ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Ω ΔΝΤ!

Στον ελληνικό πολιτικό πολιτισμό, από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέχρι τη φασιστική Δεξιά και με εξαίρεση κάποιους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς, οι οποίοι όμως έχουν ελάχιστη επιρροή στην κοινωνία, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είναι κάτι σαν το δράκο που σκοτώνει ο Αη Γιώργης και σαν το 666 για τους παλιοημερολογίτες: η προσωποποίηση του απόλυτου κακκού. Ο υπογράφων την ανάρτηση αυτή δεν τρέφει και τα θερμότερα των αισθημάτων έναντι αυτού του οργανισμού, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι οι χασάπικες λογικές της μορφής «πονάει κεφάλι - κόβει κεφάλι». Έρχονται όμως στιγμές που αισθάνεται υποχρεωμένος να ανακράξει με ανακούφιση: «Ευχαριστώ ώ ΔΝΤ!».

Όχι, δεν πρόκειται για κρίση μαζοχισμού, ούτε για ιδεολογική μετάλλαξη, πέραν αυτής που μου καταλογίζουν οι παλιοί μου σύντροφοι από τα δημιουργικά εκείνα χρόνια που πορεύτηκα στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Πρόκειται για ανακούφιση, το ξαναγράφω, καθώς η κυβέρνηση, έναν ολόκληρο χρόνο μετά την εκλογή της με το σύνθημα «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ», έδειχνε παντελώς ανίκανη ή αδιάφορη για την αναζήτηση των χρημάτων ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, στη φοροδιαφυγή και στην εισφοροδιαφυγή δηλαδή.
Το τελεσίγραφο των «φρικαλέων» τοποτηρητών του ΔΝΤ προς την κυβέρνηση που διέρρευσε - γιατί άραγε; - σε τρεις ημερήσιες εφημερίδες στις 30 Οκτωβρίου συνοψίζεται στην ακόλουθη φράση: «Κόψτε τον κώλο σας κι αντιμετωπείστε τη φοροδιαφυγή».
Οι οδηγίες που έδινε το εν λόγω τελεσίγραφο ήταν απλές και περιεκτικές:

1. «Αναδιαρθρώστε τα διοικητικά δικαστήρια και δώστε προτεραιότητα στις φορολογικές υποθέσεις, ώστε σε τρεις μήνες να έχουν τελεσιδικήσει». Είναι γνωστό σε όλους ότι η, ομολογουμένως αξιέπαινη, προσπάθεια που έκανε από την αρχή του 2010 το ανασυσταθέν ΣΔΟΕ θα τελεσφορήσει μετά από 6-8 χρόνια, όταν οι περισσότερες από τις βεβαιωμένες παραβάσεις θα έχουν «χαθεί» στη γραφειοκρατία, στις αναβολές εκδίκασης και σε χαριστικές ρυθμίσεις.
2. Βάλτε στόχους στις ΔΟΥ και προβείτε στις αλλαγές εκείνες που θα σας επιτρέπουν να προάγονται οι καλύτεροι υπάλληλοι. Είναι γνωστό σε όλους ότι σε πολλές ΔΟΥ το προσωπικό κάνει λευκή απεργία και ότι η ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών παρακολουθεί τα τεκταινόμενα δειλή και άβουλη.
3. Να φροντίσετε οι νομοθετικές αλλαγές να έχουν ολοκληρωθεί ως το Δεκέμβρη και να έχουν τεθεί σε εφαρμογή το Μάρτη του 2011. Πρόκειται ίσως για το σημαντικότερο σκέλος αυτού του τελεσίγραφου, αν αναλογιστεί κανείς ότι, με βάση τον κυβερνητικό σχεδιασμό, ο διάλογος για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής θα ολοκληρώνονταν στις αρχές του 2011.

Σε μια εποχή που η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δίκαιη και την άδικη οργή των πολιτών, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε φροντίσει να μην είναι εκτεθειμένη σε δίκαιη οργή. Το αν έπρεπε να είχε επιλέξει την οδό του Μνημονίου, αν έπρεπε να είχε προσφύγει αποκλειστικά στο ΔΝΤ - θα εξασφαλίζαμε ακόμα χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού - ή αν θα έπρεπε να είχε κηρύξει στάση πληρωμών για να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος, όπως πλέον όλο και περισσότεροι διεθνείς παράγοντες βλέπουν ως ορθότερη λύση, είναι κάτι που έχει πλέον φιλολογική μόνο σημασία. Η κυβέρνηση θα κριθεί από δυο πράγματα:

1. Από το αν θα βγάλει τη χώρα από το τούνελ, ή, έστω, αν θα έχει φανεί φως στο τούνελ, στο τέλος της τετραετίας.
2. Κι από το αν έμπρακτα θα έχει δείξει ότι νοιάζεται αυτούς που υποφέρουν περισσότερο.

Ως προς το δεύτερο μέχρι τώρα η κυβέρνηση έχει αποτύχει οικτρά. Κι η μόνη της ελπίδα είναι να αδραχτεί από το τελεσίγραφο του ΔΝΤ και να αντιμετωπίσει επιτέλους τη φοροδιαφυγή.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΚΡΑΙΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ

Αναρτώ ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό '' ενορική ευλογία'' που εκδίδει ο ιερός Ναός Αγ Νικολάου Πευκακίων, γιατί πιστεύω οτι το περιεχόμενό του προσφέρεται για σχολιασμό. Το κείμενο έχει ως επικεφαλίδα ''Αν διαβής παράνομα τα ελληνικά σύνορα'' και συνεχίζει.

Εαν περάσεις τα σύνορα της βόρειας Κορέας παράνομα, τιμωρείσαι με 12 χρόνια σκληρής εργασίας.

Εαν περάσεις τα Ιρανικά σύνορα παράνομα, έχεις αρπάξει ένα πυροβολισμό.

Εαν περάσεις τα Σαουδαραβικά σύνορα παράνομα , θα φυλακιστείς.

Εαν περάσεις τα Αμερικάνικα σύνορα παράνομα, θα κυνηγηθείς απ' την αστυνομία.

