ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΟΧΕΣ

Η στυγνή δολοφονία τριών υπαλλήλων της MARFIN EGNATIA BANK από μια ομάδα παρανοϊκών δολοφόνων προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Ουδείς όμως ασχολήθηκε με το ότι το τριπλό φονικό δεν οφείλονταν στην κακιά την ώρα. Ήταν νομοτελειακό αποτέλεσμα ατομικών και συλλογικών συμπεριφορών που εδώ και χρόνια ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία και, σε σημαντικό βαθμό, μας οδήγησαν και στην οικονομική χρεοκοπία. Ήταν επίσης νομοτελειακό αποτέλεσμα εσκεμμένων εγκληματικών πράξεων, τόσο από την πλευρά του ιδιοκτήτη της Τράπεζας, όσο και από την πλευρά των θεσμικών οργάνων της Πολιτείας.
Η δολοφονία θα είχε αποτραπεί αν:
Η επίθεση έγινε από μια ομάδα τεσσάρων φονιάδων, παρουσία εκατό τουλάχιστον διαδηλωτών. Η Σταδίου δεν ήταν άδεια εκείνη τη στιγμή. Σε απόσταση δυο - τριών μέτρων από τους φονιάδες υπήρχαν τουλάχιστον εκατό, ίσως και διακόσιοι, άνθρωποι. Τους έβλεπαν όλοι να διαπράττουν το ανοσιούργημά τους και ούτε ένας δε σκέφτηκε να κινηθεί για να τους εμποδίσει. Κι όταν ακόμα οι φονιάδες φώναζαν στα θύματα "Καλά να πάθετε", πάλι κανείς δε συγκινήθηκε.
Δεν πιστεύω ότι παρέλυσαν από φόβο. Αδιαφορία ήταν. Η ίδια αδιαφορία που μας έχει κάνει να να τους ανεχόμαστε εδώ και χρόνια να παίζουν αυτό που έμοιαζε με κακόγουστο θέατρο σε κάθε διαδήλωση. Η ίδια αδιαφορία με την οποία βλέπουμε τους οδηγάρες των ΙΧ να βρίζουν κάποιο πεζό διότι "τόλμησε" να τους πει να μην παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο γιατί κλείνουν την είσοδο της πολυκατοικίας. Η ίδια αδιαφορία που μας κάνει να ενδιαφερθούμε για το γέροντα γείτονα όταν η μπόχα που βγαίνει από το διαμέρισμά του αρχίσει να μας "ενοχλεί".
Πώς να κοιμούνται άραγε τα βράδια οι εκατό και πλέον μάρτυρες του φονικού; Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κοιμούνται απολύτως ήσυχα. Οι Ερινύες δεν ταράζουν τα όνειρά τους. Και γιατί να τα ταράξουν άλλωστε; Το ίδιο πράγμα που κάναν τόσα χρόνια δεν έκαναν άλλωστε; Απλώς εφάρμοσαν αυτό που υποτίθεται ότι κατάγγελναν με τη διαδήλωση. Το αξίωμα "κάνε τη δουλειά σου και να πάνε να πνιγούν οι άλλοι".
Η δολοφονία θα είχε αποτραπεί αν:
Ο λαλίστατος ιδιοκτήτης της MARFIN EGNATIA BANK, ο τιμητής των πάντων, ο πολύς κ. Βγενόπουλος δεν είχε καταστήσει "ζήτημα τιμής" το να μείνει ανοιχτό το εν λόγω κατάστημα. Η απεργία δεν είχε σπουδαία επιτυχία μεταξύ των τρπαεζικών υπαλλήλων. Όλα σχεδόν τα τραπεζικά καταστήματα του κέντρου στις 08.00 το πρωί λειτουργούσαν. Στις 11.00 όμως είχαν κλείσει όλα. Για την προστασία της ζωής των υπαλλήλων τους και των πελατών τους. Ούτε και του κ. Βγενόπουλου ταράζουν τα όνειρα οι Ερινύες. Και για ποιο λόγο άλλωστε; Αυτός έχει μεγάλο σκοπό. Θέλει να σώσει την Ελλάδα. Κι η δολοφονία των τριών υπαλλήλων του ίσως και να βολεύει τους σχεδιασμούς του.
Η δολοφονία θα είχε αποτραπεί αν:
Ο διευθυντής του υποκαταστήματος είχε αγνοήσει τις εντολές που είχε και είχε διακόψει τη λειτουργία του. Με τι μάτια θα αντικρίσει τους υφισταμένους του, όταν με το καλό ξανανοίξει το μοιραίο κατάστημα; Τι θα πει στους συγενείς των θυμάτων; Την ξέρουμε την απάντηση. Είναι η ίδια που ψέλλισαν οι εγκληματίες πολέμου στη Δίκη της Νυρεμβέργης: Εγώ εντολές εκτελούσα. Γι αυτό τα όνειρά του δεν τα ταράζουν οι Ερινύες.
Η δολοφονία θα είχε αποτραπεί αν:
Ο συντάκτης του Προεδρικού Διατάγματος "περιέργως" δεν είχε παραλείψει να αναφέρει τις Τράπεζες μεταξύ των επαγγελματικών και μη χώρων, προϋπόθεση για τη λειτουργία των οποίων είναι η ύπαρξη πιστοποιητικού πυροπροστασίας. Έτσι, ακόμα και αν κάποιος εισαγγελέας είχε αναζητήσει ποινικές ευθύνες για την απουσία εξόδου κινδύνου και συστήματος αυτόματης πυρόσβεσης, ο κ. Βγενόπουλος, κι ο κάθε τραπεζίτης σε υποκατάστημα του οποίου θα ξεσπασει πυρκαγιά από τυχαίο βραχυκύκλωμα με εξ ίσου τραγικές συνέπειες, θα είναι τυπικά εντάξει. Αλλά ο συντάκτης του Προεδρικού Διατάγματος δεν έχει ευθύνη. Απλή παραδρομή ήταν.
Πόσες συνενοχές σε ένα προαναγγελθέν φονικό; Πόσες συνενοχές; Αλλά οι Ερινύες είναι μυθικές. Υπάρχουν μονάχα στην Αρχαία Τραγωδία. Στη σύγχρονη... Δε βαριέσαι!

