Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΤΟ ΖΑΛΟΓΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΓΚΙ

Οι εξωφρενικές, αλλά απολύτως αναμενόμενες, απαιτήσεις της Τρόϊκα για άμεση μείωση των κατώτατων μισθών, έβγαλαν στο κλαρί μέχρι κι αυτούς που μέχρι χθες ελεεινολογούσαν κάθε επικριτική στη διαχείρση της χρεοκοπίας του ελληνικού Κράτους φωνή.

Η κατάπτυστη απαίτηση της γερμανικής κυβέρνησης προκάλεσε ως και «την εθνική υπερηφάνεια» του Ευάγγελου Βενιζέλου. 

Η απορία όμως είναι δεδομένη: όταν σε ένα λαό αφήνεις μονάχα την επιλογή ανάμεσα στο Κούγκι και στο Ζάλογγο τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δε θα προτιμήσει το πρώτο;

 Το να επιδιώξει κανείς να αντικρούσει, με λογικά επιχειρήματα και αριθμούς, τις απαιτήσεις των δανειστών είναι καταφανώς παράλογο, μιας και η όλη τους συμπεριφορά βασίζεται σε δυο αξίες: «Ου με πείσης κ' αν με πείσοις» και «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Το να επιδιώξει να κατανοήσει κανείς τη συμπεριφορά αυτή από το γεγονός και μόνο ότι η προηγούμενη κυβέρνηση υπέγραφε, αποδεδειγμένα πλέον, λευκά χαρτιά, αδυνατώντας στη συνέχεια να υλοποιήσει τις υποσχέσεις της οριακή και μόνο αξία έχει, μιας και τις απαιτήσεις των δανειστών δε διατυπώνουν τα εδώ εκτελεστικά όργανα, αλλά οι ηγεσίες των οργανισμών που εκπροσωπούν.

Από εκεί και πέρα είναι απορίας άξιο πώς μια σειρά επιφανών απολογητών της πολιτικής της προηγούμενης και αυτής της κυβέρνησης διεκδικούν τον τελευταίο μήνα ρόλους Βελουχιώτη και Πασιονάριας. Σίγουρα οι έντιμοι αυτοί πολίτες δεν ξύπνησαν μια μέρα αναφωνώντας «τυφλός(ή) ήν και ανέβλεψα», πολύ δε περισσότερο δεν άλλαξαν ύφος και ήθος. Μάλλον η μείωση της τηλεθέασης του δελτίου του τηλεοπτικού σταθμού στον οποίο εργάζονται τους ενόχλησε και άλλαξαν άποψη μέσα σε μια νύχτα.

Είναι προφανές επίσης ότι οι κατάπτυστες αξιώσεις της γερμανικής κυβέρνησης - τα έσοδα του ελληνικού Κράτους να διατίθενται αποκλειστικά και μόνο στην ικανοποίηση του χρέους και ο ορισμός ανθυπάτου με δικαίωμα αρνησικυρίας στις αποφάσεις της Βουλής των Ελλήνων - έθεσαν τα μέρη της «συμμαχία των προθύμων» που κυβερνούν αντιμέτωπα με την πολιτική τους επιβίωση.

Κι ο λόγος είναι απλός. Οι ιταμές αυτές αξιώσεις, που διατυπώθηκαν ταυτόχρονα και με τρόπο που δε σηκώνει αντίρρηση, κατέστησαν σαφές στην ελληνική μεσαία αστική τάξη πως ό,τι κι αν συμβεί, θα πεινάσει.

Και βεβαίως αυτός που ήδη δεν έχει να φάει, όπως κι αυτός που μέχρι σήμερα συναινούσε στα όσα γίνονταν με την ελπίδα πως «θα τη βγάλει καθαρή», αλλά τώρα διαπιστώνει πως δεν έχει καμιά ελπίδα, δε νοιάζεται για το αν όταν θα πεινάει το νόμισμα της χώρας θα είναι η δραχμούλα ή το ευρώ. 

Πολύ περισσότερο δεν τον νοιάζουν οι επιπτώσεις που θα έχει για την «Ενωμένη Ευρώπη» η άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας. Αντιθέτως, έχοντας την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ένα και μόνο πράγμα θα επιδιώξει: να πάρει μαζί του στην κόλαση δικαίους και αδίκους.

