ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ 

Η μαζική αποφυγή της εκπλήρωσης των στρατιωτικών υποχρεώσεων σε όλη την Ευρώπη από τη δεκαετία του '80 και μετά οδήγησε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες -με την εξαίρεση της Ελλάδας, της Κύπρου κι άλλων τεσσάρων χωρών- να καταργήσουν τη στρατιωτική θητεία.

Στη χώρα μας η άρνηση αυτή πήρε κατά κύριο λόγο τη μορφή  του «τρελόχαρτου» και του «ανυπότακτου εξωτερικού».

Κι ενώ η Δύση ετοιμάζεται για μια μακρά κι αβέβαιης έκβασης αντιπαράθεση με την Κίνα -τη Ρωσία πλέον ως δορυφόρο της Κίνας πρέπει να τη θεωρούμε- σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου κι αυξάνει κατακόρυφα τις πολεμικές της δαπάνες, ο Νίκος Δένδιας, μ' ένα θηριώδες, σε αριθμό άρθρων, νομοσχέδιο, φιλοδοξεί ν' αντιμετωπίσει τη «μάστιγα του τρελόχαρτου».

Η ιδεολογία της στρατιωτικής θητείας

Από την εποχή που ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ, διατύπωσε, στο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ την άποψη ότι η υπηρεσία στο στρατό είναι ένα σημαντικό καθήκον του πολίτη η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία εξελίχθηκε σε ιδεολογικό πυλώνα του κινήματος του φιλελευθερισμού για περισσότερα από 150 χρόνια. 

Η επιμονή στην αναγκαιότητα της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας βασίζονταν στην -όχι στερούμενη βάσης  για να πούμε την αλήθεια- παραδοχή, ότι ένας στρατός ελεύθερων πολιτών είναι αποτελεσματικότερος ενός στρατού μισθοφόρων, διότι οι μεν ελεύθεροι πολίτες πολεμούν για την προάσπιση της ατομικής και συλλογικής τους ελευθερίας από εξωτερικές επιβουλές, οι δε μισθοφόροι για τα χρήματα, πράγμα που καθιστά τους πρώτους περισσότερο αποφασισμένους να θέσουν τη ζωή τους σε κίνδυνο.

Όμως η παραδοχή αυτή δε λαμβάνει υπ 'οψιν ότι ο ίδιος ο στρατός για να υπάρξει έχει ανάγκη από μια αυστηρή ιεραρχία, από την εκτέλεση χωρίς συζήτηση των εντολών των ανωτέρων ιεραρχικά και την προσφυγή στη βία ως μοναδικό μέσο των διαφορών. Ακόμα, απαιτεί να συνθλιβεί η ατομικότητα του κάθε στρατιώτη υπέρ  της συλλογικότητας, αλλιώς ο στρατιώτης δε θα μπορέσει να εκτελέσει τις απαραίτητες για τη νικηφόρα εξέλιξη μιας μάχης αποστολές αυτοκτονίας.

Δε λαμβάνει επίσης υπ' όψιν της ότι  από τη στιγμή της εισόδου του πολίτη στο στρατόπεδο  και τη μετατροπή του σε στρατιώτη, επιβάλλεται, για την εξυπηρέτηση των αναγκών του στρατού -είναι απαραίτητο για το στρατό ο στρατιώτης να μην έχει τον παραμικρό ενδοιασμό να σκοτώσει τον «εχθρό», αλλιώς θα σκοτωθεί στην πρώτη συμπλοκή- να υποστεί μια καθημερινή πλύση εγκεφάλου για την «ηθική και πολιτισμική ανωτερότητα του έθνους» -όσοι διαφωνείτε με την άποψη αυτή κάντε έναν κόπο να ρίξετε μια ματιά στα στρατιωτικά εμβατήρια και μετά ξανασυζητάμε αυτό το θέμα-.