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΠΟΙΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ;

Το κείμενο αυτό αναρτήθηκε στο blog μιας σχολικής βιβλιοθήκης. Το προσυπογράφω ανεπιφύλακτα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Ποιους νεκρούς;

Η Πέμπτη ήρθε. Και πλέον -δυστυχώς- εδραιώνεται η πεποίθησή που έχω κάτι χρόνια τώρα, ότι πάσχουμε σα λαός, είμαστε βαριά άρρωστοι, σωματικά και ψυχικά. Γιατί το λέω τώρα; Για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σημερινό: Δε μας απασχόλησε όπως και όσο θα έπρεπε, το γεγονός των θανάτων.
Δε μ ενδιαφέρουν τα κατινίστικα κανάλια που χύνουν δάκρια εξίσου για τις 3 οικογένειες που θρηνούν, όσο έχυναν και για το διαζύγιο της Μενεγάκη. Ούτε κάποιοι υποκριτικοί πολιτικοί που κάνουν διάκριση ανάμεσα σε ζωές π.χ. ελλήνων ή ξένων.
Το θέμα είναι πως δεν απασχόλησε όπως και όσο θα έπρεπε τις πολιτικές δυνάμεις που βγήκαν να διαμαρτυρηθούν για το ΔΝΤ, για τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις μας, για τις εξωφρενικές αδικίες.
Με ενδιαφέρουν τα άτομα, μέσα από τον απλό κόσμο, που βγήκαν να διαμαρτυρηθούν για τις αδικίες σε βάρος τους, αλλά που φώναζαν στους υπαλλήλους «Ας καείτε! Δεν έπρεπε να πάτε στη δουλειά!» Γιατί έγινε κι αυτό. Και κάτι δείχνει. Κάτι πολύ, μα πολύ νοσηρό.
Στην πορεία της 5/5 ήμουν. Το θεώρησα χρέος και ανάγκη μου. Έφυγα στο Σύνταγμα όταν άρχισα να μην αντέχω τα χημικά, χάνοντας την παρέα μου. Βρέθηκα στο Μοναστηράκι κι έκατσα να ξεκουραστώ. Είδα τυχαία μια παλιά μαθήτρια, αναστατωμένη, που μόλις είχε μάθει στο τηλέφωνο για τους νεκρούς.
Δεν πίστευα στ αυτιά μου. Σκέφτηκα ότι θα είχε γίνει κάτι όπως τότε με την Κανελλοπούλου και τον Κουμή το 80.
Όταν έμαθα ότι ξεκίνησε από μολότωφ ταράχτηκα πιο πολύ. Γιατί; Πρώτον γιατί το φοβόμουν ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε κι αυτό. Δεύτερον, γιατί άλλο είναι να προκαλεί το θάνατο ένας φορέας εξουσίας και άλλο κάποιος νεαρός κάφρος που θεωρεί τον εαυτό του επαναστάτη κι ας είναι τυφλός και βλαμμένος. Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν στο ενδεχόμενο συνειδητής προβοκάτσιας στη συγκεκριμένη περίπτωση. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Αν κάποιος είναι στις υπηρεσίες της αστυνομίας π.χ. και δρα εσκεμμένα για να παραπλανήσει, λες δουλεύει για τον αντίπαλο... Για το σύστημα εξουσίας. Αν όμως όντως πιστεύει ότι κάνει εξέγερση και ακολουθεί τη συνείδηση του, τότε έχουμε πρόβλημα. Μεγάλο. Ακόμα κι ο χουλιγκάνος που δεν ξέρει τίποτα άλλο εκτός από την ομάδα, είναι μικρότερο πρόβλημα.
Τόσα χρόνια, καμιά 25αριά, έχουμε τα ίδια στις πορείες διαμαρτυρίας ή στις επετείους του πολυτεχνείου. Τις ομάδες των σκέτων κάφρων (έτσι τις θεωρώ πλέον, μετά από προσωπικές εμπειρίες και σκέψεις). Που θεωρούν τους εαυτούς τους μοναδικούς επαναστάτες στη γη, που έχουν γραμμένο τον υπόλοιπο κόσμο. Και είμαστε και σε αυτό το χρόνιο φαινόμενο «πρωταθλητές». Δεν υπάρχει αντίστοιχο, σε τέτοια διάρκεια και ένταση, αλλού, στους βλάκες και ξενέρωτους ξένους…

