Ο «ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ»

Για πρώτη φορά εδώ και 60 χρόνια οι ιταλικές κάλπες αναδεικνύουν μια σαφή αντιευρωπαϊκή πλειοψηφία.

Πράγμα που ουδόλως επηρρέασε την πολιτική και γραφειοκρατική ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, νομίζει πως έχει να κάνει με την Ελλάδα. 

Αποδεικνύοντας, για πολλοστή φορά, ότι αν η θεωρία δε συμφωνεί με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Η ετυμηγορία της κάλπης των εκλογών της 24ης και 25ης Φεβρουαρίου δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Το 55% των Ιταλών ψήφισαν κόμματα με σαφή αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό. Η, υπό τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι συμμαχία του Λαού της Ελευθερίας, καλούσε τους Ιταλούς να ψηφίσουν ενάντια «στην Ευρώπη της Μέρκελ». Όσο για το «Κίνημα των 5 αστέρων» του Μπέπε Γκρίγιο, αυτό πάει ακόμα μακρύτερα. Καλεί σε αποχώρηση από την Ευρωζώνη.

Το θεαματικό ποσοστό του «τελειωμένου» Μπερλουσκόνι - έχασε την πρώτη θέση και την πλειοψηφία στη Βουλή για μόλις 114.000 ψήφους, που μεταφράζεται σε 0,4% - και το ακόμα θεαματικότερο 25,5% του Κινήματος των 5 Αστέρων - στην πραγματικότητα είναι το κόμμα που έλαβε το μεγαλύτερο ποσοστό, καθώς το Δημοκρατικό Κόμμα (το μεγαλύτερο της συμμαχίας των κομμάτων του Κέντρου και της Αριστεράς έλαβε 25,1% και ο Λαός της Ελευθερίας του Μπερλουσκόνι 21,6% -   συνιστούν μια σαφή προσωπική αποτυχία για τη Γερμανίδα Καγκελάριο και για τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοσέ Μπαρόσο.

Και η μεν και ο δε παρενέβησαν με εξαιρετικά άκομψο τρόπο στην προεκλογική εκστρατεία, καλώντας για ψήφο υπέρ του Μάριο Μόντι, μετερχόμενοι ευθείες απειλές, όπως ακριβώς έπραξαν στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου στην Ελλάδα. Ξεχνώντας πως, ούτε η Ιταλία είναι Ελλάδα, ούτε οι Ιταλοί είναι Έλληνες.

Διότι συμβαίνει η Ιταλία να είναι μια από τις οκτώ πλουσιότερες χώρες του κόσμου κι όχι η 29η. Συμβαίνει επίσης να είναι η τρίτη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης και όχι το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ. Και οι Ιταλοί το ξέρουν. Και, όπως συμβαίνει σε κάθε χώρα με αποικιακό παρελθόν, έχουν την απαίτηση να τους σέβονται. Ακόμα κι όταν οι επιλογές τους δεν είναι οι καλύτερες.

Με δυο λόγια, η προσέγγιση τόσο από πλευράς Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όσο και από πλευράς γερμανικής πολιτικής ηγεσίας των ιταλικών εκλογών συνιστά ένα πολιτικό και επικοινωνιακό φιάσκο.

Το ύφος των αντιδράσεων των Ευρωπαίων αξιωματούχων και της γερμανικής ηγεσίας στο αποτέλεσμα  των εκλογών δείχνει σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα. Οι δηλώσεις περί «καραγκιόζηδων» του Πέερ Στάινμπρουκ, ενός ανθρώπου που φιλοδοξεί να κυβερνήσει τη Γερμανία, ενώ βρίσκονταν στη Γερμανία ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, δηλαδή ο άνθρωπος που θα κληθεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στο σχηματισμό κυβέρνησης, και το ύφος των συστάσεων των Ευρωπαίων Επιτρόπων το επιβεβαιώνουν.