Εαν διασχίσεις τα Κινέζικα σύνορα παράνομα, δεν θα ξανακουστείς.

Εαν διασχίσεις τα σύνορα της Βενεζουέλας παράνομα, θα θεωρηθείς κατάσκοπος και η μοίρα σου θα αλλάξει για πάντα.

Εαν περάσεις τα Κουβανικά σύνορα παράνομα, θα ριχτείς στις πολιτικές φυλακές μέχρι την αποσύνθεση.

Εαν περάσεις τα Ελληνικά σύνορα παράνομα, εξασφαλίζεις ....

* Εργασία

*Αδεια οδήγησης

*Κάρτα κοινωνικής ασφάλισης

*Κουπόνια φαγητού

*Ευημερία

*Πιστοτικές κάρτες

*Επιδοτούμενο μίσθωμα ή δάνειο για να αγοράσεις κάτι

*Δωρεάν εκπαίδευση

*Δωρεάν υγειονομική περίθαλψη

*Την κάλυψη Ελληνικών κομμάτων ναρα βρίζεις την Ελλάδα.

*Τώρα σε λίγο θα μπορείς να φτιάξεις Πολιτική Παράταξη.

Διαβάζοντας το κείμενο αυτό , συνειδητοποίησα το χειρότερο, οτι οι συντάκτες του επικαλούνται την ορθότητά του, τοιχοκολώντας το - με την στήριξη κάποιων Ελληναράδων καθηγητών- σε σχολείο του Γαλατσίου.

Γνωρίζω φυσικά οτι τέτοιου είδους συμπλεγματική συμπεριφορά έχουν πάρα πολοί θρησκευτικοί σκοταδιστές οι οποίοι συνειδητά ή μη , υποθάλπτουν την μισαλλοδοξία τον ρατσισμό και τον ακραίο εθνικισμό.

Προσωπικά όμως, αυτό που με οργίζει περισσότερο, είναι οτι τις ιδεολιψίες αυτές ενστερνίζονται και κάποιοι πατριδοκάπηλοι καθηγηταράδες που ανερυθρίαστα τις προωθούν στα σχολειά και που δυστυχώς παραμένουν ατιμώρητοι.

Οπως καταλαβαίνετε φίλοι , το κρηπίδωμα της εκπαίδευσης μολύνεται απ' τα πρώτα στάδια της μάθησης.

Χαράλαμπος Κουκάκης

Σχόλια για την τεκταινόμενη μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ

Πριν από πέντε χρόνια, η τότε υπουργός παιδείας (Μαριέττα Γιαννάκου) επιχείρησε να αλλάξει εκ βάθρων το πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ, με σκοπό να τα «εκσυγχρονίσει». Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύνολο διατάξεων, πολλές από τις οποίες στην πράξη δεν εφαρμόστηκαν και κάποιες άλλες (εξέλιξη μελών ΔΕΠ, αξιολόγηση) έχουν μόλις αρχίσει να «περπατάνε» τα τελευταία δυο ή τρία χρόνια, χωρίς ακόμα να έχουμε μια πλήρη εικόνα για τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους..
Η σημερινή υπουργός παιδείας, με το προχθεσινό της «κείμενο διαβούλευσης», επιχειρεί πάλι να αλλάξει τα αλλαγμένα, λίγα μόλις χρόνια μετά την εφαρμογή του νόμου Γιαννάκου. Κάθε υπουργός και μια «επαναστατική τομή» στην παιδεία…
Το πλήρες κείμενο διαβούλευσης έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του υπουργείου παιδείας. Εγώ θα αναφερθώ μόνο σε ορισμένες όψεις του, που τις θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικές, και θα τις σχολιάσω. Η προσέγγισή μου είναι αναπόφευκτα υποκειμενική, έστω κι’έτσι όμως μπορεί να σας βοηθήσει να δείτε τι ετοιμάζεται για τα ΑΕΙ και τι αντιδράσεις είναι ενδεχόμενο να εκδηλωθούν. Με πλαγιαστά γράμματα παρουσιάζω, σε αδρές γραμμές και με δική μου διατύπωση, τις προτάσεις της υπουργού και με κανονικά γράμματα τα σχόλιά μου.

1. Ανώτατο όργανο διοίκησης των ΑΕΙ είναι το «Συμβούλιο», που απαρτίζεται από μέλη του ιδρύματος και από προσωπικότητες που ορίζονται από την πολιτεία. Ο θεσμός του πρύτανη παραμένει, με αντικείμενο τις ακαδημαϊκές και μόνο υποθέσεις, όμως ο πρύτανης δεν εκλέγεται από την πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά ορίζεται από το Συμβούλιο.

Κατά τη γνώμη μου, με την εισαγωγή του Συμβουλίου και με τις ενισχυμένες του αρμοδιότητες, πάει περίπατο η αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ, έστω και αν η κα υπουργός ισχυρίζεται ότι την διασφαλίζει. Αν η πανεπιστημιακή κοινότητα δε μπορεί να εκλέξει αυτούς που διοικούν το πανεπιστήμιο, τότε δεν καταλαβαίνω για ποια αυτοδιοίκηση μιλάμε.

2. Ενθαρρύνονται οι συγχωνεύσεις τμημάτων και ιδρυμάτων. Στο πρώτο έτος σπουδών οι φοιτητές δεν εισάγονται σε τμήμα, αλλά σε σχολή (ή και πανεπιστήμιο), αλλά κοινά μαθήματα για όλες τις κατευθύνσεις.

Μια τέτοια ρύθμιση μπορεί να λειτουργήσει σε ορισμένε αντικείμενα όπως οι κοινωνικές και οι πολιτικές επιστήμες (βλ. παράδειγμα για το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο οποίο αναφέρθηκε πρόσφατα ο πρωθυπουργός). Θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει και στο Πολυτεχνείο (πολιτικοί μηχανικοί, μηχανολόγοι κλπ ίσως να χρειάζονται έναν κοινό κορμό μαθημάτων). Έχω όμως ενστάσεις για την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας ρύθμισης στη Σχολή Θετικών Επιστημών γιατί πιστεύω ότι η επιστημονική κουλτούρα του μαθηματικού, του φυσικού και του γεωλόγου διαφέρουν πολύ μεταξύ τους και χρειάζεται προσοχή στον τρόπο διδασκαλίας των βασικών μαθημάτων. Δεν θα επεκταθώ εδώ περισσότερο στο πώς και το γιατί, μπορώ όμως να δώσω διευκρινίσεις αν μου το ζητήσετε. Όσο για τα περί συγχωνεύσεων, εδώ το κίνητρο μου φαίνεται ότι είναι κυρίως η εξοικονόμηση πόρων. Στην κατεύθυνση της οικονομίας και της αποδοτικότητας κινούνται και οι αρμοδιότητες του «Συμβουλίου», που θα αναζητά πόρους για το ίδρυμα.