Μήπως όμως και άλλοι χώροι δεν κάνουν το ίδιο, σε άλλο επίπεδο; Και τόσοι έλληνες, αντίστοιχα, σε ατομικό επίπεδο; Είναι αυτό ένα φαινόμενο μικρής σημασίας; Με ποιες μονάδες, με ποια πρόσωπα, με ποιες ομάδες θα συμπλεύσεις για ένα κοινό σκοπό; Με ποιους θα συμπορευτείς;
Η κατάσταση θα επιδεινωθεί, ίσως να χουμε κι άλλα θύματα.
Οι ευθύνες για όλα αυτά;
Είναι αυτονόητο για μένα ότι οι μεγάλες και ουσιαστικές ευθύνες, βρίσκονται στους ανάλγητους κύκλους της δύναμης και της εξουσίας, που αναπαράγουν την τεράστια κοινωνική αδικία η οποία με τη σειρά της είναι η πηγή των προβλημάτων, των συγκρούσεων.
Την Τετάρτη, μετά τις 7 περίπου, μάθαμε επιπλέον για την έλλειψη μέτρων πυρασφάλειας, τους εκβιασμούς, τη δήλωση του υπαλλήλου της Μαρφίν, κλπ. Αυτά από το ίντερνετ βέβαια και από το ραδιόφωνο. Δε μιλάμε για τηλεόραση. Να κι άλλες συγκεκριμένες ευθύνες λοιπόν.
Θεωρώ όμως σοβαρότατο πρόβλημα και την άρνηση ευθυνών, έστω και πολύ μικρότερων, από τους χώρους που εναντιώνονται.
Πότε έκατσε ποτέ ο χώρος της αμφισβήτησης, -και μ αυτόν εννοώ από κόμματα και ομάδες της αριστεράς όλης, μέχρι αυτόνομους, αντιεξουσιαστές, αναρχικούς-,
πότε έκατσε να ασχοληθεί πολύ σοβαρά με το πρόβλημα αυτό; Να το δει σαν πρόβλημα και να ψάξει για λύσεις; Να ασχοληθεί με το πώς το βλέπει ο ανένταχτος κόσμος ή ο απλός κόσμος που δεν ξέρει πολλά; Να προτείνει –πέρα απ τις περιφρουρήσεις και τους αφορισμούς- μια κοινή στάση, ένα μέτωπο, για να είχαν πιθανόν αποφευχθεί πράγματα τραγικά σαν τα χτεσινά; Θα μου πεις εδώ δε συμφωνούν για το αν ο ουρανός είναι μπλε, τυρκουάζ ή γαλάζιος ή για το πότε ακριβώς θα μας πέσει στο κεφάλι… Με νεκρούς θ ασχολιόμαστε;

ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.

Οι αγγλικοί υπότιτλοι τα λένε όλα. Τυχόν ομοιότητες με ελληνικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως φανταστικές.

http://www.youtube.com/watch?v=1oAV2Wv-Mf4&feature

Γιάννης Χρυσοβέργης

Η ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.

Ηταν τελικά τόσο σύντομη η λάμψη του Γιωργάκη, όπως η λάμψη του λυκόφωτος.
Πολύ φοβάμαι, οτι τα μέτρα που μας επιβάλει ο Γιωργάκης μαζί με τους υπόλοιπους πολιτικούς μαιντανούς του ΠΑΣΟΚ, ( θα εξαιρέσω τους τρείς αποπεμφθέντες βουλευτές) δεν θα τους εξασφαλίσουν μακροημέρευση.
Στην πραγματικότητα για να είμαι ειλικρινής, την ημέρα αυτή την περμένω πώς και πως.
Ειναι ξεκάθαρο πλέον , οτι η δόλια και κίβδηλη συμπεριφορά αυτού του μασκαρά, που είναι ολοφάνερο οτι εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα, καθιστά ένα εφιαλτικό μέλλον σ΄όλους μας, αφού η οικονομική αφαίμαξη - και όχι μόνο - που μας επιβάλει, θα μας οδηγήσει στα πρόθυρα της κοινωνικής παρακμής.
θα στείλω λοιπόν το δικό μου μήνυμα , μέσα απ' τους στίχους του Νικόλα Ασιμου.

Δεν πα'να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα' να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια,
κι' αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας
ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας.

Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ' αφεντικά μας
δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας.
Αυτοί καλοπερνούν κι' εμείς αγωνιάμε,
αν θα' χουμε δουλειά για να' χουμε να φάμε.

Το δίκιο μας εμπρός να βάλουμε στους δρόμους
μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους.
Τον ξέρουμε καλά της γής μας τον αφέντη,
μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη.

Δεν πα' να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
δεν πα' να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια.
Θαβάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη, πιο νέα,
θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία.
Μ' αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

Χαράλαμπος Κουκάκης

Η ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ... (Προς το παρόν, ποτέ δεν ξέρεις βέβαια...)

