Πανίσχυροι λαθρέμποροι και εκδότες – ευεργέτες

Παραθέτω από το Capital.gr ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Θανάση Μαυρίδη. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο. Εξυπακούεται πως το προσυπογράφω.

Γιάννης Χρυσοβέργης

 

Η χώρα είναι χωρισμένη σε βαρονίες και οι βαρόνοι κυβερνούν με απολυταρχικό τρόπο, όπως ακριβώς συνέβαινε και στην Ευρώπη του μεσαίωνα. Οι λαθρέμποροι καυσίμων αντί να βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής δειπνούν στα υπερσύχρονα σκάφη τους με την αφρόκρεμα του πολιτικού συστήματος. Οι χρεοκοπημένοι εκδότες απαιτούν από τους υπηκόους τους να τους χρηματοδοτούν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Η παρακμή έχει αφήσει παντού την σκόνη της και την έντονη μυρωδιά της σαπίλας...

Οι βαρόνοι είναι πανίσχυροι. Έχουν την δύναμη να περνούν τροπολογίες στην Βουλή. Να απολύουν τους ενοχλητικούς εισαγγελείς, να επιβάλλουν τον νόμο της σιωπής από άκρη σε άκρη της βαρονίας, να παραχαράζουν την ιστορία, να κακοποιούν την αλήθεια. Μπορούν να σας στείλουν στο σπίτι σας τις «Αρχές», να σας κλείσουν στην φυλακή, να σας καταδικάσουν σε κοινωνικό αποκλεισμό.

 
Τα τσιράκια τους βρίσκονται παντού και είναι πρόθυμα να εκτελέσουν και την πιο παράλογη διαταγή του αφεντικού τους, αρκεί να βρίσκονται κοντά στο μεγάλο τραπέζι των αρχόντων για να φάνε τα λιγοστά ψίχουλα που θα πέσουν από το τραπέζι τους.

Επί σειρά ετών ακούμε ότι το κράτος θα πατάξει την φοροκλοπή. Ότι θα πατάξει το λαθρεμπόριο καυσίμων. Ότι θα βάλει ένα τέλος στην ασυδοσία της μαφίας του πετρελαίου. Κι αντί να κλονιστούν από την θέση τους οι λαθρέμποροι, κλονίζονται ολόκληρες κυβερνήσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που το θέμα αυτό έρχεται στην επικαιρότητα. Ήταν οι πρώτοι μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από την Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, όταν μία φήμη για παράξενες συναντήσεις εφοριακών και εμπόρων καυσίμων προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις στο σύστημα. Ωστόσο, οι έμποροι ήταν και εξακολουθούν να είναι ακλόνητοι. Εκεί, βράχοι. Οι κυβερνήσεις πέφτουν, αλλά εκείνοι μένουν. Δεν ξέρουμε αν έχουν φτάσει και στο σημείο να διορίζουν κυβερνήσεις.

Η παραίτηση των δύο εισαγγελέων είχε δύο αφορμές. Η μία ήταν ο κ. Καπελέρης. Η άλλη ήταν τα δάνεια των κομμάτων. Δύο έρευνες - αγκάθια στην ραχοκοκαλιά του καθεστώτος της βαρονίας στη χώρα μας...

Και μέσα στον γενικό χαμό, επανέρχονται τα σενάρια στήριξης του «Τύπου». Δηλαδή, των εθνικών ευεργετών ή καλύτερα εκείνων που έγιναν ευεργέτες με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων. Την ώρα που τα άλλοτε πανίσχυρα μαγαζιά τους αδυνατούν να πληρώσουν τους μισθούς του προσωπικού τους, εμφανίζονται ακόμη και συνδικαλιστές πρόθυμοι να ρισκάρουν και να δανείσουν τα... «αφεντικά» με τα αποθεματικά των ταμείων τους. Καταπληκτική πρόταση. Είναι μία παραλλαγή της υπόθεσης των σύγχρονων εθνικών ευεργετών. Εκείνων που τους δοξάσαμε διότι «δώρισαν» στον ελληνικό λαό τα χρήματα που εκείνος τους δάνεισε νωρίτερα.

Αν κάτι αγνοούν είναι ότι ένα μικρό τσακ μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη σε ολόκληρη την πόλη. Κλεισμένοι στα ανάκτορά τους, οι βαρόνοι, δεν ακούν τον θόρυβο που προκαλεί το απελπισμένο βήμα των πεινασμένων...

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Η «ΦΟΥΣΚΑ» ΤΗΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ ΚΑΙ Η «ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ» ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ

Ο τρόπος με τον οποίο «έκλεισε», μεσημέρι της παραμονής Πρωτοχρονιάς, η υπόθεση της παραίτησης των εισαγγελέων Πεπόνη και Μουζακίτη γέννησε πολλά ερωτηματικά. Η υπόθεση είχε αποκτήσει μια έντονη οσμή συναλλαγής. 