Αυτό ακριβώς το συναίσθημα έχει απλωθεί με τέτοια ταχύτητα στην ελληνική κοινωνία τις τελευταίες ημέρες που απειλεί τα πάντα: κόμματα, συνδικαλιστικές ηγεσίες, ΜΜΕ που διακρίνονται ως απόστολοι της φιλελεύθερης ορθοδοξίας, προέδρο της Δημοκρατίας, Βουλή, με δυο λόγια όχιο μόνο το σύνολο των προσώπων που εκπροσωπούν τους θεσμούς, αλλά και τους ίδιους τους θεσμούς. Ακόμα χειρότερα, κανενός δεν καίγεται καρφάκι ως προς το με τι θα αντικαταστήσει το κοινοβουλευτικό θεσμικό πλαίσιο.

Σε αυτό το σκηνικό του ανεμοστρόβιλου που θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του, η μόνη ελπίδα να διασωθεί η Δημοκρατία, ως σύνολο αξιών, ως τρόπος πολιτκής εκπροσώπησης και ως πολιτισμός, είναι οι δυνάμεις της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς και της Οικολογίας να αξιώσουν από κοινού την εξ αρχής επαναδιαπραγμάτευση όλων όσων έχουν γίνει τα τελευταία δυο χρόνια στην Ελλάδα. Απειλώντας, και στην ανάγκη πραγματοποιώντας την απειλή, να βάλουν φωτιά στα τόπια.

Προϋπόθεση για να συμπεριφερθούν όμως έτσι είναι να πάρουν χαμπάρι ότι, αν θέλουν η Ελλάδα να μείνει μέρος του συνόλου που αποκαλείται Ευρώπη, προϋπόθεση είναι να παραμείνει Δημοκρατία. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει η Δημοκρατία ν' αποδείξει ότι δεν περισσεύει κανεις. 

Αντιθέτως, όσο θα προβάλλουν την ανάγκη «ευρωπαϊκής λύσης» χωρίς να προσδιορίζουν με σαφήνεια ότι αυτή η ευρωπαϊκή λύση πρέπει να υπάρξει με όρους κοινωνικής αλληλεγγύης, οι καρικατούρες του Μουσολίνι και του Εμβέρ Χότζα που καιροφυλακτούν, σύντομα θα αξιοποιήσουν την οργή των πεινασμένων, όπως ονειρεύονται.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΚΡΙΣΗ - 'Η ΜΗΠΩΣ Η ΑΚΡΙΣΙΑ; - ΤΩΝ ΜΜΕ

Με μια απεργία απελπισίας η ΕΣΗΕΑ και οι υπόλοιπες οργανώσεις  των εργαζομένων στα ΜΜΕ προσπάθησαν να αντιδράσουν στις συνεχείς απολύσεις και στις μονομερείς ενέργειες οριζοντίων μειώσεων αποδοχών από μέρους της εργοδοσίας. Που κι αυτή, μάχες οπισθοφυλακών δίνει.

 Υπάρχει μέλλον για τα ελληνικά ΜΜΕ;  Το ερώτημα μόνο φιλολογικό δεν είναι. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο πληθωρισμός των μέσων, η διαπλοκή των ιδιοκτητών τους με την πολιτική εξουσία και τα κάθε λογής νόμιμα και άνομα οικονομικά συμφέροντα, η αδιαφορία των ίδιων των δημοσιογράφων για την ποιοτική αναβάθμιση του επαγγέλματός τους και η αδιαφορία των παντων για τη δημιουργική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στη διαχείριση της ενημέρωσης προϊδέαζαν για αυτό που συμβαίνει πλέον. 