Το εντελώς φανταστικό σενάριο:
(Γραμμένο από πολλά και παράλληλα χέρια, μέσα στην άψα των ημερών.)
Η αριστερά έχει από καιρό βγει στα κεραμίδια κατά του «φαιοπράσινου ΠΑΣΟΚ», μαζί και τα καλόπαιδα με τις μολότοφ.
Το βράδυ της Τρίτης, κατά τις έντεκα, ώρα που βγαίνουν οι κλέφτες και τα φαντάσματα, ο Σαμαράς «αιφνιδιάζει» την Ντόρα και τους υπόλοιπους λέγοντας «ΟΧΙ» στα μέτρα και κλείνοντας το μάτι στον όχλο του νεοδημοκρατικού λαϊκισμού («κλέφτες! – κλέφτες!» και «κουφάλες – κουφάλες έρχονται κρεμάλες») να κατεβεί την επόμενη μέρα Τετάρτη στη διαδήλωση και παρεούλα με τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ να «κάνουν ένα πρώτο γερό ντου στη βουλή»… Απλά ένα πρώτο γερό ντου…
Χεσμένοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. («Εμείς θα την πληρώσουμε;»)… ατενίζουν ενδεείς από τα παράθυρα της βουλής το πλήθος (αγριεμένο) και οι ψίθυροι μεγαλώνουν: «Σιγά μη περάσω στην ιστορία σαν υποστηρικτής των μέτρων του ΔΝΤ!»…
Λίγα τα παλικάρια στη δύσκολη ώρα…
Κι όλα πάνε καλά, την επομένη ο λαός θα είναι περισσότερος. Ήδη διάφοροι καλούν «σε περικύκλωση του κοινοβουλίου», την ώρα που θα ψηφίζονται τα μέτρα.
Οι τηλεοράσεις θα είναι απευθείας συνδεδεμένες με το πλήθος που αγανακτεί και απειλεί να κάνει του «μέγα ντου» στη βουλή…
Από μέσα κάθιδροι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παίζουν το κεφάλι τους κορώνα – γράμματα…
Καμιά εικοσιπενταριά δηλώνουν «ΟΧΙ» ή «ΠΑΡΩΝ»
Κάποιοι άλλοι λείπουν…
Η κυβέρνηση πέφτει…
Ο «σιωπηλός μέχρι τώρα ηγέτης της σοσιαλιστικής συνείδησης του κινήματος» προβάλλει αρχηγικά.
Η αριστερά τον ενθαρρύνει.
Κάπου εδώ οι σχεδιασμοί συνεχίζονται, αλλά επί ματαίω…
Τρεις νεκροί νέοι άνθρωποι, τρεις εργαζόμενοι «απεργοσπάστες», που η ανευθυνότητα και η εγκληματική βλακεία τους στερεί τη ζωή, διαλύουν σε λίγες πικρές ώρες τα σχέδια και σκίζουν τα σενάρια…
Ο Σαμαράς τρέχει να καλυφθεί πίσω από την «αστική νομιμότητα» που θυμάται ξανά
Η Παπαρήγα κι ο Τσίπρας (αλλά και τα παιδιά με τις μολότοφ, για όποιον παρακολουθεί το indymedia) τα μαζεύουν και φωνάζουν για «προβοκάτορες» και «παρακρατικούς», που θεός ξέρει ποιος τους έβαλε (!) (κλείσιμο ματιού…qui bono???)
Την Πέμπτη η θλίψη και το σοκ των άδικων θανάτων ξαναφέρνει τη λογική πάνω στο τραπέζι…
Δυο – τρεις χιλιάδες ΠΑΜΕτζήδες έξω από τη βουλή… Ψιθυρίζουν τα συνθήματα που την προηγούμενη μέρα δονούσαν βίαια τον αθηναϊκό αέρα…
Πάνε τα «ντου» και οι «κρεμάλες»… γαμώ το…
Το σχέδιο ψηφίζεται και
Ο Γιώργος θυμίζει επιτέλους ηγέτη της χρείας των καιρών
Τρεις τσαλακώνονται (η μαγιά για τα επόμενα, δεν τελειώσαμε εδώ…) κι ο «ηγέτης» λείπει…
Η Ντόρα θριαμβεύει και αναβαπτίζεται – (από το μητσοτακέικο ποτέ δεν έλειψε η παλικαριά, για όλα τα άλλα ας πούμε ό,τι θέλουμε)
Ο Σαμαράς εξευτελίζεται οριστικά.
Η αριστερά τα είπαμε, άλλη μια φορά αποτύχαμε σύντροφοι…
Τα παιδιά με τη μολότοφ λίγα κατάλαβαν…
Κι εμείς ελπίζουμε, γιατί δεν είναι ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, είναι ότι είναι γλυκιά…
γαμώτο…

Κώστας Λαγωνικάκος.

Μια καταγγελία εν θερμώ

Η χτεσινή μέρα σημαδεύτηκε, το δίχως άλλο, από την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα. Πέραν αυτού όμως, τις επόμενες ώρες η αστυνομία προέβη σε αναίτιες επιθέσεις εναντίον πολιτών που δεν έφταιγαν και που εύλογα αγανακτούν. Παρακάτω δημοσιεύω μια καταγγελία του Δικτύου Κοινωνικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων για αστυνομική επίθεση στο κτίριο που στεγάζεται και για βιαιοπραγίες κατά των μελών του. Το ύφος του κειμένου είναι ενδεικτικό της συναισθηματικής φόρτισης της στιγμής.

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

Μέρες χούντας ΔΝΤ και νεοφιλελευθερισμού Αστυνομική εισβολή στα γραφεία του Δικτύου

δημοσιεύτηκε χθες από Δίκτυο

Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα...Μέρες χούντας ΔΝΤ και νεοφιλελευθερισμού.

Αστυνομική εισβολή στα γραφεία του Δικτύου.

Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα για να επιβάλει καθεστώς τρόμου στη χώρα. Στο αίμα των αθώων προσπαθούν να βρουν άλλοθι για να θέσουν εκτός νόμου τις λαϊκές διαμαρτυρίες ενάντια στα μέτρα ΔΝΤ-ΕΕ-κυβέρνησης. Το όργιο της αστυνομοκρατίας με το χημικό πόλεμο και τους μαζικούς ξυλοδαρμούς κορυφώθηκε σήμερα το απόγευμα στα Εξάρχεια. Αστυνομικοί-τραμπούκοι της Δύναμης Δ εισέβαλαν στον α όροφο του Στεκιού Μεταναστών-Κοινωνικού Κέντρου της Τσαμαδού 13. Αφού βανδάλισαν το χώρο, ξυλοκόπησαν άγρια τους παρευρισκόμενους και τραυμάτισαν σοβαρά το μέλος του Δικτύου Μ. Λ. πάνω στην οποία έσπασαν μια τζαμαρία. Την ίδια ώρα ετοιμαζόταν αστυνομική εισβολή στο αντιεξουσιαστικό στέκι της Ζαϊμη. Η σημερινή μεγαλειώδης εργατική κινητοποίηση έδειξε ότι η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών έχει απωλέσει την κοινωνική νομιμοποίηση της. Πρόκειται για ένα καθεστώς που στηρίζεται πλέον μόνο στον τρόμο και τη φαιά προπαγάνδα. Δεν μας πτοούν, θα συνεχίσουμε μέχρι τη νίκη.

Αθήνα 5/5/10

Εναλλακτικές πολιτικές. Αντίθεση στη βία

Το κείμενο μου το έστειλε ο Νίκος Χρυσόγελος με την παράκληση να το αναρτήσω. Το κάνω μετά χαράς.

Γιάννης Χρυσοβέργης

http://ecogreensnikoschryso.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Εναλλακτικές πολιτικές. Αντίθεση στη βία

Εναλλακτική πρόταση απέναντι στις αδιέξοδες πολιτικές.

Η σημερινή πρωτοφανής κινητοποίηση των πολιτών δείχνει ότι η κοινωνία έχει διαμορφώσει μια ξεκάθαρη άποψη: τα διάφορα πακέτα περιοριστικών πολιτικών που προωθούνται από την κυβέρνηση είναι άδικα και δεν θα έχουν αποτέλεσμα, δεν θα βγάλουν δηλαδή τη χώρα από τη βαθιά οικονομική και δημοσιονομική κρίση, ενώ θα διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό και θα αυξήσουν δραματικά τη φτώχεια και την ανεργία.

Στη δύσκολη συγκυρία, που φτάσαμε με ευθύνη ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, δεν φτάνουν πια τα ΟΧΙ και τα ΔΕΝ.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι πρέπει να απευθυνθούν σε δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας για να διαμορφωθεί από τα κάτω και με τη συμμετοχή των πολιτών μια εναλλακτική, δημοκρατική πολιτική πρόταση διεξόδου από την βαθιά οικονομική, δημοσιονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση που θα στηριχθεί στη μεταρρύθμιση της κοινωνίας, σε μια δίκαιη κατανομή των βαρών στις διάφορες κοινωνικές ομάδες, στην αντιμετώπιση της διαφθοράς, της σπατάλης και της φοροδιαφυγής, αλλά και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, στην ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας και στην βελτίωση της ποιότητας ζωής, ιδιαίτερα για τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες.

Σταθερή αντίθεση στη βία από όπου και προέρχεται

Σήμερα, για άλλη μια φορά η βία, έδειξε το απεχθές πρόσωπό της. Τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Κανείς δεν δικαιούται να αφαιρεί ανθρώπινες ζωές είτε σκόπιμα είτε από εγκληματική αδιαφορία για το αποτέλεσμα της δράσης του. Όλοι πρέπει να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας στους οικείους των 3 ανθρώπων που έχασαν σήμερα τη ζωή τους από τον εμπρησμό στην τράπεζα MARFIN της οδού Σταδίου. Οι πολίτες πρέπει να δείξουν ότι είναι αντίθετοι με τη βία ανεξάρτητα από τη δικαιολογία που χρησιμοποιείται για την άσκησή της.

Η χώρα χρειάζεται άμεσα και μια εναλλακτική πολιτική πρόταση, δεν μπορεί να οδηγηθεί στο χάος και στην αποσύνθεση, ούτε στον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και τη γενικευμένη καταστολή.,

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ...

Η σημερινή διαδήλωση ήταν, μακράν, η μεγαλύτερη της δεκαετίας. Πόσοι συμμετείχαν; 200.000; Μπορεί περισσότεροι, μπορεί και λιγότεροι. Οι δρόμοι από το Σύνταγμα μέχρι το Πεδίο του Άρεως ήταν πήχτρα από διαδηλωτές. Και πάλι λίγοι ήταν. Ήταν επίσης μια από τις πιο βίαιες διαδηλώσεις της δεκαετίας.
Στα πηγαδάκια περίσσευε η οργή κατά της Κυβέρνησης. Κι όταν κάποιος έθετε το απλό ερώτημα: "Παιδιά γιατί δεν ήσασταν στις προηγούμενες διαδηλώσεις;" έπαιρνε την αποστομωτική απάντηση, "μα δε φανταζόμασταν ότι θα συμβούν τέτοια πράγματα".

