ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Η βαριά εκλογική ήττα του πλέον αλαζόνα πολιτικού ηγέτη που γνώρισε μεταπολεμικά η Γαλλία, του Εμμανουέλ Μακρόν, η εκλογική αναγέννηση της Αριστεράς μέσα από τη σύμπραξη των σημαντικότερων πολιτικών δυνάμεών της, ο εκλογικός θρίαμβος της Ακροδεξιάς κι η χωρίς προηγούμενο αποχή ήταν τα στοιχεία του χθεσινού δεύτερου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών.

Για την Αριστερά, που πέτυχε το πρώτο μεγάλο στοίχημά της, οι επόμενες προκλήσεις είναι κρίσιμες. Πρέπει να βρει τρόπο να προσφέρει και πάλι ελπίδα στη φτωχολογιά και στους νέους ώστε να βάλει φραγμό στην Ακροδεξιά.

Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΝΕΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ

Τα κύρια χαρακτηριστικά της πρώτης θητείας του Εμμανουέλ Μακρόν ήταν ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός κι η περιφρόνηση που επιδείκνυε όχι μόνο απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους αλλά απέναντι στο σύνολο της γαλλικής κοινωνίας.

Την ίδια συμπεριφορά επέδειξε και στην προεκλογική εκστρατεία του πρώτου γύρου των βουλευτικών εκλογών, με αποτέλεσμα, για πρώτη φορά στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, το κόμμα του να βρεθεί, έστω και με βραχεία κεφαλή, δεύτερο σε ψήφους -χρειάστηκε η πραξικοπηματική, από πλευράς υπουργείου Εσωτερικών,  καταμέτρηση των 44.000 ψήφων τριών αριστερών υποψηφίων βουλευτών της Νέας Λαϊκής Οικολογικής και Κοινωνικής Ενότητας ως «ανεξάρτητων», με το πρόσχημα ότι δεν ανήκαν σε κανένα από τα τέσσερα κόμματά της για να εμφανιστεί στα  επίσημα αποτελέσματα πρώτο το κόμμα του Μακρόν-.

Το αυτί των ψηφοφόρων δεν ίδρωσε από τις οιμωγές των παρατρεχάμενών του για επερχόμενο πολιτικό χάος -ο μονάρχης θα χρειαστεί να συνυπάρξει με αυτή τη Βουλή για τουλάχιστον ένα χρόνο σύμφωνα με όσα ισχυρίζονται οι Γάλλοι συνταγματολόγοι-. 

Άλλωστε, σε όλες τις αντικοινωνικές του επιλογές, τις οποίες έχει δηλώσει πως θα συνεχίσει και στη δεύτερη θητεία του, θα βρει την αμέριστη υποστήριξη των βουλευτών της παραδοσιακής Δεξιάς, παρά τις πρώτες δηλώσεις του ηγέτη της, Κριστιάν Ζακόμπ, περί παραμονής του κόμματος των Ρεπουμπλικανών στην αντιπολίτευση.

Για το λόγο αυτό, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα έχει κάποια επίπτωση στη συνέχιση της αντικοινωνικής αυταρχικής διακυβέρνησης της προηγούμενης πενταετίας. Απλώς η αυτού Υψηλότης, θα εξαναγκαστεί να κατεβεί από το θρόνο της και να διαπραγματευτεί με τους ηγέτες της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς.

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΑΚΟΣ

Η ηγέτιδα της Ακροδεξιάς Μαρίν Λε Πεν είναι αναμφίβολα η μεγάλη νικήτρια των χθεσινών εκλογών. Όχι μόνο διότι πέτυχε να εκλέξει το κόμμα της, ο Εθνικός Συναγερμός,  89 βουλευτές -οι δημοσκοπήσεις του έδιναν 15-40 έδρες μόλις- αλλά διότι απέδειξε ότι διαθέτει μια στέρεη εκλογική βάση, ομοιόμορφα απλωμένη σε όλη τη χώρα.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο Εθνικός Συναγερμός έχει μια στέρεη εκλογική βάση σε πλήθος από εκλογικές περιφέρειες οι οποίες, επί δεκαετίες, ήταν εκλογικά προπύργια είτε του Κομμουνιστικού είτε του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Ο ανθρωποφαγικός πολιτικός του λόγος, η δαιμονοποίηση των φτωχότερων από τους φτωχούς -των μεταναστών- για τα δεινά που υφίστανται οι φτωχοί -εργάτες, χαμηλόμισθοι υπάλληλοι, νέοι- έχει φέρει αποτέλεσμα και, το σημαντικότερο, έχει δημιουργήσει μια γενιά πιστών.