Ακόμα περισσότερο δε λαμβάνει υπ' όψιν τον εθισμό του πολίτη  σε όλες τις παραπάνω συμπεριφορές και τη μεταφορά τους στην καθημερινή του ζωή, με αποτέλεσμα την ανοχή του στην κρατική αυθαιρεσία, την άρνηση του διαλόγου υπέρ της επιβολής του δικαίου του ισχυροτέρου με δυο λόγια την ανεπαίσθητη απώλεια της ίδιας του της Ελευθερίας.

Η στρατιωτική θητεία κι η Αριστερά

Φούμαρα μας πουλούν οι βασιλιάδες

Ειρήνη ανάμεσά μας, πόλεμος στους Τυράννους

ας κηρύξουμε απεργία στο Στράτο

ας πετάξουμε τα όπλα κι ας λύσουμε ζυγούς

Κι αν επιμένουν οι κανίβαλοι αυτοί να μας κάνουν ήρωες

σύντομα θα μάθουν ότι τις σφαίρες μας 

τις φυλάμε για τους στρατηγούς μας.

Η πέμπτη στροφή της Διεθνούς -η ελληνική μετάφρασή της από τον Κώστα Βάρναλη  περιορίζεται αυστηρά στις δυο πρώτες στροφές, στις οποίες προστίθεται μια τρίτη, δικής του έμπνευσης, που προσπαθεί να συνοψίσει τις επόμενες τέσσερις- για την καθόλου ποιητική μετάφραση της οποίας σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη αγαπητές αναγνώστριες κι αγαπητοί αναγνώστες, συνοψίζει την αρχική στάση της Αριστεράς απέναντι στο στρατό, μισθοφορικό ή αποτελούμενο από εφέδρους.

Μια στάση που έμελλε ν' αλλάξει ριζικά μετά από την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία και την εξέγερση στη Γερμανία το 1918, θρυαλλίδα των οποίων αποτέλεσαν οι εξεγέρσεις των εξουθενωμένων από τον μακροχρόνιο πόλεμο φαντάρων.

Έκτοτε η Αριστερά νομιμοποίησε τη στρατιωτική θητεία με δυο ιδεολογήματα: 1) Οι φαντάροι που υπηρετούν τη θητεία τους είναι εφικτό να αρνηθούν να χτυπήσουν τους εξεγερμένους εργάτες και να προκαλέσουν την αποτυχία ενός πραξικοπήματος, οι μισθοφόροι όχι. 2) Μέσα από τη στρατιωτική θητεία μαθαίνουμε τη χρήση των όπλων που θα μας είναι πολύτιμη την ώρα της επανάστασης.

Η Ιστορία έχει αποδείξει πως αμφότερα είναι κενά περιεχομένου. Ως προς το πρώτο και παρά το γεγονός ότι έχουν κατ' επανάληψη, σε περιπτώσεις λαϊκών εξεγέρσεων, υπάρξει περισσότερα ή λιγότερα μεμονομένα περιστατικά κατά οποία στρατιώτες αρνήθηκαν να πυροβολήσουν το πλήθος, ουδέποτε αυτά δεν υπήρξαν τόσο σημαντικά για ν' αποτρέψουν την αιματηρή καταστολή άοπλων εξεγερμένων ή ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Ως προς το δεύτερο, ουδέποτε σοσιαλιστική επανάσταση -ανεξαρτήτως του σε τι κατέληξε- δεν επικράτησε χάρη σε μια «επαναστατική πρωτοπορία» με άρτια γνώση της τέχνης του πολέμου. Η λαϊκή απελπισία της έδωσε τη νίκη.

Νεοφιλελευθερισμός και στρατιωτική θητεία

Ο ακραίος ατομικισμός κι η ακραία απέχθεια σε οτιδήποτε το συλλογικό, αμφότερα πυλώνες της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού, δε μπορούσε να αφήσει αλώβητο και το θεσμό της στρατιωτικής θητείας. 

Σε συνδυασμό δε με το ιδεολόγημα ότι τα σύγχρονα οπλικά συστήματα απαιτούν μακρόχρονη εκπαίδευση που δε μπορεί να γίνει στο ασφυκτικό πλαίσιο μιας στρατιωτικής θητείας -το οποίο σε σημαντικό βαθμό καταρρίπτει το ελβετικό μοντέλο στρατιωτικής θητείας- από τις αρχές της δεκαετίας του '90 σταδιακά η συντριπτική πλειονότητα των δυτικών χωρών κατάργησε ή ανέστειλε την εφαρμογή του θεσμού της στρατιωτικής θητείας.