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές τα επεισόδια συνεχίζονται. Ανάλογα επεισόδια γίνονται και στη Θεσσαλονίκη.
Όταν ανακοινώθηκαν τα μέτρα είχα γράψει ότι οι πολλοί θα φτωχύνουν, το 20% - 25% (οι οικογένειες που ζουν με λιγότερα από €20.000 το χρόνο) θα πεινάσουν και οι πολύ λίγοι θα πλουτίσουν.
Σήμερα, η πρώτη έκρηξη οργής αυτών που θα φτωχύνουν προκάλεσε σοκ και δέος. Άφησε πίσω της τρεις νεκρούς. Τρεις ανθρώπους που ζούσαν με μισθούς των €650, που δεν απεργούσαν γιατί στη MARFIN δεν υπάρχει σωματείο, και γιατί κανείς δεν είχε κάνει τον κόπο να τους εξηγήσει γιατί είναι σημαντικό να απεργήσουν.
Με την αστυνομία συγκρούστηκαν χιλιάδες διαδηλωτών κάθε ηλικίας. Στα δακρυγόνα απάντησαν με ξήλωμα των πεζοδρομίων. Χρόνια τα φρικιά έπαιζαν ξύλο με την αστυνομία, πεζοδρόμια όμως δεν ξηλώνονταν. Δεν ξηλώθηκαν καν το Δεκέμβρη του 2008. Σήμερα ξηλώθηκαν για πρώτη φορά από το Πολυτεχνείο του 1980. Είναι φανερό ότι η λογική της βίας δεν εμπνέει πλέον μόνο τους πιτσιρικάδες. Εμπνέει πολύ περισσότερο κόσμο. Ανθρώπους που μέχρι χθες δεν διανοούνταν ότι θα προσφύγουν σε αυτή.
Και έφερε στην επιφάνεια τα έντονα αντικοινοβουλευτικά αισθήματα. μιας μερίδας του ελληνικού λαού. Η επίθεση στη Βουλή δεν έγινε από 50 μπαχαλάκηδες, έγινε από εκατοντάδες διαδηλωτών που συμμετείχαν στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και τους οποίους δε μπόρεσε να συγκρατήσει η περιφρούρηση του ΚΚΕ. Στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ το σύνθημα "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", το φώναζαν χιλιάδες, διαδηλωτών κάθε ηλικίας, όχι οι 50 μπαχαλάκηδες. Κι όλα δείχνουν ότι ο επόμενος "εθνοσωτήρας" θα έχει την υποστήριξη όλων αυτών.
Όταν τέτοια είναι η αντίδραση αυτών που θα φτωχύνουν, με τρομάζει η αντίδραση αυτών που θα πεινάσουν. Γιατί αυτοί δεν έχουν αντιδράσει ακόμα.
Η σημερινή διαδήλωση πρέπει να έστειλε μηνύματα προς όλους τους πολιτικούς χώρους. Τα οποία ουδείς έλαβε. Στα δελτία των 20.00 άκουσα τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή. Απέδειξαν, για πολλοστή φορά, ότι δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται στο δρόμο. και δεν πήραν κανένα μήνυμα.
Η Κυβέρνηση δεν πήρε το μήνυμα ότι πρέπει να ορίσει επιτέλους κάποιες κόκκινες γραμμές κοινωνικής προστασίας. Και να ασχοληθεί σοβαρά με αυτά που έπρεπε να κάνει από την πρώτη μέρα. Να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Το φορολογικό νομοσχέδιο έπρεπε να έχει ψηφιστεί Νοέμβριο του 2009, όχι Απρίλιο του 2010. Κι αντί το Υπουργείο Οικονομικών να κάνει εκκλήσεις στον πατριωτισμό μας, να μας ανακοινώνει τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στους φοροφυγάδες. Πιθανόν αν είχαν γίνει όλα αυτά κάποιοι να διαδήλωναν κατά της "φορμπηχτικής πολιτικής της κυβέρνησης". Η κοινωνία όμως θα είχε λάβει τις διαβεβαιώσεις της ότι δε θα πληρώνουν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι και θα είχε αναλάβει το δικό της μερίδιο στις θυσίες.
Επιπλέον η Κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει ότι στο μέλλον θα χρειάζεται όλο και περισσότερους αστυνομικούς για να προστατεύουν τις περιουσίες των Βγενόπουλων.
Η Αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να βάλει στην άκρη τον υστερικό αντιΠΑΣΟΚΙΣΜΟ της και να ασχοληθεί σοβαρά με την εκπόνηση ενός διεκδικητικού προγράμματος με συγκεκριμένους στόχους. Και να τους παλέψει. Όπως τους πάλευε κάποτε. Όταν το κεντρικό σύνθημα του ΚΚΕ είναι "διώχτε τους κλέφτες του ΠΑΣΟΚ" , χωρίς καμιά άλλη πρόταση, εντελώς λογικά οι ψηφοφόροι του θα κάνουν γιούργια στη Βουλή. Όταν ο ΣΥΝ ζητάει μεν δημοψήφισμα για τα μέτρα και αντιπροτείνει επαναδιαπράγμάτευση του χρέους, χωρίς να ομολογεί ότι η λύση αυτή θα συνεπάγονταν το ίδιο σκληρές θυσίες, με τη διαφορά ότι θα υπήρχε η ελπίδα ανάκαμψης στο απώτερο μέλλον που δεν υπάρχει τώρα, εντελώς φυσιολογικά οι ψηφόροι του θα φωνάζουν "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή".
Άφησα τελευταίο ένα πρωτοφανές έγκλημα που συντελέστηκε σήμερα. Το τελευταίο ταβερνείο δεν παίρνει άδεια λειτουργίας αν δεν έχει έξοδο κινδύνου. Η MARFIN EGNATIA BANK (και πόσες άλλες άραγε;) λειτουργούσε χωρίς έξοδο κινδύνου. Οι τρεις άτυχοι άνθρωποι θα είχαν βρει εξ ίσου τραγικό θάνατο αν η πυρκαγια είχε προκληθεί από βραχυκύκλωμα και όχι από μολότωφ. Αλλά μ' αυτό κανείς εισαγγελέας δε θα ασχοληθεί. Ο Κύριος Βγενόπουλος είναι αξιότιμος πολίτης. Και φιλοδοξεί να κυβερνήσει και τη χώρα.

