ΜΙΑ ΔΡΑΚΑ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΑ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ

Με μια προκήρυξη - χείριστη απομίμηση των κειμένων των Σιτουασιονιστών της περιόδου 1968 - 1970 τα ένοπλα κωλόπαιδα της Σέχτας Επαναστατών επιχειρούν να αιτιολογήσουν τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια. Παιδιά μιας γενιάς ανθρώπων που δήλωσαν Αριστεροί κι ανήγαγαν σε ιδεολογία το «ὀ,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας», της διαβόητης πλέον «γενιάς του Πολυτεχνείου», οι ένοπλοι αυτοί αλήτες θεωρούν πως όλα επιτρέπονται προκειμένου να κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική.


Τα πολιτικά κείμενα υπόκεινται σε κριτική. Αξιολογούνται, είτε για τις βραχυπρόθεσμες προτάσεις των συντακτών τους, είτε για τα κοινωνικά οράματα που ευαγγελίζονται, είτε και για τα δυο. Η προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών δεν μπορεί να εκτεθεί σε τέτοια κριτική. Κι αυτό γιατί πρόκειται για έναν αχταρμά παπαγαλίας κειμένων του Γκυ Ντεμπόρ και λοιπών Σιτουασιονιστών και υστερικών κραυγών κακοαναθρεμένων μυξιάρικων από τα ευθυμογραφήματα του μακαρίτη Νίκου Τσιφόρου, που κάνουν φασαρία γιατί δεν υπάρχει στο σπίτι ένας άνθρωπος να τους δώσει μια ξυλιά στον κώλο να ηρεμήσουν. Ίσως ποτέ στην ιστορία των οργανώσεων αντάρτικου πόλης δεν υπήρξε τόσο γυμνή, από πολιτική άποψη, ανάληψη ευθύνης μιας δράσης.
Όμως τα κωλόπαιδα αυτά έχουν όπλα. Και σκοτώνουν για ασήμαντες αφορμές. Το Νεκτάριο Σάββα γιατί ήταν «μπάτσος». Το Σωκράτη Γκιόλια γιατί ήταν λέει «θρησκόληπτος και φίλος του Τζέκου». Στο πλαίσιο της «επαναστατικής» αυτής λογικής μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αύριο θα αρχίσουν να σκοτώνουν τους κακομούτσουνους, ή όσους «αυτοεξευτελίζονται» υπαγόμενοι στη μισθωτή σκλαβιά.
Εκείνο που είναι σαφές από το κείμενο της Σέχτας Επαναστατών είναι πως έχει κηρύξει πόλεμο στην κοινωνία. Σε αντίθεση με όλες τις προγενέστερες οργανώσεις, μηδέ του Επαναστατικού Αγώνα εξαιρουμένου, δεν ενδιαφέρεται να κερδίσει την κοινωνία, ή, έστω, ένα μέρος της. Ενδιαφέρεται μονάχα να τρομοκρατήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε μια προκήρυξη επτά ολόκληρων σελίδων, αφιερώνει τρεις μόλις παραγράφους για να περιγράψει το κοινωνικό της όραμα, και μια μόλις παράγραφο για να συσχετήσει την ενέργειά της με την πολιτική συγκυρία. Όλη η υπόλοιπη προκήρυξη είναι ένα ασυνάρτητο μίγμα κομπασμού και απειλών.
Όμως το γεγονός ότι είναι απολύτως ανερμάτιστα κάνει αυτά τα κωλόπαιδα και πιο επικίνδυνα. Προκειμένου να τρομοκρατήσουν αυτούς που έχουν βαφτίσει εχθρούς δε θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα. Κι αν σε κάποια μελλοντική τους ενέργεια προκύψει κάποιο «άσχετο» θύμα δε θα έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να εφεύρουν ένα ιδεολόγημα εξ ίσου ακατανόητο με το όνομά τους. Γιατί τα κωλόπαιδα αυτά είναι ανίκανα να ξεχωρίσουν τα όπλα που χρησιμοποιούν για να αφαιρέσουν ζωές από τα πιστόλια και τα ντουφέκια με τα οποία έπαιζαν όταν ήταν, από βιολογική άποψη, παιδιά.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΟΛΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΛΙΜΠΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η δολοφονία του συναδέλφου δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια από τη «Σέχτα Επαναστατών», όπως τουλάχιστον προκύπτει από το βαλλιστικό έλεγχο, σηματοδοτεί την «ταλιμπανοποίηση» της πολιτικής.