Η «μάστιγα του τρελόχαρτου»

Το τρελόχαρτο ως μέθοδος αποφυγής της στράτευσης ήταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80 στην Ελλάδα μια απόφαση υψηλού ρίσκου -διαδοχικές εξαντλητικές εξετάσεις από στρατιωτικούς ψυχιάτρους μέχρι να πάρει κανείς το πολυπόθητο Ι5- και με πολύ βαριές συνέπειες στη μετέπειτα ζωή του «τρελού» καθώς δεν είχε δικαίωμα σε άδεια οδήγησης ακόμα και για πατίνι, δεν είχε δικαίωμα να ανοίξει δική του επιχείρηση κι αν άνοιγε μέσω παρένθετου προσώπου ήταν πάντα στο έλεος του τοπικού αστυνομικού διοικητή.

Με την εμφάνιση των πρώτων αντιρρησιών συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του στρατιωτικοεκκλησιαστικού κατεστημένου συνέδεσε τα τρελόχαρτα με τη διεκδίκηση για αναγνώριση του δικαιώματος στην άρνηση στράτευσης. Εμβληματικό επ' αυτού ήταν το άρθρο του Πέτρου Ευθυμίου -μετέπειτα υπουργού Παιδείας στη δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη- «Οι αντιρρησίες συνείδησης κι ο πονηρός Βαλκάνιος» στο οποίο έμπαιναν αριστοτεχνικά στον κουβά της «λούφας και παραλλαγής» τα τρελόχαρτα, οι ανυπότακτοι του εξωτερικού κι οι αντιρρησίες συνείδησης.

Ταυτόχρονα και με σκοπό να διατηρηθεί σε όσο το δυνατόν περιθωριακά επίπεδα ο αριθμός των αρνητών στράτευσης για ιδεολογικούς λόγους, διευκολύνθηκε  η απόκτηση ενός Ι5 για ψυχολογικούς λόγους και εξαλείφθηκαν οι συνέπειες στη μετέπειτα ζωή του «τρελού».

Στην Ελλάδα της κυρίαρχης ιδεολογίας που συνοψίζεται στις φράσεις «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» και «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια»  η τακτική αυτή του στρατιωτικοπολιτικού κατεστημένου στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Αν εξαιρέσει κανείς τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, ο αριθμός των οποίων είναι σταθερός (100-200 άνθρωποι ετησίως) και των οποίων οι αιτήσεις  για εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία γίνονται αμέσως δεκτές οι αιτήσεις για εναλλακτική κοινωνική θητεία για ιδεολογικούς λόγους είναι μόλις 4-5  το χρόνο και οι ολικοί αρνητές στράτευσης ποτέ δεν ξεπερνούν τους 10-15.

Η καταπολέμηση της «μάστιγας του τρελόχαρτου»

Κι αφού όλα πήγαιναν μέλι-γάλα κι όλοι -ή σχεδόν όλοι τέλος πάντων- ήταν ευχαριστημένοι τι μύγα τσίμπησε το Δένδια και θέλει να φέρει τα πάνω κάτω;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο οποίος απέδειξε πως  όσο γκαγκάν τεχνολογία κι αν υπάρχει πρωταρχικό ρόλο στην έκβαση ενός πολέμου παίζει ο διαθέσιμος κιμάς για κανόνια.

Για το λόγο αυτό πανικόβλητες οι Δυτικές χώρες, που συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται ενώπιον μιας μακράς διάρκειας και αβέβαιης ως προς την έκβαση  σύγκρουσης με την Κίνα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, επαναφέρουν μαζικά το θεσμό της στρατιωτικής θητείας, προετοιμάζουν -ήδη στη Δανία έχει θεσπιστεί- την υποχρεωτική στράτευση των γυναικών και μεθοδεύουν το δραστικό περιορισμό των δυνατοτήτων αποφυγής της στράτευσης. Σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο εντάσσεται το νομοσχέδιο του υπουργείου άμυνας που θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση τις επόμενες ημέρες.