Γιάννης Χρυσοβέργης

Υ.Γ. Και μέσα σ' όλα, πάλι κάηκε ένα πολυτελές αυτοκίνητο, που εντελώς συμπτωματικά, είχε ξεμείνει παρκαρισμένο στο γνωστό σημείο. Μεταξύ Σολωμού και Βερανζέρου, δίπλα στο σημείο που περνούσε η διαδήλωση. Φαίνεται ότι κάποιοι, μη έχοντας συναίσθηση του τι μέλλοι γενέσθαι, φρόντισαν καλού κακού να έχουν τα πλάνα τους.

Πρωτομαγιάτικες διαδρομές

11 η ώρα το πρωί της Πρωτομαγιάς, δίπλα από το Μουσείο. Θα πρέπει να έχει καμιά χιλιάδα συγκεντρωμένους. Οργανώσεις μεταναστών, κάποια σωματεία και, κοντά στα άλλα, το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και τα Πολιτικά Δικαιώματα. Μια κυρία από το ΣΕΚ είναι έτοιμη να μου πουλήσει εφημερίδα και με ρωτάει αν είμαι σύμφωνος «να πάνε στα τσακίδια η ΕΕ και το ΔΝΤ». Της απαντάω πως δεν είμαι σίγουρος γι’αυτό. Αμηχανία. Σταματάει εδώ η συζήτηση.
Η πορεία ξεκινάει. Δεν έχει και πολλή ζωντάνια. Κάποια στιγμή βλέπω τον Τζο από το KASAPI μαζί με άλλους Φιλιππινέζους. Πιάνουμε την κουβέντα. Μου λέει ότι το παλεύουν για να μην κλείσει ο παιδικός σταθμός του KASAPI. Θα ήταν κρίμα το δίχως άλλο. Για κάποια χρόνια είχα στείλει και την κόρη μου εκεί. Εκεί κάπου στη Σταδίου και στο ύψος Κοραή ακούμε ένα μπαμ που προέρχεται από τα Προπύλαια. Μολότωφ ήταν.
Πλησιάζουμε προς το Σύνταγμα. Ακούμε ότι έγιναν επεισόδια στα λουλουδάδικα πριν από λίγο, όμως τώρα φαίνονται τα πράγματα ήρεμα. Ωστόσο, έχοντας πια περάσει μπροστά από τη Βουλή και κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου προς Προπύλαια, αρχίζουν πάλι τα όργανα. Μια ομάδα νεαρών επιχειρεί να σπάσει βιτρίνες. Αλλά και μπροστά από εμάς, προς τα Προπύλαια, φαίνεται πως γίνονται επεισόδια. Αρχίζουν να πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα και η ατμόσφαιρα γίνεται τεταμένη. «Ώρα να την κάνω», σκέφτομαι.
Ανηφορίζω την Ιπποκράτους. Συναντάω τον Αλέξανδρο από το περιοδικό, που έχει εκλεγεί λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης εδώ και ενάμιση χρόνο και ακόμα να διοριστεί επίσημα. Φαίνεται προβληματισμένος μήπως με τα ΔΝΤ και τις λιτότητες χάσει το τραίνο. «Μα διορισμοί στα πανεπιστήμια γίνονταν ακόμα και στην κατοχή», του επισημαίνω. «Ναι αλλά τώρα μπορεί να είναι χειρότερα από κατοχή» απαντάει πικρόχολα. Υπερβολές βέβαια, αλλά ποιος μπορεί να είναι σίγουρος έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα…
Το απόγευμα ανεβάζω τη μικρή με το μηχανάκι στο σπίτι μιας φίλης της στο Βύρωνα. Εκεί που παίρνω το δρόμο της επιστροφής μου έρχεται ξανά μια ιδέα που την σκεφτόμουν από καιρό: να εντοπίσω τα παλιά μας λημέρια από την εποχή του Ράδιου του Δρόμου. Φτάνω στην πλατεία που έκανε τότε τέρμα το λεωφορείο Ακαδημίας-Ζωοδόχου Πηγής. Τώρα η πλατεία έχει γίνει μια μεγάλη παιδική χαρά. Ανηφορίζω τη Μαγνησίας και, στη γωνία Ωλένης και Αλικαρνασσού, σαν κάτι να θυμάμαι. Εκεί πρέπει να ήταν που είχαμε δει το σταθμευμένο περιπολικό. Ανηφορίζω την Αλικαρνασσού. Λίγο πριν το τέρμα του δρόμου βλέπω στο αριστερό μου χέρι το διώροφο σπίτι με το υπόγειο. Αυτό πρέπει να ήταν το δίχως άλλο. Άραγε ο γέρος που μας το νοίκιαζε ζει ακόμα; Συνεχίζω την πορεία προς τα βράχια, μπας και εντοπίσω το σπίτι του Άρη και της Κάλιας. Αδύνατον. Μάλλον πρέπει να έχει γκρεμιστεί και στη θέση του είναι το Θέατρο Βράχων και διάφορες άλλες εγκαταστάσεις.
Κάπου εδώ τελειώνει μια διαδρομή που ξεκίνησε πριν από 28-29 χρόνια. Και αρχίζει μια νέα ζόρικη πορεία που θα δούμε πού θα μας βγάλει…

Γιώργος Αιμ. Σκιάνης

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ...