3. Οι καθαυτό βαθμίδες διδασκόντων περιορίζονται σε τρεις (επίκουρος καθηγητής, αναπληρωτής καθηγητής, καθηγητής). Η θέση του λέκτορα έχει πια να κάνει με διδακτικά κατά βάση καθήκοντα και δεν είναι βαθμίδα εξέλιξης.

Με το ισχύον καθεστώς, ο νέος επιστήμονας που διορίζεται λέκτορας δικαιούται να εξελιχθεί σε ανώτερη βαθμίδα, εφόσον βεβαίως παράγει ερευνητικό έργο. Με τις νέες προτάσεις, ο λέκτορας καταδικάζεται να κάνει τη «λάτζα» των μαθημάτων και εργαστηρίων, χωρίς μονιμότητα και χωρίς κανόνες του παιχνιδιού που να του δίνουν την ευκαιρία να προχωρήσει. Ενδιαφέρουσα αντίληψη περί αξιοκρατίας, μα την αλήθεια...

4. Ιδρύονται «σχολές μεταπτυχιακών σπουδών» στις οποίες ενθαρρύνεται η διαθεματικότητα των αντικειμένων.

Μέχρι τώρα τα μεταπτυχιακά οργανώνονταν από τα τμήματα ξεχωριστά, ή από συνεργασίες μεταξύ τμημάτων, σχολών και πανεπιστημίων. Δεν μπόρεσα να καταλάβω προς τι η ξεχωριστή σχολή μεταπτυχιακών και δεν είναι σαφές στο κείμενο από ποιους θα απαρτίζεται. Έχω την αίσθηση ότι επιχειρείται να επικεντρωθούν οι μεταπτυχιακές σπουδές σε αντικείμενα διαθεματικού χαρακτήρα που φαίνεται να έχουν ένα αγοραίο αντίκρυσμα (π.χ. διαχείριση αποβλήτων) και όχι αντικείμενα που σχετίζονται με τη βασική έρευνα (π.χ. θεωρητική φυσική).

5. Εισάγεται ο θεσμός του «ακαδημαϊκού συνηγόρου», στα πρότυπα του «συνηγόρου του πολίτη».

Να και μια καλή σκέψη, που μπορεί να βοηθήσει στο να αντιμετωπιστούν αδικίες και στο να εξομαλυνθούν τριβές μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Το σωστό να λέγεται.

Υπάρχουν βέβαια και πολλές άλλες προτάσεις, που δεν μπορώ να τις παρουσιάσω εδώ. Ήδη μακρυγόρησα. Θα το καταλάβατε ότι δεν με ενθουσιάζουν οι τεκταινόμενες αλλαγές. Αν υπάρχει διάθεση, μπορούμε να συζητήσουμε περισσότερο.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Γουρούνια, τσιγάρο και πολιτική...

Ο Θ. Κολοκοτρώνης, που υποστήριζε τον Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, αργότερα, είχε κάνει την ακόλουθη εκτίμηση:
«Ο Καποδίστριας το παράκανε. Ένα λαό όπως ο Ελληνικός, προσπαθείς πρώτα να τον κάνεις κατά το ένα τρίτο φραντσέζικο και να αφήσεις τα δύο τρία ανατολίτικα, μετά να κάνεις το μισό φραντσέζικο και το άλλο μισό ανατολίτικο και τέλος, να κάνεις τα δυο τρίτα φραντσέζικο, μέχρι που να τον κάνεις όλο φραντσέζικο…»
Με το κοφτερό του μυαλό, ο Γέρος, είχε πιάσει το πρόβλημα στη ρίζα του. Ο Καποδίστριας είχε αναλάβει τη διακυβέρνηση του ελληνικού λαού σε μια περίοδο ακραίας σπουδαιότητας. Είχε πρακτικά, όλο τον κόσμο στο πλευρό του.
Μετά από ένα χρόνο, όλοι αυτοί που τον υποστήριζαν, είχαν στραφεί εναντίον του και οι παρακμασμένοι πολιτικάντηδες του παρελθόντος είχαν βγει και πάλι από το καβούκι τους και είχαν κρεμαστεί από τα κεραμίδια ουρλιάζοντας κατά του Κυβερνήτη… Ποιοι; Αυτοί που είχαν βυθίσει μόλις ένα – δύο χρόνια πριν την δύσμοιρη Ελλάδα στη χρεοκοπία και στο εμφύλιο αίμα…
Όλοι γνωρίζουμε την τύχη του Κυβερνήτη…

Σήμερα δεν έχουμε τα ίδια, όμως κάτι θυμίζει εκείνο το πρώτο δράμα που παίχτηκε στην ελεύθερη Ελλάδα, διακόσια χρόνια πριν…
Τότε ο Κυβερνήτης είχε βγάλει διαταγή με την οποία απαγόρευε τα γουρούνια να κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους, για λόγους υγιεινής… Αυτή η απλή, αυτονόητη απαγόρευση στοίχισε πολύ στη δημοφιλία του Κυβερνήτη.
Σήμερα, η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, στοιχίζει όσο δεν φαντάζονται κάποιοι ανοητεύοντες στο επιτελείο του Παπανδρέου…
«Όλα τα έχει η Μαριορή…»
Η πολιτική βλακεία δεν απέχει δυστυχώς πολύ από την πολιτική ακαμψία και το έμμονο δόγμα…
Και δε βλέπω να υπάρχει και κανένας Κολοκοτρώνης στις μέρες μας…
Κ.Λ.