«Μέχρι πότε θα είναι εφικτό να επιβάλλονται πολιτικές λιτότητας σε λαούς που τις απορρίπτουν όλο και πιο κατηγορηματικά,  στην Ιταλία,αλλά και στην Ισπανία και στην ελλάδα και στην Πορτογαλία; Μέχρι πότε θα είναι εφικτό να μεγαλώνει το ανησυχητικό αυτό  έλλειμμα Δημοκρατίας; Μέχρι πότε αυτό θα συμβαίνει χωρίς να απειλήσει την ίδια την υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης;» διερωτόνταν το κύριο άρθρο της εφημερίδας LE MONDE την επαύριο των εκλογών.

Όμως ούτε τους Ιταλούς τους τσίμπησε ξαφνικά κάποια μύγα, ούτε το αποτέλεσμα είναι κεραυνός εν αιθρία. Από το 1992, με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η Ευρώπη πήρε ένα βίαιο διαζύγιο με το κοινωνικό συμβόλαιο που είχε αποτελέσει το συνεκτικό της κρίκο για 35 ολόκληρα χρόνια: την ανακατανομή του πλούτου, προς όφελος της ευημερίας όλων. 

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων, μείωση των φόρων, ανακατανομή του πλούτου προς όφελος των πλουσίων. Κάθε μια από τις ευρωπαϊκές συνθήκες που ακολούθησαν, Άμστερνταμ, Νίκαια, Λισαβώνα, γινόταν ένα νέο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Κάθε φορά, οι εθνικιστικές, ξενοφοβικές και αντιευρωπαϊκές δυνάμεις, επωφελούνταν για να ενισχύσουν τις θέσεις τους.

Η δεύτερη μεγάλη ρήξη ήταν το ατυχήσαν «Ευρωπαϊκό Σύνταγμα». Το οποίο, αντί να περιορίζεται, όπως κάθε συνταγματικός χάρτης, στον προσδιορισμό των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των πολιτών, στην οριοθέτηση και το διαχωρισμό των εξουσιών των θεσμικών οργάνων και, επειδή ήταν Ευρωπαϊκό, την οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων εθνικών και ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, συγκροτούσε ένα υδροκέφαλο θεσμικό όργανο, την Επιτροπή, την οποία περιέβαλλε με νομοθετική και εκτελεστική εξουσία και περιέβαλλε με  την ισχύ των συνταγματικών διατάξεων που, επιπλέον, για να αναθεωρηθούν θα έπρεπε να υπάρξει ομοφωνία των 27 Κρατών-μελών, όλες τις διατάξεις των προηγούμενων Συνθηκών.

Το τερατούργημα αυτό βούλιαξε στα ρηχά, όμως επέτρεψε στις εθνικιστικές αντιευρωπαϊκές δυνάμεις να νομιμοποιηθούν ως προστάτες της δημοκρατικής νομιμότητας μκαι της εθνικής κυριαρχίας.

Η οικονομική κρίση και η προαναγγελθείσα ελληνική χρεοκοπία έκαναν τα υπόλοιπα. Σήμερα, σε κάθε Κράτος - μέλος, οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις καταγράφουν ραγδαία πρόοδο. Αν εξαιρέσει  κανείς την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου τον πρώτο λόγο της αντίστασης σε αυτό τον αντιδημοκρατικό κατήφορο της ΕΕ έχουν δυνάμεις της Αριστεράς, σε όλες τις υπόλοιπες χώρες κυριαρχούν εθνικιστικές απομονωτικές δυνάμεις. 

Οι Ευρωπαίοι πολίτες διαπιστώνουν έντρομοι ότι το όχημα που πίστευαν ότι θα τους προστατεύσει από οικονομικές κρίσεις και κερδοσκοπικές επιθέσεις - και δικαίως ή αδίκως είχαν επενδύσει πολλά σε αυτό - η ΕΕ, όχι μόνο είναι ανίκανο να τους προστατεύσει αλλά χειροτερεύει και την καθημερινότητά τους. Και εντελώς φυσιολογικά, σπεύδουν να το εγκλαταλείψουν αλλόφρονες, αναζητώντας και πάλι ασφάλεια στη θαλπωρή, όπως πιστεύουν, του Έθνους - Κράτους. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι με διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, των Ευρωπαίων Πράσινων και ενός μέρους των Φιλελευθέρων για περισσότερη Ευρώπη με περισσότερη Δημοκρατία δε βρίσκουν εύκολα ευήκοα ώτα.