Οι δημοσιογράφοι της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ και του ALTER απεργούν έχοντας κλείσει τέσσερις μήνες απλήρωτοι. Η κυβέρνηση θέλει να εξομοιώσει μισθολογικά τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ και του Αθηναϊκού Παρακτορείου Ειδήσεων με τους γραφιάδες απόφοιτους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Μέσα σε διάστημα 48 ωρών ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη και ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ ανακοίνωσαν μειώσεις μισθών 20% σε όλο το προσωπικό από 1ης Δεκεμβρίου ο πρώτος και μειώσεις αποδοχών 10% στους τεχνικούς ο δεύτερος.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: η κατάρρευση των διαφημίσεων λόγω της κρίσης, ο αθέμιτος ανταγωνισμός των διαδικτυακών ΜΜΕ, η ανάγκη προσαρμογής σε νέες τεχνολογίες κ.λ.π. Και είναι αλήθεια ότι όλες ισχύουν. Όμως δεν αρκούν.

Ουδείς ασχολήθηκε με τη συνεχή μείωση της αναγνωσιμότητας των εφημερίδων, της τηλεθέασης των δελτίων ειδήσεων και της ακροαματικότητας των ενημερωτικών εκπομπών στα ραδιόφωνα. Κι όμως «βαστούσε χρόνια αυτή η κολώνια». Και η μόνη αντίδραση ήταν να μπουκώσουν οι εφημερίδες με δώρα, για να καταλήξουν σύντομα να προβάλλουν τα «δώρα» και όχι τα ρεπορτάζ τους. Η μόνη αντίδραση των τηλεοπτικών σταθμών ήταν να μπουκώσουν το πρόγραμμά τους με γλυκανάλατες σαπουνόπερες από τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Τουρκία και, εσχάτως, από την Ινδία. Κι η μόνη αντίδραση των ραδιοφωνικών σταθμών ήταν να περιορίσουν δραστικά την ενημέρωση.

Ουδείς ασχολήθηκε με την ύπαρξη δεκαεπτά ημερησίων πολιτικών εφημερίδων, τεσσάρων οικονομικών και δέκα αθλητικών μόνο στην Αθήνα. Και περισσοτέρων από 600 ημερήσια και εβδομαδιαία πολιτικά έντυπα στην περιφέρεια. Οι περισσότερες από τις οποίες ήταν - και συνεχίζουν να είναι - κραυγαλέα μη βιώσιμες. Όπως ουδείς ασχολήθηκε - μηδέ της ΕΣΗΕΑ εξαιρουμένης - με το ότι όλες αυτές οι φυλλάδες εκδίδονταν χάρη στην απλήρωτη εργασία πλήθους νέων παιδιών.

Ουδείς ασχολήθηκε με τα «ΙΕΚ Δημοσιογραφίας» που εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια φύτρωναν σα μανιτάρια, παράγοντας στρατιές αμόρφωτων δημοσιογράφων. Και στα οποία δίδασκαν όλοι οι «αστέρες» της ελληνικής δημοσιογραφίας. Όπως ουδείς ασχολήθηκε με την ελλειπή πρακτική εκπαίδευση των αποφοίτων των πανεπιστημιακών τμημάτων δημοσιογραφίας. 

Ουδείς ασχολήθηκε με το όνειδος της απλήρωτης εργασίας που υποχρεώνονται να προσφέρουν οι νέοι δημοσιογράφοι, για όσο καιρό ευαρεστείται ο εργοδότης τους και ακούει στο όνομα «μαθητεία».

Ουδείς ασχολήθηκε  με τους δημοσιογράφους που εργάζονταν, σε βάρος της ποιότητας της δουλειάς τους, σε δυο και τρία ΜΜΕ, χώρια τα γραφεία τύπου στα οποία φέρονταν ως απασχολούμενοι.

Ουδείς ενδιαφέρθηκε για την αρμονική ένταξη του διαδικτύου στο χώρο των ΜΜΕ, ουδείς ενδιαφέρθηκε για την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, ουδείς ενδιαφέρθηκε να ασχοληθεί με τις νέες δεξιότητες που οι τεχνολογίες αυτές απαιτούσαν. Κι όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα «διαδικτυακά ΜΜΕ» ουδείς ασχολήθηκε με το ότι αντί να παράγουν πρωτογενή ενημέρωση ασκούσαν - και ασκούν - συστηματική λογοκλοπή.