Τα λόγια του Πατέρα.

Παρότι η αριστερά - δυστυχώς – τα τελευταία χρόνια ακολουθεί μια εκφυλιστική πορεία, διαβάζω συνεχώς από κάποιους ‘‘ δήθεν αριστερούς ’’ ότι για όλα τα δεινά που περνά ο τόπος σήμερα, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό αυτή.
Είναι προφανές, ότι η αήθης αυτή επίθεση σε βάρος της αριστεράς γίνεται από βολεμένους καλοπερασάκηδες ψευτοαριστερούς – αβανταδόρους του ΠΑΣΟΚ- οι οποίοι είναι ασυναγώνιστοι στο άθλημα του κιτρινισμού, της διαπόμπευσης και της σαπίλας.
Είναι οι ίδιοι που ενώ στηλιτεύουν το ΠΑΣΟΚ, στάζουν μέλι όταν μιλούν για τον τρίτο απόγονο της οικογένειας των ΠΑΠΑΤΖΗΔΩΝ.
Είναι οι ίδιοι που ανταλλάσουν την σκυτάλη για να τερματίσουν μαζί, μ’ όλους αυτούς τους ένθερμους υποστηρικτές του Μνημονίου που ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και κρατικοποιεί τις ζημιές.
Είναι οι θιασώτες της υπέρλαμπρης Ευρωπαϊκής οικογένειας, που μας υποχρεώνει σε ανέχεια , μιζέρια και εξαθλίωση, χωρίς ημερομηνία λήξεως.
Είναι αυτοί που τροχιοδρομούν στην ίδια πορεία με τους μαιάνδρους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, συμπράττοντας , ακούσια ή εκούσια - με το πρόσχημα της προστασίας του πολίτη – στην λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος.
Είναι όλοι αυτοί οι βολεψάκηδες ‘‘ Κύρ Παντελήδες ’’ που εγκατέλειψαν τις πρωτογενείς ιδέες τους, ή τις άφησαν να ξεθωριάσουν στον χρόνο, κάνοντας τα στραβά μάτια στην αδικία και στην αυθαιρεσία.
Δεν ξέρω, μπορεί τα πράγματα στο μυαλό μου ν’ ακολουθούν άλλη διάσταση, αφού σαν ζαλισμένο καρουζέλ περνούν απ’ την σκέψη τα λόγια του Πατέρα μου. ‘‘ Εμείς παιδί μου είμαστε πάντα με τους αδύνατους κι’ αυτούς που έχουν ανάγκη.’’
Σπουδαία λόγια από έναν επίσης σπουδαίο άνθρωπο που έμελε να γίνουν μπούσουλας σ’ όλη την μετέπειτα ζωή μου. Επειδή λοιπόν τα λόγια αυτά κλώθουν συνέχεια μέσα στο μυαλό μου, γι’ αυτό αμφισβητώ ξεκάθαρα τις αγαθές προθέσεις της σημερινής ‘‘ υποτίθεται σοσιαλιστικής ’’ κυβέρνησής μας, γιατί αγωνίζεται σκληρά για την σωτηρία του κεφαλαίου καθιστώντας μας υποτελείς της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας που απολαμβάνουν οι Τράπεζες και οι διεθνής επενδυτικοί οργανισμοί. << Αποτυχημένα κράτη είναι αυτά που αδυνατούν να προστατεύσουν τους πολίτες τους απ’ την καταστροφή >> γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι στο βιβλίο του ‘‘ Αποτυχημένες πολιτείες ’’ γι’ αυτό η σημερινή κυβέρνηση είναι αποτυχημένη, γιατί προσπαθεί να μας επιβάλλει ένα καχεκτικό κατεστημένο τροφοδοτώντας μας καθημερινά με γενναιόδωρες δόσεις φοβίας και ανασφάλειας.
Τι να περιμένει όμως κανείς από μια ψευτο-σοσιαλιστική κυβέρνηση που η συμπεριφορά της απέναντι στη κοινωνία των πολιτών δεν ξεχωρίζει σε τίποτε από την συμπεριφορά απέναντι σε μια κοινωνία υπηκόων και πάνω απ’ όλα, τι να περιμένει κανείς από έναν στρατευμένο εκπρόσωπο της ολιγαρχίας ο οποίος έχει καταφέρει θριαμβευτικά να διευρύνει – ως το μη περεταίρω – τα όρια χαμέρπειας της χώρας χαρακτηρίζοντας όλους τους Ελληνες απατεώνες και διευθαρμένους.
Επειδή λοιπόν Κύριε Παπανδρέου παίζεται χωρίς αντίπαλο στο γήπεδο των εξελίξεων, όλοι εμείς οι ενεργοί πολίτες αυτού του τόπου, που ανεχόμαστε να ασελγείτε συστηματικά σε βάρος μας, ελπίζω και εύχομαι να πάψουμε να εκπληρώνουμε το προπατορικό καθήκον του υπακούειν και να δείξουμε δυναμικά την αγανάκτησή μας βγαίνοντας όλοι μαζί στο πεζοδρόμιο, κάνοντας πράξη τους στίχους του Κώστα Βάρναλη ‘‘ Χαίρονται της σκλαβιάς την ξεγνοιασιά και τρέμουν του λαού την παρουσία.’’
Χαράλαμπος Κουκάκης

Δίκη των έξι: Η Ιστορία δεν ξαναγράφεται με δικαστικές αποφάσεις

Στις 20 Οκτωβρίου 2010, το Ζ' Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου με την υπ'αριθμό 1675/2010 ακύρωσε την απόφαση του Εκτάκτου Στρατοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέσθηκαν ως υπαίτιοι της Μικρασιατικής Καταστροφής οι Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, Νικόλαος Στράτος, Νικόλαος Θεοτόκης, Νικόλαος Μπαλτατζής και Γεώργιος Χατζηανέστης. Επιπροσθέτως αποφάνθηκε ότι οι κατηγορούμενοι είναι αθώοι της κατηγορίας της εσχάτης προδοσίας και έπαυσε τη δίωξη λόγω παραγραφής. Πρόκειται για μια σκανδαλώδη απόφαση ίσης αξίας με τους ισχυρισμούς όσων αρνούνται το Ολοκάυτωμα επικαλούμενοι «ασάφειες» στις μαρτυρίες των επιζησάντων των Στρατοπέδων εξόντωσης των Ναζί. Πρόκειται για μια βαθύτατα πολιτική απόφαση, όσο κι αν προσπαθεί να περιβληθεί το μανδύα της δικονομίας.