Ακόμα και  αν - λέμε, αν - η ευρωπαϊκή ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική ελίτ ξυπνήσει άμεσα και κι αποφασίσει ριζικές αλλαγές, είναι πλέον αμφίβολο αν υπάρχει χρόνος.

Οι Ιταλοί, πρέπει να το υπενθυμίσουμε αυτό, δεν είναι Έλληνες, ούτε Βρετανοί, που πάντα ήταν - ως κοινωνίες τουλάχιστον - με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ιταλικός λαός για 60 ολόκληρα χρόνια πίστεψε στην ΕΕ. Η αντιευρωπαϊκή στροφή του είναι πολύ κακός οιωνός.

Γιάννης Χρυσοβέργης 

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Το οφθαλμοφανές που κανείς δεν ήθελε να δει συμβαίνει. Η ελληνική χρεοκοπία δεν ήταν παρά η κλωστή από την οποία άρχισε να ξηλώνεται το πουλόβερ. Ήρθε ήδη η σειρά της Ιρλανδίας να χρεοκοπήσει κι ακολουθούν η Πορτογαλία, η Ισπανία, αλλά και το Βέλγιο και η Ιταλία. Η κοιμώμενη τον ύπνο του δικαίου ευρωπαϊκή ηγεσία αρχίζει να υποψιάζεται ότι διακυβεύεται η επιβίωση της Ένωσης. Κι αναδεικνύεται αυτό που κανείς δε θέλει να παραδεχτεί. Ότι η κρίση δεν είναι οικονομική. Είναι πολιτική.