Ακριβώς  όμως λόγω της κυριαρχίας της ιδιόμορφης ελληνικής νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας που συνοψίζεται στις δυο φράσεις που προανέφερα παραπάνω, είναι αμφίβολη η επιτυχία του στόχου της «καταπολέμησης της μάστιγας των τρελόχαρτων». Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα ανέβουν οι ταρίφες των ψυχολόγων, ψυχιάτρων και άλλων ειδικών. Θα αυξηθούν επίσης οι στρατευμένοι που -με το αζημίωτο κάποιων φυσικά- θα δοκιμάζονται σκληρά στα «δύσκολα σύνορα Χολαργού - Παπάγου».

Επίσης για τον ίδιο λόγο είναι αμφίβολο να υπάρξει σημαντική αύξηση των αρνητών στράτευσης για ιδεολογικούς λόγους. Αντιθέτως, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος το ούτως ή άλλως πολλαπλά τιμωρητικό πλαίσιο της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας να γίνει επαχθέστερο. Όπως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να γίνουν πολύ βαρύτερες οι ποινικές κυρώσεις για ολικούς αρνητές στράτευσης και ανυπότακτους.

Γιάννης Χρυσοβέργης

-«ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ»
-«ΚΙ ΑΝ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ;» 

Το παραπάνω ερώτημα διατυπώνεται συχνά από καλόπιστους -πολύ περισσότερο δε από την πληθώρα των κακόπιστων- συνομιλητές των αντιρρησιών συνείδησης και πηγάζει από τη φυσική ανάγκη των ανθρώπων να ζουν με ένα αίσθημα ασφάλειας.

Όμως η αναζήτηση της ασφάλειας στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς είναι κάτι σαν τις χημειοθεραπείες στον καρκίνο: όπως οι παρενέργειες των χημειοθεραπειών σκοτώνουν τους ασθενείς  πριν προλάβει να το κάνει ο καρκίνος, έτσι κι οι εξοπλισμοί φέρνουν το αντίθετο από το επιζητούμενο αποτέλεσμα: βυθίζουν την κοινωνία σε έναν εφιάλτη ανασφάλειας. 

Κι αυτό που προκύπτει είναι εξ ίσου εφιαλτικό με τις συνέπειες μιας ξένης στρατιωτικής κατοχής.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ «ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ»; 

Η πρώτη απάντηση που θα δώσει ένας συμπολίτης μας στο ερώτημα αυτό είναι: «Να είναι ασφαλή τα σύνορα της χώρας». Και είναι εύλογη. Είναι επίσης γεγονός πως η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας εγκολπώνεται επί του θέματος αυτού το αξίωμα των ειδικών -εντός κι εκτός εισαγωγικών- σε θέματα γεωπολιτικής που συνοψίζεται στη φράση: «Αν θες ειρήνη, ετοίμαζε τον πόλεμο».

Θα μας απαντήσει επίσης ότι θέλει η χώρα να είναι κυρίαρχη και να μην υπαγορεύουν τις αποφάσεις των κυβερνήσεών της τρίτες χώρες.

Αν επιμείνουμε ρωτώντας τι άλλο σημαίνει «να είμαστε ασφαλείς», είναι βέβαιο πως η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας θα μας απαντήσουν «να μη φοβάμαι όταν κυκλοφορώ στο δρόμο μήπως δεχτώ επίθεση». Είναι κι αυτή μια εύλογη απάντηση.

Αν συνεχίσουμε να επιμένουμε στο ερώτημά μας η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας θα μας απαντήσουν ότι ασφάλεια είναι να έχουν μια αξιοπρεπή εργασία με ένα μισθό που θα τους επιτρέπει να καλύψουν τις ανάγκες του μήνα, να προσβλέπουν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη, να υπάρχει ένα άξιο εμπιστοσύνης δημόσιο σύστημα υγείας και να υπάρχουν επίσης άξια εμπιστοσύνης σχολεία για τα παιδιά τους.