Η απόφαση είναι σκανδαλώδης γιατί δεν τηρήθηκε η αρχή της ίσης μεταχείρισης. Από τη στιγμή που έγινε δεκτό το αίτημα του εγγονού του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη για ανψηλάφηση της δίκης, όφειλε να γίνει επίσης δεκτό το αίτημα της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας για παράσταση πολιτικής αγωγής.
Η απόφαση είναι σκανδαλώδης διότι παραγνωρίζει ότι από τις πράξεις και τις παραλείψεις των ανωτέρω έξι ανθρώπων, περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και και περίπου 1.500.000 άνθρωποι έξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν για πάντα τους γενέθλιους τόπους τους σε συνθήκες που συνιστούσαν ισόβια προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η απόφαση είναι σκανδαλώδης διότι προσβάλλει τον κοινό νου. Ποιος άλλος είχε την αντικειμενική πολιτική ευθύνη της συμφοράς που βρήκε ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους, αν όχι οι Πρωθυπουργοί της επίμαχης περιόδου, οι Υπουργοί Στρατιωτικών ο Αρχιστράτηγος του Μικρασιατικού μετώπου και ο Υπουργός Εξωτερικών κατά την επίμαχη περίοδο;
Η απόφαση είναι σκανδαλώδης γιατίο η αθώωση όσων είχαν την αντικειμενική ευθύνη για την τραγωδία που έζησαν ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι - για να μην αναφερθούμε στα θύματα που προκάλεσε μεταξύ του άμαχου τουρκικού πληθυσμού ο ελληνικός στρατός κατοχής στη Μικρά Ασία - είναι ύβρις, με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης, για τα θύματα της τραγωδίας και για τους απογόνους τους. Αλλά είναι ύβρις και προς τον Ελλαδίτικο πληθυσμό της εποχής, γιατί οι καταδικασθέντες είχαν κερδίσει τις εκλογές του 1920 με σύνθημα την επιστροφή του στρατού από τη Μικρά Ασία.
Η απόφαση είναι σκανδαλώδης διότι ο εγγονός του εκτελεσθέντος Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη έχει δικαίωμα πρόσβασης σε αρχεία, στα οποία δεν έχουν πρόσβαση, 88 ολόκληρα χρόνια μετά, οι Ιστορικοί. Στους οποίους, και μόνο σε αυτούς, ανήκει η ευθύνη του επιμερισμού των ευθυνών, με τρόπο απαλλαγμένο, όσο αυτό καθιστούν δυνατό οι υποκειμενικοί παράγοντες, από πολιτικές σκοπιμότητες. Όμως ο κ. Μιχάλης Πρωτοπαπαδάκης έχει πρόσβαση σε αυτά τα αρχεία και μπορεί να τα ερμηνεύει κατά το δοκούν. Με δυο λόγια η απόφαση αυτή βασίσθηκε σε στοιχεία που δεν μπορούν να δημοσιευτούν άρα δεν μπορούν και να αντικρουσθούν.
Η απόφαση είναι σκανδαλώδης διότι εμπεριέχει πολιτική σκοπιμότητα. Τα αρχεία της Μικρασιατικής εκστρατείας είανι 88 χρόνια τώρα απαγορευμένα στους Ιστορικούς, διότι πολιτεύονται απόγονοι των εκτελεσθέντων. Ολοι με την κατα καιρούς Δεξιά πολιτική παράταξη.
Η απόφαση είναι τέλος σκανδαλώδης, διότι, σε μια περίοδο που η χώρα έχει χρεοκοπήσει και τίθεται ζήτημα - εφ' όσον προκύψουν στοιχεία - επιμερισμού ποινικών ευθυνών των υπαιτίων, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας με δικονομικά τεχνάσματα, υπεραμύνεται της ατιμωρησίας. Γιατί αν θεωρήσουμε αθώους τους υπεύθυνους για το θάνατο περισσότερων από 100.000 ανθρώπων και τον ξεριζωμό ενάμισι εκατομμυρίου, δεν είναι δυνατό να συντρέχει λόγος τιμωρίας των υπαίτιων μιας χρεοκοπίας.
Αλλά και οι κρίνοντες κρίνονται κυριοι Αρεοπαγίτες.

Γιάννης Χρυσοβέργης


Υ.Γ.

1. Ο υπογράφων είναι πολέμιος της θανατικής ποινής. Θα προτιμούσα να μην είχαν εκτελεσθεί οι Έξι. Όμως την εποχή εκείνη η θανατική ποινή επιβάλλονταν για πολύ μικρότερης σοβαρότητας εγκλήματα, κι αυτό δεν μπορώ να το παραβλέψω.
2. Με τις ελάχιστες αξιόπιστες πληροφορίες που είναι διαθέσιμες, μπορώ ως ιστορικός, να θεωρώ υπερβολική την επιβολή στον Νικόλαο Μπαλτατζη, ο οποίος ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Όμως την αναψηλάφηση της δίκης δεν τη ζήτησαν οι απόγονοι του Μπαλτατζή.
   

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΑΙΓΑΙΟ

Σε μια περιφέρεια που επί δεκαετίες υπήρξε η βιτρίνα ενός προτύπου οικονομικής ανάπτυξης βασισμένου στον φτηνιάρικο τουρισμό, την καταστροφή κάθε φυσικής ομορφιάς και την κατασπατάληση των φυσικών πόρων, και η οποία σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με όλα τα αδιέξοδα που δημιούργησε το κυνήγι του «εύκολου χρήματος» και της εξαπάτησης των «κουτόφραγκων», στο Νότιο Αιγαίο, μια πρωτοβουλία πολιτών, με επικεφαλής το ΝΙΚΟ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ, δίνει μια άνιση μάχη για αλλαγή πορείας. Για μια περιφερειακή αυτοδιοίκηση που θα εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και όχι τους «κολητούς» και για μια περιφερειακή ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και στον αιγαιοπελαγίτικο πολιτισμό, βασισμένη στην ορθολογική αξιοποίηση των φυσικών πόρων. Για τον ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΕΜΟ ο λόγος.