Όταν, στις αρχές του χρόνου, είχε αρχίσει να διαφαίνεται η ελληνική χρεοκοπία, ο ευρωπαϊκός τύπος γέμισε με «βαθυστόχαστες» αναλύσεις, που συχνά παρεκτρέπονταν σε ρατσιστικα υβρεολόγια, για τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις και την ασυλόγιστη σπατάλη που είχαν οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Όχι πως είχαν άδικο οι άνθρωποι, τουλάχιστον αυτοί που ήταν κόσμιοι. Ενδεχομένως και λίγα μας έσουρναν. Έβλεπαν όμως το δέντρο και έχαναν το δάσος.
Διότι, εντάξει, εμείς εξευτελίσαμε κάθε έννοια κοινής λογικής, ξεπεράσαμε κάθε όριο «δημιουργικής λογιστικής» όπως ευγενικά αποκαλείται η παραποίηση των οικονομικών δεδομένων, το κωλοβαρέσαμε γενικώς κι από πάνω πουλάγαμε και μούρη, αλλά πώς εξηγείται η χρεοκοπία της Ιρλανδίας; Εκεί, ούτε διαφθορά στη δημόσια διοίκηση υπάρχει, ούτε γραφειοκρατία, ούτε παραποίηση των στατιστικών δεδομένων, ούτε «τερατώδες κράτος», ούτε θηριώδεις στρατιωτικές δαπάνες, ούτε κοινωνικό κράτος, ούτε φορολογία των επιχειρήσεων και γενικώς, εδώ και είκοσι χρόνια, όλα ακολουθούν κατά γράμμα το ευαγγέλιο της φιλελεύθερης ορθοδοξίας. Χώρια που, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα «γουρούνια» (Portugal, Ireland, Greece, Spain - PIGS), η Ιρλανδία είχε προσελκύσει πληθος πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στις τεχνολογίες αιχμής.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως στη βάση της κρίσης υπάρχουν σοβαρότατες οικονομικές στρεβλώσεις. Που όμως, σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, ήταν πλήρως διαχειρίσιμες. Αρκεί να υπήρχε πολιτική βούληση και στοιχειώδης οξυδέρκεια. Όμως τίποτα από τα δυο δεν υπάρχει.
Η ελληνική κρίση ξεκίνησε από την επιθυμία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να κάνει πολιτικό καψόνι στον Προέδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, το Γ. Παπανδρέου. Ξέσπασε όταν, τον περασμένο Δεκέμβριο, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) αρνήθηκε να δηλώσει πως, «όποια και αν είναι η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας η ΕΚΤ θα συνεχίσει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα», πράγμα που έκανε τρεις μήνες μετά, αλλά ήταν πια αργά. Και γιγαντώθηκε, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου, όταν όλοι οι Ευρωπαίοι εταίροι υποδείκνυαν στην Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δίνοντας έτσι στις αγορές το μήνυμα ότι «δεν υπάρχει κοινοτική αλληλεγγύη». Και γι αυτό ακριβώς το λόγο επεκτείνεται με ταχείς ρυθμούς. Σύντομα στη θέση της Ιρλανδίας θα βρεθεί η Πορτογαλία και οι επόμενοι υποψήφιοι είναι η Ισπανία, αλλά και δυο ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ, η Ιταλία και το Βέλγιο. Είναι πλέον σαφές ότι οι συνεχείς ακρωτηριασμοί δε θα σώσουν τον ασθενή.
Είναι επίσης σαφές ότι το κύριο πρόβλημα της Ευρώπης είναι η απουσία ευρωπαϊκών οργάνων περιβεβλημένων με τη νομιμοποίηση της Λαϊκής Κυριαρχίας τα οποία θα ασκήσουν πολιτικές. ενδεικτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο έμεινε, τέλη Νοεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς προϋπολογισμό για το 2011. Βάσει της Συνθήκης της Λισσαβώνας ο κοινοτικός προϋπολογισμός που καταρτίζει η Επιτροπή πρέπει να εγκριθεί σε κοινή συνάντηση του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών και του Προεδρείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο δεσμεύεται από τις αποφάσεις της Ολομέλειας. Η συνάτηση αυτή κατέληξε σε αδιέξοδο διότι τρεις χώρες, Η Σουηδία, η Ολλανδία και η Μεγάλη Βρετανία αρνήθηκαν να συζητήσουν το αίτημα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, οι εθνικοί προϋπολογισμοί, που πλέον θα κατατίθενται στην κρίση της Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας υποχρεωτικά πριν τεθούν προς ψήφιση στα εθνικά κοινοβούλια, να υποβάλλονται και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η απαίτηση αυτή του μοναδικού θεσμικού οργάνου που είναι νομιμοποιημένο με τη ψήφο του Κυρίαρχου Λαού, είναι απόρροια της ίδιας της Συνθήκης της Λισσαβώνας.
Την ίδια στιγμή που Κράτη-μέλη αρνούνται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την άσκηση των περιορισμένων - ούτως ή άλλως - δικαιωμάτων του, στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας, δέχονται χωρίς συζήτηση να αποποιηθούν την εθνική κυριαρχία στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, οι υπουργοί Εσωτερικών και δημόσιας τάξης έχουν προχωρήσει σε από κοινού ενέργειες, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, οι οποίες παραβιάζουν βάναυσα τα δικαιώματα του πολίτη, όπως αυτά προσδιορίζονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τα εθνικά συντάγματα και, προσεχώς, αποποιούνται και του δικαιώματος άσκησης εξωτερικής πολιτικής.
Αυτή η αποποίηση της εθνικής κυριαρχίας α λα καρτ θα φέρει στο άμεσο μέλλον τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τις εθνικές κυβερνήσεις αντιμέτωπα με τις αντιδράσεις των κοινωνιών, οι οποίες θα ασφυκτιούν από τις ολοένα αυξανόμενες περιοριστικές πολιτικές.
Αν στην ήπειρο που γέννησε τον «ορθό λόγο» δεν επικρατήσει την ύστατη στιγμή, γιατί εκεί είμαστε, η κοινή λογική και δεν αντικατασταθεί ο τυφλός μονεταρισμός από μια πανευρωπαϊκή πολιτική πολιτκών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων με στόχο την άμεση μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, το μέλλον της Ευρώπης - και όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης - είναι ζοφερό. Αλλά επειδή η ίδια ήπειρος που γέννησε τον ορθό λόγο, τα ατομικά δικαιώματα και το σοσιαλιστικό κίνημα, γέννησε επίσης την Ιερά Εξέταση και το ναζισμό... καλά θα κάνουμε να ανησυχούμε

Γιάννης Χρυσοβέργης