Όλα τα παραπάνω, και πολλά άλλα, ουδέποτε συζητήθηκαν από δημοσιογράφους και εκδότες. Και σήμερα, που το Κράτος έπαψε να μοιράζει πακτωλούς χρημάτων σε διαφήμιση, που οι εργολάβοι δεν περιμένουν νέες προσοδοφόρες εργολαβίες  η συντριπτική πλειονότητα των εργοδοτών ετοιμάζεται να περισώσει τα κέρδη της «εποχής που δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα», είτε αποσυρρόμενη από το χώρο των ΜΜΕ, είτε ελαχιστοποιώντας το κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεών τους. Κάποιοι, λίγοι, θα χάσουν τα χρήματά τους.

Όσο για τους δημοσιογράφους, καλούμαστε να πληρώσουμε το τίμημα της έλλειψης επαγρύπνισης και του στείρου συντεχνιακού πνεύματος που επιδείξαμε όλα αυτά τα χρόνια. Επιλέγοντας ανάμεσα στην υποβάθμισή μας σε αυλοκόλακες, στη μακρόχρονη ανεργία ή στην αλλαγή επαγγέλματος.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Τα ΜΜΕ περνάνε παγκοσμίως δύσκολες ώρες. Που οφείλονται στις σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές στη μεταφορά της πληροφορίας. Στην Ελλάδα όμως η κρίση αυτή δε θα προλάβει να έρθει. 

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΓΗΣΕ... ΜΙΑ ΕΙΚΟΣΑΕΤΙΑ

Η πλέον μακροχρόνια απεργία της ΕΣΗΕΑ από το 1975 πέρασε εντελώς απαρατήρητη για την ελληνική κοινωνία. Με την έννοια αυτή απέτυχε παταγωδώς. Ίσως γι αυτό, ελάχιστα πράγματα γράφτηκαν γι αυτήν. Σίγουρα δεν είναι μονάχα της ΕΣΗΕΑ η ευθύνη για το ότι ο Έλληνας ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ. Της αναλογεί όμως μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Όσο για την αποτυχούσα απεργία, αυτή άργησε... μια εικοσαετία.