Η προσπάθεια συγκρότησης του σχήματος πέρασε από χίλια κύματα. Στα τέλη του καλοκαιριού όλα έδειχναν ότι ο ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ και οι ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ (ΣΥΡΙΖΑ) θα συγκροτούσαν ένα κοινό ψηφοδέλτιο με επικεφαλής το Νίκο Χρυσόγελο, υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη για τις Κυκλάδες το Νίκο Συρμαλένιο (ΣΥΝ) και έναν εκπρόσωπο από τις υπάρχουσες πρωτοβουλίες πολιτών στη Δωδεκάνησο. η συνεργασία ανακοινώθηκε επίσημα με κοινή συνέντευξη των Νίκου Χρυσόγελου και Νίκου Συρμαλένιου στη Σύρο, στα μέσα του Σεπτέμβρη. Μια εβδομάδα μετά ο ΣΥΝ υπαναχωρεί και αξιώνει και τη θέση του αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσου με το πρόσχημα ότι «στα Δωδεκάνησα δεν υφίστανται άξιες λόγου πρωτοβουλίες πολιτών». Κι όλα αυτά ταυτόχρονμα με μια σειρά κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων με προσωπικές επιθέσεις στο Νίκο Χρυσόγελο.
Για τους λόγους που οδήγησαν το ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη διάλυση της συνεργασίας με προσχήματα τραβηγμένα από τα μαλιά εικασίες μόνο πορούν να διατυπωθούν. Το πιθανότερο είναι ότι η απόφαση ελήφθη στην Αθήνα και επιβλήθηκε στα τοπικά στελέχη για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι το πλαίσιο της συνεργασίας δεν παρέπεμπε στο διαβόητο «δημοψήφισμα κατά του Μνημονίου» που τόσο αγαπάει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (σύμφωνα με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ στο β'γύρο πρέπει να υπερψηφίσει τον «αντιμνημονιακό» Ψωμιάδη). Ο δεύτερος που λειτουργεί συνδυαστικά με τον πρώτο, είναι ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ευελπιστούσε πως ο ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ δεν θα κατόρθωνε να συγκροτήσει ψηφοδέλτιο. Και η αλήθεια είναι πως η λεγόμενη «ανανεωτική» και «ριζοσπαστική» αριστερά αυτή την τακτική εφάρμοσε όλες ανεξαιρέτως τις φορές που τέθηκε θέμα συνεργασίας της με τον οικολογικό χώρο.
Σε πείσμα των σταλινίσκων του ΣΥΡΙΖΑ ο ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ συγκρότησε ψηφοδέλτια. Με υποψήφιους αντιπεριφερειάρχεις Χριστίνα Ευθυμιάτου Καρυστιναίου για τις Κυκλάδες και το Μιχάλη Κουμπιό για τα Δωδεκάνησα.
Η δύναμη του ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΥ είναι οι άνθρωποι που τον συγκροτούν. Οι οποίοι εδώ και χρόνια - κάποιοι από αυτούς εδώ και δεκαετίες - αγωνίζονται για την προστασία των οικοσυστημάτων και του πολιτισμού του Αιγαίου. Έχουν αναδείξει τα αδιέξοδα της οικονομίας των ρουμλετάδων κι έχουν διατυπώσει εναλλακτικές προτάσεις για τη βιώσιμη ευημερία των νησιών του Αιγαίου πολύ πριν οι «κουτόφραγκοι» αγανακτήσουν με τις εξωφρενικές τιμές και την απαράδεκτα χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών και διαπιστώσουν πως «έχει κια λλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια» Έχουν εργαστεί ακούραστα για την προστασία της βιοποικιλότητας των νησιών, την ανάδειξη των δυνατοτήτων βιώσιμης ανάπτυξης, έχουν συγκρουστεί με τις πελατειακές σχέσεις που καλλιεργούν τα κόμματα εξουσίας και με τις πολιτικές που θέλουν την περιφέρεια επαίτη της κεντρικής εξουσίας.
Το πρόγραμμα του ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΥ βασίζεται στις εμπειρίες και τις πολύμορφες δράσεις όλων αυτών των ανθρώπων. Οι οποίοι, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος θα συνεχίσουν να είναι εκεί. Να αγωνίζονται κατά της λεηλασίας των φυσικών πόρων, της καταστροφής του περιβάλλοντος και των πελατεικών σχέσεων και να αντιπαραβάλλουν στη μιζέρια της πεπατημένης τις δικές τους φιλόδοξες προτάσεις. Γιατί όταν χρεοκοπούν οι λογικές του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» είναι η ώρα να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση, όπως λέει κι ο ποιητής.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Περισσότερα για τις δράσεις και το πρόγραμμα του ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΕΜΟΥ βλ. στο

