
Υ.Γ. 2 Παράλληλα στην Ιταλία, στις 15 και 16 Μαΐου έγιναν δημοτικές εκλογές. Που έφεραν, για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια, έναν υποψήφιο της Αριστεράς να διεκδικεί με αξιώσεις το Δήμο του Μιλάνου, φέουδο του Καβαλιέρε. Ο Αριστερός υποψήφιος, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος αλλά με αριστερό πρόγραμμα και στόχο να αξιοποιήσει τους πόρους του Δήμου για την προστασία των θυμάτων της οικονομικής κρίσης, πήρε 48%, έναντι 41% της εκλεκτής του Μπερλουσκόνι. Αντίθετα στη Νάπολη, αυτό το ανέκαθεν προπύργιο της Αριστεράς - και της Καμόρα - ο πιστός στην επίσημη γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος υποψήφιός της, με τους καλούς τρόπους, τα ακριβά κοστούμια και το προσαρμοσμένο στις επιταγές της αγοράς πρόγραμμα - καλή ώρα υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ - ήρθε τρίτος σε ψήφους και αποκλείστηκε από το δεύτερο γύρο.

ΟΤΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΥΙΟΘΕΤΕΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ...

Τα τελευταία χρόνια, όσοι περάσαμε από την Αριστερά - είτε αποστασιοποιηθήκαμε, είτε ζούμε και δρούμε ακόμη στις παρυφές της - γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της συνεχούς έκπτωσης των πολιτισμικών αξιών της και του ιδεολογικού της λόγου, σε σημείο ενστερνισμού ακροδεξιών στάσεων ζωής. Και δυστυχώς η έκπτωση αυτή δε συντελείται μονάχα από τους πυρομανείς της Πλατείας Εξαρχείων και τη Σέχτα Επαναστατών. Συμβάλλουν ουσιαστικά σε αυτήν και μέλη των κομμάτων της Κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην ελληνική κοινωνία.