Η απεργία άργησε μια εικοσαετία γιατί στις αρχές της δεκαετίας του '90 διαμορφώθηκε το σημερινό τοπίο των ΜΜΕ. Τότε ήταν που το δημοσιογραφικό επάγγελμα - ας με συγχωρήσουν κάποιοι που δεν το θεωρώ λειτούργημα κι ας συμφωνώ πως λειτούργημα θα έπρεπε να είναι - άνοιξε ξαφνικά με την απελευθέρωση των ερτζιανών και τη δημιουργία, εν μιά νυκτί, δεκάδων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών.Ήταν η εποχή που έπρεπε να τεθούν κανόνες παιγνιδιού. Κι η ΕΣΗΕΑ είχε πολλά να κάνει.
Τότε μπορούσε - και δεν το έπραξε - να επιβάλει στους εργοδότες και στον πολιτικό κόσμο έναν ουσιαστικό διάλογο για τα ποιοτικά στοιχεία που θα έπρεπε να διέπουν τα ΜΜΕ, για τις προϋποθέσεις χορήγησης αδειών, για τη δημιουργία ενός κώδικα δεοντολογίας που θα ήταν δεσμευτικός για όλους. Αντ' αυτού ανέχθηκε να λειτουργούν επί είκοσι τουλάχιστον χρόνια, τηλεοπτικοί σταθμοί πανεθνικής εμβέλειας, με ληγμένες «προσωρινές» άδειες.
Τότε μπορούσε - και δεν το έπραξε - να παρέμβει καταλυτικά στο πρόγραμμα σπουδών των νεότευκτων τμημάτων ΜΜΕ στα Πανεπιστήμια, ώστε από αυτά να αποφοιτούν άνθρωποι ικανοί να προσφέρουν ποιοτική δημοσιογραφική δουλειά.Αντ' αυτού, έκλεισε τα μάτια και τα αυτιά στις ιδιωτικές σχολές δημοσιογραφίας που έστησαν νύχτα τα μέλη της δημοσιογραφικής αριστοκρατίας και βάφτιζαν δημοσιογράφο οποιονδήποτε, αρκεί να πλήρωνε τα «αρμυρά» δίδακτρα. Κι ας μην ήταν ικανός ούτε το όνομά του να γράψει χωρίς να κάνει ορθογραφικά λάθη.
Τότε μπορούσε - και δεν το έπραξε - να βάλει φραγμό στο ξεχείλωμα της απλήρωτης εργασίας, που ήταν βαφτισμένη μαθητεία και βαστούσε χρόνια. Όχι γιατί ένας απόφοιτος σχολής δημοσιογραφίας τα ξέρει όλα. Μια περίοδος οργανωμένης μαθητείας, στη διάρκεια της οποίας ο νέος δημοσιογράφος θα αποκτά εμπειρίες από όλων των ειδών τα ΜΜΕ, θα μετράει τις δυνάμεις του και θα αποφασίζει αν «έχει τα κότσια» να ασκήσει το επάγγελμα είναι απαραίτητη. Όχι όμως οι τριετίες, και βάλε, που ήταν και είναι καθιερωμένες.
Τότε μπορούσε - και δεν το έπραξε - να βάλει φραγμό στο όνειδος με τα μπλοκάκια, που δημιουργούσε δημοσιογράφους πολλών ταχυτήτων, τους μεν προστατευμένους από την Ένωση, τους δε έρμαια των αδηφάγων διαθέσεων του πρώτου τυχόντος εργοδότη. Αντ' αυτού ανέχθηκε ΜΜΕ να λειτουργούν χάρη στην κακοπληρωμένη κι ανασφάλιστη εργασία χιλιάδων ανθρώπων.
Κι ακόμα, αντιστάθηκε σχεδόν μια δεκαετία στην εισδοχή στις τάξης της δημοσιογράφων που είχαν προϋπηρεσία μόνο στη ραδιοφωνία ή στην τηλεόραση. Όπως εδώ και μια δεκαετία, αρνείται να αναγνωρίσει τους δημοσιογράφους των διαδικτυακών ΜΜΕ. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που όλο και περισσότερες εφημερίδες, παγκοσμίως αναγνωρισμένες, όπως η BOSTON GLOBE η CHRISTIAN SCIENCE MONITOR, αλλά και το δικό μας ΒΗΜΑ, εγκαταλείπουν τις έντυπες εκδόσεις υπέρ των διαδικτυακών.
Αν τότε η ΕΣΗΕΑ είχε ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών ο σημερινός δημοσιογραφικός πληθυσμός θα ήταν μικρότερος αριθμητικά. Τα ΜΜΕ θα ήταν πολύ λιγότερα. Θα ήταν όμως υγιείς επιχειρήσεις ενημέρωσης, που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν με αξιοπρέπεια στις προκλήσεις των νέων τεχνολογιών. Και στις επιχειρήσεις αυτές θα εργάζονταν άνθρωποι που θα παρήγαγαν αξιοπρεπή και έγκυρη ενημέρωση, αμειβόμενοι αξιοπρεπώς.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Πρόσφατα είχα την τύχη να γνωρίσω τη νέα διευθύντρια του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Αθήνα. Με ρώτησε έκπληκτη «πώς γίνεται κι υπάρχουν στην Ελλάδα τόσα πολλά ΜΜΕ». Της απάντησα με τη γνωστή από το 19ο αιώνα ρήση «για υπουργημα μου δίνεις, για εφημερίδα βγάνω». Και κατάλαβε.

Η πραγματική σημασία της λέξης απαγορευμένη τους είναι...

