ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ ΤΩΝ ΑΤΑΚΤΩΝ

«Ένα μπουλούκι ατάκτων, σε κατάσταση πανικού, είναι ό,τι χειρότερο», σχολιάσε τις προάλλες ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Γιάννης Μιχελάκης. Ακόμα και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δύσκολα θα μπορούσε να αμφισβητήσει το εύστοχο του σχολίου. Μακάρι όμως το πρόβλημα να ήταν ο πανικός των ατακτων των δυο Σουμοτόρι*... συγνώμη, της Κυβέρνησης ήθελα να πω. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα μπουλούκια ατάκτων που, κατ' ευφημισμό, αποκαλούνται «κόμματα της Αντιπολίτευσης».

Για μεν την κυβέρνηση, ο χαρακτηρισμός δε χρειάζεται καμιά επεξήγηση. Οι άνθρωποι, αφού πρώτα φλόμωσαν στο ψέμα την Ελλάδα ολόκληρη - Είναι η πρώτη φορά από το 1920 που μια κυβέρνηση εκλέγεται υποσχόμενη κάτι απόλυτα συγκεκριμένο (πολιτική κοινωνικών παροχών) και πράττει το εντελώς αντίθετο. Τότε τα πράγματα κατέληξαν στην Μικρασιατική Καταστροφή, σήμερα οδεύουμε ολοταχώς προς την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού - κι αργότερα υποσχέθηκαν στους Ευρωπαίους εταίρους και τους δανειστές πράγματα που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ συμπεριφέρονται πλέον σαν τον Μαθητευόμενο Μάγο του παραμυθιού που, έντρομος, προσπαθεί με σπασμωδικές κινήσεις να συμμαζέψει τα τελώνια που ελευθέρωσε.

Δύσκολα θα μπορούσε να προσδώσει όμως κάποιος στη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ χαρακτηρισμό διαφορετικό από αυτό του μπουλουκιού ατάκτων κι ας έχει το προνόμιο να βρίσκεται, προς το παρόν, σε ασφαλές καταφύγιο. Ο πολιτικός λόγος του Αντώνη Σαμαρά, ένα μείγμα Παπαδοπουλικού παραληρήματος, με ατάκες κλεμμένες από τα κείμενα του ΚΚΕ και του ΛΑΟΣ,  είναι απτό δείγμα της τρικυμίας εν κρανίω του ίδιου και των συνεργατών του. Και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι αν, ως κυβέρνηση, επιδιώξουν να υλοποιήσουν τις διακηρύξεις τους - πράγμα για το οποίο το παρελθόν του ηγέτη τους συνιστά εγγύηση - η Ελλάδα μάλλον θα πάψει να υφίσταται ως κρατική οντότητα, πριν συμπληρώσει τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821.

Δύσκολα θα μπορούσε να προσδώσει όμως και στο ΣΥΡΙΖΑ κάποιος χαρακτηρισμό διαφορετικό από αυτόν του μπουλουκιού ατάκτων, που κι αυτό έχει το προνόμιο να βρίσκεται, προς το παρόν, σε ασφαλές καταφύγιο. Όμως την ίδια στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ρητά ότι «δεν τίθεται ζήτημα αποχώρησης από την Ευρωζώνη», η μισή κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος και των οικονομολόγων που εκπονούν τις θέσεις του για την οικονομία, ωμνύει στη δραχμούλα. Κι ακόμα, πλήθος στελεχών του, φλερτάρουν μεπρακτικές που κινούνται στα όρια της ένοπλης πάλης. Ξεχνώντας την παροιμία που λέει «για παππάς - παππάς, για ζευγάς - ζευγάς».

Μπουλούκι ατάκτων σίγουρα δεν είναι το ΚΚΕ. Οι απόψεις του είναι απόλυτα συνεκτικές, ονειρεύεται μια σταλινική δικτατορία και προς την κατεύθυνσή της εργάζεται, όσο κι αν, προς το παρόν ακόμα, το όνειρό του δεν φαίνεται να έχει ελπίδες επαλήθευσης.