Αφορμή για το σημείωμα αυτό μου έδωσε ένα e-mail που έλαβα από το φίλο και, για περισσότερο από μια δεκαετία, συναγωνιστή Νάσο Θεοδωρίδη, μέλος του ΣΥΝ. Παραλήπτης δεν ήμουν μόνο εγώ, αλλά ένας κατάλογος πολλών εκατοντάδων ανθρώπων, γι αυτό και το δημοσιοποιώ.
«ΜΠΡΑΒΟ στους κατοίκους του Αργοστολίου, που έδιωξαν το ΣΔΟΕ "κλωτσηδόν"...
Είναι η δεύτερη φορά που γίνεται αυτό στην Κεφαλονιά.
Οι εισπρακτικοί μηχανισμοί δεν μαζεύουν χρήματα για το καλό μας, αλλά για τη διεφθαρμένη παγκόσμια τραπεζοκρατία..
Αυτή τη στιγμή κλείνουν τα ΤΕΙ, κλείνουν νοσοκομεία, κλείνουν τη ζωή μας, για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Κάτι τέτοιο δεν είναι ανεκτό.
Τα ψέματα τέλειωσαν.
Πάνω από 50 άτομα μαζεύτηκαν στο μαγαζί που πήγε η ΣΔΟΕ για έλεγχο, κι έγινε χαμός....Οι εφοριακοί βάλανε κάτω το κεφάλι και φύγανε..
Πίσσα και πούπουλα...».
Αυτό που δεν έγραφε το e-mail, αλλά το δημοσίευσε ο ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ της Πάτρας - χρειάζεται βέβαια επιβεβαίωση, λόγω της έξης ημών των δημοσιογράφων να «κάνουμε τα στοιχειά στιχάκια» όπως έλεγε ο Βολφ Μπίρμαν - είναι ότι οι «ηρωικοί» 50 έμποροι έδειραν ανηλεώς τους 3 υπαλλήλους του ΣΔΟΕ.
Αυτό που δε λαμβάνει υπ' όψιν του ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι ότι οι τρεις υπάλληλοι του ΣΔΟΕ πήγαν για να βεβαιώσουν φορολογικές παραβάσεις, κοινώς να αντιμετωπίσουν τη φοροδιαφυγή, την πάταξη της οποίας, κατά τα λεγόμενά τους, διακαώς επιθυμούν και αυτός και το κόμμα του και δικαίωςμ εγκαλούν την κυβέρνηση για την ύποπτη «ανικανότητά» της να την αντιμετωπίσει.
Αυτό που επίσης δε λαμβάνει υπ' όψιν του ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι ότι για να υπάρχουν αξιοπρεπή δημόσια σχολεία, για να υπάρχουν νοσοκομεία και κέντρα υγείας τα οποία θα φέρουν επάξια το όνομά τους, για να παίρνει ο εργαζόμενος, που δε φοροδιαφεύγει γι αυτό και δε μπορεί να πληρώσει ιδιώτες γιατρούς, ραντεβού με το γιατρό του ΙΚΑ σε δυο-τρεις ημέρες και όχι μετά από εβδομάδες ή μήνες, για να υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες άξιες να φέρουν αυτό το όνομα, χρειάζονται δημόσια έσοδα. Κι ότι τα έσοδα αυτά πρέπει να τα εισπράττουν εφοριακοί.
Αυτό που επίσης αρνείται να λάβει υπ' όψιν του ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει επειδή - και το φαινόμενο πήρε μορφή επιδημίας επί κυβέρνησης Καραμανλή με την εσκεμμένη αποχή της από την είσπραξη φορολογικών εσόδων - μικροί και μεγάλοι ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, φοροδιαφεύγουν και εισφοροδιαφεύγουν ασύστολα.
Και βεβαίως αισθάνεται υπερήφανος για τη στήριξη μιας ακροδεξιάς (γιατί περιέχει άσκηση βίας) και αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
Σε οποιαδήποτε άλλη γωνιά της Ευρώπης, τον κάθε Νάσο Θεοδωρίδη, μέλος Αριστερού κόμματος, που θα διατύπωνε δημόσια τέτοιες απόψεις θα τον είχε καλέσει για εξηγήσεις η επιτροπή δεοντολογίας του κόμματός του. Θα μπορούσε να παρατηρήσει επίσης κανείς ότι, εφ' όσον ο Νάσος Θεοδωρίδης δεν είναι επίσημος εκπρόσωπος του ΣΥΝ, δεν είναι σωστό να ψέγει κανείς το κόμμα για τις προσωπικές απόψεις ενός μέλους του. Δυστυχώς όμως οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη είναι, λίγο ακραίες πιθανόν, μιας τάσης που τείνει να γίνει κυρίαρχη στο πλαίσιο του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Κι η τάση αυτή συνίσταται στην υιοθέτηση κάθε αντικοινωνικού συντεχνιακού συμφέροντος, στο όνομα πάντα του αγώνα ενάντια στην πλουτοκρατία.
Έτσι, αντί να αντιπαραθέσει στους εκάστοτε κυβερνητικούς Μαυρογυαλούρους και στους τσιφλικάδες των κάμπων μια αριστερή προοδευτική πρόταση για τη γεωργική παραγωγή, υιοθέτησε το σύνθημα των δεύτερων «ΟΛΑ ΤΑ ΚΙΛΑ, ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ».
Με την ίδια ευκολία υιοθέτησε τα συνθήματα των φορτηγατζήδων, που το περασμένο καλοκαίρι παρέλυσαν τη χώρα, κλείνοντας τους εθνικούς δρόμους με ελληνικές σημαίες και εικονίσματα, γιατί προσπάθησε η κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερη ζέση δυστυχώς, να βάλει τέλος στα μικρά και μεγάλα καρτέλ των οδικών μεταφορών, αντί να μπει στον κόπο να διατυπώσει μια εναλλακτική, απέναντι και στους φορτηγατζήδες και στην κυβέρνηση. πρόταση.
Καταψήφισε, με διάφορες φούσκες ενυπωσιασμού περί προστασίας της μικρής ιδιοκτησίας, το νομοσχέδιο για τον περιορισμό της δόμησης στις προστατευόμενες περιοχές NATURA. Αγνοώντας προκλητικά το ότι όλα τα αδελφά κόμματα στην Ευρώπη έχουν πρωτοστατήσει στους αγώνες για την απαγόρευση της δόμησης έξω από τους οικισμούς.
Και, το χειρότερο όλων, συμπαρατάχθηκε με τη μαφία των οικοπεδοφάγων στην Κερατέα, οι οποίοι έφτασαν στην ένοπλη βία - από τις μολότοφ ως τα πολυβόλα η διαφορά είναι ποσοτική και όχι ποιοτική - για να εμποδίσουν την κατασκευή ενός ΧΥΤΑ - δε θα σταθώ στο ότι οι ΧΥΤΑ είναι παρωχημένοι, γιατί λίγες εκατοντάδες μέτρα από το σημείο που δεν ήθελαν να γίνει ο ΧΥΤΑ, για λόγους, τάχατες, προστασίας του παρακείμενου αρχαιολογικού χώρου, λειτουργεί η παράνομη χωματερή του πρώην Δήμου Κερατέας - εν ονόματι της αντίδρασης «στα σχέδια των εργολάβων». Δεν έχουν πει ούτε μια λέξη όμως τώρα που η ίδια μαφία τα έχει βρει με εργολάβο καύσης σκουπιδιών, που θέλει να κατασκευάσει μονάδα η οποία θα εισάγει, μέσω του λιμανιού του Λαυρίου και σκουπίδια από το εξωτερικό. Με ό,τι αυτό θα σημάνει για το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της περιοχής, και όχι μόνο.
Όχι, οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη δεν είναι «ακραίες και γραφικές». Δυστυχώς συμπλέουν απόλυτα με τις απόψεις του κόμματός του. Κι είναι πραγματικά κρίμα, στον πολιτικό χώρο που, επί μισό και πλέον αιώνα, ήταν στην Ελλάδα ο φορέας κάθε νεωτεριστικής ιδέας, να διαπιστώνεται τέτοια πολιτισμική έκπτωση και τέοια σύμπλευση με αντικοινωνικές και ακροδεξιές συμπεριφορές.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Άφησα ασχολίαστο το γεγονός ότι ο Νάσος Θεοδωρίδης, μολονότι αντιρρησίας συνείδησης, υπερασπίζεται με τόση ζέση την κτηνώδη βία, γιατί απλούστα οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι όπως - και έχει συμβεί πολλες φορές - επαγγελματίες στρατιωτικοί αηδιάζουν και λιποτακτούν γιατί δεν αντέχουν να υπηρετούν άλλο την κτηνώδη βία, κι αυτό είναι σεβαστό από την Αριστερά, έτσι κι ένας αντιρρησίας συνείδησης έχει δικαίωμα να γίνει στρατόκαυλος.