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΧΕΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΡΓΟ

Αν το εκλογικό αποτέλεσμα του Ζαν Λυκ Μελανσόν στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών λειτούργησε ως καταλύτης για να βγει η γαλλική Αριστερά από έναν εικοσαετή λήθαργο και να χτίσει, μετά από, σύντομες μεν κοπιώδεις δε, μια εκλογική συμμαχία, το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών, που την καθιστά δεύτερη πολιτική δύναμη στη Βουλή, τη θέτει αντιμέτωπη με πολύπλοκες προκλήσεις.

Το γεγονός ότι από αυτή την εκλογική συμμαχία όλες οι συνιστώσες της βγήκαν ωφελημένες αποτρέπει τον κίνδυνο ομφαλοσκοπήσεων και διαλυτικών τάσεων.

Πρέπει όμως να βρει τρόπο η αντιπολίτευσή της στο Κοινοβούλιο να συμπορεύεται και να εμπνέει τις κοινωνικές κινητοποιήσεις απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές που θα διευρύνουν και θα οξύνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη φτώχεια και  την ανασφάλεια.

Πρέπει να βρει μια γλώσσα διαλόγου με του νεαρούς Γάλλους γόνους μεταναστών που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους στα γκέτο των μεγαλουπόλεων εδώ και τρεις δεκαετίες κι έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε φανατισμένους ιμάμηδες και μαφιόζικες συμμορίες.

Πρέπει επίσης να δημιουργήσει δομές αλληλεγγύης να εργαστεί για να σπάσει την απομόνωση στην οποία είναι κλεισμένοι οι «ξεχασμένοι» του νεοφιλελεύθερου ονείρου, να τους δώσει και πάλι ελπίδα. Να αντιδράσουν και, φυσικά, να πάνε και στις επόμενες κάλπες.

Όσο η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία θα είναι τόσο χαμηλή η Αριστερά δε θα μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλύτερο (αυτά να τα βλέπει και η δική μας Αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις).

Όλα αυτά εύκολα λέγονται κι εύκολα γράφεις γι' αυτά. Για να τα πετύχει όμως η γαλλική Αριστερά θα χρειαστεί πολλή πολιτική ευστροφία, πολύ κόπο και, το σημαντικότερο, πρέπει να έχει επίγνωση ότι θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη βίαιη αντίδραση των μαφιόζικων κυκλωμάτων. Που ψηφίζουν μαζικά Μαρίν Λε Πεν.

Γιάννης Χρυσοβέργης

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

«Συγκρίναμε τα προγράμματα και θα ψηφίσουμε αυτόν που θα μας κλέψει λιγότερο».  Την απάντηση αυτή έδωσε ένα νεαρό ζευγάρι σε ξένους ανταποκριτές συνοψίζοντας, άθελά του, σε μια φράση, τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Η ελληνική κοινωνία δεν  ελπίζει τίποτα, δε φοβάται - γιατί έχει την πεποίθηση ότι τα χειρότερα δεν έχουν έρθει - τίποτα, αλλά δεν είναι ελεύθερη. Αντιθέτως, έχει παραδοθεί στους χειρότερους δαίμονές της.

Πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί τις δυο τελευταίες μέρες για την ψήφο τιμωρίας του ελληνικού λαού προς τις πολιτικές δυνάμεις που μονοπώλησαν τη διαχείριση της εξουσίας από το 1974 και μετά. Και τα περισσότερα είναι εύστοχα. Περιορίστηκαν όμως στην αξιολόγηση της εκλογικής τακτικής του κάθε κόμματος, όπως αυτή επικροτήθηκε ή αποδοκιμάστηκε από το εκλογικό σώμα.

Το σημαντικότερο όμως στοιχείο, την παντελή απουσία ελπίδας μιας ολόκληρης κοινωνίας ελάχιστα απασχόλησε τους αναλυτές. Η ετικέτα «ψήφος οργής» είναι βολική, γιατί περιγράφει γλαφυρά το σύμπτωμα.

Δεν επαρκεί όμως για να αποδώσει την πραγματικότητα μιας Ελλάδας, στην οποία η ανεργία αυξάνει εκθετικά, οι μισοί νέοι είναι άνεργοι κι όλοι τους λένε πως έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στη μετανάστευση και στη χρόνια ανεργία, την πραγματικότητα μιας Ελλάδας που οι άνθρωποι νιώθουν αδύναμοι, μιας Ελλάδας που οι άνθρωποι έχουν πάψει να ονειρεύονται και που, ακριβώς γι αυτό, αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους.