Η ΚΟΥΡΣΑ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ ΚΑΙ Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 

Αν πιστέψουμε την κυβέρνηση της χώρας σίγουρα ζούμε υπό την απειλή μιας τουρκικής εισβολής. Γεγονός που, κατά την άποψή της, επιτάσσει την  άμεση προμήθεια νέων οπλικών συστημάτων το συνολικό κόστος των οποίων θα ανέλθει σε 70 με 80 δισεκατομμύρια ευρώ. Χρήματα που για να βρεθούν η χώρα θα προσφύγει σε διεθνή δανεισμό, συνήθως δεκαετής με μέσο ετήσιο επιτόκιο γύρω στο 5%, πράγμα που σημαίνει ότι το πραγματικό τελικό κόστος θα κυμανθεί μεταξύ 110 και 120 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Το 2009, στα τέλη του οποίου το ελληνικό Κράτος χρεοκόπησε, ο προϋπολογισμός που είχε ψηφιστεί από τη Βουλή προέβλεπε αμυντικές δαπάνες 9 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό ίσο με τα χρήματα που δαπανήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 σε έξι ολόκληρα χρόνια (Οι εκτιμήσεις που ανεβάζουν το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων πάνω από αυτό το ποσό περιλαμβάνουν τις δαπάνες κατασκευής υποδομών που είχαν αποφασιστεί πολύ πριν τη διεκδίκηση των Αγώνων, όπως η Αττική Οδός, το μετρό της Αθήνας και το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, καθώς και τα ποσά που δαπανήθηκαν για την αναβάθμιση και συντήρηση υπαρχουσών υποδομών, οι οποίες θα έπρεπε να είχαν δρομολογηθεί χρόνια πριν).

Επίσης, το 2009 το δημόσιο χρέος ανέρχονταν σε 240 δισεκατομμύρια ευρώ. Όμως στις «αγορές του αιώνα», όπως ονομάστηκαν οι μαζικές προμήθειες οπλικών συστημάτων στις δεκαετίες του '80 και του '90 δαπανήθηκαν, με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις, 100 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που καλύφθηκε από εξωτερικό δανεισμό -δεκαετής κι αυτός και με επιτόκια που υπερέβαιναν το 5%- πράγμα που ανεβάζει το πραγματικό κόστος των οπλικών αυτών συστημάτων σε περίπου 160 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή τα 2/3 του δημοσίου χρέους τη στιγμή της χρεοκοπίας.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στη δεκαπενταετία που πέρασε από τη χρεοκοπία της χώρας στα τέλη του 2009 μέχρι σήμερα γίναμε μάρτυρες:

1. Μιας Βουλής που, στην τετραετία 2011-2014 ψήφιζε νόμους τους οποίους δεν είχαν καν συντάξει οι υπουργοί που τους υπέγραφαν. Οι υπηρεσίες των υπουργείων απλώς μετέφραζαν κείμενα που έστελναν οι διεθνείς τοκογλύφοι και τα προωθούσαν στη Βουλή. Είναι αυτό εθνική κυριαρχία; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.
2. Μιας κυβέρνησης, στην τετραετία 2015-2019, που υποχρεώθηκε από τους διεθνείς τοκογλύφους να εφαρμόσει μια διακυβέρνηση στους αντίποδες του εκλογικού της προγράμματος. Είναι αυτό εθνική κυριαρχία; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.
3. Είδαμε την ανεργία να εκτοξεύεται σε τρία χρόνια από το 8% στο 28%, το μέσο μισθό να βουλιάζει περίπου 50%, τις συντάξεις να μειώνονται κατά 20%-40%, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που δεν είναι άνεργοι να αμείβονται με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα. Αισθάνεται υπό αυτές τις συνθήκες κανείς ασφάλεια; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.
4. Είδαμε ανθρώπους να χάνουν τα σπίτια τους, παιδιά σε σχολεία να λιποθυμούν από την πείνα, την Αθήνα να γεμίζει άστεγους. Αισθάνεται υπό αυτές τις συνθήκες κανείς ασφάλεια; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.
   