http://ecoanemos.wordpress.com/

Ένα καθυστερημένο σχόλιο για τη βράβευση του Μάριο Βάργκας Γιόσα

Τον Μάρκες τον έχω περί πολλού. Η μάλλον τυχαία γνωριμία μου με τον τρόπο γραφής του, διαβάζοντας τα «εκατό χρόνια μοναξιάς», επέδρασε καταλυτικά στο να αποφασίσω να μάθω ισπανικά. Και μέσω του έργου του Μάρκες πήρα μια γεύση από το λογοτεχνικό κίνημα του «μαγικού ρεαλισμού», που έφερε τη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, από τη δεκαετία του’60 και μετά. Η παλιά μου δασκάλα η Μαρίνα επέμενε στην κατηγοριοποίηση του μαγικού ρεαλισμού σε δυο εκδοχές (realismo maravilloso και realismo mágico), όμως αυτά είναι «ψιλά γράμματα» για το θέμα που πάω να θίξω.
Τον Μπόρχες στην αρχή δεν τον πήγαινα, λόγω των σχέσεών του με δικτατορικά καθεστώτα της δεκαετίας του’70 (βράβευση από τη χούντα του Πινοτσέτ και αρχική στήριξη προς το καθεστώς Βιντέλα, στην Αργεντινή). Όμως ένας άλλος δάσκαλός μου, ο Πέδρο, που είναι «φαν» του εν λόγω συγγραφέα, με εισήγαγε στο έργο του και με έκανε να γοητευτώ από τα οξυδερκή του δοκίμια και από τους πλούσιους νοημάτων συμβολισμούς που συναντάει κανείς στα διηγήματά του και σε κάποια ποιήματά του. Ο Μπόρχες δεν εντάσσεται στη σχολή του μαγικού ρεαλισμού, όμως «είναι μια σχολή από μόνος του», όπως λέει ένα φίλος μου.
Δεν έχω διαβάσει ποτέ ένα μυθιστόρημα του Γιόσα, παρά μόνο αποσπάσματα. Ξέρω ότι στα πρώτα κυρίως έργα του, της δεκαετίας του’60, έβγαζε έναν καταγγελτικό λόγο ενάντια στην καταπίεση, στη διαφθορά και στο μιλιταρισμό που χαρακτήριζαν το καθεστώς της χώρας του (Περού), όπως και πολλών άλλων χωρών. Αυτό το στοιχείο, και ίσως ακόμα περισσότερο η σύνθετη αφηγηματική του τεχνική, τον έκανε να έχει κι’αυτός τους θαυμαστές του. Εγώ όμως δεν πείθομαι από αυτά τα δεδομένα και, με τα δικά μου τα ερασιτεχνικά κριτήρια, τον βάζω μια σκάλα παρακάτω από τους δυο προαναφερθέντες.
Εκτός αυτού, έχω δυσφορήσει με τις πολιτικές θέσεις του θέσεις, κυρίως από το ’70 και μετά. Διότι το να παίρνεις τις αποστάσεις σου από έναν δικτάτορα, το βρίσκω εύλογο (ακόμα και αν αυτός ο δικτάτορας είναι ο Φιντέλ Κάστρο). Το να μιλάς όμως με κολακευτικά λόγια για μια πολιτικό όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, που διέλυσε το κράτος προνοίας και που δήλωνε ότι «δεν υπάρχει κοινωνική ευθύνη, παρά μόνο ατομικό συμφέρον», ή είναι ιδεολογικός κρετινισμός ή υστερόβουλες κολακείες απέναντι σε έναν εκπρόσωπο της κυρίαρχης τάξης. Και έχω την αίσθηση ότι η υστεροβουλία δεν έλειψε από τον Γιόσα. Όλα αυτά τα ταξίδια και η παραμονή σε Αγγλία και Αμερική, οι διαλέξεις σε έγκυρα αγγλοσαξωνικά πανεπιστήμια, η υποστήριξη της στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράκ και η υποψηφιότητα για την προεδρία του Περού, με δεξιά στήριξη και πρόγραμμα, νομίζω πως αυτό υποδηλώνει: καλλιέργεια σχέσεων με μια ελίτ, που έχει τον τρόπο να επηρεάζει καταστάσεις και να επιβραβεύει τους εκλεκτούς της. Και η επιβράβευση ήλθε τελικά, με το Νόμπελ λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε για το 2010. Οι κόποι δεν πήγαν χαμένοι.
Σκληρή κρίση, το δίχως άλλο, που όμως στηρίζεται σε δεδομένα από το βίο και την πολιτεία του συγγραφέα. Και που ωστόσο μπορεί να ανασκευαστεί αν καταδειχθεί ότι το λογοτεχνικό του έργο είναι πολύ υψηλότερης αξίας από όσο νομίζω. Όποιος έχει να πει κάτι επ’αυτού, ας πάρει το λόγο.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΚΙ ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ

Για πολλοστή φορά περίσσεψαν τα κροκοδίλεια δάκρυα στα κεντρικά τηλεοπτικά δελτία για «το διεθνή διασυρμό της χώρας» με αφορμή την κατάληψη του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης από τους συμβασιούχους υπαλλήλους του Υπουργείου Πολιτισμού.
Κι όπως πάντα ουδείς ασχολήθηκε με τα κραυγαλέα αυτονόητα που δεν υλοποιούνται και τα εξ ίσου κραυγαλέα αδιανόητα και ακατανόητα, που όμως θεωρούνται από όλους φυσιολογικά.