Με την έννοια αυτή πρόκειται για τη σοβαρότερη κρίση - μόνο με τον πόλεμο του 1897 μπορεί να συγκριθεί - από καταβολής ελληνικού Κράτους.

Η Μεταπολίτευση του 1974 ήρθε ως αποτέλεσμα μιας στρατιωτικής ήττας, η οικονομία όμως ήταν σε άνθιση, οι άνθρωποι ονειρεύονταν καλύτερες μέρες, πίστευαν πως έχουν τα μέσα να διορθώσουν τα πράγματα.

Η κατάληψη της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα το 1941 δεν είχε κάμψει έτσι το ηθικό της κοινωνίας, γιατί η τελευταία είχε την πεποίθηση ότι την είχαν νικήσει ανώτερες στρατιωτικές δυνάμεις, απέναντι στις οποίες είχε αντισταθεί μόνη της, χωρίς ουσιαστική ενίσχυση από τους παραδοσιακούς της συμμάχους. Γι αυτό και από την πρώτη σχεδόν στιγμή άρχισαν να δημιουργούνται πυρήνες αντίστασης που γέννησαν τελικά το ΕΑΜ.

Ακόμα κι η Μικρασιατική Καταστροφή, παρά το απίστευτο μέγεθος της οικονομικής και στρατιωτικής καταστροφής, ήταν ο επίλογος μιας δεκαετούς περιπέτειας που διπλασίασε την έκταση και τον πληθυσμό του ελληνικού Κράτους κι έγινε η απαρχή για μια αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας από τις στάχτες της.

Η σημερινή ελληνική κοινωνία  ειναι οργισμένη, απελπισμένη, αποπροσανατολισμένη, χωρίς εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Γι αυτό και η βούληση για αλλαγή των πραγμάτων, εκφράστηκε από ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας με την ψήφο υπέρ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Το ότι η ψήφος υπέρ των Νεοναζί αποβρασμάτων ήταν σε σχεδόν συντριπτικό ποσοστό ψήφος των ηλικιών 18-35 ετών οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι το ποσοστό τους σε αυτή την κατηγορία πολιτών πλησιάζει, αν δεν υπερβαίνει κατά πολύ - δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι μια ηλικιακά γερασμένη χώρα - το 20%.

Η κραυγή «εγέρθητω όλοι» του νεοεκλεγέντος βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ προς τους δημοσιογράφους το βράδυ της Κυριακής, που θύμιζε χωροφύλακα του 19ου αιώνα ως προς την αρτιότητα των ελληνικών, θα ήταν σπαρταριστή αν ο άνθρωπος αυτός δεν απεικόνιζε τόσο γλαφυρά τους ψηφοφόρους του.

Βία, αμορφωσιά,  ανικανότητα και έλλειψη επιθυμίας για σκέψη, ανάγκη για αποδιοπομπαίους τράγους, ήταν πάντα τα χαρακτηριστικά των νεοναζιστικών μορφωμάτων. Το γεγονός ότι αυτά τα χαρακτηριστικά προσδιορίζουν ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας δίνει το μέτρο της αποτυχίας της γενιάς της Μεταπολίτευσης στο γονικό της ρόλο.

Δε διαμόρφωσε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ το ήθος της νεολαίας. Η νεολαία  ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας, που διαπαιδαγωγήθηκε με τις αξίες του «ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» και που ξαφνικά βρέθηκε ορφανή από άρπα-κόλα λόγω της κρίσης ήταν αυτή που αναζήτησε τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Αν δεν υπήρχε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, θα την έφτιαχναν. Η συνάντηση έγινε μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη το περασμένο καλοκαίρι κι από τότε πάνε χέρι-χέρι.

Την Κυριακή το βράδυ, όλος ο χουλιγκανισμός ενός σημαντικού κοματιού της ελληνικής κοινωνίας, που για χρόνια κρύβονταν κάτω από ένα παχύ στρώμα «γκλαμουριάς», βγήκε μπροστά μας. Όμως οι ελπίδες αντιμετώπισης του κρούσματος με ήπια μέσα είναι πολύ μικρές. Είναι πολλοί, είναι βίαοι, είναι αδίστακτοι. Έχουμε χρέος να τους αντιμετωπίσουμε όπως τους αξίζει, αν θέλουμε να περισώσουμε τον Πολιτισμό σε αυτή τη χώρα.

Γιάννης Χρυσοβέργης