Μπουλούκι ατάκτων σίγουρα δεν είναι το ΛΑΟΣ, που ονειρεύεται μια Ελλάδα, Ελλήνων Χριστιανών, χωρίς κιάσματα και εξ εσπερίας φωταδιστές. Το όνειρό του φαίνεται να έχει πολλαπλάσιες πιθανότητες υλοποίησης από αυτές του οράματος του ΚΚΕ, αλλά κανμείς πλέον δεν ξέρει...

Άφησα έξω   τη Δημοκρατική Αριστερά και τους Οικολόγους Πράσινους. Όχι τυχαία, μιας και τα δυο αυτά κόμματα, με όλες τις αντιφάσεις τους, εμφανίζουν, προς το παρόν, ένα σχετικά συνεκτικό πολιτικό λόγο. Ο οποίος όμως, αφ' ενός είναι έντονα μειοψηφικός και βρίθει γενικεύσεων.

Γιάννης Χρυσοβέρργης

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ; ΕΧΩ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΟΥ ΗΣΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΜΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ

Μετά την «επεισοδιακή» γενική απεργία της 5ης Μαΐου επιστρέψαμε στα καθιερωμένα. Σύσσωμες συνδικαλιστικές ηγεσίες και κόμματα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να «μην επαναληφθούν» τα έκτροπα της 5ης Μαΐου. Και το πέτυχαν.
Πρώτα - πρώτα φρόντισαν να μην επαναληφθεί η κοσμοσυρροή της 5ης Μαΐου. Και για να είναι σίγουροι ότι έτσι θα έχουν τα πράγματα, φρόντισαν να κηρύξουν 24ωρη απεργία τα μαζικά μέσα μεταφοράς, ώστε να είναι αδύνατη η συμμετοχή στη διαδήλωση όσων δε διαθέτουν ΙΧ. Μόνο με τον Ηλεκτρικό δεν τους βγήκε το πράγμα. Κι αν κρίνω από το γεγονός ότι ούτε μια συνδικαλιστική παράταξη, ούτε ένα κόμμα της Αριστεράς δεν αντέδρασε, οι αποφάσεις ελήφθησαν ΟΜΟΦΩΝΑ.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε το ΚΚΕ. Έχοντας αντλήσει τα «διδάγματα» της 5ης Μαΐου και επειδή δεν ήταν καθόλου σίγουρη η ηγεσία του ότι οι ψηφοφόροι του δεν θα πάρουν και πάλι στα σοβαρά τις εκκλήσεις της για «ανυπακοή» και δε θα κάνουν ντου στη Βουλή, άλλαξε τον τόπο της συγκέντρωσής του και από το Σύνταγμα το μετέφερε στην Ομόνοια, με πορεία στο Υπουργείο Εργασίας.
Η συμμετοχή στην πορεία, τουλάχιστον αυτή των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, αλλά και του ΚΚΕ φαντάζομαι γιατί κατά κανόνα οι αναλογίες τηρούνται, ήταν υπό αυτές τις συνθήκες «κακέκτυπο» της αντίστοιχης της 5ης Μαΐου.
Πράγμα που είχε και τις θετικές του συνέπειες, με την έννοια ότι δεν άνοιξε ρουθούνι. Τα, όντως πολυπληθή, μπλοκ των αναρχικών που συμμετείχαν στην πορεία περιορίζονταν στη σεμνή εκφώνηση του συνθήματος «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι» αραιά και πού, στη θέα των διμοιριών των ΜΑΤ. Κι αυτό όχι και πολύ φανατικά. Καμιά σχέση με τις χιλιάδες υστερικών 45ρηδων που έπαιρναν με τις πέτρες όποιον αστυνομικό έβλεπαν μπροστά τους στις 5 Μαΐου, ακόμα κι αν αυτός προσπαθούσε να τους πει να επιτρέψουν σε ένα ασθενοφόρο να διασχίσει κάθετα την πορεία.
Στο σύνολό τους οι συμμετέχοντες στη διαδήλωση των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ ήταν σαφώς λιγότεροι από τους μισούς, αυτών που συμμετείχαν στη διαδήλωση της 5ης Μαΐου. Τότε, το μεν ΠΑΜΕ είχε γεμίσει την πλατεία Συντάγματος, οι δε διαδηλωτές της συγκέντρωσης των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ άρχιζαν από τη διασταύρωση Σταδίου και Βουκουρεστίου και συνέχιζαν σε πυκνή διάταξη, μέχρι το Πεδίο του Άρεως, με την πλατεία του Μουσείου να είναι πήχτρα στον κόσμο. Σήμερα, το κεφάλι της πορείας ήταν στα Χαυτεία και οι διαδηλωτές συνέχιζαν σε πυκνή διάταξη μέχρι την έδρα της ΓΣΕΕ.