Αυτονόητο είναι, κάθε εργαζόμενος να εισπράττει την προβλεπόμενη για την εργασία του αμοιβή, είτε αυτή ορίζεται από διμερή συμφωνία με τον εργοδότη του, είτε την έχει ορίσει μονομερώς ο εργοδότης, με την προϋπόθεση ότι δεν είναι χαμηλότερη από την ελάχιστη προβλεπόμενη από τη νομοθεσία αμοιβή. Εντούτοις εκατοντάδες εργαζομένων του Υπουργείου Πολιτισμού(ΥΠΠΟ) έχουν 22 μήνες να πληρωθούν.
Αυτονόητο είναι, όταν ο εργοδότης χρωστάει στους εργαζόμενους δεδουλευμένα, αφ' ενός να τους τα καταβάλλει έντοκα, αφ' ετέρου, αν δεν το κάνει, να αναλάβουν οι εργαζόμενοι σειρά δράσεων, μεταξύ των οποίων προβλέπεται και η επίσχεση εργασίας. Με την έννοια αυτή η σημερινή κατάληψη του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης συνιστά καθ' όλα νόμιμη επίσχεση εργασίας. Εντούτοις, το Υπουργείο Πολιτισμού όχι μόνο αρνείται να καταβάλει τα δεδουλευμένα στους συμβασιούχους του, αλλά επιπροσθέτως θεωρεί σκόπιμο να απαιτήσει από την Αστυνομία να τους ξυλοφορτώσει αγρίως.
Αδιανόητο είναι όμως οι αρχαιολόγοι και το προσωπικό φύλαξης των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων να είναι στη συντριπτική του πλειοψηφία συμβασιούχοι, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν χιλιάδες μονίμων διοικητικών υπαλλήλων, το εργασιακό αντικείμενο των οποίων ουδείς γνωρίζει.
Αδιανόητο είναι επίσης η μισθοδοσία όλων των προαναφερθέντων υπαλλήλων να μην εντάσσεται στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Πολιτισμού, αλλά να καταβάλλεται μέσω των ειδικών λογαριασμών του Υπουργείου (δηλαδή από τις κάσες με το μαύρο χρήμα η ύπαρξη και μόνο των οποίων είναι όνειδος για κάθε στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα). Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι, από την εποχή της υπόθεσης - του σκανδάλου δηλαδή - Ζαχόπουλου, απλήρωτοι.
Ακατανόητο είναι ακόμα, για όποιον διαθέτει κοινό νου και γνωρίζει το ύψος των μισθών αυτών των συμβασιούχων υπαλλήλων, το πώς οι άνθρωποι αυτοί κατορθώνουν να εργάζονται απλήρωτοι και να επιβιώνουν επί 22 συναπτούς μήνες. Επ' αυτού υπάρχουν διάφορες πιθανές αιτιολογίες.
Η πρώτη είναι ότι όλο αυτό το διάστημα τους τρέφουν οι γονείς τους με το όνειρο να γίνουν τα παιδιά τους δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτό μάλλον ισχύει για όσους από τους συμβασιούχους του ΥΠΠΟ είναι κάτω των 35 ετών.
Μια άλλη εκδοχή είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί εμφανίζονται στην εργασία τους, χτυπάνε κάρτα και στη συνέχεια εξαφανίζονται για να κερδίσουν τα προς το ζήν.
Εφ' όσον συμβαίνει αυτό, που επίσης ισχύει για μεγάλο αριθμό συμβασιούχων, χωρίς κανείς να μπορεί να τους προσάψει τίποτα υπό αυτές τις συνθήκες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το αδιανόητο σε κάθε δημοκρατική χώρα, οι εν λόγω συμβασιούχοι να έχουν προσληφθεί όχι για την παραγωγή συγκεκριμένου έργου, αλλά ως αργόμισθοι για την ικανοποίηση των πελατειακών αναγκών του εκάστοτε Υπουργού.
Πράγμα το οποίο δυστυχώς συμβαίνει ακόμα και για τους αρχαιολόγους μιας και, ενώ οι χώροι για ανασκαφές θα απαιτούσαν ίσως διπλάσιους από τους υπάρχοντες, η απουσία κονδυλίων για ανασκαφές και συντήρηση αρχαιολογικών χώρων τους καθιστά επί της ουσίας αργόμισθούς.
Υπό τις συνθήκες αυτές είναι αδιανόητο το αίτημα των συμβασιούχων για μονιμοποίηση, μιας και το γνωρίζουν κι οι ίδιοι πολύ καλά, ότι τύποις μόνο καλύπτουν πάγιες ανάγκες του Κράτους.
Αλλά όταν μια κυβέρνηση που ευαγγελίζεται την επανάσταση του αυτονόητου ενεργεί ακατανόητα, τα αδιανόητα αποκτούν ηθική νομιμοποίηση.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Η φαινομενικά ακατανόητη εχθρότητα της κοινής γνώμης προς τους συμβασιούχους του ΥΠΠΟ πρέπει εν μέρει να αναζητηθεί στο ότι ο περιφερόμενος θίασος του ΠΑΜΕ έχει προβεί σε πρωτοφανή κατάχρηση της κατάληψης του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης.

ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ

Το αναδημοσιεύω από το zoomnews.gr Και το προσυπογράφω.

Γιάννης Χρυσοβέργης

http://www.zoomnews.gr/?p=55094
Καταληψίες…

Δημ/ση 13 October 2010

Μπορεί κανείς να πει πολλά, χωρίς απαραιτήτως να έχει δίκιο: Οτι καλομαθημένοι δεκαεξάρηδες κάνουν επανάσταση χωρίς αιτία ή χαβαλέ κακής ποιότητας για να χάσουν μάθημα. Οτι ανεύθυνοι γονείς προκαλούν εξαγωγή οικογενειακής κρίσης στα προαύλια μεγαλώνοντας παιδιά χωρίς όρια και υπευθυνότητα. Οτι εξωσχολικοί μπερδεύονται με τους μαθητές και ακυρώνουν κάθε διαδικασία υγιούς ανυπακοής. Οτι η κατάληψη έχει νόημα όταν το αίτημα είναι πραγματικό, ουσιαστικό και συγκεκριμένο. Οτι όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια πληγή στο κοινωνικό σώμα.
Αυτό που, όμως, που είναι εκ προοιμίου άδικο είναι να μην αναγνωρίσει κανείς είναι ότι η γενιά του ΔΝΤ, τα παιδιά που μεγαλώνουν με την τρόικα στο σβέρκο τους και την επίγνωση ότι θα ζήσουν χειρότερες μέρες από εκείνες των γονιών τους, έχουν λόγους να είναι θυμωμένα. Αυτό που είναι παράλογο είναι να αναλύει κανείς την κατάσταση με βασικό εργαλείο τη διαπίστωση ότι το… ΠΑΜΕ υποκινεί τους καταληψίες και ότι η λύση βρίσκεται στην ποινικοποίηση των καταλήψεων.
Αν η κατάληψη των σχολείων είναι λάθος, η εμπλοκή των αστυνομικών αρχών που ζητούν τα ονόματα των μαθητών που συμμετέχουν στις καταλήψεις από τους καθηγητές είναι ακόμη μεγαλύτερο λάθος.
Και οι έφηβοι έχουν το ελαφρυντικό του αίματος που βράζει, της ορμής της ηλικίας τους, της διάθεσής τους να ξεσπάσουν. Η Πολιτεία όμως δεν έχει κανένα ελαφρυντικό αντιμετωπίζοντας με όρους καταστολής τα παιδιά που δεν βρίσκουν τον σωστό τρόπο για να πουν όχι, φτάνει πια, δεν μας αρέσει το αύριο που μας δίνετε. Αλλωστε, στην ηλικία τους το λάθος είναι πολλές φορές πιο φυσικό από το σωστό