Η επιστροφή των δυο εισαγγελέων με την άσκηση δίωξης σε βαθμό κακουργήματος κατά του Γενικού γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών Γιάννη Καπελέρη και οι αιχμές που άφησαν κατά της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου επιβεβαιώνουν ότι, ανεξαρτήτως τελικής έκβασης, οι κύριοιΠεπόνης και Μουζακίτης είναι αποφασισμένοι να ανακατέψουν καλά την τράπουλα.

Βιάστηκα πριν τρεις μέρες - και σίγουρα δεν ήμουν ο μόνος - να αποφανθώ ότι η υπόθεση της παραίτησης των εισαγγελέων δίωξης του οικονομικού εγκλήματος έκλεισε παράδοξα. Άλλο τόσο «παράδοξα» ξανάνοιξε σήμερα.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το «κλείσιμο» της υπόθεσης την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ήταν αποτέλεσμα ατυχούς χειρισμού και αμφιθυμίας από μέρους τους ή αν ήταν αποτέλεσμα μεθόδευσης αυτών που θέλουν να προστατεύσουν τη συστηματική φοροδιαφυγή ή αν ήταν συνδυασμός και των δυο.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν τα πρόστιμα για τα οποία ο, κατηγορούμενος πλέον, Γιάννης Καπελέρης ζητούσε να γίνει νομοθετική ρύθμιση αφορούσαν σε τυπικές παραβάσεις αδυνατώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίο δεν έπρεπε να εισπραχθούν. Κυρίως από σεβασμό στο 15% των πρατηριούχων οι οποίοι ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΥΠΟΠΕΣΕΙ στις κατά τον κ. Καπελέρη τυπικές παραλείψεις. 

Και βέβαια η υπόθεση αποκτά πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα αν τα πρόστιμα δεν αφορούσαν μόνο σε «τυπικές παραλείψεις» αλλά σε υποθέσεις λαθρεμπορίας καυσίμων, όπως ισχυρίζονται όχι μόνο οι δυο εισαγγελείς, αλλά και το ΣΔΟΕ και το ΚΕΠΥΟ, οπότε υπάρχουν και ποινικές ευθύνες. 
Γεγονός πάντως είναι ότι στη διάρκεια του 2010 το ΣΔΟΕ είχε βεβαιώσει φορλογικές παραβάσεις ύψους 10 περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ. Όμως, δεδομένου του ελλείμματος στα δημόσια έσοδα του 2011, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν, έστω και το 25% αυτών των προστίμων, που προβλέπει ο νόμος για να προσφύγει κάποιος στα φορολογικά δικαστήρια, εισπράχτηκε.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον προκαλούν όμως οι αιχμές που άφησε σήμερα ο κ. Μουζακίτης κατά της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για «κουκούλωμα» της έρευνας που είχε διαχθεί, αλλά και η άμεση αντίδραση της τελευταίας με μια ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία, «εφ' όσον οι δυο εισαγγελικοί λειτουργοί προσκομίσουν πρόσθετα στοιχεία η υπόθεση θα βγει από το αρχείο».

Επιχειρήθηκε παγίδευση των δυο εισαγγελέων με σκοπό τη μείωση της αξιοπιστίας τους; Βρέθηκαν οι δυο εισαγγελείς σε δίλημμα ως προς την τακτική που θα ακολουθούσαν με αποτέλεσμα να προβούν σε ατυχείς χειρισμούς; 

Σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια των υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης  να τους υποκαταστήσουν με τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου μόνο αθώα δεν ήταν.

Σε κάθε περίπτωση, τα εντάλματα σύλληψης που εξέδωσαν, και συνεχίζουν να εκδίδουν, οι δυο εισαγγελείς σε βάρος μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου, ανεξαρτήτως  του αν από ατέλεια - τυχαία άραγε; - του νόμου δεν αποδίδουν άμεσα τρομερά δημόσια έσοδα, ενόχλησαν.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν τουλάχιστον προφανείς πολιτικές ευθύνες του ΠΑΣΟΚ γιατί δε θέλησε ή δεν τόλμησε να συγκρουστεί με ένα μηχανισμό εξαφάνισης βεβαιωμένων προστίμων. Κι αυτό πέρα από το ενδεχόμενο της προσωπικής εμπλοκής του Ευάγγελου Βενιζέλου στην προσπάθεια φίμωσης των δυο εισαγγελέων.

Σε κάθε περίπτωση όμως τα υπόλοιπα κόμματα, μηδέ αυτών της Αριστεράς εξαιρουμένων, οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικά στους χειρισμούς τους και κυρίως, οφείλουν να μην επιδιώξουν, όπως το 1989, να κρύψουν την απουσία πολιτικών προτάσεων κάτω από το ένδυμα της ηθικολογίας.  

Γιατί η αποκάλυψη της διαφθοράς που οδήγησε πριν είκοσι χρόνια στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στη γειτονική Ιταλία, δε γέννησε μια πιο υγιή πολιτική κατάσταση, αλλά μια τουλάχιστον εξ ίσου διεφθαρμένη. 