Κάθε χρόνο περιφέρομαι στις Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις γιατί συναντώ κάποιους φίλους και συντρόφους από τα παλιά. Κι αυτοί, άλλοι ομολογημένα κι άλλοι ανομολόγητα, για τον ίδιο λόγο περιφέρονται στις διαδηλώσεις αυτές. Μαθαίνουμε ο ένας νέα για τη ζωή του άλλου και δίνουμε ραντεβού για την επόμενη επετειακή διαδήλωση, στις 17 του Νοέμβρη. Είναι μια άτυπη και ευχάριστη τελετουργία, στην οποία επιδίδονται, εκτός από εμένα και τους παλιούς μου φίλους, αρκετές εκατοντάδες ανθρώπων.
Στις φετινές Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις πήγα με μια απορία: Τα, εξώφθαλμα αντιλαϊκά, με την έννοια ότι πρώτα απ' όλους πλήττουν τους πραγματικά φτωχούς, μέτρα που επιοβλήθηκαν από ΕΕ - ΔΝΤ για να δανειστεί η Ελλάδα χρήματα θα είχαν κάποια επίπτωση στο μέγεθος και στην κοινωνιολογία των διαδηλώσεων; Θα έδινε το παρών της η γενιά των €700 που καταδικάζεται να γίνει γενιά των €500;
Και είδα:

• Στη διαδήλωση του ΠΑΜΕ, στις 11.30, σε ένα χώρο που θα φιλοξενούσε 6.000-7.000 διαδηλωτές, ήταν προσεκτικά απλωμένοι περίπου 1.500 άνθρωποι. Ανάμεσά τους, σε διατεταγμένη υπηρεσία, οι αδήλωτοι, ανασφάλιστοι και, φυσικά αμειβόμενοι με μεροκάματα κατώτερα της συλλογικής σύμβασης εργασίας, Πακιστανοί και Μπεγκαλέζοι εργάτες της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ Α.Ε.. Οι νέοι ελάχιστοι. Αργότερα έμαθα ότι οι 6.000-7.000 μαζεύτηκαν.
• Στη διαδήλωση των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ μέχρι τις 12.15 ήταν 300 θλιβεροί τύποι, όλοι, όπως και η αφεντομουτρσουνάρα μου, άνω των 50 ετών. Εκείνη την ώρα έφθασε το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ, 1200 - 1300 άτομα, με αρκετούς νέους και μετανάστες στη σύνθεσή του - οι τελευταίοι δεν ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία κανενός εργοδότη - και έσωσε τη χαμένη τιμή της διαδήλωσης. Μου έκανε εντύπωση και κάτι άλλο. Μεγάλος αριθμός διαδηλωτών, μπορεί και οι μισοί, ιδίως οι κάποιας ηλικίας, φορούσαν ρούχα που κόστιζαν παραπάνω από ένα μηνιάτικο της γενιάς των €700.

Υπήρχε και μια τρίτη διαδήλωση, από την οποία, κακώς, δεν πέρασα. Ήταν η διαδήλωση των Αναρχικών στο Μουσείο. Αξιόπιστοι άνθρωποι μου είπαν, ότι σε αυτή συμμετείχαν γύρω στα 1.500 άτομα, νεαρής ηλικίας κυρίως.

Και θυμήθηκα πως κάποιοι από τους παλιούς φίλους που, περιέργως, δε συνάντησα χθες, μου είχαν διηγηθεί πως, προδικτατορικά, όταν ο συνδικαλισμός ήταν σχεδόν παράνομος και οι συνδικαλιστές περνούσαν τις μισές τους νύχτες κρατούμενοι στο αστυνομικό τμήμα και τις άλλες μισές στο σταθμό Α' βοηθειών μετά από ξυλοδαρμούς από τους μπράβους της εργοδοσίας, οι διαδηλωτές μαζεύονταν πριν καλά - καλά σημάνει η ώρα της διαδήλωσης.
Θυμήθηκα ακόμα ένα παλιό φίλο, ο οποίος σήμερα εκτίει ποινή πολλαπλών ισοβίων λόγω της συμμετοχής του στη 17Ν, που, στα τέλη της δεκαετίας του '70, έλεγε χαριτολογώντας, πως η Επανάσταση στην Ελλάδα θα γίνει στις 01.00μ.μ. για τρεις λόγους: εκείνη την ώρα ξυπνάει η «πρωτοπορεία του κινήματος», εκείνη την ώρα όλοι οι Έλληνες πεινάνε και εκείνη την ώρα βρίσκεις ταξί για την Ομόνοια.
Μ' αυτά και μ' εκείνα τους βαρέθηκα όλους και κατηφόρησα προς το Θησείο, προκειμένου να συνατήσω την παρέα μου για να επιτελέσουμε το επαναστατικό μας καθήκον: να πιούμε καφέ κάτω από τις τέντες και να τσακίσουμε παϊδάκια στην ταβέρνα του Ηλία.
Στο δρόμο σιγοσφύριζα ένα τραγούδι που είχε τραγουδήσει η αξέχαστη Βικυ Μοσχολιού:
Παράξενη Πρωτομαγιά
μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ήρθε ο καιρός του έχε γεια
τι να την κάνεις πια την περηφάνεια

Γιάννης Χρυσοβέργης