5. Είδαμε στα σχολεία να αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών ανά αίθουσα κατά 50%, λόγω μη αντικατάστασης των εκπαιδευτικών που συνταξιοδοτούνται, βλέπουμε τα νοσοκομεία να καταρρέουν εξ αιτίας των δεκάδων χιλιάδων κενών θέσεων γιατρών και νοσηλευτών. Αισθάνεται υπό αυτές τις συνθήκες κανείς ασφάλεια; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.
6. Επιπλέον, βλέπουμε καθημερινά να εκτοξεύονται τα περιστατικά έμφυλης κι ενδοοικογενειακής βίας. Κάθε χρόνο πάνω από 4.000 γυναίκες καταγγέλλουν ότι έπεσαν θύματα κακοποίησης ή βιασμού από συζύγους, συντρόφους ή και αγνώστους -μικρό μόνο κλάσμα του πραγματικού αριθμού των περιστατικών- κι υπάρχουν μονάχα 55 ξενώνες, κι αυτοί υποστελεχωμένοι, για να τους παράσχουν την όποια βοήθεια. Ταυτόχρονα εκτοξεύονται τα κακοποίησης παιδιών, ακόμα και βιασμών, από άτομα του συγγενικού περιβάλλοντος -πάλι μικρό μόνο κλάσμα των πραγματικών κρουσμάτων-. Αισθάνεται υπό αυτές τις συνθήκες κανείς ασφάλεια; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.
7. Κι ακόμα, τα δελτία ειδήσεων κατακλύζονται  καθημερινά από ειδήσεις ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μεταξύ μαφιόζικων συμμοριών, ενώ η βία στα σχολεία -μεταξύ μαθητών, προπηλακισμοί δασκάλων από μαθητές αλλά κι από γονείς- αυξάνεται εκθετικά. Αισθάνεται υπό αυτές τις συνθήκες κανείς ασφάλεια; ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ.

Η χώρα χρεοκόπησε εξ αιτίας των θηριωδών εξοπλιστικών δαπανών, απώλεσε την κυριαρχία της, η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας φτώχυνε, χιλιάδες ανθρώπων πείνασαν, η δημόσια εκπαίδευση και η δημόσια υγεία καταρρέουν, οι δρόμοι είναι πολύ λιγότερο ασφαλείς για τους πολίτες τη νύχτα, ιδίως για τις γυναίκες, ολοένα και περισσότεροι επαγγελματίες πληρώνουν νταβατιλίκι στις μαφιόζικες συμμορίες και το ερώτημα πια είναι: Τι διάολο θα ήτανε χειρότερο αν είχαν έρθει οι Τούρκοι;

ΑΣ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ

Τι σημαίνουν για την κοινωνία τα 110-120 δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία πρόκειται να δαπανηθούν για τα «οπλικά συστήματα νέας γενιάς, που θα μας θωρακίσουν έναντι της Τουρκίας»; Αν λάβουμε υπ' όψιν ότι το ετήσιο μισθολογικό κόστος ενός πρωτοδιόριστου εκπαιδευτικού ή νοσηλευτή είναι για το Κράτος 17.000 ευρώ, το ποσό αυτό επαρκεί για να καλύψει το μισθολογικό κόστος της κάλυψης των κενών σε υγεία και παιδεία για 30 ολόκληρα χρόνια.

Επίσης επιτρέπει να κλείσουν οι τρύπες στη χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης για άλλα τόσα χρόνια, να γίνουν όλες οι απαραίτητες επενδύσεις για την ψηφιοποίηση των υπηρεσιών, την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και την πράσινη μετάβαση της οικονομίας.

Και βέβαια,  η δραστική περικοπή των εξοπλιστικών προγραμμάτων δεν αρκεί για να ομαλοποιηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θα είναι όμως μια καλή αρχή για τη δημιουργία μιας ελάχιστης εμπιστοσύνης, που θα μπορέσει, υπό προϋποθέσεις, να οδηγήσει σε μια μακράς πνοής βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Γιάννης Χρυσοβέργης