΄΄Αναρχια πάντα ταπεινωμένη, καταραμένη, ποτε δεν σε κατάλαβαν
Εγινες τρόμος αυτής της εποχής.
Δυάλυση κάθε τάξης φωνάζουν πως είσαι, κι' αγώνας κι΄ατελείωτοι φόνοι.
Ω'άστους να φωνάζουν, αυτούς που δεν πόθησαν να βρούν την αλήθεια, πίσω απο μια λεξη
Ετσι κι' αλλιώς η πραγματική σημασία της λέξης, απαγορευμένη τους είναι.
'' john Henry Mackay''
Αποφάσησα να ξεκινήσω έτσι, γιατί τον τελευταίο καιρό επιχειρέίτε απ' τους πατρίκιους της εξουσίας, μιά άνεφ προηγουμένου ποινικοποίηση του αναρχο-εξουσιαστικού κινήματος, με απότερο σκοπό την εξουδετέρωση του μοναδικού ίσως γνήσιου ριζοσπαστικού κινήματος, που ενστερνίζεται μια ελευθεριακή κοινωνία.
Αυτή η κατασκευασμένη, άθλια,φασιστική και υποβόσκουσα μεθόδευση των εξουσιαστών να αντιστρέψουν τους όρους της τρομοκρατίας, και από εξουσιαστική τρομοκρατία να την παρουσιάζουν ώς αντιεξουσιαστική τρομοκρατία, έχει συμμάχους και υποστηριχτές τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης και τους πληρωμένους κονδυλοφόρους δημοσιογράφους, οι οποίοι τελουν διατεταγμενη υπηρεσία.
Επειδή λοιπόν πιστεύω στην ανεμπόδιστη έκφραση του λόγου και στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών (γι' αυτό άλλωστε δημιουργήσαμε αυτό το blog), νιώθω την ανάγκη να Κράξω όλους αυτούς τους φτηνούς υπαλληλίσκους της ενημέρωσης, που παρουσιάζουν συλλήβδην όλους τους αντιεξουσιαστές ως εκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Τους Κράζω, όχι μόνο για την τρομολαγνεία που επιβάλουν στην τηλεόραση το τελευταίο διάστημα, παρουσιάζοντας την χώρα μας σαν τον προμαχώνα της τρομοκρατίας,αλλά κυρίως του Κράζω γιατί παρουσιάζουν όλους τους αναρχικούς ως κακοποιά στοιχεία, χωρίς κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο με στοχευμένη ροπή προς τη βία και την καταστροφή.
Θ'ήθελα λοιπόν να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, μπορεί πολοί απο εμάς να αυτοπροσδιορίζονται αναρχικοί, όμως, καμιά αναρχική ιδεολογία - στο όνομα του αντάρτικου πόλης- δεν οπλίζει το χέρι κάποιων αναγκέφαλων ψευτοπαλικαράδων να τα βάλουν με μικρά, απροστάτευτα και αθώα μεταναστόπουλα.
Ωστόσο, δεν θα διαφωνήσω οτι τέτοιοι υπάρχουν στον χώρο, όμως ,αυτή η μορφή δράσης τους δεν εκπορεύεται απ' τις αρχες της αναρχικής φιλοσοφίας. Οι περισσότεροι από δαύτους που αρέσκονται να θεωρούν τους εαυτούς τους εμπροστοφυλακή του κινήματος, η συμπεριφορά τους είναι εντελώς ασύμβατη με αυτά που πρεσβεύει η φιλοσοφία του Αναρχισμού.
Διερωτώμαι λοιπόν , τί είναι αυτό που καθορίζει την συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων.
Την απάντηση την έχει εν μέρη δώσει ο David Graeder στο βιβλίο του '' Η ανθρωπολογια ενός αναρχικού'' που πιστεύει ότι η ανθρωπολογία του καθ' ενός από μας, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογική του πλατφόρμα και τις πράξεις του.
Πάρα ταύτα, χωρίς την παραμικρή διάθεση προπαγανδισμού της βίας και κρατώντας τις αναρχικές απόψεις που εκφράζω για τον εαυτό μου, θα έλεγα ότι αυτή η μορφή ένοπλης πάλης που υιοθετούν πολλές οργανώσεις, προκειμένου να συγκρουστούν με το κράτος, με βρίσκει σφόδρα αντίθετο. Κατά την άποψή μου και σύμφωνα με την προσωπική μου ανθρωπολογία, η επαναστατική διαμαρτυρία μιας οργάνωσης με πιο μαχητικό χαρακτήρα, δεν στοχεύει 15χρονα παιδια και μπατσάκους των 700 ευρω, αλλά τους πατριάρχες του συστήματος που η αυθάδης συμπεριφορά τους και ο άκρατος πατερναλισμός τους, έχει σαν αποτέλεσμα την ατροφία των θεσμών και την μετάβαση σε μια κατ' επίφαση Δημοκρατία.
Έχετε τα κότσια...... εκεί μάλιστα να σας παραδεχθώ....

Χαράλαμπος Κουκάκης