Πέραν όμως των άλλων επιβεβαιώιθηκε, και σήμερα, η σαφής αντικοινοβουλευτική στροφή μεγάλης μερίδας του πληθυσμού (θα άξιζε τον κόπο να γίνει επ' αυτού μια σοβαρή δημοσκόπηση). Το κύριο σύνθημα των διαδηλωτών της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, ιδίως των ανθρώπων μεσαίων ηλικιών ήταν και πάλι: «Κάψτε το μπουρδέλο, που λέγεται Βουλή». Δεν έχω πλέον την παραμικρή αμφιβολία ότι, αν αύριο ένας συνταγματάρχης με μερικές εκατοντάδες ενόπλους αποπειρώνταν να καταλάβει την εξουσία θα βρίσκονταν πολλές χιλιάδες πολιτών - ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων - που θα έβγαιναν στο δρόμο για να τον επευφημήσουν.
Η κυριαρχία όμως αντικοινοβουλευτικών συνθημάτων στη διαδήλωση καταδεικνύει, με τον πλέον τραγικό τρόπο, την πολιτική χρεοκοπία της Αριστεράς και των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Σε περιπτώσεις μείζονος οικονομικής κρίσης, όπως είναι σήμερα, χρέος της Αριστεράς και των συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι η εκπόνηση ενός διεκδικητικού πλαισίου για την προστασία των ανθρώπων με χαμηλά εισοδήματα.
Αυτό σημαίνει με πολύ απλά λόγια ότι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ είχαν υποχρέωση να κηρύξουν γενική απεργία με συγκεκριμένο διεκδικητικό πλαίσιο που θα απαντούσε στο ερώτημα από πού θα εξοικονομηθούν χρήματα. Αντ' αυτού κήρυξαν δυο γενικές απεργίες χωρίς διεκδικητικό πλαίσιο, χωρίς στρατηγική διαπραγμάτευσης με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα οι 200.000 των διαδηλωτών της 5ης Μαΐου να αντιδράσουν με τυφλή οργή. Και να κάψουν τρεις ανθρώπους ζωντανούς, που δεν έφταιγαν σε τίποτα.
Όταν το ΚΚΕ καλεί τους πολίτες σε ανυπακοή, αυτό σημαίνει άρνηση εφαρμογής κάθε νόμου και απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος. Και πολύ σωστά οι ψηφοφόροι του έπιασαν το νόημα και αποπειράθηκαν να εισβάλουν στη Βουλή. Μόνο που η ηγεσία του ΚΚΕ δεν θέλει να ανατρέψει το σύστημα.
Αντίστοιχη είναι και η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ. Ζητάει εδώ και τώρα στάση πληρωμών, αποκρύπτοντας ότι στάση πληρωμών σημαίνει πρώτα απ' όλα δέσμευση όλων των καταθέσεων στις Τράπεζες για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Σημαίνει προμήθεια καυσίμων και βασικών ειδών διατροφής με δελτίο για να προστατευτούν οι φτωχότεροι πολίτες από την κερδοσκοπία. Και πολλά άλλα τέτοιας μορφής μέτρα, που θα έκαναν την πολυπληθή μεσαία αστική τάξη της χώρας, που συνιστά και την κύρια δεξαμενή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, έξαλλη.
Έτσι, συνδικαλιστικές οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς συνεχίζουν να επιδίδονται σε ανέξοδη εμπρηστική φιλολογία, στερώντας από τους πολίτες ένα όραμα αγώνα και οδηγώντας τους σε αντιδημοκρατικές επιλογές. Αλλά όλα αυτά ελάχιστα απασχολούν όσους σκυλεύονται την Αριστερά και τα συνδικάτα. Τους αρκεί που έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη και τους ψηφοφόρους τους ικανοποιημένους.

Γιάννης Χρυσοβέργης