Κι αυτό πρέπει να το έχουμε όλοι κατά νου. Οι έντιμοι δικαστές μπορούν να καταδικάσουν κάποιους διεφθαρμένους πολιτικούς, όχι όμως να εξαλείψουν τη διαφθορά από το πολιτικό σύστημα. Αυτό είναι δουλειά της κοινωνίας. Και των πολιτικών δυνάμεων που επιδιώκουν την αντιμετώπιση της διαφθοράς με έργα και όχι με ηθικολογίες.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ ΠΕΠΟΝΗ ΚΑΙ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗ

Η παραίτηση, με βαριές καταγγελίες, των δυο εισαγγελέων, στους οποίους είχε ανατεθεί μέχρι τώρα η δίωξη του οικονομικού εγκλήματος συνιστά μια ακόμα προσβολή του πολιτικου κατεστημένου στα πρόσωπα των πολιτών που σέβονται τις υποχρεώσεις τους προς το Κράτος.

Οι δυο εισαγγελείς οφείλουν όμως να μιλήσουν με ονοματεπώνυμα. 

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο οι εισαγγελείς Γρηγόρης Πέπόνης και Σπύρος Μουζακίτης διορίστηκαν επικεφαλής της δίωξης οικονομικού εγκλήματος, ουδείς έδωσε σημασία.

Οι πρώτες συλλήψεις οφειλετών του Δημοσίου με οφειλές πολλών μηδενικών, αντιμετωπίστηκαν ως κινήσεις εντυπωσιασμού. Όσο περνούσαν όμως οι μέρες και ανακοινώνονταν νέες συλλήψεις, όλα άρχισαν να αλλάζουν. Τόσο σε επίπεδο κοινωνίας, όσο και σε επίπεδο μηχανισμών.

Ήδη, όταν ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος αρνούνταν να δώσει στη δημοσιότητα τους καταλόγους των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου, επικαλούμενος - ορθώς κατά την άποψη του υπογράφοντος - την προστασία των προσωπικών δεδομένων, οι δυο εισαγγελείς υποχρεώνονταν να απειλήσουν τους άμεσους υφισταμένους του με προσωπικές διώξεις για να πάρουν στα χέρια τους αυτούς τους καταλόγους. Οι οποίοι, αν κρίνει κανείς από τους ανθρώπους που συνελήφθησαν, μόνο «ταλαίπωροι βιοπαλαιστές» δεν ήταν.

Οι δυο εισαγγελείς βρέθηκαν εξ αρχής στο στόχαστρο της πλειοόνοτητας των ΜΜΕ,  με αφορμή τη σύλληψη κάποιων, όντως, ηλικιωμένων, των οποίων οι επιχειρήσεις είχαν χρεοκοπήσει χρόνια πριν και από τους οποίους, πράγματι, το Δημόσιο δεν επρόκειτο να εισπράξει τίοποτα. επρόκειτο όμως για τις εξαιρέσεις που επιβεβαίωναν τον κανόνα.

Η βοήθεια που τους παρέσχε ο κρατικός μηχανισμός ήταν... απλόχερη. Επί τρεις ολόκληρους μήνες δεν είχαν βρεθεί υπολογιστές για το γραφείο τους, ούτε καν ένας δικαστικός υπάλληλος για τις ανάγκες της γραμματειακής τους υποστήριξης.

Γι αυτούς τους λόγους η «οργίλη αντίδραση» των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομίας δεν πείθει κανέναν. 

Πολύ περισσότερο που ο κ. Βενιζέλος ήταν μεταξύ των υπουργών που υπέγραψαν το Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών του 2003, ασχέτως αν τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Φίλιππος Πετσάλνικος.

Πολύ περισσότερο, που όταν έγινε γνωστή η προσπάθεια των διοικητικών του υφισταμένων να παρεμποδίσουν το έργο των δυο εισαγγελέων δεν ζήτησε καν για τα μάτια του κόσμου μια ΕΔΕ.

Πολύ περισσότερο που η οικονομική διαχείριση της Θεσσαλονίκης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1997, όταν ο κ. Βενιζέλος ήταν υπουργός Πολιτισμού μόνο δάφνες διαφανούς οικονομικής διαχείρισης δε διεκδικεί.

Πολύ περισσότερο που, η απόπειρα ελέγχου των δυο εισαγγελέων μέσω τοποθέτησης ενός Προϊσταμένου στο κυοφορούμενο νομοσχέδιο περί καταστολής του οικονομικού εγκλήματος γίνεται χωρίς οι τελευταίοι να έχουν δώσει τηνπαραμικρή αφορμή για πλημελή άσκηση των καθηκόντων τους.

Όμως οι δυο παραιτηθέντες εισαγγελείς έχουν βαριά ευθύνη. Οφείλουν να δώσουν στη δημοσιότητα τα ονόματα όλων εκείνων των πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων που τους άσκησαν πιέσεις. Συνοδευόμενα από συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία. Αν δεν το πράξουν θα είναι υπόλογοι απέναντιο στον ελληνικό λαό. Για συγκάλυψη εγκλήματος

Γιάννης Χρυσοβέργης