Ο θάνατος του Σωκράτη Γκιόλια ήταν άδικος γιατί ήταν δολοφονία. Γιατί οι θρασύδειλοι δολοφόνοι του, αλλά δυστυχώς και μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, δεν πιστεύουν στην αξία της ζωής. Γιατί το αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία, ότι ακόμα και η ζωή του χειρότερου κακούργου έχει ανεκτίμητη αξία και κατά συνέπεια ουδείς νομιμοποιείται να την αφαιρεί, δεν είναι κεκτημένο για την ελληνική κοινωνία. Η τελευταία θεωρεί την ανθρώπινη ζωή χρηματιστηριακό προϊόν η αξία του οποίου αυξομειώνεται ανάλογα με το χρώμα, την κοινωνική θέση, το θρήσκευμα, την εθνικότητα, τις πολιτκές απόψεις ή, ακόμα, την ομάδα οπαδός της οποίας είναι το θύμα. Κι όσο η ελληνική κοινωνία θα θεωρεί την αξία της ανθρώπινης ζωής χρηματιστηριακό προιόν, θα γεννάει θρασύδειλους φονιάδες που θα αποφασίζουν, με τα δικά τους αυθαίρετα κριτήρια, ότι κάποιος άλλος άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να ζει.
Ο θάνατος του Σωκράτη Γκιόλια ήταν κατά μείζονα λόγο άδικος διότι ουδείς είχε κάτι να του προσάψει. Απλώς ήταν «επώνυμος» και δεν τον προστάτευαν σωματοφύλακες. Ως δημοσιογράφος είχε ασκήσει με επιτυχία το μοναδικό είδος δημοσιογραφίας που αγαπά η συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων: τη σκαναδαλοθηρία (Μια ματιά στις τηλεθεάσεις των σκανδαλοθηρικών τηλεοπτικών εκπομπών και στις επισκεψιμότητες των σκανδαλοθηρικών ιστοτόπων επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Μόνο στον ημερήσιο τύπο διαφοροποιούνται τα πράγματα κι αυτό γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων απεχθάνεται επίσης το διάβασμα). Και ουδείς νομιμοποιούνταν να τον κατηγορήσει για την επιλογή του αυτή όσο ήταν εν ζωή, πολύ περισσότερο δε μετά θάνατον, διότι αν είχε επιλέξει ένα άλλο είδος δημοσιογραφίας θα ήταν, πιθανότατα, καταδικασμένος να επιβιώνει μεταξύ μακρών περιόδων ανεργίας και περιστασιακών απασχολήσεων.
Οι φονιάδες του Σωκράτη Γκιόλια, όποιο πρόσχημα και ιδεολογικό περιτύλιγμα κι αν χρησιμοποιήσουν, είναι θρασύδειλοι φασίστες. Μοναδική ιδεολογία τους, αν λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν τις προηγούμενες προκηρύξεις τους, είναι το μίσος για την ανθρώπινη ζωή. Τα όνειρά τους αρχίζουν και τελειώνουν στην καταστροφή. Έχουν ανακηρύξει εαυτούς, ευρισκόμενοι σε μόνιμη κρίση μεγαλείου, σε απόλυτους κριτές του καλού και του κακού, σε σωτήρες της κοινωνίας, σε άγγελους του θανάτου.
Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κακομαθημένα κωλόπαιδα, που ως παιδιά έπαιξαν υπερβολικά πολλά βιντεοπαιγνίδια, που μεγάλωσαν χωρίς κανείς να τους διδάξει τον παραμικρό σεβασμό προς τη ζωή, τη μόρφωση, την ομορφιά. Βαφτίζουν τους πάντες εχθρούς των καταπιεσμένων - δηλαδή των εαυτών τους - με την ίδια ευκολία που οι πατεράδες τους ενδεχομένως χαρακτηρίζουν πολιτικούς, δημόσιους λειτουργούς, δημοσιογράφους και ό, τι άλλο δίποδο υπάρχει σε αυτή τη χώρα ως «λαμόγιο», για να δικαιολογήσουν το ότι οι ίδιοι φοροδιαφεύγουν ασύστολα, αρνούνται να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές των υπαλλήλων τους και γενικώς δε σέβονται τίποτα και κανέναν.
Τα κωλόπαιδα αυτά όμως έχουν όπλα και γι αυτό είναι επικί\νδυνα. Μέχρι τη μέρα της σύλληψής τους θα συνεχίσουν να δολοφονούν πισώπλατα - τα δυο τελευταία θύματά τους δέχτηκαν τις περισσότερες σφαίρες πισώπλατα - όποιον χαρακτηρίζουν «εχθρό του λαού».
Και το χειρότερο είναι ότι, σε περίοδο ακραίας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, όπως αυτή που ζούμε, και με την Αριστερά να απέχει επιδεικτικά από τα κοινωνικά τεκταινόμενα περιμένοντας «να ριζοσπαστικοποιηθούν οι μάζες και να επαναστατήσουν», τα κωλόπαιδα αυτά, κατά πάσα πιθανότητα, θα βρουν μιμητές. Μετατρέποντας έτσι την πολιτική αντιπαράθεση σε πόλεμο μεταξύ αντίπαλων τρομοκρατικών μηχανισμών. Οι Ταλιμπάν δεν υπάρχουν μόνο στο Αφγανιστάν. Υπάρχουν παντού. Το πολιτικό στοίχημα είναι να μην επιτρέψουμε στους ένοπλους αλήτες της «Σέχτας Επαναστατών»να ταλιμπανοποιήσουν την πολιτική ζωή.

Γιάννης Χρυσοβέργης